tag:blogger.com,1999:blog-14654086367929666312012-02-02T14:58:20.290+07:00May Nyaneေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.comBlogger5021100tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-5320197241770874682012-01-10T04:05:00.001+07:002012-01-10T04:16:56.247+07:00ခ်စ္ျခင္းမ်ား (၁)<br /> ဒီကဗ်ာမွာ လဘက္ရည္ခြက္ပံုေလး သံုးမိတာ copyright နဲ႔ ျငိလို႔ဆိုျပီး ကဗ်ာပါ တပုဒ္လံုး google က ဖ်က္ပစ္လိုက္လို႔ ျပန္တင္ထားလိုက္တာပါ.. :(<br /><br /><br /> <b>ခ်စ္ျခင္းမ်ား....</b><br /><blockquote class="tr_bq">အေျဖမရွိတဲ့ ေမးခြန္းေတြထဲ…<br />အေရာင္မရွိတဲ့ အရိပ္ေတြထဲ…<br />ရနံ႔မရွိတဲ့ ပန္းေတာထဲ…<br />ဆုိက္ခ်ိန္မသိတဲ့ ရထားထဲ…<br />တ၀ဲ၀ဲလည္ ႏွစ္မ်ားစြာ…။<br /><br />ဘာကိုမ်ား အလိုရွိပါသလဲ..<br />ဒါမွမဟုတ္<br />ဘာကိုမ်ားအလိုရွိရမွာပါလဲ..။<br /><br />ျဖဴစင္ေသာ ခ်စ္ျခင္းမ်ား..<br />ေလာဘမဲ့ တပ္ျငိျခင္းမ်ား…<br />ငယ္စဥ္ဘ၀က ေမတၱာတရားမ်ား…<br />အစြန္းအထင္းမဲ့ စြဲလမ္းျခင္းမ်ားကိုသာ<br />အဖန္ဖန္ ျပန္လြမ္းဆြတ္ရဲ႕..။<br /><br />ေဆာင္းသီတာ ေရ..<br />ဘြယ္ၾကီးေရ…<br />နႏၵာေခ်ာ၀ဏၰ ေရ.. မိုးၾကီး ေရ…<br />နီလာေလး ေရ… မမသင္း ေရ.. မ၀တီ ေရ..<br />ေကြးၾကီး ေရ.. ကိုလြင္ ေရ..<br />ေအာင္ေက်ာ္မိုး ေရ.. ေမာင္အံ့ ေရ..<br />ငထက္ ေရ… ေက်ာ္စိုး ေရ…<br />လမ္းေဘး လက္ဘက္ရည္ဆို္င္မွာ<br />ခုေန တေခါက္ေလာက္ ျပန္ဆုံရရင္..<br />ေတာ္ေတာ္ ေနသာမယ္ထင္ရဲ႕။<br /><br />ၾကာခဲ့ျ႔ပီေကာ…<br />လူမသိ သူမသိနဲ႔<br />ေဆြးရိပုပ္အဲ့အဲ့ လြင္ျပင္ထဲ…<br />ဘယ္ရင္ခြင္မွာမွ မေပ်ာ္ပိုက္္ႏိုင္သူေလ။<br /><br />၂၈ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၀။</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-532019724177087468?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-31694575048349632182012-01-05T21:07:00.001+07:002012-01-05T21:10:28.640+07:00စိုက္ခဲ့သမွ်...<div style="background: #000 url(http://tripwow.tripadvisor.com/tripwow/ta-03de-2426-e23d/e/c4f05ab390/bg)0 0 no-repeat; border: none; margin: 0; padding: 0; width: 420px;"><embed allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" base="http://images.travelpod.com/bin/tripwow/flash/" bgcolor="#000000" flashvars="xmlPath=http%3A%2F%2Ftripwow.tripadvisor.com%2Ftripwow%2Fta-03de-2426-e23d%2Fapxml%3Fed%3Dc4f05ab390%26ref%3D" height="272" name="TripWow" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" quality="high" src="http://images.travelpod.com/bin/tripwow/flash/tripwow.swf" type="application/x-shockwave-flash" width="420" wmode="opaque"></embed><!-- Use of this widget is subject to the terms stated here: http://tripwow.tripadvisor.com/tripwow/widget_terms.html --><div style="background: #fff; border: none; color: #999999; font-family: verdana,sans-serif; font-size: 9px; margin: 0; padding: 0; text-align: justify; width: 420px;"><a href="http://tripwow.tripadvisor.com/tripwow/ta-03de-2426-e23d" style="color: #cc6600;">စိုက္ခဲ့သမွ်... Slideshow</a>: May’s trip to <a href="http://www.tripadvisor.com/Tourism-g41353-Rockville_Maryland-Vacations.html" style="color: #cc6600;">Rockville</a>, <a href="http://www.tripadvisor.com/Tourism-g28941-Maryland-Vacations.html" style="color: #cc6600;">Maryland</a>, <a href="http://www.tripadvisor.com/Tourism-g191-United_States-Vacations.html" style="color: #cc6600;">United States</a> was created by <a href="http://www.tripadvisor.com/" style="color: #cc6600;">TripAdvisor</a>. See another <a href="http://tripwow.tripadvisor.com/slideshow/united-states/rockville.html" style="color: #cc6600;">Rockville slideshow</a>. Create your own stunning <a href="http://tripwow.tripadvisor.com/" style="color: #cc6600;">free slideshow</a> from your travel photos.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-3169457504834963218?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-37266421865182215702012-01-02T09:54:00.004+07:002012-01-02T09:54:32.834+07:00၂၀၁၂ အသစ္....၂၀၁၂ အသစ္အစမွာ..<br />facebook design ေဟာင္းကိုလည္း အသစ္ timeline ေျပာင္းျဖစ္တယ္...<br />ေမျငိမ္း Blog Page ကိုလည္း Design အသစ္ေျပာင္းတယ္.. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-bRqeawhBBCU/TwEcCEqGelI/AAAAAAAADxg/iYyJWiQO8VQ/s1600/gangaw+for+MN+Blog.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="87" src="http://2.bp.blogspot.com/-bRqeawhBBCU/TwEcCEqGelI/AAAAAAAADxg/iYyJWiQO8VQ/s320/gangaw+for+MN+Blog.jpg" width="320" /> </a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>သမီး က်ဲက်ဲရဲ႕ ပန္းခ်ီ Page ေလးကိုလည္း ေျပာင္းတယ္... http://kyekyeart.blogspot.com/<br />သစ္ေကာင္းအိမ္ရဲ႕ Blog ကိုလည္း ေျပာင္းေပးလိုက္တယ္။ http://thitkaungeain.blogspot.com/ <br />ပညာေရး ဘေလာ့နဲ႔ ရသစာအုပ္စင္ဘေလာ့ကိုေတာ့ မေျပာင္းျဖစ္ေသး..<br />ျပႆနာတခုက အသံဖိုင္ တင္ရတဲ့ link က က်မကို ေပးမ၀င္ေတာ့လို႔ ေနာက္ပိုင္း အစီစဥ္ေတြ မတင္ရတာေတာ့ နည္းနည္းညစ္...<br />အသံဖိုင္ထပ္တင္ဖို႔ domain ပဲ ၀ယ္ရမလဲ ဘာလုပ္မလဲ နားမလည္လို႔လည္း နည္းနည္းပိုညစ္..။<br />Blog မွာ ဓာတ္ပံုေတြကို အေကာင္းစားတင္.. အသံဖိုင္ေတြ.. Video file ေတြ စိတ္ၾကိဳက္တင္ျပီးေတာ့<br />Modern blog performance ေတြ လုပ္ေနတဲ့ ညီလင္းသစ္ကို နည္းနည္း မနာလိုျဖစ္..<br />ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အသစ္ေတြ ဘာလုပ္ႏိုင္မလဲ.. အသစ္ေတြ ဘာေရးႏိုင္မလဲ ေတြးရင္း...<br />ေကာင္းေသာအသစ္ေတြကို ရဖို႔ ရင္ခုန္အားထုတ္ရင္းနဲ႔ပဲ..... <br />ႏွစ္သစ္ကို ၾကိဳလိုက္ပါတယ္....<br /><br />၁ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၂။<br /> <br /><br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-3726642186518221570?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-2409751115210908622011-12-30T12:35:00.004+07:002011-12-30T12:51:56.174+07:00၂၀၁၁ ရွင္းတမ္း/၂၁၁၂ ၾကိဳ...<span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၁ထဲ အသက္ ၄၆ ႏွစ္ျပည့္ခဲ့။</span><br /><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လူ႔သက္တမ္းရဲ႕တ၀က္ကို ေတာ္ေတာ္ေက်ာ္လာခဲ့ျပီပဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၁အကုန္မွာ တႏွစ္စာျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့သာယာေက်နပ္စရာ ေန႔ရက္ေတြမ်ားမ်ား</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">စိတ္ေပက်ံညစ္ညဴးစရာနည္းနည္းပဲ ရွိခဲ့တာ ေတြ႔ရ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အၾကမ္းဖ်င္းဆိုရင္ေတာ္ေတာ္ ခ်ိဳျမိန္တဲ့ကာလပါပဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၁ထဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">.. </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေကာင္းတာေတြအေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ႏိုင္ခဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လုပ္ျဖစ္ခဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဆင္းရဲတဲ့ၾကားကပဲႏိုင္သေလာက္ ကူခဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လွဴခဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ပင္ပန္းတဲ့ၾကားကပဲအတန္းႏွစ္တန္း ျပီးေအာင္တက္ႏိုင္ခဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အခ်ိန္မရွိတဲ့ၾကားကပဲျမန္မာစာေက်ာင္း သေျပညိဳပင္ေလးကိုကူညီစိုက္ပ်ိဳးေပးႏိုင္ခဲ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာကိုယ့္စာေတြနဲ့ ကိုယ့္နာမည္ေလးျပန္ပါလာတာကေတာ့ စိတ္အခ်မ္းသာဆံုးပီတိေပါ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၁မွာပဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">သမီးေလး</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">Elementary Graduation </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">မွာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">Obama Award </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ရတယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...Honor Student </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ရတယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">သားၾကီးေကာလိပ္မွာ ရေတာင့္ရခဲ </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">Art</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဘာသာေတြမွာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">Grade A </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေတြရတယ္။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">သားငယ္ေလးလည္းမဆိုးလွ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">(</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">မိဘကသူတို႔ေက်ာင္းစာကို ေသေသခ်ာခ်ာကူႏိုင္တာမဟုတ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">)</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။အဲေလာက္ဆိုရျပီ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၁ထဲမွာပဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">မုန္းတဲ့ၾကားကပဲရန္သူတခ်ိဳ႕ကို ျပံဳးျပႏိုင္ခဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">နာတဲ့ၾကားကပဲေစာ္ကားသူတခ်ိဳ႕ကိုတိတ္ဆိတ္တုံ႔ျပန္နိုင္ခဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ငါသည္နာက်င္ေသာကိုယ္ ရွိသူျဖစ္လ်က္နာက်င္ေသာစိတ္ကင္းသူျဖစ္လတၱံ႔ဆိုတဲ့ ဓမၼပဒကို</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ၾကည္ညိဳေနတဲ့ၾကားကပဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">စိတ္နာတတ္ျခင္းေတြထဲလည္းျမိန္ေရရွက္ေရ ရွိဆဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ပစ္ပယ္သင့္သူေတြကိုေတာ့ေက်ာခိုင္းႏိုင္ခဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဥပကၡာဆိုတာကိုတစိတ္တေဒသ က်င့္ႏိုင္ခဲ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၁အထိ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">... </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">တသက္စာမွာ</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အေဖေျပာခဲ့သလိုကံ၅ပါးထဲက အေရးၾကီးဆံုး </span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">သူတပါးထိခိုက္ပ်က္စီးေအာင္လိမ္ညာျခင္းနဲ႔ သူတပါး ပစၥည္း</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">(သူမ်ား</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">မသဒၶါတဲ့ ပစၥည္းအပါအ၀င္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">).. </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ခိုးယူျခင္း</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;"></span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လံုး၀</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">(</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လံုး၀</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">)</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ကင္းေနဆဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">(</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ကိုယ့္မွာခ်မ္းသာတာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဒါပဲ ရွိတာေလ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..)</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၁ အထိ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">တသက္လံုးမမွန္မတရားတာ ဘယ္တုန္းကမွမလုပ္ခဲ့ဘူးဆိုတာကိုဂုဏ္လုပ္ျပီး</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">မာန္တက္လူပါး၀တတ္တဲ့ အက်င့္ကလည္းရွိေနဆဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။ </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;"></span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">မွန္တယ္ထင္တာကိုလူအျမင္ကပ္ခံ ေျပာတတ္တဲ့အက်င့္လည္းရွိဆဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">မမွန္မတရားတဲ့သူေတြကိုေျပာင္က်က် ရင္ဆိုင္ဖို႔လည္းစိတ္သန္ဆဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ကိုယ့္ရဲ႕ မတရားခဲ့တဲ့ အမွားကို ေတြ႔ရင္ ေျပာၾကစမ္းလို႔လည္း သမိုင္းကို စိန္ေခၚေနတတ္ဆဲ... </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">(</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ခက္ပါေသးရဲ႕</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">)</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အပ်င္းၾကီးတာေတာ့နည္းနည္းေလ်ာ့သြား</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေလာဘေတာ့ ၾကီးမလာေသး</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေဒါသနည္းနည္း ၾကီးဆဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေမာဟေတာ္ေတာ္မ်ားဆဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၁ကို အခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အခ်ိဳမ်ားမ်ားအခါးနည္းနည္း</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အေအးမ်ားမ်ားအပူနည္းနည္း</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">မိသားစုဆိုတဲ့စကားလံုးထဲ ပိုေမြ႔ေလ်ာ္လာတဲ့ကာလအပိုင္းအျခား</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ခုလိုေတာ့လည္းဘ၀က ေနေပ်ာ္စရာပါလားလို႔ခဏခဏ ရြတ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့တႏွစ္တာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အဲဒီအခါ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈေတြကိုလည္းပိုျပီး စိန္ေခၚရဲလာပါတယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">+++++</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၂မွာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ကမၻာပ်က္မယ္ဆိုရင္လည္း ရထားတြဲ၅တြဲစလံုး ေသခ်ာခ်ိတ္မိေနမွျဖစ္မွာလို႔ပဲေတြးထားတယ္။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၂မွာ ျမသီလာအလြမ္းေျပကိုနည္းနည္းပါးပါး တည္းျဖတ္မြမ္းမံျပီးလံုးခ်င္းျပန္ထုတ္ႏိုင္ေအာင္လုပ္ရမယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၂ထဲမွာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အနည္းဆံုးတလ တပုဒ္ ၀တၳဳတိုေတြ မဂၢဇင္းေစ့ပါေအာင္ ျပန္ေရးႏိုင္ဖို႔အခ်ိန္အရ ေပးရမယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၂မွာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">.... </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဆက္ျပီးအကုသိုလ္နည္းနည္း ကုသိုလ္မ်ားမ်ားနဲ႔ေနႏိုင္သြားခ်င္ပါတယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၂မွာ စီးပြားပ်က္ကပ္ နဲ႔မိုးျပိဳၾကတဲ့ ဒဏ္ </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ကိုယ့္သားသမီးေတြခံရမွာ ပူတယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၂၀၁၂မွာ …</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ထမင္းနပ္မွန္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">စာမွန္မွန္ေရးႏိုင္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">မီးရထားတြဲၾကီးခုလိုပဲ တူတူခုတ္ေမာင္း</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">သားသမီးေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေအးေအးလူလူပညာသင္ႏိုင္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။အဲေလာက္ဆိုရျပီ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဒါ့ထက္ပိုဆိုရင္ေတာ့၂၀၁၂ မွာ ျမန္ျပည္သာယာေအးခ်မ္းေစခ်င္တာကိုပဲ</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေျပာစရာ ရွိေတာ့တာေပါ့ေလ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၃၀ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၁။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-240975111521090862?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-35861864239389766732011-12-15T10:49:00.001+07:002011-12-18T06:42:57.638+07:00လြမ္းစိမ့္.....<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-_9L9Z5lcF88/Tuls8ZJNWAI/AAAAAAAADj0/cS_lg8C0-tg/s1600/Poster-Final.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="228" src="http://1.bp.blogspot.com/-_9L9Z5lcF88/Tuls8ZJNWAI/AAAAAAAADj0/cS_lg8C0-tg/s320/Poster-Final.jpg" width="320" /></a></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma;">အဲဒီေန႔က......</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma;">စဥ္႔အုတ္ကြက္ေရႊညိဳေရာင္နံရံေတြၾကားထဲျပန္ေရာက္သြားတာေပါ့။ေလွကားေလးေတြကို နံရံထဲမွာကပ္ျမွဳပ္လို႔</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">။အဲဒီအေဆာက္အဦးေတြကိုကရင္ခုန္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတာေလ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">။အဲဒီ ေလွကားရင္းေကာ္ရစ္ဒါေတြမွာခ်စ္သူေက်ာင္းသူေလးေတြကိုေစာင့္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြရွိတတ္တယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">။ေလွကားေတြေပၚကေန စကားတေျပာေျပာနဲ႔ရယ္ေမာဆင္းလာၾကတဲ့ ဆရာဆရာမေတြရွိမယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span><span style="font-family: Tahoma;">။အဲဒီေလွကားေလးေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ေကာ္ရစ္ဒါေတြေပၚမွာပဲခ်စ္စကားေတြ လိုက္ေျပာခဲ့ၾက</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">လက္ကမ္းကဗ်ာစာအုပ္ေတြလိုက္ေရာင္းခဲ့ၾက</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">လက္ကမ္းလႈံ႕ေဆာ္စာေတြျဖန္႔ခဲ့ၾက</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">အေၾကာင္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ငိုခဲ့ၾက</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ရယ္ခဲ့ၾက</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ေပ်ာ္ခဲ့ၾက</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma;">ျပီးေတာ့စားေသာက္တန္းမွာဆို ခိုင္ထူးတို႔စိုင္းထီးဆိုင္တို႔ခင္ေမာင္တိုးတို႔ သီခ်င္းေတြနဲ႔လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ထြက္ထားတဲ့သီခ်င္းသစ္ေလးေတြပ်ံ႕လြင့္ေနလိမ့္မယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။စားေသာက္ဆိုင္ေလးေတြမွာရွက္စႏိုးနဲ႔ ျပံဳးေနၾက</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">စိတ္ေကာက္ရန္ျဖစ္ေနၾက</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ခုမွ ခ်စ္စကားေျပာေနၾကတဲ့ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">တရုန္းရုန္းနဲ႔ကဗ်ာစာအုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။အခ်ိန္လုျပီး မုန္႔စားၾကရင္းဟိုေငးဒီေငးလုပ္ေနတဲ့ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">ရွိမယ္။ </span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma;">အားလံုးဟာရသကိုးပါးကို ခံစားရသလိုခံစားလို႔ ျမိန္ခဲ့ၾက</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။ဒါေပမဲ့ အဲဒီစဥ္႔အုတ္ေရႊညိဳေရာင္ေက်ာင္းကေလးေပၚမွာစစ္၀တ္စံုေတြေတာ့မလႊမ္းမိုးဖူးခဲ့ဘူး</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">။ယံုလား</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma;">အဲဒါ </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">RC2 </span><span style="font-family: Tahoma;">လို႔ေခၚတဲ့လိႈင္နယ္ေျမေကာလိပ္ေလးေပါ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma;">အဲဒီေက်ာင္းေလးကိုေက်ာင္းသူဘ၀နဲ႔ အလည္အပတ္သြားေနခဲ့တာထည့္မေျပာဘဲ ဆရာမေပါက္စဘ၀နဲ႔ေနခဲ့သမွ် ၁၀ႏွစ္တာကာလမွာေတာင္ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္ခဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">စြဲလန္းခဲ့သလဲဆို</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">ခုျပန္ေတြးသတိရေတာ့လြမ္းရတဲ့ စိတ္က တစိမ့္စိမ့္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">+++++++++</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma;">တိုင္လံုးျဖဴျဖဴၾကီးေတြကိုျဖတ္ျပီး ေန႔တိုင္းသြားေနက်</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။ တခါမွ်ေမာ့မၾကည့္မိတဲ့ေန႔ရယ္လို႔မရွိ။အဲဒီတိုင္ၾကီးေတြကို ၾကည့္တိုင္းစိတ္ထဲ အားရွိတာ။ တကယ္ေတာ့ဒီ၀င္းက ကိုယ္နဲ႔ တိုက္ရိုက္ပတ္သက္တာေတာ့လည္း မဟုတ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။ကံေကာင္းလို႔ ခ်စ္စရာစြယ္ေတာ္ရိပ္မွာေနခြင့္ရခဲ့တာ။ ဒီမွာလည္း၁၀ႏွစ္ပဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">။၁၀ႏွစ္လံုးလံုးမွာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">တိုင္လံုးၾကီးေတြကိုခ်စ္ခဲ့သလို နံေဘးကစြယ္ေတာ္ပင္ပုေလးေတြကိုလည္း ခ်စ္ခဲ့။ ဗိသုကာဌာနဆီဆင္းမယ့္ေပါင္းမိုးေလွကားေလးကိုလည္းခ်စ္ခဲ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma;">ဂ်ီေဟာေရွ႔ကျဖတ္ေလွ်ာက္တိုင္း စာေရးဆရာမမစႏၵာရဲ႕ ဂ်ီေဟာသူကိုသတိမရမိတဲ့ေန႔ မရွိ။ ကိုယ္တိုင္ဂ်ီေဟာကို ၾကည့္ျပီး တူႏွစ္ကိုယ္ဆိုတဲ့ ၀တၳဳတိုတပုဒ္ေရးခဲ့ဖူးတာလည္းသတိရပါ့။ ေမွာင္အံု႔အံု႔သီေရတာေတြနား သရဲေၾကာက္လို႔ျဖတ္မေလွ်ာက္ရဲခဲ့တာလည္းခုက်ေတာ့ လြမ္းစရာ။ ကင္တီးကိုေတာ့သတိမရခ်င္ဆံုးပါပဲ။ အိမ္မွာပ်င္းတိုင္း ကင္တီးဘက္ဆီေလွ်ာက္ေႏြးေအး</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ေမတၱာေပါင္းကူး</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ေမာ္လျမိဳင္ဆိုင္။မိန္းကေလးနည္းနည္းေယာက်္ားေလးမ်ားမ်ားေက်ာင္းဆိုေပမဲ့ကင္တီးလို တကယ့္ စည္ေပ့ဆူေပ့ဆိုတဲ့ေနရာကေန အၾကိမ္မ်ားစြာျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးသမွ် တခါမွကာယိေျႏၵမဲ့ေအာင္ အစအေနာက္ခံရတာမ်ိဳးမရွိဖူးခဲ့တာမ်ိဳးကရွားရွားပါးပါးပါ။ တခါမွ်လည္းကင္တီး အစအဆံုး ေျဖာင့္ေအာင္မေလွ်ာက္ခဲ့ရဖူးတာလည္းမွတ္မွတ္ရရ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">။ တဆိုင္ဆိုင္ထဲကေနလွမ္းေခၚတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">အကိုလို ေမာင္လိုမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ၾကံဳသလို၀င္ထိုင္ေလပစ္ရင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးခရီးဖင့္ေနက်</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">။ေကြး</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">.. </span><span style="font-family: Tahoma;">ကိုလြင္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ဇာတာၾကီး</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ေမာင္အံ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ခ်ိဳတူးေဇာ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ဗလ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ပုတ္သင္ခ်ိဳ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...….. </span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma;">ဘယ္ေတာ့မွျပန္မရနိုင္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္ေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">+++++</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma;">ေဟာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ဒီေနရာေလးမွာေပါ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">လူအံုအံု အံုအံုနဲ႔ </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">Cartoon Box</span><span style="font-family: Tahoma;">ေလး ရွိခဲ့တာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">ေဟာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ၾသဘာလမ္းေရာဘယ္နားမွာလဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ေနာက္ေတာ့ </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">Lover'sLane... </span><span style="font-family: Tahoma;">။ အစားထိုးမရႏိုင္တဲ့ေနရာေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။ဘယ္မွာလဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။ျပီးေတာ့ <span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">၈၈မတ္လရဲ႕ ညတုန္းက ၾကယ္တပြင့္ေၾကြခဲ့ရာပင္မရင္ျပင္ၾကီး</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။ဆင္းရဲသားဂိတ္နားကအထိမ္းအမွတ္ေနရာေလး</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။အဲဒါေလးေတြပဲ ျပန္ျမင္ခ်င္ပါေသးတယ္</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။အဲဒီေနရာေလးေတြကို စိတ္မွန္းနဲ႔ပဲလြမ္း</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span><span style="font-family: Tahoma;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">တကယ္ဆိုအဲဒီ ေနရာေတြမွာပဲ </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အဲဒီအမိစက္မႈတကၠသိုလ္ရင္ခြင္မွာပဲ၈၈ေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ဘ၀ေတြ အသစ္တဖန္ ေျပာင္းျပန္စခဲ့ၾကရတာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။ဒါေၾကာင့္ပဲ ထင္ပါရဲ႕ </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ခုခ်ိန္ထိ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အဲဒီေက်ာင္းေတာ္ၾကီးခမ်ာေမ့ေလ်ာ့ ေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖို႔အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကိဳးစားလုပ္ၾကံခံခဲ့ရတာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။ခုခ်ိန္ထိ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">......</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">++++++</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လြမ္းစိမ့္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">တဲ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">စက္မႈတကၠသိုလ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">တဲ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">RC2 </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">တဲ့။ဒါရိုက္တာခ်ိဳတူးေဇာ္ကေျပာပါတယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဟင့္အင္း</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">က်မသိပါတယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဒါရိုက္တာေျပာလို႔သာ က်မတို႔ ၾကံဖန္ျပီး</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">RC 2 </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လိုက္ရ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..RIT </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လိုက္ရေပမဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">က်မရင္ထဲတကယ္ေရာက္ေရာက္သြားတာကတခ်ိန္တုန္းက ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဒါရိုက္တာၾကိဳးစားတုျပထားရွာတဲ့ </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">RC2</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">နဲ႔ ေႏြးေအးေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေမတၱာေပါင္းကူးေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ထြန္းႏြားႏို႔ဆိုင္</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ပံုရိပ္ေတြကက်မကို အလြမ္းမေျပေစခဲ့ပါ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဒီရုပ္ရွင္ကိုၾကည့္ရင္း ဂ်ပ္ဆင္ထိပ္ကလရိပ္ျပာကိုလည္း က်မသတိရေနေသးတာပါ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အႏွစ္၂၀စာအလြမ္းေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ခုဆို၂၃ႏွစ္စာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">က်မတို႔အနားကေပ်ာက္သြားတဲ့ </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">RC2 </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လို</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..Main </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လို</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..RIT </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လိုပါပဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">က်မတို႔ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေတာေတြေတာင္ေတြထဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။ေထာင္ေတြ တန္းေတြထဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။နာနာက်င္က်င္ ေၾကေၾကကြဲကြဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">.. </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဘယ္သူမွမေပ်ာ္ရႊင္ၾကရတဲ့ ဘ၀ေတြထဲမွာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။တစစီ ျပတ္လိမ့္သြားတဲ့ပုလဲကံုးလို</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။တန္ဖိုးၾကီးပါလ်က္နဲ႔ ျပိဳပ်က္လြင့္ေပ်ာက္ၾကရ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။ခုထိ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">.. </span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ခုထိ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဘာတခုမွအေလ်ာ္ျပန္မရေသးတဲ့ႏွစ္၂၀ေက်ာ္ကာလက</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား မင္းမူဆဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဒါရိုက္တာခ်ိဳတူးေဇာ္ကလြမ္းစိမ့္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">တဲ့။</span><br />သူက ေျပာဖူးပါတယ္..။ <br />ျမန္မာစကားမွာ ေနစိမ့္ တယ္ဆိုတာ ရွိတယ္ မဟုတ္လား.....<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ . . .<br />ႀကီးေတာင့္ႀကီးမားနဲ႕<br />လြမ္းစိမ့္ သူပါဗ်ာ... တဲ့။<br /><br />ျမန္မာစာအရကေတာ့...</div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လြမ္းစိမ့္ဆိုတာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လြမ္းေစအံ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လို႔အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဒါမွမဟုတ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">တစိမ့္စိမ့္လြမ္းရတာလား</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">က်မအတြက္ေတာ့ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးထိ အဓိပၸါယ္သြားတဲ့စကားလံုးေလးပါ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">က်မတို႔တေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">တစိမ့္စိမ့္နဲ႔တသက္စာ လြမ္းေစရေအာင္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">လြမ္းစိမ့္ကျပဳစားခဲ့ပါတယ္။</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဒီဇင္ဘာ၁၄ ။</span></div><br /><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-3586186423938976673?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-21805270719933696232011-11-21T09:33:00.002+07:002011-12-30T20:09:10.676+07:00ေျပာမဆံုးေပါင္...<div style="font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;"><div class="Standard"><span style="Zawgyi-One","sans-serif"; font-family:";font-size:100%;" lang="MY" >တေန႔တုန္းက </span><span style="Zawgyi-One","sans-serif"; font-family:";font-size:100%;" >FaceBook </span><span style="Zawgyi-One","sans-serif"; font-family:";font-size:100%;" lang="MY" >ေပၚမွာ စာလံုးေပါင္း သတ္ပံုကိစၥ ေျပာထားၾကတာေလး ဒီတေလာစိတ္ေရာက္ေနပါတယ္။ က်မ ျပည္ပေရာက္ကာစ.. ဘေလာ့စေရးေတာ့ ဘေလာ့တခုမွာ စာလံုးေပါင္းကိစၥအေခ်အတင္ေျပာေနၾကတာ ေတြ႔ရဖူးပါတယ္။ ေတြ႔ေပမဲ့လည္း က်မက ၀င္ေျပာေလ့မရွိတာေၾကာင့္ ဒီတိုင္းေနေနတုန္းမွာ အဲဒီတုန္းက ျပႆနာျဖစ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဘေလာ့ဂါကအစ္မ ၀င္ေျပာပါဦး ဆိုတာနဲ႔.. က်မကလည္း အမွန္ကို ျဖစ္ေစခ်င္တာနဲ႔... </span><span style="Zawgyi-One","sans-serif"; font-family:";font-size:100%;" >Comment </span><span style="Zawgyi-One","sans-serif"; font-family:";font-size:100%;" lang="MY" >မွာ၀င္ေရးလိုက္ပါတယ္။ က်မ မွတ္မိ ပါတယ္.. ဒီစာလံုးေပါင္းအမွန္က ဒီလိုပါရွင္...ဒီအဓိပၸါယ္မို႔ ဒီလိုေပါင္းတာပါရွင္ေပါ့...။ က်မစိတ္ထဲငါတတ္ႏိုင္တာေလး၀င္လုပ္ေပးလိုက္တယ္ေပါ့..။ ဒါေပမဲ့ မဟုတ္ပါဘူး။ က်မရဲ႕ </span><span style="Zawgyi-One","sans-serif"; font-family:";font-size:100%;" >Comment</span><span style="Zawgyi-One","sans-serif"; font-family:";font-size:100%;" lang="MY" >ေအာက္ကေန က်မကို သေရာ္ေမာ္ကားေျပာတာေတြ.. ဟားတာေတြ.. ရိတာေတြ.. ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ အဲဒီ ဘေလာ့ဂါေကာင္ေလးကပဲ ဒီလိုေရးလည္းရတာပဲဆိုျပီး တမင္ကို အမွားေတြေပါင္းထားတဲ့ စာလံုးေပါင္းေတြနဲ႔ </span><span style="Zawgyi-One","sans-serif"; font-family:";font-size:100%;" >post </span><span style="Zawgyi-One","sans-serif"; font-family:";font-size:100%;" lang="MY" >တခုေရးတဲ့အထိပါပဲ...။ က်မကေတာ့ ျပံဳးေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ က်မက မမွားခ်င္ဘဲမွားမွန္းမသိဘူးထင္လို႔ ျပင္ေပးမိတာကိုး..။ တကယ္က သူတို႔က အမွားကို လက္သင့္ခံသူေတြအမွားနဲ႔ ေနသားက်သူေတြ.. တလြဲမာနနဲ႔ ေနေပ်ာ္သူေတြပဲ...။ ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီကတည္းကစလို႔က်မ ျမန္မာစာကိစၥ.. စာလံုးေပါင္းကိစၥကို ေမးလာရင္ေတာင္မွ ႏွစ္ကိုယ္ၾကားသာ ေျဖျပီးအြန္လိုင္းေလာကမွာ ႏႈတ္ဆိတ္ေနလာလိုက္တာ.. ဒီေန႔ထိပဲ ဆိုပါေတာ့။</span></div></div><div class="mbl notesBlogText clearfix" style="font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;"><div><span style="font-size:100%;">ခုေတာ့ အြန္လိုင္းမွာလည္း ေနပါး၀လာျပီ။ အသက္ၾကီးလာေတာ့ အင္း မွန္တာေလးေတာ့ လုပ္မွျဖစ္မွာ ပါေလလို႔လည္း ပိုမိုက္ရဲလာျပီ။ ကုိယ့္ထမင္းကိုယ္စားျပီး ၾကီးေတာ္ႏြားေက်ာင္းရတာ တယ္ကုသိုလ္ရတာပဲ လို႔လည္း ပိုပိုျပီး ခံစားလာတတ္ျပီ.. ဒါ့ထက္ပိုတဲ့ အေျခေနကေတာ့ အေရထူတဲ့ေနရာမွာ တိုးတက္လာတာ ပါပဲ။ ဆိုေတာ့ ခုေတာ့ က်မ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ရတဲ့ သတ္ပံုကိစၥ ေျပာပါေတာ့မယ္။<br /></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">တခ်ိဳ႕စာလံုးေပါင္းေတြဆို က်မစိတ္ထဲ ဒီေလာက္ေလးေတာ့ မမွားသင့္ဘူးလို႔ ထင္မိတာေတြ အမ်ားၾကီး ပါ။ ဒါေပမဲ့ ျပႆနာက ျမန္မာစာအဖြဲ႔က ျပဳစုထားတဲ့ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုက်မ္းမွာကို က်မ သေဘာ မတူႏိုင္တာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ဒါေပမဲ့ စာလံုးေပါင္းမမွန္လို႔ အဓိပၸါယ္ေျပာင္းမသြားရင္ေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ဥပမာ... ခၽြတ္ျခံဳက်တာကို ျခြတ္ခ်ဳံက်တယ္ ေပါင္းလည္း ျမင္ရတာသာ တမ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနတာ အဓိပၸါယ္ ကေတာ့ လြဲမသြားဘူးကိုးလို႔ စိတ္ေလွ်ာ့ေပးလို႔ ရပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ျခိဳးျခံ လား ခ်ိဳးခ်န္လား.. ျခိဳးခ်န္ လား ဆိုတာေတြ..။ ထားလိုက္လို႔ ရပါတယ္။ က်မစိတ္ထဲ သိပ္သည္းမခံႏိုင္တဲ့အမွားေတြကေတာ့ မွားမွန္း သိဖို႔ ေကာင္းလ်က္နဲ႔ မသိၾကတာကို စိတ္ညစ္တာပါပဲ။ အမ်ားစုမွားၾကတဲ့စကားလံုးေတြ သတိရသေလာက္ ေရးျပရရင္... ေရွ႕စာလံုးေပါင္းေတြက အမွန္ေတြပါ.. ေနာက္စာလံုးေတြက မွားေရးေလ့ရွိတဲ့ စာလံုးေတြနဲ႔ မသဲကြဲတတ္တဲ့ စကားလံုးေတြပါ။<br /></span><span style="font-size:100%;">...<br /></span><span style="font-size:100%;">ရႈတ္ခ် ကို ရႈံ႕ခ် လို႔ ေရးတာ......<br /></span><span style="font-size:100%;">ပတ္သက္ ကို ပတ္သတ္<br /></span><span style="font-size:100%;">တပ္မက္ ကို တက္မက္<br /></span><span style="font-size:100%;">လုပ္တတ္တာ ကို လုပ္တက္တယ္<br /></span><span style="font-size:100%;">သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ကို သူတို႔ အျခင္းျခင္း<br /></span><span style="font-size:100%;">လံုးခ်င္း၀တၳဳ ကို လံုးျခင္း၀တၳဳ<br /></span><span style="font-size:100%;">ေမတၱာဘြဲ႔ ကဗ်ာ ကို ေမတၱာဖြဲ႔ကဗ်ာ<br /></span><span style="font-size:100%;">စြပ္စြဲ တာကို စြပ္ဆြဲ<br /></span><span style="font-size:100%;">ပ်က္စီးတာကို ပ်က္ဆီး<br /></span><span style="font-size:100%;">လြယ္အိတ္ ကို လြယ္အိပ္<br /></span><span style="font-size:100%;">ရပ္စဲ တာကို ရပ္ဆဲ<br /></span><span style="font-size:100%;">အေႏွာက္အယွက္ ကို အေႏွာင့္အယွက္<br /></span><span style="font-size:100%;">ျပန္ခ်င္ တာကို ျပန္ျခင္တာ...<br /></span><span style="font-size:100%;">အေခ်အတင္ ကို အေျခအတင္<br /></span><span style="font-size:100%;">လုပ္ႏိုင္ေျခ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ကို လုပ္ႏိုင္ေခ် ျဖစ္ႏိုင္ေခ်<br /></span><span style="font-size:100%;">၀ါသနာ ကို ၀ါတနာ<br /></span><span style="font-size:100%;">ဉာဏ္ ကို ညာဏ္<br /></span><span style="font-size:100%;">ဉာဥ္ ကို ညာဥ္ …<br /></span><span style="font-size:100%;">ဉ လား ဥ လားမကြဲတာေတြ..။ (လံုးခ်င္းဗ်ည္းအေနနဲ႔ ေရးရင္ ဉ .. ပါ။ အသတ္အေနနဲ႔ဆိုရင္ ဥ ကို ညေလးအေနနဲ႔ သံုးပါတယ္)<br /></span><span style="font-size:100%;">ရုတ္ခ်ည္းလား.. ရုတ္ခ်ဥ္းလား..<br /></span><span style="font-size:100%;">ခ်ဥ္းကပ္လား.. ခ်ည္းကပ္လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">ဖြံ႔ျဖိဳးလား.. ဖြင့္ျဖိဳးလား..<br /></span><span style="font-size:100%;">ရဲ၀ံ့ လား.. ရဲ၀င့္လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">မုန္႔ဖိုး လား.. မု႔ံဘိုး လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">ဖုန္ထူ လား.. ဖံုထူလား..<br /></span><span style="font-size:100%;">ျဖစ္ေနက် အျဖစ္အပ်က္လား.. ျဖစ္ေနၾက အျဖစ္အပ်က္လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">သီတင္းတပတ္လား.. သတင္းတပတ္လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">စုေဆာင္း လား.. စုေစာင္း လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">ေယာက္်ား လား.. ေယာကၤ်ားလား..<br /></span><span style="font-size:100%;">သက္ေသလား .. သတ္ေသလား..<br /></span><span style="font-size:100%;">လြင့္စင္ လား.. လြင့္စဥ္လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">အဆင္ေျပ လား.. အစဥ္ေျပ လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">အသည္းကြဲ လား.. အသဲကြဲ လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">ခ်က္ခ်င္း လား.. ခ်က္ျခင္း လား<br /></span><span style="font-size:100%;">ဆန္းစစ္လား.. စမ္းစစ္လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">ခမ္းနား လား ခန္းနား လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">လန္းဆန္း လား.. လန္းဆမ္း လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">လတ္ဆတ္ လား.. လန္းဆတ္လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">စာအုပ္စင္ လား.. စာအုပ္စဥ္ လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">တေယာက္တည္းလား.. တေယာက္ထဲ လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">အခ်ိန္မီ လား.. အခ်ိန္မွီ လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">အလုပ္ျဖစ္ရံု လား.. အလုပ္ျဖစ္ယံုလား..<br /></span><span style="font-size:100%;">အခ်ိန္မီရံုပဲ လား... အခ်ိန္မွီယံုဘဲ လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">ျပင္းပ် လား.. ပ်င္းပ် လား.. ပ်င္းျပ လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">ေဖ်ာ္ေျဖ လား.. ေျဖာ္ေျဖ လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">ပရိသတ္ လား.. ပရိႆတ္ လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">ျပႆနာ လား.. ျပသနာ လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">ဗာဒံပင္လား.. ဗံဒါပင္လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">ပေဟဠိ လား.. ပေဟဌိ လား..<br /></span><span style="font-size:100%;">ပါဠိ လား.. ပါဌိ လား...<br /></span><span style="font-size:100%;">ေျပာထားလ်က္နဲ႔ လား.. ေျပာထားရက္နဲ႔... ေျပာထားရဲ႔နဲ႔လား... …<br /></span><span style="font-size:100%;">သိတယ္မို႔လား လား.. သိတယ္ မဟုတ္လား လား...သိတယ္မႈတ္လား.. လား<br /></span><span style="font-size:100%;">ႏွလံုးသည္းပြတ္ လား... ႏွစ္လံုးသဲပြတ္လား.. (တေနရာမွာဆို ႏွစ္လံုးသား လို႔ ေရးတာေတာင္ ေတြ႔ပါတယ္)။<br /></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">ဒါ facebook နဲ႔ blog တခ်ိဳ႔မွာ လက္လွမ္းမီေတြ႔ရာေလးေတြပဲ ေရးေသးတာပါ။<br /></span><span style="font-size:100%;">ေျပာရရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးမွ အမ်ားၾကီး..<br /></span><span style="font-size:100%;"><b>ဖူး </b>ကို<b> </b>ဘယ္မွာ သံုးျပီး <b>ဘူး</b> ကို ဘယ္လိုသံုးတယ္ဆိုတာ.. ဖက္ နဲ႔ ဘက္.. ပဲ နဲ႔ ဘဲ ... အဲဒါေတြေတာ့ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနျပီမို႔ မေျပာေတာ့ပါဘူး။<br /></span><span style="font-size:100%;">ေျပာရရင္ ျမန္မာစာေပါင္းထံုးေတြက သူ႔အဓိပၸါယ္နဲ႔သူ ခ်ိတ္တြဲထားၾကတာခ်ည္းပါ။<br /></span><span style="font-size:100%;">အသံထြက္မွားတာေတြကိုေတာ့ ေမာရံုမို႔ မေျပာေတာ့ပါဘူးေလ..။<br /></span><span style="font-size:100%;">က်မက တမင္တကာ မွားေနၾကတယ္လို႔ေတာ့ မထင္ပါဘူး.<br /></span><span style="font-size:100%;">မသိလို႔မွားတယ္လို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ တမင္တကာမွားတဲ့သူေတြအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ က်မ ခုလိုေရးလည္း သူတို႔က ဒါမ်ိဳးေတြ ၀င္ဖတ္တာမွ မဟုတ္တာေလ။<br /></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">သူမွားေနပါလားလို႔ ေထာက္ျပတာ လြယ္တယ္လို႔ ထင္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲလို ေထာက္ျပဖို႔ကလည္း အမွား ကို အမွားမွန္းေတာ့ သိဦးမွ မဟုတ္လား ေနာ္..။<br /></span><span style="font-size:100%;">မွား အစဥ္ ျပင္ခဏ ဆိ္ုေပမဲ့ မွားမွန္းကလည္း သိဦးမွပါလားဆိုတာကိုေပါ့...။<br /></span><span style="font-size:100%;">(တခ်ိဳ႔စကားလံုးအသံုးေတြက သတ္ပံုက်မ္းမွာေတာင္ မပါလို႔ တခ်ိဳ႔ က်မမွားေနတာ အေထာက္အထားနဲ႔ အမွန္ေတြ႔ရင္ ၀င္ျပင္ေပးပါဦးေနာ္)<br /></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">+++++<br /></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">ဒီတခါ ဆရာမၾကီး လုပ္တယ္လို႔ အေျပာခံရရင္ေတာ့ ျပန္ေျပာလိုက္မွာပဲ... ဆရာမၾကီးမို႔ ဆရာမၾကီးလုပ္တာေပါ့လို႔ :P</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-2180527071993369623?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-81235053778874267282011-11-12T02:26:00.001+07:002011-11-12T02:29:53.142+07:00ေမျငိမ္း ေတာ္ေတာ္ အတင္းအဖ်င္းေျပာ<div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>သိတတ္ကတည္းက<br />အေမ့အတင္း အေဖ့ကို ေျပာ<br />အေဖ့အတင္း အေမ့ကိုေျပာ..<br />အေဖနဲ႔ အေမအတင္း အဖြားကိုေျပာ<br />အေဖနဲ႔အေမအတင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေျပာ….<br /><br />ျပီးေတာ့<br />ဆရာမအတင္း အေမ့ကိုေျပာ<br />ဆရာအတင္း အေဖ့ကိုေျပာ..<br />ရယ္စရာ ေမာစရာ ခ်စ္စရာ အတင္းေျပာ ကာလေတြ။<br />ေနာက္ေတာ့<br />သူငယ္ခ်င္းေတြအတင္း ခ်စ္သူကို ေျပာ<br />ခ်စ္သူအတင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာ…<br />သူငယ္ခ်င္းေတြအတင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာ..<br />ေပ်ာ္စရာ ရႊင္စရာ အတင္းေျပာ ကာလေတြ…။<br /><br />အတင္းမေျပာတဲ့သူ<br />ဘယ္သူရွိပါ့…။<br /><br />စာေရးဆရာမ မစႏၵာက ပန္းစကား၀တၳဳထဲမွာ ေျပာတယ္…<br />“လူေတြဟာ.. ၾကီးလာေလ ညစ္ႏြမ္းလာေလ..” တဲ့။<br /><br />ေနာက္ေတာ့<br />လာဘ္စားတဲ့ ပါေမာကၡအတင္း ေျပာ<br />အဂတိလိုက္စားတဲ့ ဆရာဆရာမေတြအတင္း ေျပာ..<br />ေက်ာင္းသားေတြဆီက ေငြညွစ္တဲ့ ေမာ္ကြန္းထိန္း အတင္းေျပာ..<br />လူထုကို ႏွိပ္ကြပ္တဲ့ အစိုးရအတင္းေျပာ..<br />ျပည္သူကို ျပစားတဲ့ လုပ္စားသူေတြအတင္းကို ေျပာ..<br />စိတ္ပ်က္စရာ ညစ္ႏြမ္းတဲ့ အတင္းေျပာ ကာလေတြ…<br />အတင္းေတြ အညစ္ေတြ ဆိုပါစို႔။<br /><br />ေမျငိမ္းလား..<br />ကိုယ့္အတင္းလည္း ကိုယ္ေျပာတယ္…<br />မဟုတ္မဟတ္တာေတြေတြ႔ရင္ ရိုင္းရိုင္းတု႔ံျပန္တတ္တာ…<br />မေတာ္မတည့္တာေတြ ေတြ႔ရင္ ရိသဲ့သဲ့ ဟားတတ္တာ…<br />ေဒါသၾကီးရင္ မ်က္ရည္က်တာ…<br />စိတ္ဆိုးရင္ လက္ပါခ်င္တာ…<br />အေပ်ာ္အပါးမက္တာ...<br />ဘုရားတရား ရိုေသဆည္းကပ္မႈ နည္းပါးတာ…<br />မထင္ရင္မထင္သလို လူပါးလည္း ၀တတ္ေသးတာ...<br />အဲဒီကိုယ့္အတင္းေတြလည္း ကိုယ္ေျပာရဲ႕..<br />ကိုယ္ေရးအတင္းေတြ ဆိုပါေတာ့့။<br /><br />ေလာကၾကီးက ရယ္ရတယ္..<br />ေယာက်္ားေတြ ေျပာေတာ့ သတင္း<br />မိန္းမေတြေျပာေတာ့ အတင္းတဲ့..။<br /><br />ေကာင္းတာ ေရြးေျပာေတာ့ သတင္းတဲ့<br />မေကာင္းတာကို ေ၀ဖန္ေျပာေတာ့ အတင္းတဲ့…။<br />ရယ္ရပံုမ်ား ေျပာပါတယ္..။<br /><br />အဲလို ရယ္စရာအတင္းေတြ ေျပာေတာ့…<br />အတင္းအဖ်င္း ေတာ္ေတာ္ ေျပာ ျဖစ္ေရာ..<br />ဟုတ္တာပေလ..<br />အဖ်င္းေတြအေၾကာင္း မေကာင္းအတင္းေျပာရေလေတာ့..<br />အတင္း အဖ်င္း ျဖစ္ကေရာေပါ့…။<br />အဖ်င္းေတြအေၾကာင္း အတင္း<br />အတင္းအဖ်င္း..<br />ဒါနဲ႔<br />ေမျငိမ္း ေတာ္ေတာ္ အတင္းအဖ်င္းေျပာ…..<br />ေမျငိမ္း ေတာ္ေတာ္ အတင္းအဖ်င္းေျပာ…..<br />ဆက္ျပီးေတာ့လည္း ေျပာရေပဦးမွာ။<br /><br />၁၁-၁၁-၁၁။</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-8123505377887426728?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-68523959123931201662011-10-31T08:49:00.003+07:002011-11-15T22:54:19.439+07:00က်မ နံေဘးက သေျပညိဳ…<blockquote class="tr_bq"><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-HjZbmflHCnM/TrQzslykU0I/AAAAAAAADjc/yR0OO8HvI1U/s1600/class+3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-CCRcYoiy_VA/TrQzl2AsKjI/AAAAAAAADjU/8wiiblXHj20/s1600/class+2.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-CCRcYoiy_VA/TrQzl2AsKjI/AAAAAAAADjU/8wiiblXHj20/s320/class+2.JPG" width="320" /></a></div><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္ေတာ့မည္.. </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဖူးတံ၀င့္လို႔ခ်ီ</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္း</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ငါတို႔ စာသင္ေက်ာင္း… ။ </span></div></blockquote><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">တကယ့္ကိုမွ အားရပါးရ ေအာ္ဟစ္သီဆုိသံေလးေတြ..ညံလို႔ေနေရာ…။ ရပ္ကြက္ထဲက က်မရဲ႕ စာသင္ေက်ာင္းေလးေလ…။ သေျပညိဳ..တဲ့။ မိဘေတြ ၀ိုင္း၀န္းပံ့ပိုးမႈနဲ႔ ျဖစ္လာရတဲ့ ျမန္မာစာေက်ာင္းေလး။ ေက်ာင္းသား အေယာက္ ၄၀ နီးပါးရွိတယ္ဆိုတာ နည္းမွ မနည္းပဲ..။Maryland နဲ႔ Virginia ႏွစ္ျပည္နယ္က ကေလးေတြ.. တပတ္မွာ တရက္ေက်ာင္းအားရက္ စေနတရက္မွာ တနာရီစာ ခရီးေလာက္ ကားေမာင္းျပီး ျမန္မာစာ သင္ရဖိ္ု႔ လာၾကရတာ…။မပီကလာပီကလာနဲ႔ မဂၤလာပါဆရာမ.. ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာမ..လို႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရရင္..က်မ တပတ္လံုး မနားမေန ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္ခဲ့ရသမွ် အကုန္ေမ့ျပီး အေမာေျပရပါတယ္။</span></div><blockquote class="tr_bq"><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">ေမာင္တို႔မယ္တို႔ ေက်ာင္းခန္း၀င္ အျပံဳးပန္းကိုဆင္</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">မဂၤလာပါဆရာမ ညီညီညာညာ ရြတ္ဆိုၾက..</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">မဂၤလာပါဆရာမ…….။</span></div></blockquote><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">+++++++</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">ကေလးေတြက ျမန္မာစာသင္ရတာကို သိပ္ေပ်ာ္ၾကပါတယ္။သူတို႔က ျမန္မာလို စာေတြ အမ်ားၾကီး ဖတ္ခ်င္တာတဲ့။ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း အမ်ားၾကီး သိခ်င္တာတဲ့..။ျမန္မာျပည္ကို သြားလည္ရင္ အခ်င္းခ်င္းစကားေျပာႏိုင္ခ်င္တာတဲ့။ အရင္က ျမန္မာစကားေျပာဖို႔အင္မတန္ ခဲယဥ္း ပင္ပန္း ၾကတဲ့ ကေလးေတြက.. ခုေတာ့ သူတို႔ သိသေလာက္ကို စကားသံ၀ဲ၀ဲေလးေတြနဲ႔ၾကိဳးစားေျပာလို႔…။ သူတို႔ဆိုၾကတဲ့ ကၾကီး ခေခြး ဗ်ည္းသံ ေတြက တစထက္တစ ပီသလာေနျပီ။ သားတို႔သမီးတို႔က ဗမာျပည္က တခ်ိဳ႕ကေလးေတြထက္ေတာင္ ပီေနျပီ လို႔ က်မေျပာရင္ သေဘာက် ေနၾကတယ္။တသံလ်င္းခ်ိတ္.. ထ၀မ္းဘဲ.. ဒေရမႈတ္.. ဖဦးထုပ္.. ဗထက္ခ်ိဳင့္ လို႔ ပီပီသသ ဆိုႏိုင္တာေလ..။ </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">သူတို႔ေလးေတြကို ဗုဒၶ အေၾကာင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္းေတြကို ပံုေျပာသလိုေျပာျပဖို႔..မဂၢင္ရွစ္ပါးကို ပါဠိပါဠ္သားနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ဗမာလို အလြယ္တကူ နားလည္ေအာင္ ေျပာျပဖို႔..။ဇာတ္ေတာ္ၾကီးဆယ္ဘြဲ႔မကုန္ေတာင္ မေဟာ္သဓာရဲ႕ ဥာဏ္ပညာေတြအေၾကာင္းေလာက္ေတာ့ သူတို႔ေလးေတြကိုသိေစခ်င္တာပါ။ ျပီးေတာ့ က်မတို႔ ငယ္ငယ္က ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ စြဲလန္းခဲ့ရတဲ့ ဦးဘၾကည္တို႔ကာတြန္းဦးေဖသိန္းတို႔ရဲ႕ ပံုပမာတို႔ ဇာတ္ေတာ္ၾကီးဆယ္ဘြဲ႔ သရုပ္ျပကာတြန္းေတြ ဖတ္တတ္ေစခ်င္တာ..။ဒီက ကေလးေတြ သိလိုစိတ္ ျပင္းပ်ပံုမ်ိဳးနဲ႔ဆို သူတို႔ဟာ ဗမာစာဖတ္တတ္တာနဲ႔ အတူ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ယဥ္ေက်းမႈေတြကိုပါ ကၽြဲကူးေရပါ သိသြားၾက.. ထဲထဲ၀င္၀င္ နားလည္သြားၾကမွာ..။ အဲလိုသာဆိုရင္သူတို႔ဟာ အေမရိကန္က ကမၻာ့အဆင့္မီ အသိပညာေတြနဲ႔အတူ.. ျမန္မာ့ဘာသာေရးနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈနယ္ပယ္ထဲကေနမႈထိုင္မႈေတြကိုပါ သိသြားၾကမွာ..။ </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">က်မတို႔ရဲ႕ သေျပညိဳ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ က်မ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကအဲေလာက္ထိ လွပပါတယ္...။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">++++++</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">အေမရိကမွာ ဗမာလို တတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္သြားမွာလဲ….တဲ့..။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">ဗမာလို မတတ္ေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္မွာမို႔လို႔လဲ..တဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">ဒီေမးခြန္းေတြကို ေျဖဖို႔ဆိုရင္ က်မတို႔ေတြျမင္ရတဲ့ တန္ဖိုးနဲ႔ မျမင္ရတဲ့ တန္ဖိုး ဆိုတာေတြကို နားလည္မွ ျဖစ္မွာပါ။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">က်မတို႔ ကေလးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ အေမရိကန္ စာသင္ေက်ာင္းမွာကမၻာၾကီးကို သင္ယူေနၾကရသလို သိပၸံနဲ႔ နည္းပညာေတြကိုလည္း သင္ေနၾကရတယ္..။ ဘာသာစကားဆိုရင္လည္းအနည္းဆံုး ၂မ်ိဳး သင္ေနၾကရတယ္..။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အေမရိကမွာ အမ်ားဆံုး ယွဥ္တြဲေနထိုင္ၾကရတဲ့Hispanic ေတြနဲ႔ ကူးလူးဆက္ဆံႏိုင္ဖို႔ သူတို႔ဘာသာစကား နဲ႔ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ျပင္သစ္ဘာသာစကားကိုသင္ယူၾက ပါတယ္. (က်မသမီးက ျပင္သစ္ဘာသာ ယူထားပါတယ္)။ ဒါေတြက ဒီႏိုင္ငံမွာ အရွည္ေနထိုင္သြားေရးမွာ ေတာ္ေတာ္အေထာက္အကူ ျပဳမယ့္ ဘာသာစကားေတြဆိုပါေတာ့။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အျပင္မွာကို တရုတ္ဘာသာစကားသင္ေနပါတယ္..။ဒါလည္း ဟုတ္တာပါပဲ။ တရုတ္ကလည္း အင္အားအၾကီးဆံုး ဘာသာစကားေတြထဲက တခုကိုး..။ ဒါေတြက ျမင္ရတဲ့ တန္ဖိုးေတြပါ...။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;"> ဒါျဖင့္ျမန္မာကေလးေတြ ဘာလို႔ ျမန္မာစကားသင္ဖို႔ လိုသလဲဆိုတာကို စဥ္းစားရေအာင္ပါ…။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ အေရာင္အေသြးမ်ိဳးစံုကိုလက္ခံဆက္ဆံတဲ့ ႏိုင္ငံမို႔ က်မတို႔ ၀န္းက်င္မွာ ရုပ္ရည္သြင္ျပင္ေပါင္းစံု.. ဘာသာစကားေပါင္းစံု.. ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းစံု.. ဘာသာေရး ေပါင္းစံု ေတြ႔ရပါတယ္။ ထူးျခားတာက က်မတို႔ဗမာေတြကလြဲရင္ က်န္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ကေလးေတြက သူတို႔မိခင္ဘာသာစကားကို မေျပာတတ္ဘူးဆိုတာမ်ိဳးလံုး၀ မရွိပါဘူး။ တရုတ္.. မကၠဆီကန္.. လက္တီနို.. ဗီယက္နမ္.. ကိုရီးယား.. ကေမၻာဒီးယား..ထိုင္း..အီရန္.. အာဖရိကန္.. အိုး... အကုန္လံုးပါပဲ..။သူတို႔ကေလးေတြက အိမ္ေတြမွာ သူတို႔မိခင္ ဘာသာစကား ကိုပဲ ေျပာၾကပါတယ္။ က်မတို႔ ဗမာမိသားစုတခ်ိဳ႕မွာသာကေလးေတြ ဗမာလိုမေျပာၾကေတာ့တဲ့ ျပႆနာ ရွိေနတာပါ။ က်မေလ့လာၾကည့္ေတာ့ မိဘေတြက ကေလးေတြဆီကေနအေမရိကန္ အဂၤလိပ္ စကားေျပာကို ျပန္ေလ့လာယူေနရတာမ်ိဳးမို႔ေရာ.. ကေလးေတြကို ဗမာလို မေျပာေျပာေအာင္ေလ့က်င့္ေပးဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဘ၀ထဲ ရုန္းကန္ေနၾကရလို႔ေရာ ပါပါတယ္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ.. က်မစဥ္းစားတာက လူမ်ိဳးတမ်ိဳးဆိုတဲ့အမွတ္အသားျပယုဂ္ရဲ႕ တန္ဖိုး.. ေနာက္တခုက ဘယ္ဘာသာစကားမဆို တန္ဖိုးရွိတာမို႔ ထိန္းသိမ္းရမယ္ဆိုတဲ့က်င့္၀တ္ နဲ႔ ကိုယ့္မိခင္ဘာသာစကားကို တန္ဖိုးထားရမယ့္ တာ၀န္ဆိုတာေတြနဲ႔ ဆိုင္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ျမန္မာစာဆိုတာ ျဖစ္လာဖို႔ ဘယ္လို ေခတ္အဆင့္ဆင့္ကို ျဖတ္ခဲ့ရသလဲ..။ေနာက္တခု ျမန္မာစာဆိုတာ ခပ္ညံ့ညံ့ႏုံနဲ႔နဲ႔ ဆက္သြယ္လို႔ ရျပီးေရာဆိုတဲ့ ဘာသာစကားမဟုတ္ပါဘူး..။ျပည့္စံုကံုလံုတဲ့၊ ဘာသာစကားဆိုင္ရာ စံတန္ဖိုးေတြရွိတဲ့ ဘာသာစကားပါ။ Dead Languageမဟုတ္ပါဘူး။ Dying Language လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ living Language ပါ။ ဘ၀သက္တမ္းရဲ႕ တ၀က္ေက်ာ္လံုးျမန္မာစာကို သီးသန္႔ ေလ့လာခဲ့ျပီး ျမန္မာစာနဲ႔ ဘြဲ႔သံုးခု ယူခဲ့တဲ့ က်မဟာ ခုထိ ျမန္မာစာရဲ႕တစိတ္တပိုင္းေလာက္ကိုေတာင္ လက္တဆံုး မႏိႈက္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ျမန္မာစာထဲက အဆင့္အတန္းျမင့္လွတဲ့စကားသံုးေတြ.. စကားတန္ဆာေတြ.. အဓိပၸါယ္ေတြကို ထဲထဲ၀င္၀င္သိဖို႔ မေျပာပါနဲ႔ အေျခခံ သဒၵါအထားအသိုမွန္ေအာင္ ေျပာဖို႔ေတာင္ သဒၵါစနစ္ကို ခုထိ မသိေသးတဲ့ ဗမာစစ္ေတြေတာင္ အမ်ားၾကီးပါ..။ဒါေတြက မျမင္ရတဲ့ တန္ဖိုးေတြပါ...။ ဒီအတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ တန္ဖိုးၾကီး အဆင့္ျမင့္တဲ့ ဘာသာစကားကို ထိန္းဖို႔ တာ၀န္.. က်င့္၀တ္ကက်မတို႔မွာ ပါလာျပီးသားျဖစ္တယ္လို႔ က်မ ယူဆတာပါ။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">ေနာက္တခု ျမန္မာစာမဖတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲဆိုတဲ့ လူျပိန္းစကားမ်ိဳးလည္း ရွိပါေသးတယ္..။ ဟုတ္ကဲ့.. စာမဖတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲလို႔ သေဘာထားတယ္ဆိုတဲ့လူနဲ႔ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ သဟဇာတ မျဖစ္မႈေတြ.. ဘ၀ထဲ အထီးက်န္စိတ္က်ရမႈေတြ.. ဂုဏ္သိကၡာေလ်ာ့ပါးမႈေတြနဲ႔ လူ႔တန္ဖိုးေလွ်ာ့တြက္ခံရမႈေတြကို က်မတို႔အနားမွာကို သာဓကအျဖစ္ျမင္ေနၾကရတာပဲ မဟုတ္လား..။ ဒါျဖင့္ က်မတို႔ကေလးေတြကို က်မတို႔ ဘယ္လို ပံုစံနဲ႔ ၾကီးျပင္းေစမွာပါလဲ...။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">++++++</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">တပတ္မွာ ၅ရက္ အလုပ္လုပ္… မိသားစု၅ေယာက္စာတာ၀န္ေတြ.. စေနတေန႔ မနက္ပိုင္းတပိုင္းလံုး ကိုယ့္ပညာေရးအတြက္ ေကာလိပ္မွာ ေက်ာင္းတက္..။ညညေတြမွာ အခ်ိန္မရအရ ေပးျပီး ေက်ာင္းစာဖတ္ရ..။ ရသစာအုပ္စင္ အစီစဥ္အတြက္ မဂၢဇင္းေတြ စံုေအာင္ဖတ္ရ..။တပတ္မွာ အားရတဲ့ တရက္မွာ.. တပတ္စာေစ်း၀ယ္.. အိမ္သန္႔ရွင္းေရး.. ။ က်မမွာ တေန႔ကို ပံုမွန္အိပ္ခ်ိန္၄နာရီေလာက္ပဲ အျမဲရွိပါတယ္.။ တခ်ိဳ႔ ရက္ေတြမွာ ေန႔လယ္ ၁နာရီစာေလာက္ တေရးအိပ္ႏိုင္ပါတယ္။အဲဒီေလာက္ ပင္ပန္းတဲ့ၾကားက ျမန္မာစာေက်ာင္းအတြက္ ေစတနာဆရာမ အလုပ္ကို လုလုပ္တာပါ။ ဆိုေတာ့.... က်မဘာအတြက္ လုပ္တာပါလဲ….။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Ncrj7SgJ9kM/TrQzxmv4FeI/AAAAAAAADjk/xLV1o03r-3I/s1600/class+1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="214" src="http://3.bp.blogspot.com/-Ncrj7SgJ9kM/TrQzxmv4FeI/AAAAAAAADjk/xLV1o03r-3I/s320/class+1.jpg" width="320" /></a><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;"> </span></div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">က်မတို႔ ဗမာကေလးေတြကို... တန္ဖိုးရွိတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာရွိ္တဲ့ေခတ္အဆက္ဆက္ ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾက.. ဖြံ႔ျဖိဳးေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကရတဲ့ ျမန္မာစာေပကို သိေစခ်င္ပါတယ္။ငါတို႔ဟာလည္း ကိုယ့္ေျမ..ကိုယ့္ေရ.. ကိုယ့္စာေပနဲ႔ ေနႏိုင္ခဲ့တဲ့ လူယဥ္ေက်းေတြလို႔သိေစခ်င္တယ္။ ျမန္မာစာေပထဲက ျမန္မာဆန္တဲ့ အလွတရားေတြကို ခံစားတတ္ေစခ်င္တယ္။ အဲလိုခံစားတတ္မွကိုုယ့္ေရေျမ ကိုယ့္တိုင္းျပည္တန္ဖိုးကို သိမယ္။ က်မတို႔ဟာ နိမ့္နိမ့္ပါးပါး အရိုင္းအစိုင္းေတြမို႔သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ ေနေနရတာမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ တန္ဖိုးကို ကေလးေတြသိမွ သူတပါးက ႏွိမ္တာ..ေစာ္ကားတာကို မခံရႏိုင္တဲ့ စိတ္အင္အားေတြ ရွိလာမယ္။ ျပီးေတာ့ တခ်ိန္မွာ သူတို႔ပညာစံုတဲ့အခါကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္ ျပန္ျပီး အလြယ္တကူ အလုပ္လုပ္ႏိုင္မယ္။ တျခားလူမ်ိဳးေတြ ကိုယ့္ထက္သာသြားလို႔ က်မတို႔ တိုင္းျပည္မွာ ၀င္လာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ေနရာမွာ ျပည္ပမွာ ပညာသင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့က်မတို႔ ကေလးေတြက အစားထိုး၀င္ျပီး အလုပ္လုပ္ႏိုင္မယ္။ အနည္းဆံုး က်မတို႔ႏိုင္ငံကိုသြားျပီး volunteer အျဖစ္ စာသြားသင္ေပးေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြဆိုတာက က်မတို႔ ကေလးေတြျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းဆိုတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ပိုျပီး ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္လုပ္ႏိုင္ၾကေပလိမ့္မယ္..။ </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">ေျပာရရင္.. က်မ ဘာလုပ္ေနတာလဲဆိုေတာ့ က်မနိုင္သေလာက္… က်မကို တစိတ္တည္း တ၀မ္းတည္း ၀ုိုင္းကူၾကတဲ့ မိဘေတြနဲ႔အတူ... ၀ိုင္းကူၾကတဲ့ ဆရာမေလးေတြနဲ႔အတူ... ၀ိုင္းပံ့ပိုးၾကတဲ့ ရပ္ေဆြ ရပ္မ်ိဳးေတြနဲ႔အတူ ... က်မတို႔ သစ္ပင္ေလးေတြစိုက္ေနၾကတာပါပဲ…။ </span></div><blockquote class="tr_bq"><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">ဘာပင္ေလးေတြလဲဆိုတာ့ က်မတို႔စိတ္ထဲ ေအာင္အတိတ္ ေအာင္နိမိတ္ျဖစ္ဖို႔ ရည္စူးတဲ့ ေအာင္သေျပပင္ေလးေတြဆိုပါေတာ့ ရွင္။ </span></div></blockquote><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;">+++++</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-jV5Pwfcf4V4/TrQz0yQrbaI/AAAAAAAADjs/jp0FXSdFNHM/s1600/class+4.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="214" src="http://3.bp.blogspot.com/-jV5Pwfcf4V4/TrQz0yQrbaI/AAAAAAAADjs/jp0FXSdFNHM/s320/class+4.jpg" width="320" /></a><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;"> </span></div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;"> </span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ufZodeo8iXE/Tq36HjBmbvI/AAAAAAAADik/KSHacEdvhGY/s1600/Tha-Byae-Nyo---Logo.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;">"သေျပညိဳ" </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />သူ႔ေခါင္းမွာတဲ့ သေျပညိဳ၊</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />ငါ႔ေခါင္းမွာတဲ့ သေျပညိဳ။ </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />တို႔ေျပမွာ တို႔ေမကမ္းပါတဲ့</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />သေျပညိဳ ေရႊဘိုပန္းဟာက</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />လန္းလ်က္ပါကို။ </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />ဘာမေလွ်ာ့ေလနဲ႔</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />လာေတာ့မကြဲ႔ ေရႊပဟိုရ္</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />ေလခ်ဳိကအေသြး။ </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />လင္းၾကက္အေဆာ္</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />ကြင္းထက္မွာတူေပ်ာ္ေပ်ာ္နဲ႔</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />စည္ေတာ္ကို ရည္ေမွ်ာ္မွန္းကာပ</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />ေရာင္နီမွာ ေအာင္စည္ရြမ္းရေအာင္ </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />သေျပညိဳ ေရႊဘိုပန္းရယ္နဲ႔</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #38761d; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; line-height: 115%;"><br />လွမ္းၾကစို႔ေလး။ ။</span></b></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"><br /><br />ဇႏၷဝါရီ ၄ ၁၉၃၈ <br />မင္းသုဝဏ္ -၁၉ဝ၉-၂ဝဝ၄</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ufZodeo8iXE/Tq36HjBmbvI/AAAAAAAADik/KSHacEdvhGY/s1600/Tha-Byae-Nyo---Logo.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="136" src="http://1.bp.blogspot.com/-ufZodeo8iXE/Tq36HjBmbvI/AAAAAAAADik/KSHacEdvhGY/s320/Tha-Byae-Nyo---Logo.jpg" width="320" /></a></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ေအာက္တိုဘာ၃၀၊ ၂၀၁၁။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">(သေျပညိဳ ေက်ာင္းရဲ႕ အမွတ္တံဆိပ္ Logo ေလးကို ပန္းခ်ီ သန္းေဌးေမာင္က ေမတၱာနဲ႔ ေရးဆြဲေပးပါတယ္)</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small; line-height: 150%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-6852395912393120166?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-56213920561652469422011-10-27T19:42:00.000+07:002011-11-12T05:36:06.935+07:00လွသန္းရဲ႕ မုဆိုးမကို လြမ္းလို႔ ေရးမိတဲ့စာ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-uR1KnUn9ARk/TqliWswMQ9I/AAAAAAAADiY/0dFyko_TfZ0/s1600/HT+%2526+MC.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-uR1KnUn9ARk/TqliWswMQ9I/AAAAAAAADiY/0dFyko_TfZ0/s1600/HT+%2526+MC.jpg" /></a></div><br /><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">မေခ်ာေရ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ဒီရက္ေတြထဲ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါနင့္ကိုသတိရလိုက္တာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">နင္နဲ႔ငါ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">လက္ခ်ိဳးေရလို႔ရေလာက္တဲ့ </span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အၾကိမ္အေရအတြက္ေလာက္သာ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ေတြ႔ခဲ့ဆံုခဲ့ရေပမဲ့</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြလို</span><br /><span style="font-family: Tahoma;">စိတ္ထဲ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">.</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">နင္နဲ႔ငါ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">နင္ မုဆိုးမ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါ တခုလပ္မ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">သားတေယာက္စီကိုယ္စီလက္ဆြဲလို႔</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ကာလတူတခုတည္း</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ၾကံဳဆံုခဲ့ၾကဖူးတာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အႏုပညာသမားမယား</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ဒါအဆန္းလားအစ္မရယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">တဲ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါ့မွာကေတာ့</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အဲလိုအေျဖမရွိခဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အႏုပညာသမားကို</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">နင္ပခံုးထမ္းခဲ့သလို ငါမထမ္းႏိုင္ခဲ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါကသာမန္လူထင္ပါရဲ႕</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">နင္နဲ႔ငါ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အဲဒီကာလထဲ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အျပန္အလွန္အားေပး</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါမွတ္မိေသးတယ္။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">မုဆိုးမဘ၀က</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">တခုလပ္မဘ၀ထက္ေတာ့</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">တင့္တယ္ပါေသးတယ္လို႔</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါကနာနာက်ည္းက်ည္းေျပာေတာ့</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">နင္ကအားရပါးရရယ္ေမာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အဲဒါ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">ဟာသမဟုတ္မွန္း</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အဲဒါ.. ရယ္သံမဟုတ္မွန္း</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးစင္းစင္းသိခဲ့ၾက။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">မေခ်ာရယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါကတခုလပ္မဘ၀ထဲ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အလဲလဲအကြဲကြဲနဲ႔ </span><br /><span style="font-family: Tahoma;">အခ်စ္ဖြဲ႔ေတြ ေရးေနရခ်ိန္</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">နင္ကေတာ့</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">မုဆိုးမဘ၀ထဲရဲရဲရင့္ရင့္</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">တိုက္ပြဲေတြအတြက္အသင့္ျပင္ေနခဲ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ဒီလိုနဲ႔</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;">…<span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">......</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;">…<span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">......</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">နင္နဲ႔ငါ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ေနာက္ထပ္ဘ၀သစ္တခုစီထဲလည္း</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ကာလတခုတည္းမေရွးမေႏွာင္း </span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အေၾကာင္းေပါင္းသင့္ၾက</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အစ္မ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">က်မ လွသန္းနဲ႔ယူလိုက္ျပီ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">တဲ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါကေတာ့လူေတာ္ထက္ လူေကာင္းနဲ႔ပဲအတူေနခ်င္ေတာ့တယ္လို႔</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါေျပာေတာ့လည္းနင္ျပံဳးခဲ့တာပဲ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span><br /><span style="font-family: Tahoma;">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. </span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါတို႔ဘ၀ေပ်ာ္ခဲ့ၾကရဖူးတယ္ေနာ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">မေခ်ာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">လွသန္း</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ၾကည္ေမာင္သန္း</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ေမာင္သီးသန္႔</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">လူ႔ဘ၀ေတြကိုကဗ်ာေတြနဲ႔ ထုဆစ္</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ခ်စ္တဲ့ျမန္မာျပည္ကို သူ႔ဘ၀နဲ႔ထမ္းခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">လူ႔ဘ၀ထဲတကယ္တန္ေအာင္ ေနသြားခဲ့တဲ့ကဗ်ာဆရာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ကဗ်ာစားကဗ်ာ၀တ္စစ္စစ္နဲ႔သာ ကဗ်ာနဲ႔ေနသြားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ကဗ်ာေရးဖို႔ထမင္းစားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ကဗ်ာ့သစၥာနဲ႔ေလာကဓံကို ၾကံ့ၾကံ့ခံခဲ့တဲ့ကဗ်ာဆရာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">နင္သိလားမေခ်ာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">လွသန္းကဗ်ာေတြကို</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ၾကက္သီးေမြးျမ ထမတတ္ဖတ္ရတဲ့အခါ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ၾကည္ေမာင္သန္းကဗ်ာေတြကို</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">တမ္းတမ္းတတအာလ်နဲ႔ ဖတ္ရတဲ့အခါ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါ နင့္ကိုအျမဲလြမ္းတယ္ဆိုတာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">လွသန္းကလည္းမုဆိုးမစစ္တမ္းမွာ ေျပာပါရဲ႕</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">"ငါ့မိန္းမလည္း</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">မုဆိုးမဘ၀နဲ႔ဆယ္ႏွစ္ၾကာမွ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါနဲ႔အေၾကာင္းပါခဲ့တယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">.."</span><span style="font-family: Tahoma;">တဲ့။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">မေခ်ာ..ငါ့ရဲေဘာ္မ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">မုဆိုးမႏွစ္ထပ္ကြမ္းဘ၀မွာ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">တန္ဖိုးရွိစြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">နင္ထမ္းတင္ခဲ့တဲ့ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">တေယာက္ကသီခ်င္းေတြနဲ႔</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">တေယာက္ကကဗ်ာေတြနဲ႔</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ကမၻာေလာကအေပၚ </span><br /><span style="font-family: Tahoma;">တန္ဖိုးရွိရွိ တာ၀န္ေက်ခဲ့ၾကသူေတြ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">....</span><span style="font-family: Tahoma;">။</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">မေခ်ာေရ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">..</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">သူတို႔ကကမၻာ့၀န္တာကို အႏုပညာနဲ႔ထမ္းခဲ့</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">နင္က </span><br /><span style="font-family: Tahoma;">အဲဒီအႏုပညာသမားေတြကို ေမတၱာတရားနဲ႔ ထမ္းခဲ့</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">တဘ၀စာ။</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ျမိဳ႔မျငိမ္းသီခ်င္းေတြေနာက္မွာ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ၾကီးၾကီးသန္းရွိသလို</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ဂၽြန္လင္ႏြန္ေနာက္မွာ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ယိုကိုအိုႏို ရွိသလို</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ေပၚဦးသက္ေနာက္မွာ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ေဒၚတင္ၾကည္ ရွိသလို</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ေအာင္ျမင္တဲ့ေတးတပုဒ္မွာ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">သံစဥ္နဲ႔စာသားတြဲသီရသလို</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">လွပေမႊးျမတဲ့ပန္းတပြင့္ေအာက္မွာ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ရိုးတံခိုင္ခိုင္ရွိသလို</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">...</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">အဲဒီအခါ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">လွသန္းရဲ႕ကဗ်ာေတြကို </span><br /><span style="font-family: Tahoma;">ငါ လြမ္းတသသ ဖတ္ရတဲ့အခါ</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ငါ့အတြက္ေတာ့နင္ဟာ </span><br /><span style="font-family: Tahoma;">ထည့္လြမ္းတ,</span><span style="font-family: Tahoma;">စရာရိုးတံညွာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">.....</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ခ်စ္တဲ့</span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma;">ေမျငိမ္း</span></div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0in;">(ဓာတ္ပံုကို ရသအလင္း Face Book Page က ယူပါတယ္)</div><div style="margin-bottom: 0in;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-5621392056165246942?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-58859996290148815672011-10-27T09:29:00.000+07:002011-10-27T09:31:32.881+07:00သူတို႔ကို အားေပးဖို႔ လိုပါတယ္။<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-35BZhqHvC20/TqjCYpx6-WI/AAAAAAAADhg/h87Lnyz3b-Y/s1600/Thee+Nyi+Naung.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="152" src="http://4.bp.blogspot.com/-35BZhqHvC20/TqjCYpx6-WI/AAAAAAAADhg/h87Lnyz3b-Y/s320/Thee+Nyi+Naung.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-eOhOEN6WE80/TqjB2lbTGfI/AAAAAAAADhY/dnQYxrLjpD0/s1600/Thee+Nyi+Naung.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-5885999629014881567?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-68737083126385064192011-09-16T20:46:00.001+07:002011-09-19T00:27:05.217+07:00မိုးေန႔<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oM7O1fwJJcg/TnNVHkfkpVI/AAAAAAAADgo/LzOk71Svmgs/s1600/20090317191914_rainy%2Bday%2Bbirds.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-oM7O1fwJJcg/TnNVHkfkpVI/AAAAAAAADgo/LzOk71Svmgs/s320/20090317191914_rainy%2Bday%2Bbirds.jpg" width="320" /></a></div><br />တပတ္လံုးလံုး မိုးေစြေနတာ..။<br />ကိုယ့္နားက ျမင္ကြင္းအားလံုး မိႈင္းညိဳ႕ေနျပီး တခ်ိန္တည္းမွာပဲ စိမ္းစိုေအးခ်မ္းေနတယ္..။ မိုးေတြအဲလို ေရပါပါနဲ႔ ဆက္တိုက္ရြာတာကို ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး ၾကံဳခဲ့ဖူးသမွ် တခါမွ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလိုက္တာလို႔ မေတြးမိခဲ့ဖူးတာကိုလည္း သတိရတယ္။<br />ဘယ္အရြယ္ကတည္းက မိုးေန႔ေတြကို ခ်စ္ခဲ့တာပါလိမ့္…။<br />၄ႏွစ္နီးပါးေနခဲ့တဲ့ ဘားအံ.. ၅ႏွစ္ေက်ာ္ေနခဲ့တဲ့ ေမာ္လျမိဳင္.. ႏွစ္ေနရာစလံုးက မိုးေကာင္းတဲ့ ေဒသေတြ…။ ရက္ဆက္ မိုးေတြ သည္းသည္း ရြာလို႔ မိုးေရေအးစက္စက္ေတြထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရရင္ ခ်မ္းတဲ့ၾကားက ေပ်ာ္တာပဲ။<br />ခုလည္း အေမရိကအေရွ႔ျခမ္းမွာ ျမစ္ေရလွ်ံတဲ့ထိေအာင္ မိုးေတြ ၾကီးေနျပန္ျပီ။<br />အိပ္ယာက အိမ္ေပၚထပ္မွာမို႔ ေခါင္မိုးနဲ႔နီးေနေတာ့ အုတ္ၾကြပ္မိုးေပၚ မိုးေရက်သံ တေပါက္ေပါက္ကို ၾကားေနရတာ သေဘာက်လိုက္တာ။ အိပ္ယာေပၚ ေစာင္ပံုေအာက္ကေန နားေထာင္ေနမိတဲ့ မိုးသံဟာ ဘားအံက သစ္သားအိမ္ေလးရဲ႕ သြပ္မိုးေပၚက်တဲ့ အသံနဲ႔ ဘာမွမကြာ..<br />ရြာက အိမ္ရဲ႕ အုတ္ၾကြပ္ေခါင္မိုးေပၚ က်တဲ့ အသံနဲ႔လည္း တူတူ။<br />ေမာ္လျမိဳင္ ေတာင္၀ိုင္းတကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀င္းထဲက ဆရာမ်ားအိမ္ရာ တန္းလ်ားေလးရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚက မိုးသံ..<br />အို… ရန္ကုန္က အေမ့ သစ္သားအိမ္ေလးရဲ႕ သြပ္မိုးေပၚက်တာလည္း ဒီမိုးသံ ပါပဲ..။<br />က်မအတြက္ မိုးေရစက္ေတြနဲ႔ မိုးရဲ႕ ေတးသံေတြဟာ ကမၻာ့အေရွ႔ျခမ္းျဖစ္ျဖစ္.. အေနာက္ျခမ္းျဖစ္ျဖစ္ တူတူပါပဲ။<br />ေအးျမပံု.. ျပီးေတာ့ မိုးရနံ႔…<br />ခုဆို အိမ္ေရွ႕က စံပယ္ပင္ေလးလည္း အဖူးေတြေ၀.. သေျပပင္ေလးကလည္း အညြန္႔ေတြ ခ်ိဳးခ်ိဳးျပီး ပန္းအိုးႏိုင္ႏိုင္ထိုးပစ္ တာေတာင္ အညြန္႔သစ္ေတြ တလူလူတက္လို႔..။<br />မိုးေအးေအးနဲ႔ က်မတို႔ အိမ္ကေလးထဲမွာ လဘက္ရည္ခ်ိဳႏွပ္ထားတဲ့ အနံ႔ေလးနဲ႔ အီၾကာေကြး ဆီပူထိုးတဲ့အနံ႔ေလးနဲ႔။<br />ေဟာ… မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္က အိမ္ေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မရဲ႕ သမီးလိုျဖစ္ေနတဲ့ မအိ က ရံုးသြားဖို႔ ကားေပၚတက္ေနျပီ။<br />သမီးေရ.. မိုးေအးတယ္ေနာ္.. အေႏြးထည္၀တ္သြား..။<br />ပုလဲေလးေရာ.. ဒီေန႔ ေက်ာင္းမွာ မေအးေစနဲ႔ေနာ္.. လို႔ မအိရဲ႕ သမီးေလးအတြက္ပါ သတိေပးရင္း ဗမာလို အားရ ပါးရ ေအာ္ေခၚ ႏႈတ္ဆက္ႏိုင္ပါေသး။<br /><br />ညေနဆိုရင္ေတာ့ မအိခင္ပြန္းက အလုပ္ကျပန္ေရာက္ျပီမို႔ စကားစျမည္ေျပာႏိုင္ပါေသးတယ္။ သူက ကဗ်ာေရးတဲ့ လင္းေႏြးအိမ္…။ ဘာသာစကားတူသူေတြမို႔ ေျပာစရာအပံု…။က်မအိမ္ကို ေရာက္လာသူတိုင္းကေတာ့ သူတို႔ကို သူတို႔ အေမရိကန္ျပည္မွာ ေရာက္ေနတာကိုေတာင္ ေမ့သြားတယ္တဲ့။<br />ဟုတ္တာေပါ့ က်မတို႔ ရပ္ကြက္မွာ နီးနီးေလးေနၾကတဲ့ ဗမာအိမ္က ၁၀အိမ္မွ မကတာကိုး။ ခဏၾကာရင္ စာေရးဆရာ ဦး၀င္းေဖ ကားျဖတ္ေမာင္းသြားမယ္.. မီမီ၀င္းေဖလည္း ေဘးမွာ ပါလာလိမ့္မယ္..။<br />ေဟး ဘာေတြခ်က္ေနလဲ..တဲ့။ ေဟာ… လွမ္းေအာ္ ႏႈတ္ဆက္သံ.. အဲဒါ ေဒၚစီေပါ့.. ဟိုဘက္လမ္းမွာ ေနတာ။ မလျပည့္တို႔ ေမာင္လေရာင္တို႔ အေမ။<br />ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္း ငါးခူေၾကာ္နဲ႔ ငပိရည္က်ိဳ ေဒၚစီေရ လို႔ ေအာ္ေျဖရင္း ျပတင္းေပါက္ ကေနပဲ လက္ျပန္ျပလိုက္ရတယ္။ လက္ျပန္ျပျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာကို ခ်က္ခ်င္းမလႊဲႏိုင္ပါဘူး။ က်မေရွ႕မွာက ျခံ၀မွာ စိုက္ထားတဲ့ သေျပပင္ရဲ႕ ရြက္ႏုညိဳညိဳေတြက က်မကို မ်က္ႏွာမလႊဲႏိုင္ေအာင္ ဖမ္းစားထားတယ္။ မိုးေရစက္ေတြေအာက္မွာ သေျပညိဳ အညြန္႔ေတြက ေခါင္းေထာင္ေၾကာ့လို႔ ။ သူ႔ေဘးမွာက အဖူးအငံုေတြ အလုအယက္ ေ၀ေနတဲ့ စပယ္ရံု..။ နက္ဖန္မနက္ဆိုရင္ ေဖြးလႈပ္ ၾကိဳင္ေလွာက္ေနေအာင္ ပြင့္ၾကေတာ့မွာ…။ ဇီဇ၀ါပင္ကေတာ့ ဒီမိုးမွာ နည္းနည္း ဆြံ႔သြားတယ္။<br />အိုးထဲ ပြင့္ရလို႔ ထင္ပါရဲ႕..။ အခ်ဳပ္ခ်ယ္ခံရတဲ့ ဘ၀တခုလို.. အစြမ္းကုန္ မပြင့္ႏိုင္.. မေ၀ဆာႏိုင္ရွာတာ…။<br /><br />ေလေအးေအးတသုတ္က ဖ်တ္ကနဲ ေ၀ွ႔သြားတယ္။<br />မိုးနံ႔က လတ္ဆတ္သန္႔စင္လိုက္တာ။<br />အိမ္တံခါးကို တြန္းဖြင့္ျပီး ျခံထဲဆင္းေတာ့ မိုးစက္ ေအးေအးေတြ ကိုယ္ကို လာပက္ခ်ိန္မွာ <br />အသက္ ၄၆ႏွစ္ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ အေနအထားကို ေမ့သြားတယ္။ က်မတသက္လံုး ခ်စ္ခဲ့ စြဲခဲ့တဲ့ မိုးေရေတြကေတာင္ က်မကိုယ္ေပၚမွာ မေျပာင္းမလဲ ရွိေနေသးတာပဲဟာေနာ္..။ ျမက္ခင္းေတြက မိုးေရရႊဲရႊဲေၾကာင့္ က်မရဲ႕ ေျခဖ၀ါးေတြက စိုအိနစ္၀င္သြားတယ္။<br />မိုးေကာင္းကင္ဆီကို မ်က္ႏွာေမာ့လိုက္ေတာ့ ေအးျမျမမိုးစက္ေတြက အပြင့္လိုက္ အေပါက္လိုက္ ပစ္ေပါက္ လိုက္သလို က်လာတယ္…။ အဲဒီအခိုက္ ရင္ထဲမွာ ေအးသြားလိုက္တာ..။ လတ္တေလာအပူေတြေတာင္ ျငိမ္းလို႔…။<br />ဘီလ္ေၾကြးအပူေတြ… Credit ေၾကြးအပူေတြ..<br />တေန႔ ၂၄နာရီနဲ႔ေတာင္ မေလာက္ႏိုင္တဲ့ ဗာဟီရေတြ…<br />ဟိုးအေ၀းၾကီးဆီကို လြမ္းဆြတ္ရတဲ့ မိုးေန႔ေတြ…<br />ျမသီလာ ေန႔ရက္ေတြထဲက မိုးေန႔ေတြ …<br />အျဖဴစိမ္း၀တ္ေက်ာင္းတက္ရက္ မိုးေန႔ေတြ…<br />အဲဒါေတြ အားလံုးကို ေမ့ေပ်ာက္ျပီး မိုးေန႔သက္သက္ကိုသာ ခံစားရတာ…။<br />ရြာပါမိုးရယ္.. ရြာလိုက္ပါ….။<br />အဲဒီလို စိမ့္ေန ေအးေနေအာင္ သိပ္သိပ္သည္းသည္း ရြာမွပဲ မိုးလို႔ ပီသေတာ့မေပါ့ေနာ္…။<br /><br />++++++<br /><br />ေမ့ထားခ်င္ေပမဲ့လည္း မိုးေရေတြနဲ႔အတူ တိုး၀င္လာတဲ့ အေတြးေတြကလည္း က်မဆီမွာ အလုအယက္..။ က်မက မိုးသည္းသည္းရြာတာကို ခ်စ္တယ္လို႔ မိုးေရေတြကို ခံစားေပ်ာ္ရႊင္ေနခ်ိန္မွာ… ေခါင္မိုးအေပါက္ မဖာႏိုင္လုိ႔ ေခါင္မိုးမလံုတဲ့ အိမ္မွာ ေနရတဲ့သူေတြ ဒီ မိုးေရေတြေၾကာင့္ အိပ္မရ စားမရ ေနမရသူေတြ… မိုးေရေၾကာင့္ ျမစ္ေရလွ်ံ ေရၾကီးတဲ့ ေဘးနဲ႔ ၾကံဳေနရသူေတြ.. ထီးမ၀ယ္ႏိုင္လို႔ မိုးရြာမွာ ေၾကာက္ေနသူေတြ…။ မိုးၾကီးလို႔ စပါးသီးႏွံပ်က္မွာ ပူပန္ေနၾကမယ့္ ဦးၾကီးေတြ…။ က်မ တရားပါရဲ႕လား…။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြကလည္း မိုးအျပစ္ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူးေနာ္…။ တကယ္လို႔မ်ား မိုးမ်ားလို႔ ေရၾကီးတဲ့ ဒုကၡမ်ိဳး ၾကံဳရရင္ေတာ့ေရာ.. က်မ မိုးကို ခ်စ္ႏိုင္ပါဦးမလား…။ မသိတတ္ျပီ။ စိတ္ေတြ ေတာင္စဥ္ေရမရ…။ အဲဒီ လြင့္ေနတဲ့ အေတြးေတြက မိုးရြာခ်ိန္ လမ္းေတြေပၚ ေျပးထြက္ရင္ေတာ့ မိုးရနံ႔ေအာက္မွာ ျငိမ္၀ပ္သြား ျပန္ပါတယ္..။ အဲလို မိုးက ျပဳစားတယ္…။<br /><br />+++++<br /><br />ေဟာ.. မိုးမႈန္ေတြ လြင့္လာျပီ…။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ေန႔လယ္လမ္းေပၚမွာ က်မတေယာက္တည္း…။ နေဘးမွာ.. ရွဥ္႔ညိဳေလးတေကာင္.. က်ီးၾကည့္ ေၾကာင္ၾကည့္နဲ႔…။ ျမက္ခင္းေပၚမွာ မိုးေရထိလို႔ အိႏြဲ႕ေနတဲ့ အရိုင္းပန္း၀ါ၀ါေလးေတြက ေလနဲ႔အတူ ျငိမ့္လို႔..။<br /><br />အဲဒီခဏေလးမွာ… ေက်ာင္းသြားေနၾကတဲ့ သားသမီး ၃ေယာက္ကို ခဏေမ့သြား.. အလုပ္ခြင္ထဲက ခင္ပြန္းကို ခဏေမ့သြား… က်မရဲ႕ ဖိစီးတဲ့ အလုပ္တာ၀န္ေတြကို ခဏေမ့သြား… စိတ္ပ်က္စိတ္ညစ္စရာ ခံစားခ်က္ေတြကို ေမ့သြား… လက္ေတြ႔ တဒဂၤအခ်ိန္ေလးကို ခဏေမ့သြား…။ ျပီးေတာ့ မိုးမႈန္ေတြနဲ႔အတူ လြင့္လို႔… အဲဒီမိုးမႈန္ေတြလို ျပဳစားျပီး က်မကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္မိဖူးသူတေယာက္ဆီ စိတ္က ေျပးသြား…။ သူ႔ကို မိုး..လို႔ တိတ္တိတ္ေလး နာမည္ေပး ေခၚေ၀ၚခဲ့ဖူးတာကို သတိရမိ…။ မိုး..တဲ့။ အင္း.. ေနာက္ေတာ့လည္း က်မနေဘးက မိုးမႈန္ေတြလိုပဲ လြင့္သြားခဲ့တာပါပဲ…။<br /><br />ဒီလိုပါပဲ.. ဘယ္သူမဆို.. ကိုယ့္ရဲ႕ အနာေဟာင္းေလးေတြကို တခါတခါ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ေလးေတြ ရွိတဲ့အခါ မေတာ္တဆ.. သတိရမိၾကမွာ...ဟုတ္...။ က်မကေတာ့ တခါတခါ ခုလို မိုးေတြရြာေနခ်ိန္ တခဏမွာ ျပန္သတိရ.. ျပီးေတာ့လည္း ျပန္ေမ့သြား…။ ခုလည္း အဲလိုေပါ့.. အမွတ္တမဲ့ေလး သတိရမိ...။<br />ဒီေတာ့လည္း စိတ္ထဲမွာ ခင္ပြန္းသည္ကို အားနာနာနဲ႔ ျပံဳးျပလိုက္မိျပီး တိုးတိုးေလး ရြတ္လိုက္မိပါတယ္..။ ဒါဟာ…. မိုးက လွည့္စားတာပါကြယ္…လို႔…။ <br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-6873708312638506419?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-68106603882532705782011-07-23T05:53:00.002+07:002011-07-27T10:09:24.913+07:00ဧရာ၀တီ..သူစီးထြက္သြားခဲ့ျပီ..ပင္လယ္ဆီ....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-rz2pFgvCZ6I/Tin2V_3dvXI/AAAAAAAADgQ/kRbDOMCOGUo/s1600/eaindra%2B-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 137px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-rz2pFgvCZ6I/Tin2V_3dvXI/AAAAAAAADgQ/kRbDOMCOGUo/s200/eaindra%2B-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632303666785271154" border="0" /></a><br /><embed src="http://pusker.com/maynyane/AINDRA%20POEM%20MN%2007-19-11.Mp3 " width="300" height="43" autostart="0" showcontrols="1" type="application/x-mplayer2" pluginspage="http://www.microsoft.com/windows/windowsmedia/download/"> </embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-6810660388253270578?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-55750294879531381772011-06-05T07:36:00.010+07:002011-10-20T09:16:04.627+07:00က်မနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္<div class="MsoNormal" style="text-align: left;">ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက က်မကို စိတ္ကူးေတာ္ေတာ္ယဥ္တယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ခံရတာကို မၾကာခဏ ၾကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲလိုမွတ္ခ်က္ခ်ခံရတိုင္းလည္း က်မ အျမဲ အလြယ္တကူ ၀န္ခံတတ္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္.. က်မက စိတ္ကူးယဥ္ရတာကို ေမြ႔ေလ်ာ္သူ..။ စိတ္ကူးယဥ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အမ်ားအားျဖင့္ ေကာက္ယူတဲ့ အဓိပၸါယ္က အဆိုးဘက္ နည္းနည္း ကဲတယ္ ထင္တာပဲ.. စိတ္ကူးယဥ္သမားတို႔.. စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လိုက္တာတို႔… အဲလိုေျပာတတ္ၾကတာကိုး..။ က်မကေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္တာက ဘယ္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ သာယာစရာ ေကာင္းတာပဲလို႔ ထင္ပါတယ္..။ </div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">က်မငယ္ငယ္ေလးကတည္းက တကၠသိုလ္က ဆရာမ ျဖစ္ခ်င္တယ္.. အဂၤလိပ္စာ.. ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာစာ ဆရာမလုပ္ခ်င္တာ..။ ေဖေဖေျပာျပတဲ့ ေနာ္လီြဇာဘင္ဆင္ နဲ႔ Joice Win (ႏြဲ႔ယဥ္၀င္း)တို႔ကို သိပ္အားက်တာ။ ျမန္မာစာဆရာမေတြကေတာ့ အစဥ္အလာကကို နည္းနည္းရိုးၾကတယ္။ အလွျပင္ရင္ေတာင္မွပဲ အျငိမ္ျပင္ၾကတာေလ..။ က်မကေတာ့ ေခတ္မီတာကို ၾကိဳက္တယ္..။ က်မ ဆရာမ ျဖစ္ေတာ့ ထမီတိုလို႔.. နားကြင္း၀တ္လို႔.. ပခံုးသိုင္းအိတ္ကို အ၀တ္စနဲ႔ ခ်ဳပ္တဲ့ အိတ္ေပ်ာေပ်ာ့ အၾကီးၾကီးေတြ သံုးလို႔ အဆူလည္း ခံရတယ္။ ခါးတိုအက်ၤ ီက ခါးနည္းနည္းရွည္ျပီး အက်ၤ ီက ပြပြမို႔ မသပ္ယပ္ဘူးတဲ့။ အကဲ့ရဲ႕လည္း ခံရပါတယ္။ (အက်ၤ ီပါးပါး၀တ္တဲ့ဆရာမေတြက်ေတာ့ အဆူမခံရဘူး..)။ က်မ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒါေတြက ဆရာမဆိုတဲ့ ကာယိေျႏၵကို ထိခိုက္တယ္လို႔ ခုထိ က်မ လက္မခံႏိုင္ေသးဘူး။ အဲဒါနဲ႔႔ က်မက စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တယ္ဆိုတာနဲ႔လည္း မဆိုင္ဘူး ထင္တာပဲ..။ ဒါေပမဲ့ က်မကေတာ့ က်မစိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာမပံုစံအတိုင္း ရေအာင္ ေနတာပါပဲ…။ ဒီေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္တခုကို စိတ္ပ်က္ေပမဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကူးယဥ္ထဲမွာေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာတာ အမွန္ပဲ…။ </span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ က်မ စိတ္ကူးယဥ္တဲ့အတိုင္း.. ပန္းခ်ီဆြဲတာပဲ.. ဂစ္တာတီးတာပဲ… စာေရးတာပဲ.. ကဗ်ာေရးတာပဲ..။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခ်င္လိုက္တာလို႔ေတာ့ တခါမွ စိတ္ကူးမယဥ္ဖူးပါဘူး။ (ဒါေၾကာင့္ပဲ အားလံုးက ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္အဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိခဲ့တာ ထင္ပါရဲ႕)။ ျပီးေတာ့ စာေရးဆရာမ လုပ္မယ္လို႔ မစဥ္းစားဘဲ စာေရးခ်င္လိုက္တာလို႔ စဥ္းစားျပီး စာေတြေရးေတာ့ မိတ္ေဆြ သံုးေလးေယာက္က မဂၢဇင္းပို႔ၾကည့္ပါလားဆိုတာနဲ႔ ပို႔ၾကည့္တာပဲ..။ ကံေကာင္းလို႔ ကိုယ့္စာကို ၾကိဳက္တဲ့ အယ္ဒီတာေတြက ေရြးလို႔ ေနရာေပးလို႔ အလြယ္တကူ စာေရးဆရာ ျဖစ္လာရေပမဲ့ အဲဒီစာေရးဆရာဘ၀ကို သိပ္ကို မက္ေမာခဲ့ပါတယ္။ (အမက္ေမာဆံုးဘ၀ လို႔ေတာင္ ေျပာရမယ္ထင္တယ္)။ စာေရးတဲ့ေလာကထဲ လွ်မ္းလွ်မ္းမေတာက္ခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ္ေရးခဲ့သမွ်က ကိုယ့္ရင္ထဲက လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေရးခဲ့တာမို႔ ေက်နပ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ က်မရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ေတြကို က်မ ပိုင္ခြင့္ရခဲ့.. ေနာက္ထပ္လည္း စိတ္ကူးယဥ္ခြင့္ေတြ ရခဲ့ပါလားလို႔လည္း ဘ၀ကို အားရမိတာ ၀န္ခံပါတယ္။</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">++++++</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကံကိုယံုေပမဲ့ ကံထဲပစ္ခ်လိုက္ဖို႔ စိတ္မကူးခဲ့သူမို႔.. ဆိုးတဲ့ ဘ၀တခု ရခဲ့ဖူးတာကိုလည္း ေဒါသမျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒီဘ၀ထဲကေန ရသေလာက္ ျပန္ထူဖို႔ကိုလည္း စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရာကေနပဲ အားမာန္ေတြ ရခဲ့တာပဲ..။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ဘ၀ေလးတခု..။ ကံရဲ႕ မ်က္ႏွာသာေပးမႈနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ေက်နပ္စရာ.. ရုန္းရုန္းကန္ကန္ ဘ၀ေလး။ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့ရလို႔မို႔ တန္ဖိုးတခုလည္း ရွိေနတာပါ။ စိတ္ကူးထဲမွာ.. ဆင္းရဲရင္ ဆင္းရဲပါေစ.. ပင္ပန္းရင္ ပင္ပန္းပါေစ..။ သားသမီးေတြနဲ႔.. စိတ္ရွည္သည္းခံတဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္နဲ႔.. ဘယ္လို မတရားမႈ မေကာင္းမႈမ်ိဳးကိုမွ မက်ဴးလြန္ရဘဲ စားေသာက္ ေနထိုင္ ေနႏိုင္တဲ့ ေလာကတခုထဲ ေနခြင့္ရရင္ေတာ္ပါျပီလို႔ ယဥ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စိတ္ကူးထဲက ဘ၀တခုကို အခုရေနတာဟာလည္း စိတ္ခ်မ္းသာစရာေပါ့..။ ဓမၼပဒထဲက the more you have to loose ဆိုတာကို သေဘာက်ဖူးေတာ့ ဘာမွအပိုင္မရွိတဲ့ဘ၀ထဲမွာ ေနသားက်ပါတယ္။ </span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ က်မတို႔တေတြဟာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတဲ့ စိတ္ကူးေတြကိုေတာ့ တကူးတက ယဥ္သင့္တယ္ ထင္ပါရဲ႕…။ ျပီးေတာ့ အဲဒီစိတ္ကူးယဥ္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔က ေနာက္တဆင့္ေပါ့..။ </span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">+++++</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခုခ်ိန္ထိ.. က်မမွာ အိမ္ပိုင္တလံုး မရွိ..။ ကားေကာင္းေကာင္းတစီး မရွိ..။ အပ်ံစား အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂေတြ မရွိ…။ ဒါေပမဲ့ ပညာေရးမွာ စိတ္ေအးရတဲ့ သားၾကီးရွိတယ္.. ၊ ေနရာတကာ စပ္စပ္ စပ္စပ္ပါျပီး ပါသမွ်မွာ ထူးခၽြန္ဆုရတတ္တဲ့ သမီးေလးတေယာက္ရွိတယ္..။ အေမကို အကပ္ဆံုး အခၽြဲဆံုးနဲ႔ အကဲဆံုး သားငယ္ေလးတေယာက္ ရွိတယ္။ မိသားစုအေရးကိုသာ အဓိကထားတဲ့ ခင္ပြန္း ရွိတယ္။ မိသားတစု ဆူလိုက္ ပူလိုက္ ေအာ္လိုက္ ဟစ္လိုက္နဲ႔ေပမဲ့ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းရွိလွတဲ့ ေနခ်င့္စဖြယ္ ၀န္းက်င္ေလး ရွိတယ္…။ ေနာင္ဆို သားမက္နဲ႔ ေခၽြးမေတြ ေျမးေတြလည္း ရလာဦးမွာ…..။ ေနာက္ထပ္ရင္ဆိုင္ရမယ့္… ျပင္ဆင္ထားရမယ့္.. စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ထား ရမယ့္ စိမ္ေခၚခ်က္ အသစ္အသစ္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး…။ ဒါေပမဲ့ က်မ ရင္ဆိုင္ျဖတ္ေက်ာ္ ႏိုင္မယ္လို႔ ယံုတယ္..။ က်မမွာ အရာရာကို ေအာင္ျမင္ႏိုင္ဖို႔ အင္အားအျဖစ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ရွိတယ္ေလ..။ </span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">+++++</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခုခ်ိန္မွာ က်မ အခ်စ္ လံုးခ်င္း၀တၳဳေတြ ျပန္ေရးခ်င္ေနတာ.. တကယ့္အခ်စ္ကို ေရးတဲ့.. ေမတၱာတရား ပါတဲ့ ၀တၳဳေတြ က်မတို႔ တိုင္းျပည္မွာ သိပ္နည္းေနတယ္လို႔ ထင္တယ္..။ လူငယ္ေတြ အခ်စ္ကို မသိေတာ့မွာ စိုးတယ္..။ အခ်စ္ကို သိမွ ေမတၱာတရားကို သိမယ္..။ ေမတၱာတရားကို သိမွ စာနာငဲ့ညွာမႈကို သိမယ္။ စာနာငဲ့ညွာမႈကို သိမွ ကမၻာေလာကကို သိမယ္..။ ကမၻာေလာကကိုသိမွ….. ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို လိုလားမွာကိုး။ အေရးၾကီးဆံုးက လူေတြ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္မက္တတ္ၾကဖို႔ပဲ မဟုတ္လား..။ </span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မဂ်ဴးက ပိုခ်စ္တဲ့သူ ကိုယ္ျဖစ္ပါေစ.. ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔ လံုးခ်င္းထြက္မယ္ဆိုေတာ့ တကယ့္အခ်စ္၀တၳဳကို ငတ္မြတ္ေနတဲ့က်မ.. ဂ်ဴးရဲ႕ အခ်စ္၀တၳဳတပုဒ္ကို ေမွ်ာ္လင့္မိတာ အမွန္ပါ။ က်မလက္ထဲ စာအုပ္ကေလးေရာက္လာေတာ့ အငမ္းမရကို စဖတ္တာ..။ က်မ အငတ္မေျပခဲ့ပါဘူး…။ က်မ အခ်က္အလက္ေတြ မဖတ္ခ်င္ဘူး..။ ႏူးညံ့တဲ့အခ်စ္ကို ဖတ္ခ်င္တယ္။ က်မ သတင္းစကားေတြ မၾကားခ်င္ဘူး..။ လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေခတ္ထဲက ရင္ခုန္သံကို သိခ်င္တယ္..။ ရက္စက္ဆိုးယုတ္မႈေတြ.. ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးေတြထဲ အခ်စ္တခုကို သြပ္ထားတာ မလိုခ်င္ပါဘူး။ အခ်စ္ဘ၀ထဲမွာပါလာတဲ့ သိေကာင္းစရာေလးေတြကိုပဲ လက္ခံခ်င္ပါတယ္…။ လူငယ္ေတြအတြက္ သတင္းစကားေတြလိုအပ္သလို စစ္မွန္တဲ့အခ်စ္စိတ္ဆိုတာလည္း တန္းတူ လိုအပ္ပါတယ္။ ခ်စ္တယ္..လို႔ မပါတဲ့ အခ်စ္၀တၳဳက ဆန္းေကာင္း ဆန္းလိမ့္မယ္..။ က်မကေတာ့ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားေလး ရွားပါးလာတာကိုသာ ႏွေမ်ာပါတယ္။ </span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါနဲ႔ပဲ အခ်စ္၀တၳဳ..</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တကယ့္ကို သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ရွိတဲ့ အခ်စ္..</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘယ္လို တိုးတက္တဲ့ ေခတ္ျဖစ္ပါေစ.. ရိုးမသြားရတဲ့အခ်စ္..</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘယ္လို ရုပ္၀တၳဳေတြထြန္းကားပါေစ.. အဆန္းမထြင္တဲ့ ရိုးရိုးသားသားအခ်စ္..</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘယ္လို ရက္စက္မႈေတြရွိပါေစ… ေပ်ာက္ကြယ္မသြားႏိုင္တဲ့ ေလးေလးနက္နက္္အခ်စ္ေတြ..</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တကယ္ပဲ က်မတို႔ ၀န္းက်င္မွာ မရွိေတာ့ဘူးလား..</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မရွိေတာ့ရင္ေကာ က်မတို႔က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကမလား…</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခ်စ္က အေရးၾကီးသလား။</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခ်စ္က အေရးမၾကီးဘူးလား…</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">+++++</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခုေတာ့ျဖင့္ က်မရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ထဲမွာ.. အခ်စ္၀တၳဳေတြ ျပန္ေရးေနပါျပီ..။</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျပီးေတာ့ လွပသပ္ယပ္တဲ့ အျပင္အဆင္နဲ႔.. စကၠဴသားေကာင္းေကာင္းနဲ႔.. </span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လွပတဲ့ ပန္းခ်ီအဖံုးနဲ႔..</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေရေမွ်ာပန္းခ်ီကို မ်က္ႏွာဖံုးလုပ္လို႔..</span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စာအုပ္ျပန္ထုတ္ခ်င္ေသးတာပါ…။ </span></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><blockquote><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခ်ိဳတူးေဇာ္ေရ..</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေခတ္ၾကီး ဘာျဖစ္ေနေန.. အနည္းဆံုး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေလး ရွိေနေသးရင္ေတာ့ ေလာကၾကီးကပဲ လွသေယာင္နဲ႔ ေနသာထိုင္သာ ရွိႏိုင္မယ္မဟုတ္လားေဟ….။</span></div></blockquote></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၄ ဇြန္လ ၂၀၁၁။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-5575029487953138177?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-15205323952067227422011-05-19T04:41:00.005+07:002011-05-19T06:01:19.131+07:00ေကာင္းကင္ေအာက္က ခ်စ္သူမ်ား…..၁၉၉၇ ႏို၀င္ဘာထဲမွာ…<br />မင္းခိုက္စိုးစန္ေခၚလာတဲ့ ယဲ၀င့္ဟန္ဆိုတဲ့ လူငယ္ေလးတေယာက္က ခ်စ္သူမ်ားေန႔အထိမ္းအမွတ္ စာအုပ္ေလးတအုပ္ ထုတ္ခ်င္လို႔ အခ်စ္အေၾကာင္း စာမူတပုဒ္ ေပးပါတဲ့..။ ေျပာရရင္ ကိုယ့္မွာ ေရးစရာအခ်စ္အေၾကာင္း မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာေတာ့ မင္းခိုက္စိုးစန္ က ရယ္ေနတယ္။ တခုခုေတာ့ ေရးေပးပါ တီခ်ယ္ၾကီးရာ.. က်ေနာ္တို႔နဲ႔ တြဲထြက္မွာ..တဲ့။ ဘယ္သူေတြပါမလဲဆိုေတာ့ တာရာမင္းေ၀.. မင္းခိုက္စိုးစန္.. နီကိုရဲ.. သိမ္းတင္သား.. ယဲ၀င့္ဟန္.. လူစိမ္းသက္.. ႏွင္းေ၀ျငိမ္း.. လူပန္႔ငယ္.. ရွင္ေဒ၀ီ… တဲ့။ ဟုတ္ပါ့.. ကိုယ့္လူေတြခ်ည္းပဲ.. ေပ်ာ္စရာ။ စာအုပ္ေလးရဲ႕ နာမည္က “ေကာင္းကင္ေအာက္က ခ်စ္သူမ်ား” ။ ဒါနဲ႔ပဲ တပုဒ္ ျဖစ္ေအာင္ ေရးေပးလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး နဲ႔ ရိုးရိုးေလးပါပဲ.. ကိႏၷရာေခ်ာင္းျခား အမွာစကားလိုလို ဘာလိုလိုေလး..။<br />ခု ထိုင္းမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ စာအုပ္ေတြကို ေမာင္ေလးတေယာက္ ပို႔ေပးလို႔ ရလာျပီမို႔.. Blog ေလးကိုလည္း မေသရေလေအာင္ စာတင္ျဖစ္ဖို႔ အဲဒီအပုဒ္ေလး တင္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အခ်ိန္လုျပီး လံုးခ်င္းေတြ ရိုက္တင္သြားမယ္လို႔လည္း စိတ္ကူး ပါတယ္..။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">လြမ္းတဲ့စာ…<br /></span></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Whbzv2Xjwb8/TdQ-Nd-ZUNI/AAAAAAAADf0/9mgLuB10tEk/s1600/Picture.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Whbzv2Xjwb8/TdQ-Nd-ZUNI/AAAAAAAADf0/9mgLuB10tEk/s400/Picture.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5608175837088665810" border="0" /></a><br /><blockquote>ေဟာ့ဒီမွာ<br />တခါမွ မဖူးပြင့္ရေသးတဲ့<br />ဆည္းဆာခ်ိန္ေလးရွိတယ္..<br />ဘယ္သူမွ မေရာက္ဖူးတဲ့<br />ျဂိဳဟ္ျပာျပာေလးရွိတယ္…<br />အခ်စ္ေတြ႔ရဲ႕လား<br />မင္းနဲ႔ငါသာ ေသာက္ခြင့္ရွိတဲ့<br />ပီတိစမ္းေခ်ာင္းေလးေလ……။<br />(ေမာင္နႏၵ)</blockquote>ဟုတ္တယ္မဟုတ္လားေမာင္ေရ..<br />ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ကို ခ်စ္ခြင့္မရမွေတာ့<br />အလြမ္း ဆိုတာကိုပဲ ခ်စ္ၾကရံု…<br />အဲဒါကိုက အခ်စ္ရဲ႕ တရားကိုယ္ပဲ မဟုတ္လားကြယ္..။<br />ကဲ ဘာအတြက္မ်ား နာက်င္ၾကဦးမွာလဲ…<br />တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္ေတြ တန္ဖိုးရွိေနမွေတာ့ ဘာကိုမ်ား လိုအပ္ၾကရဦးမွာလဲ…။<br />အတူေနဘ၀..။<br />စား.. ၀တ္.. ေန ေရး။<br />ေလာကဓံဆိုတာကို ေလွာင္ရယ္ၾကစို႔ေမာင္..။<br />ျပီးေတာ့ ေမာင္ရြတ္ေနက်…<br />ဘယ္သူစီရင္တဲ့ တရားလဲ..<br />တို႔ဥယ်ာဥ္ထဲ ပိန္းပိတ္ေမွာင္.. ဆိုတဲ့ ကဗ်ာတစကိုလည္း ဟာသလုပ္ပစ္ၾကစို႔ရဲ႕..။<br />မဟုတ္ရင္..<br />ေလာကဓံဆိုတဲ့ ရန္သူက တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ၀မ္းသာေနပါဦးမယ္။<br />အေရးၾကီးတာက..<br />တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆည္းဆာခ်ိန္ေလးရယ္..<br />ျဂိဳဟ္ျပာျပာေလးရယ္..<br />ပီတိစမ္းေခ်ာင္းေလးရယ္..<br />ဒါေတြကို ျပဳစုၾကဖို႔ပဲ မဟုတ္လားကြယ္…။<br /><br />+++++<br /><blockquote>ေဟာ့ဒီမွာ<br />တခါမွ မဖူးပြင့္ရေသးတဲ့<br />ဆည္းဆာခ်ိန္ေလးရွိတယ္..</blockquote>အဲဒီဆည္းဆာခ်ိန္ေလးထဲမွာ မၾကာခဏ ခြဲခြာေနၾကရတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္..။<br />ေမာင္က က်မ လက္ဖမိုးကို ဖြဖြနမ္း…၊ ဒါမွမဟုတ္… ေမာင္က က်မမ်က္လံုးေတြထဲ တမ္းတမ္းဆြတ္ဆြတ္ေငးရင္း ႏႈတ္ဆက္ၾက။ အဲဒီညေနမွာ မခြဲႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စကားေတြကို တက္ညီလက္ညီ မ်ိဳခ်ၾက..။ ေနာက္တခါ ျပန္ေတြ႔ၾကတဲ့အခါ..ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ တက္ညီလက္ညီ အိပ္မက္ၾက…။ ျပီးရင္ေတာ့ အခ်စ္ရဲ႕ သစၥာတရားတခုျဖစ္တဲ့ အလြမ္းေတြကို ကိုယ္စီ သယ္ပိုးလို႔ သီးျခားဘ၀ေတြကို စီးခ်င္းထိုးၾကရေတာ့တာပါပဲ..။<br /><br />+++++++<br /><br />ခြဲေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြထဲမွာဆိုရင္ေတာ့ ျဂိဳဟ္ျပာျပာေလးဟာ အလြမ္းရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ေပါ့ေမာင္..။ ဘယ္ေတာ့မွ ရန္မျဖစ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဂိဳဟ္ျပာျပာေလးကို ျပန္ျမင္ေယာင္တဲ့အခါ အလြမ္းဆိုတာက ပစၥဳပၸန္ကို ေမာင္းႏွင္ေပးတဲ့ တြန္းအားပဲ ျဖစ္တယ္ေမာင္..။ အဲဒီျဂိဳဟ္ျပာျပာေလးထဲမွာ ေလျပည္ေလညွင္းရွိတယ္..။ ပန္းရနံ႔ရွိတယ္..။ ေနေရာင္ႏုႏုေလး ရွိတယ္..။ စမ္းေရစီးသံေလး ရွိတယ္..။ လိပ္ျပာလွလွေလးေတြ ရွိတယ္..။ သက္တံတစင္းလည္း ရွိ္တယ္..။ တိမ္တိုက္ေတြေပၚ စီးေမ်ာေနတဲ့ ကိုယ္ နဲ႔ မင္းလည္း ရွိတယ္..။ ေနာက္ထပ္ေသခ်ာတာတခုက ေဒါသသင့္တဲ့ အရာေတြ တခုမွ ရွိမေနၾကတာပဲ..။<br />ဒါေတြကို ေမာင္လည္း ျမင္ရဲ႕ မဟုတ္လားကြယ္..။ ၾကည့္စမ္းပါ.. ဘယ္လို ပူပန္ေသာကမ်ိဳးမွ မပါတဲ့ ဘ၀တခုေလ..။ အဲသည္အခါ အလြမ္းဆိုတာၾကီးကေတာင္ ခ်ိဳျမိန္လို႔…။<br /><br />+++++<br /><blockquote>အခ်စ္ ေတြ႔ရဲ႕လား..။<br />မင္းနဲ႔ငါသာ ေသာက္သံုးခြင့္ရွိတဲ့<br />ပီတိစမ္းေခ်ာင္းေလးေလ…။ </blockquote>အရင္တုန္းကေတာ့ ပညာတတ္ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္တို႔အတြက္ ႏွစ္ေယာက္အတူ ရပ္တည္ဖို႔ဆိုတဲ့ အနာဂတ္က အဲေလာက္ ခက္ခဲရလားလို႔ ေမာင့္ခမ်ာ မၾကာခဏ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ခဲ့ရတာ…။ ေမာင္ရယ္.. အေရးၾကီးတာက ကိုယ့္ရဲ႕ ခံယူခ်က္ပါပဲလို႔ က်မေျပာေတာ့ မင္းတကယ္ပဲ ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ကို စြန္႔ရဲသလား လို႔ ေမာင္က တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္ေမးခဲ့တာ..။ က်မက “အခ်စ္ကို တန္ဖိုး မေလ်ာ့ေစခ်င္တာပါကြယ္.. ဘ၀ရဲ႕ ဒုကၡေတြၾကားထဲ အခ်စ္ဆိုတာက ျမဳပ္သြားရမွာကို စိုးတာ.. အေရးၾကီးတာက တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ၾကားမွာ အခ်စ္ဆိုတာရဲ႕ တန္ဖိုးက အျမဲျမင့္မားေနဖို႔ပါပဲ” လို႔ ျပန္ေျပာတဲ့အထိ ေမာင္က လက္မခံခ်င္ေသးေပ။ ေနာက္မွ.. “ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ကို စြန္႔ရတာ မဟုတ္ပါဘူးေမာင္ရယ္.. ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ကို ေစာင့္ရတာပါ..” လို႔ ေျပာမွ ေမာင္က စိတ္သက္သာရာရသကဲ့သို႔ သက္ျပင္းဖြဖြရိႈက္လ်က္ ခ်စ္ကို သနားတယ္ဟု တိုးဖြဖြဆိုေလသည္..။<br />ျပီးေတာ့ေမာင္.. အလြမ္းဆိုတာကလည္း အခ်စ္ရဲ႕ အရည္အေသြးကို ပိုျပီး ျမင့္ေစပါတယ္ကြယ္.. ဟု က်မက ထပ္ေျပာသည့္အခါမွာေတာ့ ေမာင္က က်မ လက္ဖ၀ါးေတြကို ဆုပ္ဖ်စ္ကာ သစၥာတရားရဲ႕ ျပယုဂ္လည္းျဖစ္တယ္.. ဟု ျဖည့္ေျပာေလသည္။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ အဲသည္ ပစၥဳပၸန္စိမ္ေရထဲမွာ နစ္၀င္ၾကကာ ခြဲခြာရျခင္းဆိုတာေတြကိုလည္း မေၾကာက္ၾကေတာ့ျပီ။<br /><br />+++++<br /><blockquote>ဘယ္သူမွ မေရာက္ဖူးတဲ့<br />ျဂိဳဟ္ျပာျပာေလး ရွိတယ္….။</blockquote>အဲသည္ ျဂိဳဟ္ျပာျပာထဲမွာ..<br />ကိုယ္ပိုင္အိမ္တလံုး ရွိဖို႔ မလို၊<br />ခရီးစရိတ္မလို၊ စာရင္းဇယားမလို၊<br />အေပးအယူ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရ မလို၊<br />တာ၀န္၀တၱရား မလို။<br />ေလာဘ ေမာဟကင္းေသာ တြယ္ျငိျခင္းေတြသာ လိုသည္..၊<br />ရိုးသားေသာ ေပးဆပ္ခ်င္စိတ္သာ လိုသည္၊<br />ပကတိခ်စ္စိတ္သာ လိုသည္။<br />ဒါျဖင့္ ဘာကိုေၾကာက္မလဲ ေမာင္။ တို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ အားလံုးျပည့္စံုျပီ။<br />တနယ္စီေ၀းေနရတာကိုလည္း မေၾကာက္ေတာ့ျပီ။<br />အတူတူမေနႏိုင္ၾကေသးဘူးဆိုတဲ့ ေသာကေတြကိုလည္း မမႈျပီ။<br />အဲသည္ အခ်စ္ရဲ႕ တြန္းအား.. အလြမ္းရဲ႕ ေမာင္းႏွင္အားေတြနဲ႔<br />ဘ၀ဆိုတာၾကီးကို စနစ္တက် အသံုးခ်ဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တာ..။<br />ကဲ.. စိန္ေခၚလိုက္ၾကစို႔ရဲ႕ကြယ္..<br />အဲသည္.. ဘ၀ဆိုတဲ့ ျပိဳင္ဖက္ၾကီးကို..။<br />ေလာေလာဆယ္ကေတာ့ အဲဒီဘ၀ဆိုတာရဲ႕ အထဲမွာ ေစာင့္ဆိုင္းရျခင္းေတြ ရွိတယ္..။<br />အလုပ္ေတြထဲ လက္ပစ္ကူးရတာေတြ ရွိတယ္..။ သစၥာေစာင့္သိရတာေတြ ရွိတယ္..။<br />အမ်ားဆံုးကေတာ့ အလြမ္းေတြေပါ့..။ အဲဒီအတြက္ နည္းနည္းေတာ့ ပင္ပန္းမွာေပါ့ ေမာင္ရယ္..။ ပင္ပန္းတာေတြ မ်ားလာတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ေတြ႔ၾကရတဲ့ အခ်ိန္တိုေလးက ပံုမွန္ ျပန္ေရာက္လာမွာေပါ့။<br />အဲဒီအခါ အလြမ္းေတြရဲ႕ တြန္းအားနဲ႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ဟာ ပိုတိုးခ်စ္ၾကလိမ့္ဦးမယ္..။<br />မခြဲႏိုင္ မခြာရက္ ၾကင္နာၾကလိမ့္ဦးမယ္..။ အင္အားျပည့္ႏွလံုးသားေတြနဲ႔ ေန႔ေတြကို ရဲ၀ံ့ရင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကဦးမယ္..။<br />ဘ၀ဟာ အဓိပၸါယ္ေတြလည္း ပိုရွိလို႔ေပါ့။<br /><br />ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ အခ်စ္ရယ္..<br />ဒီလိုေတာ့ျဖင့္ ေန႔ရက္ေတြဟာ လွပ..။<br />ခြဲခြာရျခင္းေတြကလည္း လွပ…။<br />ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ရျခင္းေတြကလည္း လွပ..။<br />အတူ မေနရျခင္းေတြကလည္း လွပ..။<br />လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြကလည္း လွပ..။<br />ရုန္းကန္ၾကိဳးစားရျခင္းေတြကလည္း လွပ..။<br />ေရာင့္ရဲရျခင္းေတြကလည္း လွပ..။<br />ေဟာ…ဟိုေရွ႕မွာ…<br /><blockquote>အခ်စ္ေတြ႔ရဲ႕လား…<br />မင္းနဲ႔ငါသာ ေသာက္ခြင့္ရွိတဲ့<br />ပီတိစမ္းေခ်ာင္းကေလးေလ….။ </blockquote><br /><br />၁၉၉၇၊ ႏို၀င္ဘာ။<br /><br />(၁၉၉၈ ဇန္န၀ါရီလ၊ ၀တ္ရည္အိမ္စာေပက ထုတ္တဲ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔အထိမ္းအမွတ္စာစုစာအုပ္ထဲက)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-1520532395206722742?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-81019315501334850742011-04-28T04:10:00.008+07:002011-04-28T06:50:51.433+07:00ရတုမ်ားစြာတိုင္တဲ့အခါ....ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက က်မ ဘာလုပ္ခ်င္ခဲ့သလဲလို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မက သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ ၾကံဳရာ စိတ္ကူးတည့္ရာကို လုပ္ခြင့္ရခ်င္ခဲ့တာပဲဆိုတာကို သတိထားမိတယ္…။<br /><br />ငယ္ငယ္က ၈တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္မွာ.. ကဗ်ာအတိုအစေတြ ဗလာစာအုပ္သပ္သပ္ထားျပီး ေရးတတ္ေနျပီ။ ေနာက္ေတာ့ ၁၀တန္းေလာက္မွာ ၀တၳဳေတြအဖတ္မ်ားျပီး ရည္းစားဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရမွာ စိတ္ကစားတတ္လာေတာ့ ရည္ရြယ္တဲ့သူ ရွိရွိ မရွိရွိ.. ရည္းစားစာေကာင္းေကာင္းေတြ ေရးေနတတ္ျပီ။ သူငယ္ခ်င္းေယာက်္ားေလးေတြအတြက္ ရည္းစားစာေတြ ကူ ကူ ေရးေပးရတာလည္း မွတ္မိတယ္..။ ေနာက္ေတာ့ အသက္ ၁၇ႏွစ္ေလာက္.. တကၠသိုလ္တက္စမွာ… အသည္းလည္း ကြဲတတ္ျပီ။<br />ေသခ်ာတာကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာအေပၚ ေသေသခ်ာခ်ာ ေပ်ာ္၀င္ခံစားတတ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ..။ အဲဒါေၾကာင့္ ၾကိဳက္တဲ့ ၀တၳဳေတြကေတာင္ အခ်စ္အေပၚ အေျခခံမွ ၾကိဳက္တာ..။<br />အသက္ ၂၃ႏွစ္အရြယ္… အခ်စ္ဆိုတာကို အျပင္းထန္ဆံုး ခံစားေလ့တဲ့ အရြယ္မွာ အခ်စ္ဘ၀ဆိုတာ အိမ္ေထာင္ေရးပဲလို႔ မွတ္ထင္ခုန္ခ်ခဲ့။ ဒါဟာ အခ်စ္တဲ့လားလို႔ မူးမူးေထြေထြ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆို..။ အသည္းကြဲေပမဲ့.. ဒဏ္ရာရေပမဲ့.. ေနာင္တ မရတတ္ခဲ့…။<br /><br />ေနာက္ေတာ့….<br />ငယ္ငယ္က ခ်ာတိတ္အရြယ္ ေက်ာင္းေနတုန္း..<br />လူတကာလိုမဟုတ္ဘူး အရမ္းကိုဆိုး..<br />လူလိမ္မာေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ခဲ့.. ခုေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္လဲ…ဆိုတဲ့ ၀င္းမင္းေထြးနဲ႔ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ရဲ႕ ဂ်စ္ပစီမိုးတိမ္က ကိုယ္နဲ႔ လာအံကိုက္ခဲ့..။<br />ဂငယ္ေကြ႔ေတြအျပည့္နဲ႔ လမ္းေပၚမွာ.. ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးျပီေလ…<br />ငါေနထိုင္လာခဲ့တဲ့ ႏွစ္က ၃၀.. မယံုႏိုင္ဘူး ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရသလို ဘ၀က ဆန္းၾကယ္တယ္….။<br />တကယ္ပဲ ကိုယ့္ဘ၀ဇာတ္အနာက ဒရာမာ ရုပ္ရွင္တကားလို…။<br />အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက အဲဒီနာက်င္စရာ ဘ၀ကို စိတ္မနာဘဲ.. အဲဒီျဖတ္သန္းမႈကိုပဲ အႏုပညာတခုလို သေဘာက်..။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရူးသြပ္ႏိုင္ခဲ့ေပတာ…။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔.. ခုေတာ့ လူ႔သက္တမ္းရဲ႕ ၃ပံု ၂ပံု က်ိဳးျပီ…။<br />၄၅ ႏွစ္ေျမာက္ဆိုတာ…. နီလာရတု..တဲ့။<br />အင္း.. တန္ဖိုးအားျဖင့္ ရွိတန္သေလာက္ရွိတဲ့ ေက်ာက္မ်က္အျပာ..<br />သူ႔အျပာက ေမွာ္ဆန္တယ္.. ေအးတယ္.. ရင့္မာတယ္… ျပီးေတာ့ ခိုင္က်ည္တယ္…။<br />ဒါျဖင့္.. ကိုယ္ကေရာ.. ၄၅ မွာ ခိုင္မာ တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းျပီလား…။<br />ေရာင့္ရဲ ေက်နပ္ႏိုင္မႈေတြ အရင္ကထက္ ပိုမ်ားလာတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္…<br />ဘ၀ထဲ ပို ပို ေနေပ်ာ္လာတယ္…<br />လက္ရွိျဖစ္တည္မႈကို ခ်စ္တတ္လာတယ္…<br />အသက္ရွင္ေနထိုင္မႈအတြက္ ေမတၱာတရားသာ အေရးပါဆံုးလိုအပ္ခ်က္ရယ္လို႔ အျမင္ျပတ္သားလာတယ္…<br />ေလာကကို ေက်းဇူးတင္တတ္လာတယ္..<br />သဘာ၀တရားကို ပို ျမတ္ႏိုးတတ္လာတယ္..<br />သတၱ၀ါေတြအေပၚ ပို ၾကင္နာတတ္လာတယ္..<br />တန္ျပီ။<br /><br />++++++<br /><br />ခ်စ္ရတာေတြထဲမွာ ျမိဳ႕မျငိမ္း ပါသလို.. The Beatles လည္း ပါတာေပါ့.. John Lennon လည္း ထိပ္ဆံုးနားမွာ ပါတာေပါ့..။ Imagine ကို သိပ္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တာေပါ့…။ ေျပာႏိုင္ပါတယ္.. က်မကိုလည္း အိပ္မက္သမား..လို႔။ ဒါေပမဲ့ က်မလည္း ယံုတာပဲ.. ဒါဟာ လူတိုင္း ႏွစ္ျခိဳက္ႏိုင္မယ့္ လမ္းတလမ္းဆိုတာ…။<br /><blockquote style="color: rgb(0, 0, 153);">Imagine there's no Heaven<br />It's easy if you try<br />No hell below us<br />Above us only sky<br />Imagine all the people<br />Living for today<br /><br />Imagine there's no countries<br />It isn't hard to do<br />Nothing to kill or die for<br />And no religion too<br />Imagine all the people<br />Living life in peace<br /><br />You may say that I'm a dreamer<br />But I'm not the only one<br />I hope someday you'll join us<br />And the world will be as one<br /><br />Imagine no possessions<br />I wonder if you can<br />No need for greed or hunger<br />A brotherhood of man<br />Imagine all the people<br />Sharing all the world<br /><br />You may say that I'm a dreamer<br />But I'm not the only one<br />I hope someday you'll join us<br />And the world will live as one</blockquote>+++++++<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ု နီလာရတု ကို ေက်ာ္ျဖတ္လာရျပီဆိုတဲ့အခါမွာေတာ့ မၾကာခဏ နားေထာင္ရတဲ့ သီခ်င္းက When I’m 64 ျဖစ္သြားျပီ…။ Paul McCartney က ၆၄… ဆိုတဲ့ အသက္ အပိုင္းအျခားကိုမွ ဘာလို႔ ေရြးခဲ့လဲ.. က်မ မသိပါ…။ ဒါေပမဲ့…<br /><blockquote style="color: rgb(0, 0, 153);">When I get older losing my hair,<br />Many years from now,<br />Will you still be sending me a valentine<br />Birthday greetings bottle of wine?<br /><br />If I'd been out till quarter to three<br />Would you lock the door,<br />Will you still need me, will you still feed me,<br />When I'm sixty-four?<br /><br />oo oo oo oo oo oo oo oooo<br />You'll be older too, (ah ah ah ah ah)<br />And if you say the word,<br />I could stay with you.<br /><br />I could be handy mending a fuse<br />when your lights have gone.<br />You can knit a sweater by the fireside<br />Sunday mornings go for a ride.<br /><br />Doing the garden, digging the weeds,<br />Who could ask for more?<br />Will you still need me, will you still feed me,<br />When I'm sixty-four?<br /><br />Every summer we can rent a cottage<br />In the Isle of Wight, if it's not too dear<br />We shall scrimp and save<br />Grandchildren on your knee<br />Vera, Chuck, and Dave<br /><br />Send me a postcard, drop me a line,<br />Stating point of view.<br />Indicate precisely what you mean to say<br />yours sincerely, Wasting Away.<br /><br />Give me your answer, fill in a form<br />Mine for evermore<br />Will you still need me, will you still feed me,<br />When I'm sixty-four?</blockquote>တကယ္ပဲ အသက္ ၆၄မွာ က်မ ဆံပင္ျဖဴေတြ ကၽြတ္ေနေရာ့မယ္…<br />ေျခလက္ေတြလည္း အားေလ်ာ့လို႔…<br />မ်က္လံုးေတြက ေ၀သီလို႔..<br />ခုလို ညေနခင္း ခင္ပြန္းသည္နဲ႔ ၀ိုင္ အတူတူေသာက္ရင္ေတာင္မွပဲ ခပ္ပါးပါးတခြက္ဆို က်မ မူးျပီး ေစာေစာ အိပ္ခ်င္လာေတာ့မယ္။ ခုလို စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ ေျပာႏိုင္ပါဦးမလား..။<br />အဲဒီအခါ ခ်စ္တဲ့သူက ဟိုးတုန္းကထက္ မေလ်ာ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ ခ်စ္ဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ ေမတၱာတရားကိုသာ အားကိုးရေပေတာ့မယ္..။<br /><br />++++++<br /><br />အသက္ ၆၄ႏွစ္မွာေတာ့ ျခံ၀န္းက်ယ္ၾကီးထဲ တႏိုင္တပိုင္ စားပင္ သီးပင္ကေလးေတြ စိုက္လို႔ ေနခ်င္တယ္..။ မနက္ခင္းေတြမွာ ျခံထဲ သစ္ပင္ေအာက္မွာ .. ေနေရာင္ခံရင္း အဖိုးၾကီး အဖြားၾကီး ႏွစ္ေယာက္ လဘက္ရည္ေသာက္မယ္.. ငွက္ကေလးေတြ ၾကည့္မယ္… ပန္းပင္ေတြ ၾကည့္မယ္..။ ျပီးရင္ အဖိုးၾကီးက သူ႔တိုလီမိုလီအလုပ္ေတြနဲ႔ ရႈပ္…။ အဖြားၾကီးက်မကေတာ့ စာဖတ္.. စာေရး.. ။ က်မကေတာ့ သီခ်င္းေတြလည္း နားေထာင္ခ်င္ေနဦးမွာ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ Linda Ronstadt သီခ်င္းေတြလည္း ရွိေနေစခ်င္ေသးတယ္…။ Love is a Rose တို႔ Blue bayou တို႔ေပါ့..။ သားသမီးေတြ ေျမးေတြ မရွိတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ အဖြားၾကီးက Mamma Mia အေခြကို ဖြင့္ျပီး Meryl Streep နဲ႔ အျပိဳင္ ABBA သီခ်င္းေတြ လိုက္ဆိုဦးမွာ…။ ဗုဒၶတရားကို အခ်ိန္တကူးတကယူ မပြားမ်ား တတ္ေပမဲ့ သတၱ၀ါေတြကို ေမတၱာထားျပီး သတိကို အျမဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္.. ဒါဟာ ဘာ၀နာပဲ မဟုတ္လားေနာ္…။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-hNNIcDXUb9E/TbiJ1Nt5qmI/AAAAAAAADfs/XPGn6rBw30A/s1600/Picture%2B070.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 210px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-hNNIcDXUb9E/TbiJ1Nt5qmI/AAAAAAAADfs/XPGn6rBw30A/s400/Picture%2B070.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5600377683943467618" border="0" /></a><br />ခင္ပြန္းကလည္း စိုက္ခင္းလယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးထဲမွာ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြပါ တစုတေ၀းတည္း မိသားတစု အိမ္တလံုးစီနဲ႔ မိသားစုရြာ တည္ေနခ်င္တာတဲ့…။ ဟုတ္တယ္.. ဒါမွ မနက္လင္းတဲ့အခါ အလုပ္သြား ေက်ာင္းသြားမယ့္ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြအတြက္ မနက္စာ ေကာင္းေကာင္း က်မ ျပင္ဆင္ေကၽြးႏိုင္မွာ…။ သူတို႔ အသီးသီး ထြက္သြားၾကတဲ့အခါ အဖြားၾကီးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ တေနကုန္မွာ.. စာေတြ ဖတ္.. စာေတြ ေရး.. ပန္းခ်ီေတြေတာင္ ဆြဲႏိုင္ေသးးး<br /><br />ေႏြအားလပ္ရက္ေတြဆိုရင္ေတာ့ အခုအခ်ိန္ေတြလိုပဲ မိသားစုၾကီး တစုတေ၀း အပန္းေျဖခရီး ထြက္မွာေပါ့…။ ေတာင္ေပၚရြာေလးေတြမွာ အိမ္တလံုး လံုးခ်င္းငွား.. ဒါမွမဟုတ္.. ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ.. ။ ဒါမွမဟုတ္.. ေက်းလက္ေတြဘက္…။ အခ်င္းခ်င္းမတည့္တဲ့ သားသမီးေတြ ပါရင္လည္း အဖိုးၾကီးအဖြားၾကီးႏွစ္ေယာက္ ကူရွင္းေပါ့..။ ျပီးေတာ့မွ ကြယ္ရာမွာ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြရဲ႕ အတင္းကို ေျပာရင္း စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ျပံဳးရယ္ၾကမယ္..။ ခ်စ္တတ္မယ္ဆိုရင္ အရာရာဟာ ျပံဳးစရာ လို႔ ယံုပါတယ္..။ အဲဒီအခါ ၆၄ႏွစ္ဆိုတာ.. ခု ၄၆ႏွစ္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္မွ မကြာ…။ စိတ္ထားတတ္ဖို႔သာ လိုပါမယ္…။<br /><br />++++<br /><br />၆၄ႏွစ္မွာ.. လူ႔ေလာကထဲ က်မ ေနခြင့္ရေနေသးတယ္ဆိုရင္ က်မ ေရာဂါေ၀ဒနာ တခုခု ခံစားေနရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္.. ဒါမွမဟုတ္ က်န္းမာပကတိနဲ႔ ခုလိုပဲ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား သြားသြားလာလာ.. အလွေတြျပင္လို႔ ေခတ္မီမီ အဖြားၾကီးအျဖစ္နဲ႔လည္း ရွိေနႏိုင္ေသးတယ္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္... ဘ၀ကို စံုမက္တတ္တဲ့ က်မကေတာ့ ေနေပ်ာ္မွာ...။<br /><br />အဂၤလိပ္ေတြကေတာ့ ၇၀ သက္တမ္းဟာ ေရႊျဖဴရတု..တဲ့။<br />ျမန္မာအယူအဆမွာေတာ့ ပထမစိန္ရတု .. တဲ့။<br />၆၀..၆၄ႏွစ္ဆိုတာေတြအတြက္ တန္ဖိုးသတ္မွတ္ထားတာ မရွိေပမဲ့ .. တန္ဖိုးရွိတဲ့ ရတု တခုခုေတာ့ ျဖစ္ရမွာေပါ့…။<br />ရတနာရတု တခုခုေပါ့ေလ...။<br /><br />အဲဒီအခါ.. က်မကေတာ့ ၾကည္ေအးေျပာတဲ့..<br />“က်မခ်စ္ျမဲ သံသာ၀ဲမွ ခြဲထြက္ခ်င္ဘူး တပ္မက္ဦးမည္..” ဆိုတာကို သက္၀င္သူပီပီ<br />က်မခ်စ္တဲ့ သံသရာေႏွာင္ၾကိဳးေတြထဲ အရစ္ပတ္ခံရင္း..<br />ေရာက္လာဦးမယ့္ ေရႊရတုေတြ.. စိန္ရတုေတြနဲ႔ အမည္ေပးမထားတဲ့ ရတုမ်ားစြာကို<br />ခုလိုပဲ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ရင္း စိတ္ကူးယဥ္ သာယာရင္း စိတ္လိုလက္ရ ၾကိဳဦးမွာ..။<br /><br />+++++<br /><blockquote style="color: rgb(153, 0, 0);">အရြယ္ဆိုတာကိုက ေရွးေဟာင္းဂႏၶ၀င္ပစၥည္းမ်ားလို... တန္ဖိုးထား မက္ေမာတတ္တဲ့သူေပၚ မူတည္ျပီးေတာ့၊ သက္တမ္းရင့္ေလ… တန္ဖိုးတက္ေလ… မက္ေမာစရာေကာင္းေလလို႔.. က်မကေတာ့ ယံုတာပဲ။ </blockquote><br /><br /><br />၂၀၁၁ ဧျပီ ၂၆။<br />(လမင္းတရာက ထုတ္ေ၀မယ့္ '၆၀' စာအုပ္အတြက္ အမွတ္တရေရးတဲ့ စာပါ...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-8101931550133485074?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-25183487862641775862011-04-07T10:29:00.006+07:002011-04-07T20:16:50.651+07:00တေန႔တာ အၾကိဳက္မ်ားးသူယုတ္မာ မျဖစ္ေအာင္ ေရးရတဲ့ Post (ပန္ဒိုရာကို တည့္တည့္ေျပာသည္)<br /><br />++++++<br /><br />ႏိႈးစက္တီးလံုးျမည္သံကို စိတ္တိုျပီး မနက္ ၃နာရီ အိပ္ယာက ထရတိုင္း.. အိပ္ခ်င္လိုက္တာလို႔ ညည္းရင္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲ မ်က္ေစ့ေသခ်ာမပြင့္ဘဲ ၀င္သြားရတာကို မုန္းသမွ်…<br />ရံုးေရာက္လို႔ ေကာ္ဖီပူပူတခြက္ေသာက္ရင္း.. ေနာက္ ၃နာရီအၾကာမွာ အသံလႊင့္ဖို႔ အသင့္ျပင္ရင္း… အလုပ္ေတြ ရႈပ္လြန္းတဲ့ၾကားက … Face Book ၀င္၀င္ check ျပီး တခိခိ က်ိတ္ရယ္ရတာကိုေတာ့ သိပ္ၾကိဳက္…<br />အလုပ္ရႈပ္ျပီလားေဟ့ဆို.. “ခ်ာမ.. ေမာနင္း” လို႔ လွမ္း chat တဲ့ အရီးပန္ နဲ႔ ခ်က္တီး လုလုပ္ရတာကိုလည္း ၾကိဳက္..<br />၀ါရွင္တန္ဒီစီရဲ႕ မနက္ ၇နာရီ.. ျမန္မာျပည္ရဲ႕ မနက္ ၅နာရီခြဲမွာ စ အသံလႊင့္ဖို႔ စတူဒီယိုကို အေျပးအလႊားဆင္း.. Mic ေရွ႔မွာ ထိုင္.. မဂၤလာပါေသာတရွင္မ်ားရွင္.. က်မ ေမျငိမ္းပါ.. လို႔ ေျပာျပီး အစီစဥ္မႉး လုပ္ရတာကိုလည္း ၾကိဳက္ၾကိဳက္.. <br />မနက္ခင္းတခ်ိန္ အသံလႊင့္ျပီး အလုပ္ေဖာ္ေတြနဲ႔ မနက္စာ စုစားရတာကိုလည္း ၾကိဳက္..။<br />ရံုးျပန္ခ်ိန္.. သိပ္ခမ္းနားျပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းဆန္တဲ့ ၀ါရွင္တန္ဒီစီရဲ႕ ျမင္ကြင္းကို အလုပ္ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ေမာင္းတဲ့ ကားေပၚကေန မရိုးႏိုင္စတမ္း ေငးျပီး လိုက္ရတာကိုလည္း ၾကိဳက္တာပဲ..<br />အိမ္ေရာက္ရင္ေတာ့ တေရးအိပ္ခ်ိန္… သီခ်င္းတိုးတိုးေလးဖြင့္.. ေဇာ္၀င္းထြဋ္ျဖစ္ျဖစ္.. ေဂ်ေမာင္ေမာင္ျဖစ္ျဖစ္.. ။ ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္…။ အိုးး ဇိမ္ပဲ…။<br />၃နာရီခြဲရင္ေတာ့ တေရးအိပ္ရာကေန မျဖစ္မေနထျပီး အလုပ္အျပန္မွာ ကေလးအငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္း၀င္ၾကိဳျပီး ျပန္လာၾကမယ့္ အေဖၾကီးနဲ႔ သမီး သားနဲ႔ကို ၾကိဳရတာေပါ့..။ အဲဒီအခ်ိန္ဆုိ.. အိမ္ထဲေတာင္ မေရာက္ေသးခင္ကတည္းက စကားလုေျပာလာတဲ့ သားနဲ႔ သမီးနဲ႔ အေဖ့နဲ႔ကို ဆီးၾကိဳရတာ.. အင္း ၾကိဳက္ပါတယ္..။ ေမာၾကိဳက္ေလးေပါ့ :P<br />အဲဒီ ခဏတျဖဳတ္ကေတာ့ မိသားတစု ေပါ့ေပါ့ပါးပါး.. တေန႔တာ ၾကံဳခဲ့သမွ်.. ေျပာၾက… တအိမ္လံုး ဆူညံ…။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အေဖၾကီးက လဘက္ထသုပ္ျပီး.. ထမင္းၾကမ္းနဲ႔ အဆာေျပ ၀ိုင္းစားၾကတာ.. ။ အဲဒါကိုေတာ့ သေဘာအက်ဆံုး…။<br />ျပီးရင္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမခမ်ာ မီးဖိုေခ်ာင္ ၀င္ရျပီေပါ့.. <br />သားနဲ႔ သမီးက တေယာက္က TV ၾကည့္ တေယာက္က ကြန္ပ်ဴတာကိုင္…။<br />ခ်က္ရင္းျပဳတ္ရင္း.. ေျပာရင္းဆိုရင္း.. ရွင္းရင္းလင္းရင္း.. ေဟာ.. ၅နာရီထိုးျပီ။<br />ေမေမ Gym သြားမယ္.. လို႔ အ၀တ္အစားလဲတာနဲ႔ သမီးနဲ႔သားက ေငါက္ကနဲ ထလိုက္တာပဲ..။<br />ေဖေဖၾကီး အိမ္ရွင္း.. ေရခ်ိဳးထား..။ ျပန္လာရင္ ညေနစာစားၾကမယ္ေပါ့…။ <br />ေမေမက Gym မွာ.. သူတို႔က ကစားကြင္းမွာ.. (ေမေမက မွန္မွန္မသြားျဖစ္တာေတာ့ ရွိသေပါ့ :D)<br />Gym မွာ ၁နာရီ ၾကာ… သေဘာက်စရာေတာ့ တကယ္ေကာင္းတာပါ.. <br />ျပန္လာ.. ေရခ်ိဳး ညစာစားးးး TV ၾကည့္ရင္း သားနဲ႔ သမီးကို အိမ္စာကူလုပ္..။ <br />ဒီလိုနဲ႔.. ည ၉နာရီေက်ာ္ျပီေလ…။ ည ၁၀နာရီေတာ့ အိပ္ယာကို မျဖစ္မေန၀င္ၾကရ…. <br />မအိပ္ခင္ေတာ့ Face Book ေလး ၾကည့္ပါရေစဦး..<br />Blog ေလးေတြ ဖတ္ပါရေစဦး…. မဂၢဇင္း၀တၳဳတို တပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ဖတ္ပါရေစဦး…<br />အေဖၾကီးက ေအာ္ေနျပီ.. အေမၾကီၤးေနာ္.. မနက္ ၃နာရီ ထရမယ့္ဟာ.. အိပ္ေတာ့…တဲ့။<br />အင္းပါဆို..သိပါတယ္.. လို႔ ညတိုင္းနီးပါး ျပန္ေျပာျပီး အခ်ိန္ဆြဲေနရတာကိုလည္း သေဘာက်ပါ့..။ <br />တကယ္၀င္အိပ္ေတာ့ ည ၁၁နာရီ…..<br />ဘုရားေရ.. အိပ္ခ်ိန္ ၄နာရီပဲ ရေတာ့မွာပါလား.. မျဖစ္ဘူး.. အိပ္မွ အိပ္မွ…။<br />အဲသလိုညတိုင္း ေပရတာလည္း ၾကိဳက္တာပဲ.. ဘယ္လိုလုပ္မလဲ…။ <br />ၾကည့္ပါဦး က်မခမ်ာ.. အခ်ိန္ဆင္းရဲလိုက္တာ.. သနားစရာေနာ္…။ <br />(အဲလို သူမ်ားသနားေအာင္ ေျပာရတာကိုလည္း ၾကိဳက္တာပဲ..)…<br /><br />+++++<br /><br />ရံုးပိတ္ရက္ တေန႔တာ အၾကိဳက္မ်ားေတာ့ မေရးေတာ့ဘူးေနာ္…<br />သူမ်ားေတြ မနာလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔.. ဟဲဟဲ…။<br /><br />၆ဧျပီ၂၀၁၁။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-2518348786264177586?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-54628281299107694842011-03-22T21:40:00.013+07:002011-03-23T02:47:54.497+07:00အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါ…မသက္ေ၀က အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာရေအာင္ ထပ္ေရးဖို႔ Tag ေတာ့ ခက္တာက က်မရဲ႕ အခ်စ္အေၾကာင္း ေတြက က်မ ေရးလြန္းလို႔ ကုန္သေလာက္ျဖစ္ေနျပီ။ ျပီးေတာ့ က်မစာဖတ္သူမွန္သမွ် က်မအေၾကာင္း အကုန္လံုး သိသလိုေတာင္ျဖစ္ေနတာမို႔..။<br />အခ်စ္ဆိုတာ.. ေျပာင္းလဲတတ္သလား… ေဟာင္းသြားတတ္သလား.. အသစ္ျဖစ္ေပၚတတ္သလား… ဆိုတာေတြ ကိုယ့္အသက္အရြယ္အလိုက္ ေတြးမိတာေတြကိုပဲ ေရးခ်င္လာပါတယ္။<br /><blockquote>အင္းး မေနာ္ (မေနာ္ဟရီ)..ကေတာ့ ေျပာတာပဲ..<br />“တစ္ခုပဲ…တစ္ခုပဲ…<br />ဒီေန ့ထိ လူေတြ အယူလြဲေနတဲ့ “အခ်စ္ အေၾကာင္း စစ္စစ္” ကို<br />ဘယ္လိုိ လူကမွ ေသခ်ာမသိ ေလေတာ့<br />လက္တမ္းပံုၿပင္ ေတြ တေလတလြင့္ ေရပန္းစားက်န္ခဲ့တာ… မဆန္းပါဘူး”။… တဲ့ေလ။</blockquote><br />++++++<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါ…</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/-DgLWzZ_LAzA/TYi3nnYDEdI/AAAAAAAADfE/Xq9B0ZbTPbI/s1600/paintings-and-sculptures-from-the-eyes-of-women-2010-03-04_l.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 290px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-DgLWzZ_LAzA/TYi3nnYDEdI/AAAAAAAADfE/Xq9B0ZbTPbI/s320/paintings-and-sculptures-from-the-eyes-of-women-2010-03-04_l.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586917228965728722" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;">(၁)</span><br /></div><blockquote>ေျမွးပင့္ကူမွ်င္ ေျပးသင့္ျပီ သူထင္လို႔<br />မခင္မၾကင္တတ္သူက<br />အမွ်င္ တမင္ျဖတ္ရင္ေတာ့<br />ဇြတ္လည္း မတြယ္သာဘု<br />ကြယ္ရာမွာ မ်က္ရည္၀ဲေတာ့မယ္….<br />(ၾကည္ေအး-ခြင့္လႊတ္ပါဖုန္း))</blockquote>++++++<br /><br />စံပယ္ပြင့္ဖတ္ေလးေတြကို အရြက္စိမ္းစိမ္းေလးေတြပါအပါ.. မညႈိးမႏြမ္းေအာင္ စီမံထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေလးက ခုေတာ့ အတိတ္တခုရဲ႕ သက္ေသလို ျဖဴ႔ကို ေျခာက္လွန္႔ေနပါျပီ..။ ပန္းခ်ီကားေလးရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ေမာင့္ရဲ႕ ပန္းခ်ီဆန္တဲ့ လက္ေရးေတြနဲ႔ ေမာင့္ စံပယ္ျဖဴ..သို႔ ဆိုတဲ့ စာတန္းေလး ေတြ႔မွာ..။ မ, က သိပ္ျဖဴစင္တယ္.. အသားေလးလည္း ျဖဴတယ္.. ႏုလည္း ႏုနယ္တယ္.. ဒါေၾကာင့္ ေမာင္က စံပယ္ျဖဴလို႔ပဲ ေခၚခ်င္တာ.. လို႔ ေမာင္ေျပာခဲ့ဖူးသမွ်ကို သတိတရနဲ႔ အဲဒီစာတန္းေလးကို အခ်ိန္တိုင္း ျပံဳးျပီး ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ၾကည့္မိေနက်…။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျဖဴ မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး ေမာင္ေရ..။ နားသယ္စပ္က ဆံစနားမွာ ေလတိုးသလိုပဲ..။ အရင္ကဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ ျဖဴ႔ ဆံစပ္ကို နမ္းေနက် ေမာင့္ရဲ႕ အသက္ရႈေငြ႔.. ဒါမွ မဟုတ္.. မ.. လို႔ တိုးတိုးေလးေခၚတဲ့ အသံျဖစ္မွာ…။<br /><br />တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ဧည့္ခန္းက ျဖဴတေယာက္လံုး ရွိလ်က္နဲ႔ တစျပင္လိုပဲ ေျခာက္ခ်ားစရာ ေကာင္းလိုက္တာ ေမာင္..။ အခါေပါင္းမ်ားစြာ.. ေမာင္ ျဖဴ႔ကို ထားခဲ့ျပီး ခရီးရွည္ေတြ ခရီးတိုေတြ ထြက္ေနက်ေပမဲ့ ဒီတခါမွာလိုေတာ့ ျဖဴ ဘယ္တုန္းကမွ မေျခာက္ခ်ားခဲ့ဖူးပါဘူး ေမာင္ရယ္..။ ျပီးေတာ့ ေမာင္ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲလို႔ ေမးမရတဲ့ ခရီးေတြ ေမာင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ သြားခဲ့ေပမဲ့ .. ဒီတခါလို ေမာင့္ကို တဘ၀စာ ဆံုးရႈံးရေတာ့မွာလားလို႔လည္း မေတြးမိခဲ့ဖူးပါဘူးကြယ္..။ ေမာင္..ဒါေတြကို သိရဲ႕ မဟုတ္လားဟင္…။ ေမာင္… ျဖဴ႕အခ်စ္ကို မငဲ့ခဲ့ဘူးေနာ္…။<br /><blockquote>ဇနီးမယားတေယာက္အတြက္ေတာ့ ခင္ပြန္းသည္ကမွ မငဲ့ညွာမေထာက္ထားရင္ အရာအားလံုးဟာ အဆံုးရႈံးခ်ည္းပါေလ…။ </blockquote>+++++<br /><br />ျပတင္းေပါက္က ခန္းစီးစကို မဖယ္ရဲတာေတာင္ ၾကာျပီေမာင္…။ အျပင္မွာ ေမာင္ခ်စ္တဲ့ ႏွင္းေတြ အတိဖုံးေနတာလည္း မျမင္ခ်င္ဘူး..။ ေမာင္က စာခ်စ္ကဗ်ာခ်စ္.. ကိုယ္တိုင္လည္း ကဗ်ာေတြ ေရးေလေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ခ်စ္တတ္ေလေတာ့ ျဖဴေတာင္ ကဗ်ာဆန္ စာဆန္ ျဖစ္လာရတာမဟုတ္လား..။ ေမာင္ေၾကာင့္ပဲ အထီးက်န္ႏိုင္လွတဲ့ သူစိမ္းတိုင္းျပည္ ေအးေအးခဲခဲၾကီးမွာ ေပ်ာ္၀င္ခဲ့ရတာ.. ေမာင့္ေၾကာင့္ပဲ ႏွင္းေတြကို ခ်စ္ၾကည့္မိခဲ့တာ..။ ေမာင့္ေၾကာင့္ပဲ… သီခ်င္းေတြ ကဗ်ာေတြ.. ပန္းခ်ီေတြကို ခ်စ္တတ္ခဲ့ရတာ…။ ျဖဴျဖဴဆိုတဲ့ ခပ္ရိုးရိုး ခပ္ေအးေအး မိန္းမတေယာက္ကို ကဗ်ာေတြ စာေတြနဲ႔ ေမြ႔ေလ်ာ္ေအာင္ ေမာင္ပဲ တတ္ႏိုင္ခဲ့တာပါေလ…။ ခုေတာ့ ေမာင္ထားခဲ့တဲ့ ဘ၀ထဲမွာ အဲဒီ ေမာင္ထားခဲ့တဲ့ စာပင္လယ္ထဲမွာမို႔ပဲ ျဖဴ လြမ္းစရာရွိလည္း ပိုလြမ္းတတ္.. ေၾကကြဲစရာရွိလည္း ေၾကကြဲတတ္လာခဲ့ရတာ မဟုတ္လား ေမာင္။ ခုေတာ့ ျဖဴက ႏွင္းေတြကိုေတာင္ မၾကည့္ရဲေတာ့ပါဘူးေမာင္ရယ္..။<br /><br />++++++++<br /><br />ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းတည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ေနတတ္တဲ့ အသက္ အစိတ္အရြယ္ ေက်ာင္းဆရာမေလး တေယာက္ကို အသက္၂၀အရြယ္ ေကာင္ေလးတေယာက္က ကဗ်ာေတြ ေရးေရးေပး.. စံပယ္ခိုင္ေတြ လာလာေပး.. အိမ္ေရွ႕နား မမ သီခ်င္းေတြ လာ လာ ဆို.. ဆရာမကိုပဲ အသည္းစြဲေအာင္ ခ်စ္မိျပီေတြ လာ လာ ဆို..။ ေနာက္ေတာ့ မ, ကို က်ေနာ္ မခြဲႏိုင္ေတာ့ဘူး..တဲ့။ ခုလိုက္ခဲ့ေတာ့ မ, ရာ… လက္ကို လႊတ္မေပးေတာ့ဘူး… တဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ အရွက္သည္းတဲ့ ျဖဴက ေမာင့္ဆီမွာ အျပီးတိုင္ ရႈံးနိမ့္ခဲ့ရတာ.. လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ အစိတ္ ကတည္းကေန ဒီကေန႔ထိေအာင္ပါပဲ။ ျဖဴ႔အတြက္ေတာ့ မေန႔တေန႔ကလို လန္းဆတ္ဆဲပါ ေမာင္။ အဲဒီကတည္းကပဲ ေမာင္ယံုၾကည္ရာလမ္းကို ေလွ်ာက္ဖို႔ ျဖဴပံ့ပိုးခဲ့ရ.. ေမာင္ ထြက္ရသမွ် ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ ခရီးရွည္ေတြကိုလည္း ပါရမီကူျဖည့္လို႔..။ မ, နဲဲ႔ တူတဲ့ သမီးေလး ေမြးကြာ…. ေမာင္ နဲ႔တူတဲ့ သားေလးတေယာက္ ေမြးဦးတဲ့။ ေမာင္နဲ႔ျဖဴက ကံေကာင္းတယ္.. ေမာင္လိုသမွ်.. ျဖဴ ျဖည့္ေပးႏိုင္ခဲ့တာ…။ ျဖဴ ပင္ပန္းခဲ့ေပမဲ့ မညည္းခဲ့ပါဘူး ေမာင္…။ ေမာင္က ဒီလို ျဖဴပင္ပန္းခဲ့သမွ်အတြက္ ေက်းဇူးစကားေျပာတုန္းက ျဖဴျပန္ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ…။ ျဖဴက ေက်းဇူးတင္တာ မလိုခ်င္ပါဘူး..။ ျဖဴ႕ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတာပဲ လိုခ်င္ပါတယ္… ဆိုတာ…။<br /><br />++++++<br /><br />အသက္ ၅၀အရြယ္ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ဟာ မနုပ်ိဳႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ေမာင္ ခံစားရေလသလား..။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ရယ္.. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာလည္း လင္နဲ႔မယားရဲ႕ ေသြးသား ခ်စ္ျခင္းကို ျပည့္စံုေအာင္ ျဖည့္ဆီး ဖန္တီးေပးႏိုင္တယ္ မဟုတ္ဘူးလား ဟင္..။<br />ဒါေပမဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွ မရွိေတာ့ရင္ေတာ့…..။<br />ေမာင့္အျပံဳးေတြ မလိႈက္လဲွေတာ့တာ.. <br />ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းေတြ မေႏြးေထြးေတာ့တာ.. <br />ေမာင့္မ်က္လံုးေတြ အသက္မ၀င္ေတာ့တာ..<br />ေမာင့္မိန္းမက အသိဆံုးေပါ့ကြယ္…။ ဒါေပမဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါေသးတယ္ေမာင္..။<br />ခုလို သားနဲ႔ သမီး အရြယ္ေရာက္လို႔ အနားမွာ မရွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္…<br />အထီးက်န္လွတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ၾကီးထဲမွာ ျဖဴတို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း တေယာက္ကို တေယာက္ အေဖာ္ျပဳလို႔… <br />ေမာင္က ကဗ်ာေတြ စာေတြေရး.. ျဖဴက ေမာင္ေရးသမွ် ဖတ္.. ေမာင္ ဖတ္ခိုင္းသမွ် စာေတြ ဖတ္…။ <br />ေမာင့္အနားမွာ ဟိုးအရင္ကလိုပဲ ေရပူေရခ်မ္းကမ္းလို႔..။<br />ဒါေပမဲ့ ေမာင္က ဒီလို ဘ၀မွာ မေပ်ာ္ပိုက္တတ္ေတာ့ျပီ။ ေမာင့္မ်က္လံုး ေ၀ေ၀သီသီေတြက… ျဖဴ႔ကို မျမင္ေတာ့ျပီ။<br />ျပီးေတာ့ ျဖဴနဲ႔ သားသမီးေတြ ေရွ႕ေရးပူစရာမရွိေတာ့ဘူး.. ျပည့္စံုျပီ လို႔လည္း ေမာင္ေျပာတတ္ခဲ့ျပီ…။<br />ျဖဴ ဒါေတြ မမက္ေမာတတ္တာလည္း ေမာင္ သိလ်က္နဲ႔ေလ..။ အဲဒီကတည္းက ေမာင့္ေျခလွမ္းေတြ ယိမ္းယိုင္ခ်င္တာကို ျဖဴရိပ္မိခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ေမာင့္ျဖဴက ရိပ္မိတာကိုေတာင္မွ ေျပာမထြက္ခဲ့သူပါ..။ အဲဒီအခါ ေမာင္ဖတ္ခိုင္းလို႔ပဲ ဖတ္ရာက ၾကိဳက္လာရတဲ့ ၾကည္ေအးရဲ႕ ကဗ်ာတပုဒ္ကိုပဲ ေမာင့္ကို ရြတ္ျပခ်င္လာပါေသးတယ္..။<br /><blockquote>လႊင့္ပစ္လိုက္စမ္း<br />တိမ္တိုက္အျပာ သည္နီလာေတြ<br />၀ါရည္ႏို႔ခဲ သည္ပုလဲေတြ<br />ခဲသားရင့္ရင့္ သည္စိန္ပြင့္ေတြ…။<br />လႊင့္ပစ္လိုက္ေလ..<br />ေျမျပင္ဟိုဘက္ လိႈင္းပြက္ပြက္ႏွင့္<br />ေရနက္ထဲႏွစ္ ၾကဲခ်ပစ္လိုက္<br />မ်က္ရည္စိုႏွင့္ ငိုေတာ့ေမရယ္..<br />တြယ္တာစရာေမတၱာကင္းမွ<br />သည္ဘ၀မွာ<br />ဘာကို မက္ေမာေပ်ာ္မလဲ…။။။</blockquote>++++++<br /><br />ႏွင္းထုေတြ ေတာင္လိုပံုေနတဲ့ ၾကားက ေမာင္မရွိတဲ့ အိမ္ေလးထဲမွာ ျဖဴ.. ဘယ္ေလာက္ ထိခိုက္ေအးခဲ ေနမလဲ.. ေမာင္ မသိေတာ့ျပီ..။ အေဖကို အေမ့ထက္ ပိုခ်စ္တဲ့ ပိုေလးစားတဲ့ သမီးနဲ႔သား ကိုလည္း ေမာင္ေမ့ျပီ..။ လင္ေယာက်္ားးဆိုတာ ျဖဴ႕အတြက္ကေတာ့ မွီခို အားကိုးဖို႔ ဆိုတာထက္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးဖို႔ပါ ေမာင္ရယ္.. လို႔ ျဖဴေျပာေတာ့ ေမာင္က ရီေ၀ေ၀ ေငးတယ္..။ ဇနီးမယားဆိုတာကေရာ.. ေမာင့္အတြက္ ဘယ္လို သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔လဲလို႔ ျဖဴမေတြးရက္ေတာ့ပါ။ ေမာင္သိလားဟင္.. ဇနီးမယားဆိုတာ.. ဘယ္သူကမွ မေျပာျပလည္း.. ဘာတခုမွ မၾကားရလည္း.. ခင္ပြန္းရဲ႕ သူ႔အေပၚ အခ်စ္ အမုန္း ဥပကၡာ နဲ႔ သံေယာဇဥ္ အတိုင္းအတာေတြကို အလိုလို သိတယ္ဆိုတာ…။ ေမာင္ ယံုလား…။<br />ဒါေၾကာင့္.. ျဖဴ ေမာင္ ေျဖရခက္မယ့္ ေမးခြန္းေတြ မေမးပါဘူးေမာင္..။<br />ဒါေပမဲ့ ျဖဴသိပါတယ္ေမာင္..။ ျဖဴ႕ရဲ႕ ႏွလံုးသားက သိေနတယ္..။<br />ေမာင့္ကို.. ေမာင့္ရဲ႕ အခ်စ္ဆိုတာကို ျဖဴ ဆံုးရႈံးရျပီဆိုတာ…။<br />ေမာင္က ေမာင္ သြားရဦးမယ္ မ, ရယ္တဲ့…။<br />ဒီတခါကေတာ့ အရင္ကလို ေမာင့္ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ သြားရမယ့္ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ခရီးရွည္ေတြမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး..<br />ျဖဴ႕အတြက္သာ ႏွလံုးသားကို နာက်င္ပင္ပန္းေစမယ့္ ခက္ထန္လွတဲ့ ခရီးရွည္ပါ…။<br />ေမာင္က ခြဲခြာသြားတဲ့ ခရီးရွည္…<br />ျဖဴက ခ်န္ထားခံရတဲ့ ခရီးရွည္….။<br />ဒီတခါ ေမာင္ ျဖဴ႕ကို တသက္စာႏႈတ္ဆက္တယ္လို႔ ျဖဴ သိေနပါတယ္။<br />ဒီတၾကိမ္ ခရီးမွာေေတာ့ ျဖဴငိုပါရေစေမာင္..<br />ျဖဴ သိမ္းဖက္ထားမိတဲ့ ေမာင့္ခႏၶာကိုယ္က ခက္မာေတာင့္တင္းလို႔..။<br /><br />ကိုယ့္အေပၚ မပူေႏြး မေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏိုင္ေတာ့တဲ့ ခ်စ္သူကို တခုခုနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ထားရတာမ်ိဳးကို ျဖဴ မယံုၾကည္ပါဘူးေမာင္…။ ျဖဴ ေမာင့္ကို လႊတ္ေပးလိုက္ပါ့မယ္..။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ေတြကို ဆံုးရႈံးလိုက္ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေတာ့ျဖင့္ ျဖဴငိုပါရေစေမာင္.. ဒါဟာ ျဖဴ႕အတြက္ေတာ့ တသက္စာအလြမ္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္..။<br /><br />++++++<br /><blockquote>သူသြားေတာ့မည္<br />ေပြ႔ေခ်ာ့ေထြးလည္၊ ၀မ္းနည္းရံုမွ်<br />မႈန္၀ါးမ်က္ႏွာ ၊ မ်က္ရည္ကာဆီး<br />ျပန္လာပါဦး၊ ခြဲခ်င္ဘူးကြယ္<br />မူးယစ္ေ၀ည၊ ေမႊးထံုသဆဲ<br />ခဏေတြ႔ေမာ၊ ရင္ခုန္ေရာယွက္<br />ေျပာခ်င္စကား၊ ေမးခြန္းမ်ားစြာ<br />ေမ့ထားခဲ့ျပီး ျပန္ခ်ိန္နီးမွ<br />ငိုညည္းတ၀က္၊ မမီလက္ကမ္း<br />ႏႈတ္ဆက္၀ိုး၀ါး၊ ေျပးထြက္သြားမွ<br />တံခါးရပ္မီွ၊ ေငးခဲ့ျပီ။<br />(ၾကည္ေအး-က်န္ရစ္သူအေတြး)</blockquote>++++++<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">(၂)</span><br /></div><blockquote>ကိုယ္ပိုင္ေကာင္းကင္ ရွိေနခ်င္တယ္<br />ေနေရာင္ျခည္နဲ႔ လြတ္လပ္၀န္းက်င္သစ္ ရခ်င္တယ္<br />ရင္ဖြင့္ျခင္း ခြန္အားသစ္နဲ႔<br />ကိုးကြယ္မႈမ်ဥ္းေၾကာင္း ေျဖာင့္တန္းခ်င္တယ္<br />က်ိန္းေသတဲ့ ဘ၀ တည္ေဆာက္ဖို႔<br />ငါ့မွာ ဒဏ္ရာမ်ားစြာရွိတယ္။<br />(မိေႏွာင္း-ဒဏ္ရာ)</blockquote>+++++<br /><br />အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ သူ႔ႏွလံုးသားကိုက ပူေႏြးလိႈက္လွဲလြယ္လြန္းပါတယ္။ သူ ေကာင္မေလးကို ခ်စ္မိတဲ့အတြက္ သူ ဘယ္ေလာက္ ခါးသီးတဲ့ ၀န္းက်င္ကို ရင္ဆိုင္ရမယ္ဆိုတာလည္း သူ အသိပါ..။ ျပီးေတာ့ သူရင္ဆိုင္ရမယ့္ အခက္အခဲေတြ အမနာပေတြ..။ အို အဆိုးဆံုးကေတာ့ ခ်စ္ေသာ မ….ကို ရက္စက္ရမယ့္ ကိစၥ နဲ႔ သားနဲ႔ သမီးရဲ႕ ခံစားခ်က္။<br />ဒါေပမဲ့ သူ မိုက္မဲခဲ့ျပီ။<br />အေရျပားတေထာက္စာ လို႔ေတာ့ ရက္ရက္စက္စက္ မေျပာၾကပါနဲ႔..။<br />ျပီးေတာ့ အေသြးအသားရဲ႕ လိုအင္လို႔လည္း ပစ္ပစ္ခါခါ မေျပာၾကပါနဲ႔…။<br />သူ ေကာင္မေလးကို ျငိတြယ္ခဲ့တာဟာ ေသြးသားဆႏၵျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္..<br />ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ဆိုတာကလည္း တခန္းတက႑ေတာ့ ပါပါတယ္..။ သူက ခ်စ္တတ္သူပါ..။<br />သူ႔ရင္ထဲမွာ အခ်စ္တို႔က ဘယ္အခါမွ မညိႈးႏြမ္း..။ တခုပဲ.. မ..အေပၚမွာ တပ္မက္ခ်စ္ျခင္းမရွိေတာ့တာကိုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္လည္း မလြန္ဆန္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနပါ..။ အသက္ၾကီးသြားတဲ့ ဇနီးမယားမို႔လို႔လားဆိုတာလည္း<br />သူ မေျပာျပတတ္ပါ။ ေကာင္မေလးကက်ေတာ့ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ေသြးဆူလိႈက္လဲွသူမို႔လို႔လား..။<br /><br />သူ အေျဖမရွာခ်င္ပါ..။<br />ဒါေပမဲ့ အေျဖမထုတ္လို႔ မရေတာ့တဲ့ အေနအထားက ေရာက္လာျပီ…။<br />သူ ေကာင္မေလးကို မခြဲခြာႏိုင္ေတာ့ျပီ။<br />ဇနီးမ, အနားမွာ ေနရင္းကေန.. ေကာင္မေလးရဲ႕ ရိႈက္ငင္တဲ့ မ်က္ရည္ေတြကိုပဲ သနား လြမ္းဆြတ္ေနမိတာ.. သူ႔ဘာသာလည္း လိပ္ျပာမလံုခ်င္..။<br />မ, ကိုလည္း အားနာမိတဲ့ၾကားကပဲ ေကာင္မေလးရဲ႕ တမ္းတေခၚငင္သံေတြေနာက္မွာ ေမ်ာပါ….<br />ကိုကို႔ကို ခ်စ္တာမွာ.. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မပါခဲ့ေပမဲ့.. ခုေတာ့ အားကိုးတာေတြ ေမွ်ာ္လင့္တာေတြ မခြဲႏိုင္တာေတြ ပါလာျပီ..တဲ့။ အဓိကကေတာ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ရာက.. ပ်ိဳရြယ္တဲ့ ေသြးသားကိုပါ စြဲျငိလာရတာကို<br />သူ မညာခ်င္ပါ..။<br />သစၥာတရားဆိုတဲ့ ပုဒ္မအရ..သူ႔မွာ မမအေပၚ အျပစ္ရွိမယ္..။ ဖခင္ေကာင္းဆိုတဲ့ စြဲခ်က္အရ သားသမီးဆီမွာ သူ အျပစ္ရွိမယ္..။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ တရားမွာေတာ့ သူက အမွန္တကယ္ နစ္မြန္းစြဲလန္းသူသာ ျဖစ္ပါတယ္..။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ အဖန္ဖန္အသစ္ေမြးဖြားတယ္လို႔ ယံုတဲ့ အခ်စ္ကဗ်ာေရးသူ သူဟာ..<br />အခ်စ္ေတြကို ဇနီးထံမွာသာ အသစ္အသစ္ေမြးဖြားေစခ်င္ခဲ့တာ တကယ္ပါ…။<br />ဒါေပမဲ့ သဘာ၀တရား နဲ႔ ကံတရားက သူ႔အေပၚမွာ ေသြဖီေလတယ္…။<br />အခ်စ္ဟာ ေကာ္ဖီတခြက္ မဟုတ္ေပမဲ့ ေကာ္ဖီအမ်ိဳးအစားသစ္ေတြကို အရသာေတြ႔သလို အခ်စ္အမ်ိဳးအစားေတြေရာ မသစ္နိုင္ဘူးလားလို႔ .. ေကာင္မေလးက သူ႔ကို အၾကည့္မွာ သူ ေတြးမိရာကေန…. ကံတရားက သူ႔ကို က်ီစယ္ေတာ့တယ္..။ ျပီးေတာ့ မၾကာပါဘူး ကံတရားက သူ႔ကို ရက္ရက္စက္စက္ ရိုက္ပုတ္ေတာ့တယ္…။ ေကာင္မေလးက ငိုတယ္..<br />မင္းျပံဳးရင္ ပန္းတို႔ပြင့္တယ္လို႔.. သူဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေနရာမွာ.. မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ မနမ္းပါနဲ႔ အခ်စ္ေရ႕က အစားထိုး၀င္လာတယ္..။ ေကာင္မေလးက သူ႔အတြက္ေတာ့ လန္းစြင့္ေနတဲ့ ႏွင္းဆီနီ.. စိုျမ.. လန္းဆန္း..ရဲပ…။ ရနံ႔ကလည္း ယစ္မူးစရာ…။<br /><br />စံပယ္ျဖဴေလးကေတာ့ ႏွင္းဆီနဲ႔ ယွဥ္ရင္ ေဖ်ာ့ေတာ့ခဲ့ျပီ။ ခုေတာ့ သူ႔အရြယ္က ႏွင္းဆီနီနီရဲရဲကိုသာ တရိႈက္မက္မက္ နမ္းရိႈက္ခ်င္ခဲ့ျပီ။ ေမာင္္.. အခါခါ ေတာင္းပန္ပါတယ္.. မ..။ မ..ကို ေမာင္ မမုန္းဘူး.. ျပီးေတာ့ မ ခ်စ္ ေတာ့ ပါဘူး…… သနားကရုဏာဆိုတာကို မ.. လည္း မႏွစ္ျခိဳက္ဘူး.. ေမာင္ကလည္း မေပးရက္ပါဘူး..။ အျပစ္တင္ပါ မ…။ အိမ္အိုေဟာင္းကို စြန္႔ရက္သူ…လို႔။ က်ေနာ္ အတၱၾကီးပါတယ္..။ ျပီးေတာ့ မ..ကို မေျပာရက္တာတခု တိုးတိုးေလး ၀န္ခံပါဦးမယ္..။ က်ေနာ္ ေကာင္မေလးကို ခ်စ္တယ္ မမ…။<br />အဲဒီအခ်စ္စိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္.. ဘာကိုမွ မေထာက္ထား.. မေလးစားႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို ေကာင္မေလးကို က်ေနာ္ စြဲလန္းပါတယ္။<br />သူနဲ႔ က်ေနာ္.. ဘ၀တခု ဆိုတာကိုလည္း က်ေနာ္ ရင္ခုန္ပါတယ္..။<br />သူက က်ေနာ္နဲ႔သူ႔ရဲ႕ ေသြးကေလး လိုခ်င္တယ္တဲ့…။<br />ဘာဆန္းသလဲ မမ.. ဒါေပမဲ့.. ေကာင္မေလးရဲ႕ အဲဒီအေျပာမွာ ဒီအရြယ္ၾကီးနဲ႔ က်ေနာ္ရင္ေတြ ခုန္ျပီး ႏွလံုးသားေတြ ျပန္ႏူးညံ့လာတာကေတာ့ ဆန္းပါတယ္…။<br />ဘ၀မွာ ဘာက အေရးၾကီးလဲ မမ…<br />က်ေနာ္ကေတာ့ အခ်စ္ေတြနဲ႔ ေနထိုင္ခြင့္ရဖို႔သာ အေရးၾကီးတယ္လို႔ တသက္လံုးထင္ခဲ့တာ မဟုတ္လား မမ..။<br />ဒီေတာ့ ကိုယ္အေရးၾကီးတယ္ထင္တာကို ယူခြင့္ရဖို႔ .. က်ေနာ္ဟာ မိုက္မဲသူ ဆိုပါေတာ့..။<br />အဲဒီေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္ စြန္႔ရေပလိမ့္မယ္…။<br />မနက္ အိပ္ယာက အႏိုးမွာ ျပံဳးေနတဲ့ေကာင္မေလးက က်ေနာ့ေဘးမွာ…<br />ေခါင္းရင္းမွာ မနက္ခင္းငွက္ကေလးေတြက က်ီက်ီက်ာက်ာ ေအာ္လို႔.. က်ေနာ္တို႔ အိမ္ကေလးက မမနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ႏွင္းေတြၾကားက တိုက္ေလာက္ မခမ္းနား.. မျပည့္စံု..။ ဒါေပမဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ ခို၀င္တြယ္ကပ္မႈက က်ေနာ့အတြက္ ျပည့္စံုတယ္လို႔ ခံစားရတယ္ မမ..။ ခုဆို က်ေနာ္ နဲ႔ ေကာင္မေလးတို႔ကို ခ်ည္ေႏွာင္တဲ့ ၾကိဳးကေလးတေခ်ာင္းကလည္း တအူ၀ဲ၀ဲ ငိုေနျပီ..။ ဒီဘ၀ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ေလးမွာ က်ေနာ္ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ဦးမွာလည္း က်ေနာ္ သိပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ဒီဘ၀ေလးကို က်ေနာ္ ခ်စ္တယ္…။ ဒီ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ပါ မမ…။<br />တကယ္လို႔မ်ား.. တခ်ိန္မွာ က်ေနာ္.. ၀ဋ္လည္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္.. ကံဆိုးလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္.. ဒီအခ်စ္က အဆိပ္သင့္ခဲ့ရင္ေတာင္မွပဲ… ခုအခ်ိန္ ခံစားခဲ့ရဖူးတဲ့ သာယာမႈနဲ႔ ေခ်ႏိုင္မယ္ထင္ပါရဲ႕…။<br /><br />++++++<br /><blockquote>သံသရာကို<br />ဖီလာလြန္က်ဴး၊ သည္မွာျမဴးခ်င္<br />အရူးစၾက္ာ၊ ရင္ခြင္မွာအပ္<br />ပ်ားပန္းခတ္ေန<br />ဘယ္သူေတြလဲ၊ ငါ့ကို ဆြဲေခၚ<br />မိုးေပၚအေရာက္၊ ေအာက္ကို ပစ္ခ်<br />ဘ၀အသစ္၊ ဓာတုျဖစ္၏<br />မ်က္စိဖြင့္လ်က္၊ အိပ္မက္မက္ျပန္။<br />(မိေႏွာင္း-အိမ္သစ္)</blockquote>+++++<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">(၃)</span><br /></div><blockquote>ဆြတ္မယ့္သူရယ္<br />ညႊတ္လွည့္ ဘယ္လိုျမွဴတဲ့<br />မၾကည္ျဖဴ ရည္တူခ်စ္ႏိုင္ဘူး<br />ၾကဴလွစ္သည့္ေမတၱာေဖာ္လို႔<br />သစၥာေတာ္ ခ်စ္ေဖာ္ညွိခ်င္ႏွင့္<br />ထိလာလွ်င္ ျမရွင္ဆူးေတြပ<br />ေထြးနီနီေသြးရည္လူးတဲ့ေအာင္<br />ခူးလိုက္မယ္ေလး.. တဲ့။ ၊<br />(ၾကည္ေအး-ႏွင္းဆီ)</blockquote>+++++<br /><br />ေကာင္မေလးအတြက္ကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာက စိတ္ကူးယဥ္စရာမဟုတ္လွပါ။ ဘ၀မွာ ကုိယ့္ကို ဘယ္သူက ခ်စ္မက္ျပီး အရယူမွာလဲ…။ အဲလိုလူကသာ ေကာင္မေလးအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာကို ေပးသူလို႔ပဲ ယံုပါတယ္..။ ေကာင္မေလးတို႔ဘ၀က ကိုယ့္ကို စြဲစြဲလန္းလန္း ခ်စ္ပါတယ္လို႔ ဆိုလာတဲ့.. ေျပာရရင္ အားကိုးယံုၾကည္ေလာက္စရာ.. မက္ေမာမွီိုတြယ္စရာလည္းေကာင္းတဲ့ ကိုကို႔လို လူတေယာက္ကို ရဖို႔ဆိုတာ.. အိပ္မက္ဆိုရင္ေတာင္မွပဲ ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ ကေယာက္ကယက္လို႔ ဆိုရမွာပါ…။<br />ေျပာရရင္ ကိုကိုက ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတာကိုေတာင္ သူတို႔လို အရြယ္လြန္ေယာက်္ားေတြရဲ႕ ပံုမွန္ေသြးေလေဖာက္ျပန္မႈပဲလို႔ ထင္ခဲ့တာ…။<br />ဒါေပမဲ့…..<br />ကိုကိုက တကယ္ပဲ ေကာင္မေလး စိတ္ကူးယဥ္ခ်င္စရာအခ်စ္ေတြကို ေပးခဲ့တာပါ..။<br />ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တဲ့… ဆန္းၾကယ္ပုန္းခိုတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးေတြ…။ ေကာင္မေလးအတြက္ေတာ့ တကယ္ပဲ ဆန္းၾကယ္ခဲ့ပါတယ္..။ ျပီးေတာ့ ကိုကိုက ေကာင္မေလးတို႔လို ဘ၀ေတြက ေမာ္ၾကည့္အထင္ၾကီးရတဲ့ သူလည္း ျဖစ္ေသးတာ…။ ကိုကိုက ေကာင္မေလးကို ခ်စ္တယ္… ေကာင္မေလးဟာ ကိုကို႔အတြက္ေတာ့ ပင္လယ္ထဲ ေမ်ာပါေနရတဲ့ ဘ၀မွာ ေနာက္ဆံုး ဆိုက္ကပ္ခိုနားစရာ ကၽြန္းေျမပါပဲတဲ့။ ကိုကိုက သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ တစိတ္တပိုင္းလို ေကာင္မေလးကို ခ်စ္တာတဲ့..။ ေကာင္မေလးဟာ သူ႔အတြက္ေတာ့ ႏွင္းဆီတပြင့္လိုပဲ ထင္ရွားေပၚလြင္တယ္… လွပရဲရင့္တယ္..တဲ့။ ေကာင္မေလးကေတာ့ ကိုကိုေျပာတာေတြကို သိပ္နားမလည္ေပမဲ့.. ကိုကို႔ ရဲ႕ လႈိက္လွဲတဲ့ စကားသံေတြနဲ႔ နက္ရိႈင္းတဲ့ အၾကည့္ေတြကို ခံစားရပါတယ္..။ အဲဒီအခါ.. ကုိကို႔အနားမွာ မခြဲမခြာေနခ်င္လာတယ္..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာမွပဲ ကိုကို႔မွာ ကာမပိုင္နဲ႔ မိသားစုနဲ႔ဆိုတာကို သိလိုက္ရတာပါ။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာကေတာ့ ေနာက္ဆုတ္လို႔ မရဘူးေလ ကိုကို..။ စည္းတခုေၾကာင့္ ကိုကို႔ကို ေက်ာခိုင္းလို႔ ရရင္ ရလိမ့္မယ္..။ အခ်စ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေက်ာခိုင္းလို႔ မရပါဘူး…။ အဲဒီအခါ ကိုကို႔ကို ေက်ာခိုင္းဖို႔ပဲ စဥ္းစားရေတာ့တယ္…။ ေမ့ပစ္ပါ… ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးသက္တမ္း အပိုင္းအျခားမွာ ေကာင္မေလးနားေနပါရေစဆိုတာကို ေမ့ပစ္… ။ ကေလးမယံုဘူးလားဟင္.. တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္က အရာရာကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားမွာ…ဆိုတာေတြကို ေမ့ပစ္..။ ရင္ေသြးဆိုတာဟာ ကိုကို နဲ႔ ေကာင္မေလးတို႔အတြက္ေတာ့ ေပါင္းကူးတံတားျဖစ္မွာ.. တဲ့…။ ဒါကိုလည္း ေမ့ပစ္တာပါပဲ..။<br /><br />ဒါေပမဲ့ …<br />ေကာင္မေလးေရွ႕ကို ကိုကို ေရာက္ေရာက္လာတဲ့အခါ….<br />ေကာင္မေလးၾကားေအာင္ ရင္ပြင့္စကားေတြ ကိုကို လာ လာ ေျပာတဲ့အခါ…<br />ေကာင္မေလး ေကာင္းေကာင္းနားမလည္တာေတာင္ သေဘာက်မိရတဲ့ ကဗ်ာေတြ ကိုကို ရြတ္ ရြတ္ျပတဲ့အခါ….<br />အလုပ္ပင္ပန္းလို႔ ႏြမ္းေလ်ာ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးကို ကိုကို ဟာသေတြေျပာျပီး ရႊင္လန္းေစတဲ့အခါ…<br />ေကာင္မေလးကို ခြဲထားခဲ့ျပီး ျပန္ရဦးမယ္လို႔ သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ေထြးေပြ႔ျပီး ေကာင္မေလးဆံစ ေတြကို မခ်ိတင္ကဲ ကိုကို နမ္းတဲ့အခါ….<br />ေကာင္မေလးက အူရိုင္းပါ ကိုကို….<br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ.. ခုေတာ့ ကိုကို နဲ႔ ေကာင္မေလးၾကားမွာ ေပါင္းကူးတံတားထိုးမိခဲ့ျပီ..။<br />သမီးေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ ကိုကို.. ကိုကို႔ မ်က္လံုးမ်ိဳးေတြနဲ႔.. ကိုကို႔ ဆံပင္ ေခြေခြေလးေတြနဲ႔.. ကိုကို႔လို ဥာဏ္ေကာင္းျပီး ကိုကို႔လို အႏုပညာဆန္မယ့္ သမီးေလး….<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္… ေကာင္မေလးဘ၀မွာ ဒါဟာ ဆုလာဘ္တပါးပါပဲ ကိုကို…။<br /><br />+++++<br /><blockquote>ရင္ခြင္ပ်က္မွ်<br />တပ္မက္သိုသိပ္၊ ျဖစ္တည္ရိပ္ရွည္<br />ခ်စ္ဆိပ္ျပင္းလာ တုန္ခါလည္ပတ္<br />လြတ္ထြက္တတ္လွ်င္<br />ေမာင့္ရင္ခြင္မွ မ်က္ႏွာလွကို<br />က်နသြန္သင္၊ အခ်စ္၀င္ပူး<br />ေမာင့္ၾကည္ႏူးမႈ၊ ျဖည့္မႈျပဳခ်င္။<br />(မိေႏွာင္း-ေႏွာင္း)</blockquote><br /><br />++++++<br /><br />ပံုကို<a href="http://www.google.com/imgres?imgurl=http://www.hurriyetdailynews.com/images/2010_03_04/paintings-and-sculptures-from-the-eyes-of-women-2010-03-04_l.jpg&imgrefurl=http://www.hurriyetdailynews.com/n.php%3Fn%3Dpaintings-and-sculptures-from-the-eyes-of-women-2010-03-04&usg=__oTpkmUZ8Xkgegt66PhKcUOrH9nE=&h=300&w=290&sz=10&hl=en&start=174&zoom=1&tbnid=h1vDQIAiyqUPnM:&tbnh=149&tbnw=138&ei=TLeITcqOGsrLgQeRudC0DQ&prev=/images%3Fq%3Deyes%2Bpaintings%26um%3D1%26hl%3Den%26sa%3DN%26biw%3D1126%26bih%3D652%26tbs%3Disch:10%2C5722&um=1&itbs=1&iact=rc&dur=560&oei=BreITbJ0kY_RAbvJwa0O&page=12&ndsp=18&ved=1t:429,r:8,s:174&tx=48&ty=71&biw=1126&bih=652"> ဒီက</a> ယူပါတယ္။<br />၂၂ မတ္ ၂၀၁၁။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-5462828129910769484?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-39917234824411608702011-02-17T11:49:00.016+07:002011-02-21T17:12:02.991+07:00အေမဆိုတာ....ဒီရက္ပိုင္း ကရင္ျပည္နယ္ထဲက သမီးေလးတေယာက္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရပါတယ္..။ သူ႔ဆီက ဓာတ္ပံုေတြထဲကေန က်မတို႔ ရြာနားက (တကယ္ေတာ့ ရာေက်ာ့္ရြာပါ) ျမင္ကြင္းေတြျမင္ရေတာ့ ရြာကို လြမ္းလိုက္တာ။ တုပ္ေကြးရာသီထဲ ကိုယ္လည္း ေကြးခ်င္ခ်င္နဲ႔ ေခ်ာင္းေတြ မတရားဆိုးလို႔ ရံုးကေန ခြင့္ယူထားရတာမို႔ အိမ္မွာ တေယာက္တည္း ျငိမ္ျငိမ္ေလးေကြးရင္း ရြာကိုလြမ္း.. အေမနဲ႔အဘကို လြမ္းလိုက္တာ…။ အေမနဲ႔အဘ လည္း က်မတို႔ကိုလြမ္းေနမွာ ေသခ်ာတယ္။ အဘကက်ေတာ့ သူအားကိုးရတဲ့ တဦးတည္းေသာ သားကို အေေဖာ္အဖက္ အေနနဲ႔ လြမ္းေနမွာ..။ အေမကေတာ့ သူ႔နားကပ္ျပီး ပလီပလာ ေတြေျပာ..ရယ္စရာေတြေျပာတဲ့ ေခၽြးမ က်မကို ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ လြမ္းေနမွာ…။ ဒီလိုပဲ တ၀ိုင္းတည္းေနၾကတဲ့ အမ်ိဳးေတြကလည္း ေႏြေက်ာင္းပိတ္ျပီဆို ရြာမွာ လာေနျပီး မိုးလင္းတာနဲ႔ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႔ အိမ္ေရွ႔ ကြပ္ပ်စ္ေလးမွာ ထုိင္ျပီးေတာ့ မုန္႔မ်ိဳးစံု စားရင္း စကား၀ိုင္းဖြဲ႔တဲ့ အေမနဲ႔က်မအနားမွာ က်မတို႔ ေျပာသမွ် ၀ိုင္းနားေထာင္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြကို လြမ္းေနမွာ…ဆိုတာကို မ်က္ရည္ေတြနဲ႔အတူ က်မ သိေနပါတယ္။<br /><br />+++++<br /><br />က်မ ရြာကို ပထမဆံုးသြားလည္ေတာ့ ရန္ကုန္သူ.. အိမ္ေထာင္ကြဲ… ကေလးတေယာက္အေမ… အသက္ ၃၀ ..။ တကၠသိုလ္ဆရာမ… က်မက ဆံပင္က ပိုနီေတး.. ထမီက ခပ္တိုတို..။ ရယ္ရင္လည္း တဟားဟားနဲ႔… ဆိုေတာ့ အတူသြားၾကတဲ့ အသက္ၾကီးၾကီး ဆရာမေတြထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ ၾကည့္မရစရာ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ရြာ့မ်က္ေစ့ကိုး..။ ျပီးေတာ့ မြန္လူမ်ိဳးေတြမို႔ ခပ္ရိုးရိုး သတ္မွတ္ ထားတဲ့ ပံုစံတခုက ရွိျပီးသားေလ..။ ဆရာမဆိုတာ.. ဆံထံုးနဲ႔၊ ပါတိတ္ ၀မ္းဆက္နဲ႔ စလင္းဘက္ၾကီး ခန္႔ခန္႔ညားညားနဲ႔ေပါ့။ ခု သူတို႔ေတြ႔ေနရတာက တီရွပ္နဲ႔၊ ထမီက တိုခ်င္ခ်င္။ ပခံုးသိုင္းအိတ္ကလည္း ပံုမက် ပန္းမက်..။ ရုပ္ကလည္း စြာတာတာ မာေက်ာေက်ာ။ တပည့္ေတြကသာ ခ်စ္စိတ္နဲ႔ေပမဲ့ လူၾကီးေတြကေတာ့ ဘယ္ အျမင္ ၾကည္ ပါ့မလဲ..။ ဒီၾကားထဲ သူတို႔ရဲ႕ ေရႊမင္းသားေလးနဲ႔ စိတ္ပူေနၾကတာလည္း ရွိေနတာကိုး။ အဲဒီတုန္းက ရာေက်ာ္ကလည္း လူၾကီးဆန္ဆန္ ေနတတ္တယ္ဆိုေပမဲ့ အသက္က ၂၁ ႏွစ္ စြန္းစြန္းသာ ရွိေသးတာ..။<br /><br />က်မကလည္း အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တကယ့္ က်ားနာမ။ ရန္သူလို႔ထင္သမွ်ကို အနည္းဆံုး မာန္ေတာ့ ဖီလိုက္ခ်င္ေသးတာ..။ ေလာကၾကီး တယ္မတရားဘူးးေပါ့ေလ….။ ဒီလိုနဲ႔ ရြာကလည္း က်မကို အကဲခတ္.. က်မကလည္း ရြာကို အကဲျဖတ္နဲ႔….။ အဲဒီထဲမွာေတာ့ အေမက အဆိုးဆံုးေပါ့။<br /><br />အေမကလည္း တဦးတည္းေသာသမီး..။ အေမ့အသားအရည္ကိုေျပာရရင္ မုန္လာဥလို ေဖြးဥ ေနတာ.. သံလြင္ျမစ္ကမ္းေဘးက ရြာသူတေယာက္လို႔ ေျပာရင္ ဘုရားစူးပဲ..။ သူ႔ ကိုယ္သူလည္း ဂရုစိုက္ေတာ့ ကိုယ္လံုးကိုလည္း အ၀မခံ..။ ခုထိ ဆရာမၾကီးက လွတုန္းပဲ ေျပာရင္း ျပံဳးသြားတာ..။ ဟုတ္တယ္.. အေမက လွတယ္..။ ေက်ာင္းသြားရင္ ႏႈတ္ခမ္းနီနဲ႔ ပန္းနဲ႔ ..။ ေမႊးၾကိဳင္လို႔ အလွကလည္း မက္ေသး။ က်မမ်ား တရက္ေလာက္ ပစၥလကၡတ္ေနရင္.. သမီး လာ.. ဒီမွာ သနပ္ခါးေလး လာပြတ္ထားစမ္း.. လို႔ သူေသြးထားတဲ့ မန္က်ည္းေခါက္ေတြ လိမ္းခိုင္းေတာ့တာ.. ေနမေလာင္ေအာင္တဲ့။ အေမက သူတို႔ ေခတ္မွာေတာ့ သူၾကီးဆက္.. လယ္ပိုင္ရွင္ဆက္ဆိုပါေတာ့။ စာေတာ္ေတာ့ ေခတ္မီတဲ့ အေမ့မိဘေတြက ေက်ာင္းျပီးေအာင္ ထားလို႔ အေမက ဘီေအ ဘီအီးဒီကို အဂၤလိပ္စာ ဘာသာတြဲနဲ႔ ျပီးျပီး ရြာက အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ အထက္တန္းျပ အဂၤလိပ္စာဆရာမ လုပ္တာ.. လုပ္သက္ ၃၅ႏွစ္ျပည့္ ပင္စင္ယူတဲ့အထိပဲ။ တခုေတာ့ ေျပာစရာရွိတာေပါ့..။ အဲလိုဆိုေတာ့လည္း အေမက မာန ေခါင္ခိုက္ေပတာေပါ့။ <br /><br />အေမ့ညီမေတြ ဂုဏ္လုပ္ျပီး ေျပာေျပာျပတာကေတာ့ အေမ BED တက္ေနတုန္း ေက်ာင္းနား ရုပ္ရွင္လာရိုက္တာ သြားၾကည့္ေတာ့ ဒါရိုက္တာ ဗိုလ္ဗကိုက ေတြ႔ျပီး ရုပ္ရွင္မင္းသမီး လုပ္မလားလို႔ ေမးတယ္ဆိုပဲ။ အေမက မိဘေတြ သေဘာတူမွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုလို႔.. ဗိုလ္ဗကိုက ရြာအထိဆင္းျပီး အေမ့မိဘ ေတြကို ရုပ္ရွင္ရိုက္ခြင့္ ေတာင္းေပးတာတဲ့။ ဗိုလ္ဗကိုတို႔လည္း ျပန္သြားေရာ အဖြားက အေမ့ကို လွိမ့္ရိုက္တာ..။ နင္ဆတ္ေဆာ့တာေပါ့.. ရႈပ္ရႈပ္ယွက္ယွက္ေတြ လုပ္တယ္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးေတြက သူ႔အေၾကာင္း သူ႔ေရွ႔ေျပာေနေပမဲ့ အေမကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္း မဟုတ္သလိုဘဲ နားေထာင္ေနတာပဲ..။<br /><br />ဟား အေမသာ မင္းသမီးျဖစ္ရင္ ခ်ိဳျပံဳးေလာက္ေတာ့ အသာေလးေပါ့လို႔ က်မက ေျပာေတာ့၊ ေတာ္စမ္း.. အပိုေတြ.. အဲေလာက္ေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးေဟ့လို႔ က်မကို မ်က္ေစာင္းထိုးျပီး ျပန္ေျပာတယ္။ အေမ့မ်က္ႏွာမွာ ထူးျခားတာက ႏႈတ္ခမ္း..။ အေမ့ႏႈတ္ခမ္းက အစြန္းေတြ အေပၚဘက္ကို ေကာ့ေနေတာ့ ျပံဳးေနသလိုပဲ။ မာနၾကီးလို႔ မ်က္လံုးေတြက မာေပမဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြက ျပံဳးေနတာ..။ ဒီေတာ့ အေမ စိတ္ပါလက္ပါ ရယ္ရင္ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတာ…။ အေမက စိတ္မာလြန္းေတာ့ အေမ မ်က္ရည္ က်တာ က်မ တခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး။ ေနာက္တခု အေမ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္းေျပာတာ တခါမွ မေတြ႔ဖူးသလို သူမ်ားက သူ႔ေရွ႕မွာ လာေျပာရင္လည္း ေပးမေျပာပါဘူး..။ အဲလို စည္းကမ္းရွိတဲ့ အေမပါ..။ <br /><br />++++++<br /><br />က်မ ရြာသြားလည္ျပီဆိုရင္ အဲဒီတုန္းက က်မတို႔မွာ သားၾကီးနဲ႔ သမီးေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အေမက က်မတို႔ ေရာက္တာနဲ႔ ေဟး ငါတို႔ရြာ သူပုန္၀င္စီးျပီ လို႔ ေအာ္တတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ အဘကို စက္ဘီး ျပင္ခိုင္းျပီး ေစ်းသြား၀ယ္ေတာ့တာပဲ။ တခါတေလ က်ဲက်ဲ ကို ေခၚသြားတာေပါ့..။ ျပန္လာရင္ေတာ့ မီးဖိုထဲ၀င္ တန္းခ်က္ေတာ့တာ…။ အေမက ဟင္းခ်က္လည္း သိပ္ ေကာင္း တယ္။ ဧည့္ခန္းလို ေျပာင္လက္ေနတဲ့ မီးဖိုမွာ အေမက သူမ်ား၀င္ရင္ စိတ္တိုင္းက်တာမဟုတ္။ (က်မကလည္း ငပ်င္းဆိုေတာ့ အေတာ္ပဲ)။ အေမ့နား စကားေတြသာ ေျပာေနလိုက္.. ျပီးေရာ။ <br /><br />အဲဒီအခ်ိန္ဆို အဘ နဲ႔ ရာေက်ာ္က အိမ္က စက္ပစၥည္းတိုလီမိုလီေတြ ျပင္ဆင္တာ ျပန္တပ္တာေတြလုပ္.. ဆီစက္ကိစၥ ျဖစ္ျဖစ္.. လယ္ကိစၥ.. ကိုင္းကိစၥျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္ရႈပ္ေနတာ ပါပဲ။ အေမတို႔အိမ္က သံလြင္ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာမို႔ ေအးတယ္။ မြန္အိမ္ေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ႏွစ္ထပ္အိမ္ျမင့္ ျပင္က်ယ္ၾကီး..။ သစ္သားသက္သက္အိမ္မို႔ ပိုေနလို႔ေကာင္းတာေပါ့။ ၀ရံတာမွာ အေမ့လက္ရာ ပန္းစိုက္အိုးေပါင္းစံုနဲ႔။ အေမ မလွခ်င္က သူမ်ားလို ေရတြင္းမွာ ေရမခိ်ဳးတာမို႔ အိမ္အေပၚထပ္ ေရခ်ိဳးခန္းမွာ သူ စိတ္ၾကိဳက္ ေရခ်ိဳးဖို႔ အဘခမ်ာ ေရတင္ရတာကပဲ အလုပ္တခု။ အဲဒီတုန္းက အေမနဲ႔အဘ အိမ္ေထာင္သက္ ႏွစ္အစိတ္မွာ တခါမွ ရန္မျဖစ္ဖူးဘူးတဲ့။ ဘယ္ျဖစ္မလဲ.. အဘက ေအးျပီး အေမ့ကို အလိုလိုက္တာကိုး။ (ရာေက်ာ့္ခမ်ာ အေဖနဲ႔ တူရွာတာ..)<br /><br />အေမေျပာျပတာတခု သတိရေသးတယ္။ အေမနဲ႔အဘ ရည္းစားဘ၀။ အေမက ရန္ကုန္မွာ ဘီအီးဒီတက္ေနတုန္း.. အဘက ေရဆင္းမွာ စိုက္ပ်ိဳးေရး တက္ေနတုန္း..။ အဘက အေမ့ကို လြမ္းလို႔ ေရဆင္းတကၠသိုလ္ကေန ဆင္းလာတာ.. အေမက အဘကို စိတ္ေကာက္ေနတာ တခုရွိလို႔ ဆင္းမေတြ႔ဘူးတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ အဘခမ်ာ ျပန္သြားျပီး အေမ့ကို စာေရးတယ္တဲ့.. မင္းကို မေတြ႔ခဲ့ရေပမဲ့ အေဆာင္ေပၚမွာ မင္း ထမီေလး လွန္းထားတာကို ျမင္ခဲ့ရလို႔ အေမာေျပပါတယ္.. တဲ့။ ျပီးေတာ့ က်မကို ရယ္ျပီး ေျပာေသးတယ္.. ရာေက်ာ္ နဲ႔ သူ႔အေဖ ဘယ္သူပိုခ်စ္တတ္သလဲေဟ့..တဲ့။ အနားက အမ်ိဳးေတြက ၀ိုင္းရယ္ေရာ..။ <br /><br />+++++<br /><br />အေမက သိပ္ဗိုလ္က်တာ..။ တဦးတည္းေသာသမီး.. ပညာေတာ္.. ရုပ္ကေလးလွ.. ျပီးေတာ့ ၀မ္းကြဲေတြထဲ အၾကီးဆံုးလို လည္းျဖစ္ေတာ့ အမ်ိဳးေတြထဲက အငယ္မွန္သမွ် အေမ ေသဆိုေသ ရွင္ဆိုရွင္..။ (ဒါမဲ့ အဘလည္း သူ႔ထက္ၾကီးေပမဲ့ တူတူ ပါပဲ.. ဟီးး ၾကားရင္ ဆိတ္ခံထိမွာ)။ အဘကေတာ့ နဂိုတည္းက ေအးလည္းေအး ႏူးလည္းႏူးညံ့.. ေနာက္ျပီး စာဖတ္ရင္း ကြမ္း၀ါးရင္း တခုခု လုပ္ရင္း ျငိမ္ေနတတ္ေတာ့ အေမပဲ ဗိုလ္ေပါ့..။ အေမ့ကို မေၾကာက္ဘဲ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တာဆိုလို႔ သူ႔သား ရာေက်ာ္ပဲ ရွိမွာ..။ ဒါေပမဲ့ ရာေက်ာ္ကလည္း သိပ္လိမ္မာတာပါ။ အသက္ ၁၃ႏွစ္သားထဲက အေဖနဲ႔ ဒိုးတူေပါင္ဖက္ အလုပ္လုပ္ကူတာ..။ ေျမနဲ႔အတူထဲက ဇာတ္လိုက္ပဲဟာ.. <br /><br />အေမ့ခမ်ာ.. သူ႔ရဲ႕ တေယာက္တည္းသားေလးက က်မကိုယူေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရင္ကြဲရွာမလဲ..။ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြကို က်မ နဂိုကတည္းက ေတြးမိ ပါတယ္။ က်မ ေတြးမိတာေတြ ေတြးခဲ့တာေတြအမ်ားၾကီးေပါ့…။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္ တကယ္မ်ား ဆိုးသြမ္းတဲ့ ကံၾကမၼာက က်မကို အဲလို ရက္စက္ မိုက္မဲေအာင္ တြန္းပို႔ခဲ့ပါတယ္။ က်မကိုယ္၌ကလည္း ခပ္ညံ့ည့ံ ရွိခဲ့ပါလိမ့္မယ္…။ က်မနဲ႔ရာေက်ာ္ လက္ထပ္ျပီး ၂ႏွစ္မွာ သမီးကိုေမြးပါတယ္။ အဘနဲ႔တကြ အမ်ိဳးေတြက အေမ့ကို ေၾကာက္ေပမဲ့ က်မနဲ႔ ရာေက်ာ့္ကို ခ်စ္တာမို႔ က်မတို႔ ရြာကိုသြားလည္ပါတယ္။ အေမက ခပ္တည္တည္ပဲ.. က်မတို႔ကို မေခၚပါဘူး။ က်မတို႔ကလည္း ဘယ္ေလာက္ဆိုးလဲဆို အေမ့တို႔အိမ္၀ိုင္းထဲက အမ်ိဳးအိမ္မွာပဲ အိပ္တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သမီး ၆လ.. ရြာကိုအသြားမွာ က်မ ဖ်ားတဲ့အခါမွာေတာ့ အေမက က်မကို သူ႔အိမ္ေရႊ႔ခိုင္းျပီး သူကိုယ္တိုင္ ျပဳစုပါေတာ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက အေမ့မ်က္လံုးေတြက စိုလက္လို႔။ အဲဒီကတည္းက က်မဟာ အေမ့သမီးျဖစ္သြားသလား မေသခ်ာေပမဲ့ အေမ ကေတာ့ က်မရဲ႕ အေမ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အေမက က်မ သားၾကီးေမာင္ထူးျမတ္ကိုလည္း ခ်စ္ရရွာပါတယ္။ ရာေက်ာ္က သား မပ်င္းေအာင္ လယ္ထဲေခၚသြားရင္ အေမ စိတ္ပူမဆံုး.. ေမွ်ာ္မဆံုး..။ တခုခုျဖစ္ရင္ ဒုကၡသမီးရယ္.. ရြာက ကေလးေတြလိုမဟုတ္ဘူး..။ ဘာမွန္းမသိ ဒီရာေက်ာ္တို႔ သားအဖနဲ႔ေတာ့ ခက္တယ္လို႔ အဘကိုပါ လွမ္းအျပစ္တင္ေသးတာ။ ေမာင္ထူးျမတ္ကို ျမစ္ထဲလည္း ေပးမဆင္းခ်င္.. သစ္ပင္လည္း ေပးမတက္ခ်င္။ တခုခုျဖစ္မွာစိုးလို႔ တဲ့။<br /><br />အဲဒီေနာက္ပိုင္းလည္းက်ေရာ.. ရာေက်ာ္နဲ႔အဘလည္း ပို တသားတည္း က်ရေတာ့တာေပါ့။ ဘာလို႔ဆို အေမက က်မဘက္ ကေလ..။ ရာေက်ာ္ ညဘက္ လဘက္ရည္ဆိုင္ကျပန္တာ ေနာက္က်ရင္ က်မ ဆူစရာမလိုေတာ့ဘူး.. အေမပဲ..။ က်မကို ေျပာလိုက္ေသးတယ္.. သမီးကလည္း လႊတ္ လႊတ္ မထားနဲ႔..တဲ့။ အဲလို အေမ…။ ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္ထဲက က်မ အိမ္ခန္းေလးဆီ လာျပီဆိုရင္လည္း ေရာက္တာနဲ႔ ခဏမဆိုင္းဘဲ အိမ္သိမ္း အိမ္ရွင္း ဟင္းခ်က္လုပ္ေတာ့တာ..။ ျပန္ရင္ေတာင္ ခ်က္ျပဳတ္ျပီး ၾကာၾကာခံေအာင္တမ်ိဳး.. ေရခဲေသတၱာထဲထားစားဖို႔ စီစဥ္ခဲ့တာတသြယ္.. လုပ္ေပးခဲ့တာ…။ သမီး အေမ့ကို လြမ္းတယ္.. အေမ..။ <br /><br />+++++<br /><br />ရြာရဲ႕ ညေတြကိုေတာ့ အလြမ္းဆံုးေပါ့။ မိသားစုေတြ အိမ္၀ရံတာမွာ ညနက္တဲ့အထိ ထိုင္.. ဂ်င္းလဘက္သုပ္ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔.. စကားေတြ ေျပာရတာ မကုန္ႏိုင္ မခမ္းႏိုင္..။ အဘက ေရဒီယိုနားေထာင္ထားသမွ် ကမၻာ့သတင္းေတြ ေဖာက္သည္ခ်…။ အေမကေတာ့ သူၾကည့္ထားတဲ့ ကိုရီးယားကား အေၾကာင္းေပါ့။ တခါတေလ က်မ ရြာေရာက္ေနတုန္း ေက်ာင္းကိစၥနဲ႔ အေမ ဘားအံကို ၂ညအိပ္ေလာက္ တက္သြားရင္ေတာင္ က်မ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ ျဖစ္ရပါတယ္။ <br /><br />က်မ အေမ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္လို႔ မရည္ရြယ္ဘဲ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ခဲ့မိဖူးတယ္.. ။ ေနာက္ပိုင္း အေမ့သားရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးအတြက္ အေမ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွပဲ.. က်မ ေသခ်ာ ျပန္မေပးဆပ္ရေသးပါဘဲနဲ႔.. အေမနဲ႔အဘရဲ႕ တေယာက္တည္းေသာ သားေလးကို အေမတို႔မ်က္ကြယ္ရာ အေ၀းၾကီးကို ခြဲေခၚခဲ့ျပန္ျပီ။ ခုဆို အေမေတာင္ အသက္ ၆၇ႏွစ္ ျပည့္ေတာ့မယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အေမနဲ႔က်မက ေမြးလ အတူတူ။<br /><br />+++++<br /><br />တကယ္ေတာ့ ဒီတေလာ က်မ ဘာလို႔ အေမ့ကို ပိုလြမ္းေနလဲဆိုတာ က်မသိပါတယ္။ အေမ့ကို ေျပာျပရင္ အေမ ဘယ္လို ျပန္ေျပာမလဲ သိခ်င္လိုက္တာ…။ သားၾကီး အသက္ ၂၀ ျပည့္ေတာ့မယ္ေလ အေမ…။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ႏွစ္က အေမ့ခံစားခ်က္ ဘယ္လိုရွိခဲ့မယ္ဆိုတာကို ခုခ်ိန္မွာမွ က်မ ပိုသိလာရတာကိုးးးး။ လြမ္းတယ္.. အေမ။<br /><br />၁၆ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၁။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-3991723482441160870?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-23246324645261192242011-02-03T20:27:00.003+07:002011-02-07T16:53:57.464+07:00မုန္တိုင္းရဲ႕ ေက်ာရိုး ႏွင့္ ၀တၳဳတိုမ်ား၀တၳဳတိုတခ်ိဳ႕ ျပန္ဖတ္ခ်င္တယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ေျပာလာတာနဲ႔ က်မကို တေယာက္လုပ္ေပးထားတဲ့ ဒီ Ebook ေလးကို တင္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးရပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးကို ဘယ္သူလုပ္ေပးတယ္ဆိုတာ က်မ မသိပါ။ က်မဆီကို အီေမလ္နဲ႔ ပို႔ေပးတာပါ။ က်မျဖင့္ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ။ ဒါေပမဲ့ သူ အဲလို လုပ္ေပးမယ္ဆိုတာ မသိေတာ့ က်မ စာေတြကို ျပန္မစစ္လိုက္ရလို႔မို႔ Blog မွာ တင္တုန္းက စာရိုက္မွားထားတာေလး တခ်ိဳ႕ေတာ့ မစင္ဘဲ ပါသြားပါတယ္။ နည္းနည္း ရုပ္မလွတဲ့ အမွားေလးတခ်ိဳ႕လည္း ရွိပါတယ္။ ဥပမာ.. ထြက္ေျပးတဲ့အခါ ၀တၳဳမွာ <br /><blockquote>ထြက္ေျပးတဲ့အခါ <br />နာက်င္ျခင္းေျမြေတြက<br />ခႏၶာကိုလိမ္ပတ္ ညွစ္သတ္ေတာ့<br />ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့အသက္က<br />မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆံျပဴးနဲ႔ ရုန္းထ<br />သူ႔ဘ၀ကို ပိုရုပ္ၾကြလာေစျပန္တယ္..</blockquote><br />ဆိုတဲ့အပိုဒ္မွာ မ်က္လံုးျပဴး မ်က္လံုးျပဴးနဲ႔လို႔ ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးပါ။ ဒီေတာ့ တခ်ိဳ႕ စာလံုးအက် အမွားေတြကို ဖာသာပဲ ျဖည့္ဖတ္ၾကပါေတာ့ေနာ္..။<br /><br /><br /><object id="doc_322131126484905" name="doc_322131126484905" type="application/x-shockwave-flash" data="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf" style="outline-color: -moz-use-text-color; outline-style: none; outline-width: medium;" width="100%" height="500"><param name="movie" value="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf"> <param name="wmode" value="opaque"> <param name="bgcolor" value="#ffffff"> <param name="allowFullScreen" value="true"> <param name="allowScriptAccess" value="always"> <param name="FlashVars" value="document_id=48095668&access_key=key-1ge58rpo0o5dsvd9gv5v&page=1&viewMode=list"> <embed id="doc_322131126484905" name="doc_322131126484905" src="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf?document_id=48095668&access_key=key-1ge58rpo0o5dsvd9gv5v&page=1&viewMode=list" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" wmode="opaque" bgcolor="#ffffff" width="100%" height="500"></embed> </object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-2324632464526119224?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-2298408900256698392011-02-01T21:01:00.016+07:002011-02-02T02:35:09.629+07:00ရြက္က်ပင္ေပါက္<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TUgVVa_9KII/AAAAAAAADek/S_nAg5WY3vg/s1600/green_plants_1024.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TUgVVa_9KII/AAAAAAAADek/S_nAg5WY3vg/s320/green_plants_1024.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5568724397012625538" /></a><br /><br />အိပ္မက္ကေန ႏိုးလာေတာ့ ေမာေနတုန္း…။<br />အိပ္မက္လို႔ သိမွ ေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႔ စိတ္ေအးတယ္။ <br />ဒါေပမဲ့ အိပ္မက္ကို ျပန္ေတြးေတာ့ မ်က္ရည္ေတြက အလိုလို စီးက်လာတယ္..။<br />ေသရာပါမယ့္ အိပ္မက္ေတြ ထင္ပါရဲ႕…။ <br />အိပ္မက္ထဲမွာ ေက်ာင္းကားေစာင့္ေနတာ…။ ကိုယ္ ကားနားေရာက္ကာနီးမွ ကားက ထြက္သြားေရာ။ လက္ထဲက ဆြဲျခင္းတဘက္နဲ႔ ေျပးလိုက္ေပမဲ့ အရင္ အိပ္မက္ေတြထဲကလိုပါပဲ..။ မီလုမီခင္နဲ႔ မမီ…။ ေက်ာင္းမွာ စာေမးပြဲခန္းေစာင့္ရမွာ.. ဒုကၡပါပဲေပါ့..။ နာရီက အသြားျမန္.. ကားက မရ..။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ လန္႔ႏိုးျပန္တာပါပဲ..။<br /><br />အဲဒီ ဆရာမဘ၀ကို က်မ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား…။<br />ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့စဥ္ကာလလို႔ ေျပာရေအာင္ကလည္း ဆင္းရဲပင္ပန္းလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြပါ..။<br />ဒါေပမဲ့ .. က်မ ဘယ္လို ဟန္လုပ္ ဟန္လုပ္.. ဘယ္လိုပဲ ေမ့ေဖ်ာက္ ေမ့ေဖ်ာက္.. <br />က်မရင္ထဲ ဟိုးနက္နက္တေနရာမွာေတာ့ အဲဒီဘ၀ကို စြဲစိတ္က စို႔ရိုက္သြင္းထားသလို နစ္၀င္ေနခဲ့တာ ျဖစ္မွာ…။<br /><br />++++++<br /><br /><span style="font-weight:bold;">(တစ္)</span><br /><br />မွတ္မွတ္ရရ ျပန္ေတြးေတာ့ ဟိုးးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက က်မၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲ ေမးတဲ့အခါ ေက်ာင္းဆရာမလို႔ လြယ္လြယ္ေျဖခဲ့တာပဲ။ တကယ္ ဆရာမ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ ျပင္းပ်တယ္လို႔ေတာ့ သတိမထားမိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေမက ေက်ာင္းဆရာမ။ က်မက သူမ်ားလို ဆရာ၀န္မျဖစ္ခ်င္.. အင္ဂ်င္နီယာ မျဖစ္ခ်င္..။ ဒီေတာ့ လုပ္စရာ ဆရာမပဲ ရွိတယ္လို႔ ထင္တာေလ…။ <br /><br />ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သိသိသာသာ လုပ္ျဖစ္တာေတာ့ ပန္းခ်ီဆြဲတာပဲ..။ နည္းနည္း ထူးခၽြန္တာက စာစီစာကံုး ေရးတာ…။ ေနာက္ တကယ္တမ္း တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့လည္း တကၠသိုလ္မွာ ဆရာမ ျဖစ္ခ်င္တာက နည္းနည္း.. တကၠသိုလ္နယ္ေျမထဲ အၾကာၾကီး ေနခ်င္တာက မ်ားမ်ားနဲ႔..။ ဆရာမျဖစ္ခြင့္ရေတာ့ ဘ၀မွာ ဘာမွမလိုေတာ့ဘူး ျပီးျပည့္စံုျပီလို႔ကို ေတြးမိျပီး ေပ်ာ္ေတာ့တာ။ ေျပာရရင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ ရခဲ့တယ္လို႔လည္း ထင္ပါတယ္။ ခုထိေတာ့ ဘ၀မွာ အေက်နပ္ဆံုးအခ်ိန္ေတြပါပဲ…။<br /><br />+++++<br /><br />ကိုယ့္စာမူေလး မဂၢဇင္းထဲ စပါေတာ့ ေပ်ာ္သလားဆိုတာ ခု ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ေက်နပ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ကိုယ့္စာမူပါတဲ့ စာမ်က္ႏွာကိုပဲ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္လို႔..။ ေပဖူးလႊာမွာ ကဗ်ာ စပါေတာ့ ခြေဖာင္လို႔ ေခၚတဲ့ မဂၢဇင္းအလယ္မွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ပါရတာမို႔ စိတ္ခ်မ္းသာခဲ့တာ..။ တခါ ၀တၳဳတိုက်ေတာ့လည္း သရုပ္ေဖာ္ပံုက ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ၀င္းေမာ္ဟန္ လက္ရာ..။ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာဆိုေတာ့ ပိုသေဘာက်တာေပါ့..။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ စာေပနယ္ပယ္ေလးကို စြဲစြဲ လန္းလန္းနဲ႔…..စာေပအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ေလထန္ကုန္း၊ ေဒၚရိတ္ၾကီး၊ ဘားလမ္း ကိုထြန္းရီဆိုင္၊ ၁၉လမ္း၊ Mr.Guitar ေတြမွာ တ၀ဲလည္လည္ သြားလာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ အခ်ိန္ကာလထဲ ေပ်ာ္ခဲ့တာပဲ။ ခုခ်ိန္ထိလည္း.. လြမ္းဆြတ္ဆဲ...။<br /><br />+++++++<br /><br />ဆရာမဘ၀ နဲ႔ စာေရးဆရာမ ဘ၀ ဘယ္ဟာကို ပိုၾကိဳက္လဲေမးရင္ေတာ့ အတူတူပဲလို႔ ေျဖရမွာထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ဘ၀ကို ပိုတန္ဖိုးထားလဲဆိုရင္ေတာ့ မွန္တာေျပာရရင္ စာေရးဆရာမဘ၀ကိုေပါ့..။ တကၠသိုလ္ဆရာမျဖစ္ခြင့္ကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရႏိုင္ၾကေပမဲ့ စာေရးဆရာမဘ၀ကေတာ့ ရႏိုင္ခဲတယ္လို႔ ထင္တာကိုးးး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာစာဆရာမ ဘ၀မွာ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့တာအတြက္ ဂုဏ္လုပ္မိတာကိုလည္း ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္သာ အစိမ္းခြဲ ခြဲထားခဲ့ရတဲ့ အဲဒီဘ၀ကို စိတ္က် အိပ္မက္ေတြထဲ စြဲစြဲျမဲျမဲ မက္ေနခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား…။<br /><br />+++++<br /><br />တကၠသိုလ္ဆရာမဘ၀မွာ လိႈင္တကၠသိုလ္မွာ ၉ႏွစ္… ဘားအံေကာလိပ္မွာ.. ၃ႏွစ္.. ရန္ကုန္စီးပြားေရးတကၠသိုလ္မွာ ၁ႏွစ္.. ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္မွာ ၅ႏွစ္.. ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ ၂ႏွစ္…။ တာ၀န္က်ရာ ေရာက္ေလရာမွာ က်မ ေပ်ာ္ခဲ့တာပဲ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္…။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြထဲမွာ စိတ္တူကိုယ္တူေတြ အျမဲေတြ႔ရျပီး ခ်စ္ခဲ့ခင္ခဲ့ရတာလည္း ေနရာတိုင္းမွာ…။ ေနရာသစ္တခုေရာက္ရင္ အဆင္ေျပပါ့မလားလို႔ က်မ ေတြးေလ့မရွိဘူး…။ အဆင္ေျပမွာပဲလို႔သာ ေတြးတတ္တဲ့အထိ က်မရဲ႕ ေပ်ာ္တတ္တဲ့ သဘာ၀ကို ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ခ်တယ္။ အဲဒီအခါ ဘ၀ထဲ ဒုကၡေရာက္ေပမဲ့ ၀န္းက်င္မွာ သာယာေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔ ေျဖေဖ်ာက္ခဲ့ တာပါပဲ…။ <br />ဒီလိုနဲ႔… … …<br /><br />+++++<br /><br /><span style="font-weight:bold;">(ႏွစ္)</span><br /><br />တကၠသိုလ္စတက္ေတာ့ ၁၉၈၀..။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ၾကည့္ျမင္တိုင္နယ္ေျမ….။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူဆိုတဲ့ ဘ၀ကို ရင္ခုန္လို႔…။ ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေဆာင္းသီတာနဲ႔ ေနာက္တေယာက္က အယ္မာ…။ ဆံပင္တိုတို.. အသားညိဳညိဳ ပိန္ကပ္ကပ္နဲ႔… က်မက ေတာ္ေတာ္ အက်ည္းတန္တာ…။ ဒါေပမဲ့လည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ပူပူေႏြးေႏြး ဆိုေတာ့ လည္း လွခ်င္ ပခ်င္တာေပါ့။ မွတ္မိေသးတယ္..။ အဲဒီတုန္းက က်မက အေဖ ညႊန္ၾကားေရးမႉးေပမဲ့ ဆင္းရဲေတာ့ အေမနဲ႔ က်မ တခ်ိဳ႕ထမီေတြဆို သိပ္မခြဲဘဲ တူတူ ၀တ္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ အေမက ၀၀ၾကီးမို႔ ၄ေတာင္ကြင္း၀တ္ရေတာ့ က်မက ပိန္ပိန္ေလးနဲ႔ ၄ေတာင္ကြင္းကို ရေအာင္ ၀တ္ရတာမို႔ ခါးေနရာၾကီးမွာ ဖုလို႔..။ ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ေတာင္ အျဖဴအမည္းပဲ ၀ယ္ႏိုင္ခဲ့ေသးတာ မွတ္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မထက္ ခ်မ္းသာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက က်မကုိ ခ်စ္ၾကတာမို႔ အဲဒီတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀ဦးမွာလည္း ေပ်ာ္ခဲ့တာပါပဲ..။ <br /><br />+++++<br /><br />ဆရာမျဖစ္စ….<br />ေက်ာင္းသြားေတာ့မယ္ဆိုရင္ ျပႆနာက ဆံထံုးထံုးဖို႔…။ ခါးလယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ဆံပင္ေတြက အံုထူေတာ့ သိပ္ထံုးရခက္တာ။ ကလစ္ေတြ.. ဆံညွပ္ေတြလည္း မႏိုင္ခ်င္။ ဒီၾကားထဲ ပန္းကလည္း ပန္ခ်င္ေသးတာ။ ဆံထံုးတခါထံုးရင္ ေခၽြးေတြပ်ံ.. လက္ေတြ ေညာင္းေရာ..။ ဆံထံုးနဲ႔ ပန္းနဲ႔ ဗမာ၀တ္စံုနဲ႔.. ၾကိမ္ဆြဲျခင္းနဲ႔…။ အဲဒီလို ေက်ာင္းသြားရတာကို က်မ သိပ္ၾကိဳက္ခဲ့တာ..။ ေက်ာင္းသား ၂၀၀ ေက်ာ္ေရွ႕က စင္ျမင့္ေလးေပၚမွာ စာသင္ေပးရမယ့္… အသက္ ၂၂ႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးတဲ့ ဆရာမေပါက္စေလး က်မဟာ အတန္း၀င္ရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ အျမဲ တက္ၾကြေနခဲ့တာ။ က်မ ဆရာမဘ၀ ပထမဆံုးေန႔မွာ ၀င္ရတဲ့အတန္းက လိႈင္တကၠသိုလ္ ၁၉၈၆-၈၇ ပညာသင္ႏွစ္ရဲ႕ ပထမႏွစ္ ရူပေဗဒ တန္းခြဲ (၁)..။ အဲဒီအတန္းမွာ က်မေသခ်ာမွတ္မိေနတဲ့ ထင္ထင္ရွားရွား ေက်ာင္းသူေတြက အဆိုေတာ္ အိအိ.. ေနာက္ပိုင္း ေလယာဥ္မယ္ျဖစ္သြားတဲ့ ၀င့္သရဖီ.. လက္ေရးသိပ္လွျပီး သတ္ပံုမွန္လို႔ သတိထားမိရတဲ့ တိုးတင္ညိဳ..။ (က်န္တဲ့ကေလးေတြ သိပ္မမွတ္မိေတာ့တာ ခြင့္လႊတ္ပါ)။ က်မအလုပ္ထြက္ကာနီး ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ၀င္ခဲ့တဲ့အတန္းကေတာ့ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ ၂၀၀၅-၂၀၀၆ ပညာသင္ႏွစ္ ျမန္မာစာ မဟာ၀ိဇၨာ ပထမႏွစ္အတန္းရဲ႕ စာေပသေဘာတရား စာေပအတတ္ပညာအတန္း နဲ႔ အဂၤလိပ္စာအဓိက ဂုဏ္ထူးတန္းရဲ႕ ၀တၳဳသေဘာတရား ဘာသာ အတန္း။ <br /><br />+++++<br /><br />ထိုင္းကိုေရာက္ေတာ့… ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာက ေတာထဲေတာင္ထဲက စာသင္ေက်ာင္းေလး တေက်ာင္းမွာ စာသင္ဖို႔။ ဒါေပမဲ့ အသံလႊင့္ေဆာင္းပါးေတြ ေရးရ… ထိုင္းမွာ ရွိေနၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြအတြက္ ျမန္မာစာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ကူရ…။ ဘေလာ့ေလးေရးလိုက္.. ခရီးေတြထြက္လိုက္..။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္ ကိုယ္ကူခ်င္တာေတြကို ေနာက္ေၾကာင္းေအးေအး ကူႏိုင္ခဲ့။ အဲဒီဘ၀မွာလည္း ေပ်ာ္ခဲ့တာ.. ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ရာလို………။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း က်မ သေဘာက်တဲ့အလုပ္ခြင္ထဲ လုပ္ခြင့္ရတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ က်မ သိပ္ကို ေက်နပ္ ေပ်ာ္ပိုက္တာ .. <span style="font-style:italic;">မဂၤလာပါ ေသာတရွင္မ်ားရွင္</span>………ဆိုတာေလးကိုေတာင္ တကယ္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ခံစားေျပာေနက်။<br /><br />+++++++<br /><blockquote>ေျပာခ်င္တာက က်မဟာ မ်ားမ်ား ေမွ်ာ္လင့္မထားတတ္သူ..။ ဒါေပမဲ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ကိုယ္ေမြ႔ေလ်ာ္တာေတြကိုသာ ခံစားခြင့္ရခဲ့သူဆိုတာပါ။</blockquote><br />+++++<br /><span style="font-weight:bold;">(သံုး)</span><br /><blockquote><br />ဘ၀ထဲမွာ ကိုယ္နဲ႔ လားလားမွမဆိုင္တဲ့ အေနအထားမ်ိဳးမွာ ရွင္သန္ ဖြံ႔ျဖိဳးႏိုင္မွသာ တကယ့္ ရဲရင့္မႈလို႔ က်မ ယံုပါတယ္။ အဲဒီယံုၾကည္မႈနဲ႔ပဲ ဘ၀ကို တေလွ်ာက္လံုး ျဖတ္သန္းခဲ့တာပါ။ </blockquote><br />+++++<br />ခုဆို….<br />ဟိုတယ္ၾကီးတခုရဲ႕ သပ္ယပ္လွပတဲ့ အေရာင္းဆိုင္ခန္းတခန္းမွာ အေရာင္း၀န္ထမ္း လုပ္ဖို႔ က်မ အသင့္ျပင္ေနပါျပီ။ အသက္ ၄၆ႏွစ္နားနီး အမ်ိဳးသမီးတေယာက္အေနနဲ႔ လာ၀ယ္ ၾကမယ့္သူေတြကို စိတ္လက္သာယာရွိေအာင္ ဘယ္လို ေဆာင္ရြက္ရပါ့..။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ေလး ၀တ္စား..။ မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျပံဳးထား။ ေစ်းေရာင္းတဲ့အခါ.. ကိုယ့္ဆီက ပစၥည္း ၀ယ္သူဆီ မ်ားမ်ားပါသြားေအာင္ လုပ္ပါ.. စကားမ်ားမ်ားေျပာပါ.. တဲ့။ ခက္ကျပီ.. ကိုယ္ကလည္း စာအေၾကာင္းေပအေၾကာင္းကလြဲရင္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ေျပာတတ္တာမဟုတ္…။ ဒီအလုပ္မွာ ညံ့ရင္ ဒုကၡ။ တခါတခါမွာ ညံ့တာေတြကပဲ အလုပ္ျဖစ္ေနတာ အပံု.. ဆိုတာကို ေမ့ပစ္။ က်မ……… ေတာ္မွ ျဖစ္မယ္…။ က်မ လုပ္ႏိုင္မွ ျဖစ္မယ္…။ ဒါမွ လွပတဲ့ အလုပ္တခု ျဖစ္မွာ…။ က်မ အလုပ္လုပ္ေနတာဟာ.. အဲဒီ အလုပ္ လွလွပပ ျပီးေျမာက္ ေအာင္ျမင္ဖို႔သာ ျဖစ္တယ္..။ ဒါမွပဲ အဲဒီကရတဲ့ လုပ္အားခနဲ႔ စားရတဲ့ ထမင္းက က်မအတြက္ အရသာ ျပည့္မွာပါ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္.. ေတြးရရင္ေတာ့ က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးေနက် Julius Caesar ရဲ႕ Veni, Vidi, Vici"<br />ငါ လာတယ္.. <br />ငါ ျမင္တယ္..<br />ငါ ေအာင္ပြဲခံတယ္… ဆိုတာကိုပဲ ျပန္ျပန္ သတိရ။<br /><br />ေသခ်ာတာကေတာ့ က်မ ေနာက္ထပ္ စိန္ေခၚပြဲတခုကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ရတာပဲ မဟုတ္ပါလား…။<br /><br />++++++<br /><br />က်မ ေပ်ာ္မွာပါ….<br />ေရာက္ေလရာမွာ စိမ္းရြက္ေတြတေ၀ေ၀နဲ႔ လန္းဆန္းရွင္သန္ႏိုင္တဲ့ ရြက္က်ပင္ေပါက္ေတြကို က်မ ခ်စ္တယ္ေလ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-229840890025669839?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-77334225277669484152011-01-22T16:40:00.009+07:002011-01-22T22:05:54.763+07:00မစိမ္းလန္းႏိုင္တဲ့ ရာသီခြင္<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TTqrmWxxGyI/AAAAAAAADec/gIM94DZw_QQ/s1600/Winter.2JPG.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 312px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TTqrmWxxGyI/AAAAAAAADec/gIM94DZw_QQ/s320/Winter.2JPG.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564948965007366946" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">အမွန္တရားဘက္ကပါ.. တဲ့<br />ျပီးေတာ့ျဖင့္<br />အမွားတရာကို က်က်နန သိမ္းထုပ္လို႔။<br />ဒီတေလာ.. ရယ္စရာေတြ မ်ား မ်ား မ်ား<br />ကိုယ္ပိုင္ ရယ္စရာရွိသူေတြကလည္း<br />ဟိုမွာ ဒီမွာ ရယ္စရာေတြခ်ည္းဆိုပဲ..<br />ကိုယ့္ရယ္ရသကြာ.. ။<br />တေလာကလံုး ရယ္စရာေတြနဲ႔ ဖံုးလို႔။<br /><br />ဖာတလံုးေခါင္းက်ားကေတာ့<br />အို.. အသင္ေလာက… တဲ့။<br />ေလာကၾကီးက မတရားပါဘူးရွင္.. လို႔<br />ျပည္႔တန္ဆာ မခ်ိဳက “မြန္းတည့္ခ်ိန္တြင္ ေန၀င္သည္”.. မွာ ေျပာတယ္<br />ဆိုက္ကားဆရာ ကိုေက်ာ္ကေတာ့ ေလာကၾကီးက သူ႔ဘာသူေနတာ အျပစ္မရွိဘူး..<br />အျပစ္ရွိတဲ့လူေတြကသာ ေလာကၾကီးကို လႊဲလႊဲခ်ေနတာ..တဲ့။<br /><br />အပင္ေတြ မစိမ္းလန္း<br />ပန္းေတြ မပြင့္<br />စမ္းေရလည္း မစီးႏိုင္ေတာ့တဲ့<br />ခုလို ေအးခဲခဲ ေဆာင္းရာသီဆို<br />အလိုလို ငိုခ်င္တာပဲ.. စိတ္က်။<br /><br />အေရးထဲမွာ..<br />၀န္းက်င္တခိုဆိုတာကလည္း<br />ျပိဳမလို မိႈင္းရီ…<br />အို...အသင္ေလာကဆိုတာၾကီးကလည္း<br />ၾကယ္ျမင္ လျမင္..။<br /><br />မမ ျပံဳးတာ အားရ ပါးရ.. တဲ့။<br />တကယ္က <br />အမုန္းေတြကို လွတ ပတ ျခယ္သထားတာ..။<br />ဒီလိုကာလၾကီးထဲ..<br />ဘယ္လိုမ်ား လန္းႏိုင္မလဲကြယ္..။<br /><br />၂၂ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၁။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-7733422527766948415?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-30417676773558846272011-01-13T06:24:00.010+07:002011-01-28T22:52:23.282+07:00မေရးခ်င္တဲ့ စာ<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TS440ZgnDZI/AAAAAAAADeE/XZkW7XNala0/s1600/Mg%2BWunna.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 254px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TS440ZgnDZI/AAAAAAAADeE/XZkW7XNala0/s400/Mg%2BWunna.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561445062701157778" border="0" /></a>(ပန္းခ်ီ ျမင့္ေမာင္ေက်ာ္)<br /></div><br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္.. ေသျခင္းဆီ ကိုယ္တိုင္လည္း သြားခ်င္ပါတယ္။<br />ဒါဟာ ထြက္ေပါက္တခုေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ လတ္တေလာ ဒုကၡေတြရဲ႕ ျငိမ္းရာ ခ်ဳပ္ရာလို႔ ယူဆတဲ့အခါ သြားႏွင့္သူေတြကို ႏွေမ်ာတဲ့ၾကားကပဲ သူတို႔ကေတာ့ ေအးႏွင့္ျပီလို႔ ခံစားမိပါတယ္။ ခုလည္း ကို၀ဏၰ ေအးႏွင့္ျပီ။<br /><br />++++++<br /><br />ကို၀ဏၰ က က်မထက္ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ပိုၾကီးေပမဲ့ ကို၀ဏၰရဲ႕ အႏုပညာေတြက ႏုပ်ိဳလတ္ဆတ္သလို သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ညင္ညင္သာသာ ေျပာဆို ေနထိုင္ တတ္သူမို႔ ထင္ပါရဲ႕။ က်မက သူ႔ကို ကို၀ဏၰလို႔သာ ေခၚျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကို၀ဏၰနဲ႔ က်မက သူ ေလထန္ကုန္းမွာ လာထိုင္တဲ့ တခါတေလမွသာ သူရွိတဲ့ စကား၀ိုင္းေတြမွာ က်မရွိေနတတ္တာမ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳဆံုျပီး စကားေတြ ေျပာဖူးခဲ့ရတာပါ။ က်မက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကို၀ဏၰကို က်မအေဖ ေျပာေျပာေနတာေတြေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္းသိခဲ့ရတာဆိုေတာ့ ကို၀ဏၰနဲ႔ ဆံုခ်ိန္မွာ က်မက ကို၀ဏၰကို ေတာ္ေတာ္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိျပီးသားျဖစ္ေနျပီ။ ဒီေတာ့ ကို၀ဏၰနဲ႔ဆံုခ်ိန္မွာ က်မက ေျပာစရာစကားေတြ အဆင္သင့္ ရွိျပီးသား..။ ကို၀ဏၰက စကားေျပာတဲ့အခါမွာလည္း အင္မတန္ သိမ္ေမြ႔ေအးခ်မ္းသူ..။<br /><br />က်မ အေဖက ကို၀ဏၰတို႔ သားအဖ ညီအကိုေတြရဲ႕ သဘာ၀အုပ္စုကို ေတာ္ေတာ္ ႏွစ္ျခိဳက္သူ။ ဦးသာဓု ကစလို႔ ကိုမင္းလူ အထိေပါ့။ နာမည္ဘယ္ေလာက္မွ မၾကီးဘူးလို႔ လူေတြ ထင္တဲ့ ကိုရူပ ေတာင္ က်မတို႔ သားအဖက သိပ္ၾကိဳက္ၾကတာပါ။ ျပိဳမွာေလလားမိုးရဲ႕..ထဲက ကိုရူပ ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့။ အဲသလိုပဲ ေမာင္၀ဏၰဆိုရင္လည္း “ကတၱီပါ ဘိနပ္စီး ေရႊထီးေဆာင္း”က စလို႔ “ရင္ထဲက ေဆာင္းရာသီ” အထိ..။ ကို၀ဏၰ ဖန္တီးသမွ် က်မ မၾကိဳက္တဲ့ ကား.. မၾကည့္လိုက္ရတဲ့ ကား မရွိ။<br /><br />“ကတၱီပါဘိနပ္စီး ေရႊထီးေဆာင္း” ၾကည့္တုန္းကဆိုရင္ က်မ သိပ္ကို ငယ္လြန္းေသးတာမို႔ ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိခ်င္။ ဒါေပမဲ့ ျမတ္မြန္ သိပ္လွတာ.. ရိုက္ကြက္ေတြ ပန္းခ်ီဆန္တာ.. ခုထိ မွတ္မိတုန္း။ အဲဒီကားထဲက ေတာင္သမန္အင္းထဲက မယ္ဇယ္ပင္တန္းမွာ ေရေတြ တက္ေနတုန္း အဲဒီထဲက အိမ္ေလးတအိမ္ထဲ ျမတ္မြန္ စိတ္ေဖာက္သြားတဲ့ အခန္းကို ခုထိ မွတ္မိတုန္း။ ေနာက္ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိတာ ဇာခန္းစီးေနာက္ကြယ္မွာ..။ အဲဒီထဲက ျမတ္မြန္ဆိုတဲ့ ဇာတ္၀င္သီခ်င္း (မူရင္းဆိုတဲ့သူ မမွတ္မိေတာ့) “ဘာလိုလိုရယ္.. အို… သူ႔အေပၚမွာကြယ္.. စိတ္၀င္စား.. အေတြးမ်ား ခ်ာလည္.. ရိုးရိုးလား.. ဆန္းဆန္းလား .. ကြဲကြဲျပားျပား မသိျပီကြယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကိုေတာင္ ခုထိ မွတ္မိေနပါေသးတယ္..။ ေျခဖ၀ါးေတာ္ႏုႏု ဆိုလည္း ဒီလိုပဲ.. အရင္က အၾကိဳက္ၾကီးမဟုတ္လွတဲ့ ရႈမ၀စန္းစန္းေအး နဲ႔ ေဇာ္လြင္ကို က်မ ခ်စ္သြားခဲ့ရတဲ့ ရုပ္ရွင္ေပါ့။ အဲဒီထဲက က်မသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းကိုလည္း ခုေတာင္ လြမ္းလာပါတယ္..။ “ခရီးသြားရင္း သီခ်င္းဆိုမယ္.. ငွက္ကေလးမ်ားလိုကြယ္.. ေတာင္ပံခတ္သံ စည္း၀ါးသဖြယ္.. ေလခ်ိဳေအးသံ ကာရန္ႏွယ္.. တြန္က်ဴးသံက သီခ်င္းသားကြယ္..” အဲဒီသီခ်င္းေလး နဲ႔ လယ္ကြင္းေတြ ျမစ္ျပင္ေတြ ပ်ံလႊားငွက္ေတြနဲ႔ က်မတို႔ ျမန္မာေျမရဲ႕အလွေတြကို ျပသြားတာ.. ခုေတာင္ ျမင္ေယာင္လာေသး။<br /><br />ပန္းေတြနဲ႔ ေ၀.. ကေတာ့ ခုထိ အစြဲလန္းဆံုး ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ထိပ္ဆံုးက ရွိေနတာပါ။ ေအာင္လတ္ နဲ႔ ေ၀့ကို စြဲစိတ္ထဲမွာ တကၠသိုလ္ဟာ ကဗ်ာတပုဒ္လို လွခဲ့တာ..။ ပန္းေတြနဲ႔ ေ၀ ဟာ ၀တၳဳလွသလို ရုပ္ရွင္လည္း လွခဲ့တဲ့ အႏုပညာ..။ ေနာက္ေတာ့ ေႏွာင္းတေျမ့ေျမ့..။ ခ်စ္တဲ့သူငယ္ေလ…၊ ေမာင္စိန္ေသာင္း မႏွင္းရည္..၊ ခုနစ္အိမ္တန္းက မဂ်မ္းဘံု.. ခုနစ္စဥ္အလြမ္း..၊ ရင္ထဲက ေဆာင္းရာသီ…။ တကားမွ က်မ မေမ့။ ပန္းခ်ီဆန္လွတဲ့ ရိုက္ကြက္ေတြ..။ တကယ့္ကိုမွ အႏုပညာ..။ ကို၀ဏၰရဲ႕ ၀တၳဳေတြ လွသလို ရုပ္ရွင္ကိုပါ လွေအာင္ ရိုက္ခဲ့တာ..။ သူ႔ရုပ္ရွင္ေတြကို က်မ ပန္းခ်ီကားစြဲသလို မ်က္စိထဲ စြဲေနခဲ့တာ။ တကယ္ေတာ့ ကို၀ဏၰ ဟာ သူကိုယ္တိုင္ကိုက အႏုပညာ..။<br /><br />++++<br /><br />ကို၀ဏၰ ေနမေကာင္းဘူးလို႔ ၾကားကတည္းက ဒီလိုေန႔ကို မသိမသာ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့ရတာပါ။ က်မတို႔ ျပန္မရႏိုင္တဲ့ ဆံုးရံႈးမႈေတြက မ်ားလွျပီေလ..။ ဆံုးရံႈးသမွ်ကလည္း တကယ့္ အစားထိုးမရတဲ့ တန္ဖိုးေတြခ်ည္းေလ..။ ဒါကိုက သဘာ၀တရားရဲ႕ လုပ္ၾကံမႈပဲလား..။ တန္ဖိုးရွိေလ.. ႏွေမ်ာတသရေအာင္ လုပ္ေလ… ထင္ပါရဲ႕။<br /><br />ေနာက္ထပ္ ေမာင္၀ဏၰရဲ႕ အႏုပညာေျမာက္ ရုပ္ရွင္ေတြ က်မ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကည့္ရေတာ့မွာ ေသခ်ာျပီ။ စိတ္ေအးလက္သာ ဖတ္ရတတ္တဲ့ ေမာင္၀ဏၰရဲ႕ စာေတြလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မဖတ္ရေတာ့ျပီ။ ဒါဟာ က်မတို႔က်န္ရစ္ရသူေတြအတြက္ ႏွေမ်ာတသစရာေကာင္းလွတဲ့ ဆံုးရႈံးမႈဆိုေပမဲ့… သြားႏွင့္သူ စာေရးဆရာ ဒါရိုက္တာေမာင္၀ဏၰ အတြက္ကေတာ့ ေအးခ်မ္းရာကို ရသြားတာပါ။ သူဟာ ေလာကၾကီးအတြက္ အႏုအလွေတြ ထားခဲ့ျပီး တာ၀န္ေက်ေက်နဲ႔ ထြက္သြားခဲ့တာပါ..။<br /><br />အဲဒါေၾကာင့္ ႏွေမ်ာတသ စိတ္ထိခိုက္ရေပမဲ့လည္း ေက်နပ္ဂုဏ္ယူပါတယ္ ကို၀ဏၰေရ..။ ေရာက္ရာဘ၀မွာလည္း ခုလိုပဲ လွပတဲ့ အႏုသုခုမေတြ ဖန္တီးႏိုင္တဲ့ အႏုပညာရွင္ပဲ ျဖစ္ပါေစ လို႔ က်မ ေလာဘၾကီးၾကီးနဲ႔ ဆုေတာင္းေနမိပါတယ္ရွင္။<br /><br />++++++<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-3041767677355884627?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-25745959732118849522011-01-01T13:12:00.003+07:002011-01-01T21:56:48.593+07:00ႏွစ္သစ္အတြက္ ဘာဆုေတာင္းပါလိမ့္…<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TR7GYNfeJ4I/AAAAAAAADd0/y8rmtip8c24/s1600/2011-calendar-green-gray.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 244px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TR7GYNfeJ4I/AAAAAAAADd0/y8rmtip8c24/s320/2011-calendar-green-gray.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557097109462591362" /></a><br /><br />၂၀၁၀ ဟာ ေတးသံသာေတြ ၾကိမ္ေရမ်ားမ်ား လြင့္ပ်ံ႕ခြင့္ရခဲ့တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါရဲ႕..။<br />မဂၤလာရွိေသာ ေန႔ရက္မ်ား… မဂၤလာရွိေသာ အေပါင္းအပါတခ်ိဳ႕နဲ႔.. မဂၤလာရွိေသာ အမႈအခင္းေတြ ရင္ဆိုင္ခဲ့။ ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ပါပဲေလ..။ တခ်ိဳ႕ေသာ အမဂၤလာမ်ားကိုေတာ့ ရယ္ေမာျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ရ..။ အမွန္တရားဘက္မွာ ကိုယ္ရပ္ခဲ့တယ္လို႔ ေသခ်ာတာ တခုနဲ႔ပဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေလတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ျမိန္ယွက္ဖြယ္..။<br /><span style="font-weight:bold;">၂၀၁၁..</span><br />“ကိုယ္ေမးမယ္.. ဘာေတြျဖစ္ဦးမလဲ”ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ေအာ္ဆိုရင္း အခါမ်ားစြာကလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျဖတ္သြားႏိုင္ပါဦးမလား..။ ဘ၀ရွင္သန္ေရးမွာ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ အမည္နာမက ေငြေၾကးထက္ အေရးၾကီးတယ္လို႔ ခံယူသူတေယာက္အတြက္ ေရွ႔လာမယ့္ ၂၀၁၁မွာ အခိုင္အမာ ဆံုးျဖတ္ရမွာေတြက ေစာင့္ၾကိဳလို႔..။ <br />ေသခ်ာမွ ျဖစ္မယ္….<br />မွန္ကန္မွ ျဖစ္မယ္..<br />တရားမွ်တမွ ျဖစ္မယ္..။ <br />ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ က်မက လမ္းဆံုမွာ…။ <br />(အင္း လူဆိုတာကိုက လမ္းဆံုမွာ မၾကာခဏ ရပ္ရသူေတြ ထင္ပါရဲ႕။)<br /><br />၂၀၁၀ မွာ… ကိုယ့္ဘာသာ ေသခ်ာတာကေတာ့ အမွန္မ်ားမ်ား အမွားနည္းနည္း…၊ ေမတၱာတရား မ်ားမ်ား.. အမုန္းစိတ္ နည္းနည္း…၊ အတၱ မ်ားမ်ား ပရ နည္းနည္း..၊ ေစတနာ မ်ားမ်ား.. နာလိုခံခက္ နည္းနည္း…။<br />၂၀၁၁ မွာေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ရင္.. စာေတြဖတ္.. စာေတြေရး..။ မိသားစုကို ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြး၊ အပင္ေတြစိုက္..။ စိတ္ပ်က္စရာေတြ မတရားတာေတြ မွားေနတာေတြကို ေက်ာခိုင္း..၊ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ျငိမ္းခ်မ္းေအာင္ တည္ေဆာက္…၊ ဘာခံစားခ်က္ကိုမွ ေမြးျမဴမထားဘဲ… ျပံဳးရယ္ျပီးေတာ့သာ ေနႏိုင္ခ်င္တယ္…။ <br /><br />+++++<br /><span style="font-weight:bold;"><br />10-9-8-7-6-5-4-3-2-1 Happy New Year!!!!!!!!!!!</span><br /><span style="font-weight:bold;">Cheers!!</span> လို႔ ရွန္ပိန္ေသာက္ ဆုေတာင္းၾကတယ္.. <br />ဆုေတာင္းေလ့မရွိတဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ ဒီတၾကိမ္မွာ တကယ့္ကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ ဆုေတာင္းခ်င္ေနမိတာ အမွန္ပါပဲ။<br />က်မ ဘာဆုေတာင္းခ်င္ပါလိမ့္…။<br />၂၀၁၁ အတြင္းမွာ ဘ၀အတြက္ မွန္ေသာ လမ္းကိုသာ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပါေစ… တဲ့။ <br />ဟုတ္တယ္.. က်မ အဲလို ဆုေတာင္းလိုက္မိပါတယ္..။ <br /><br />၁ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၁ တနဂၤေႏြ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-2574595973211884952?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-9533962454360318382010-12-17T04:19:00.006+07:002010-12-20T21:17:30.428+07:00ေမတၱာေတး….<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqHT3dDatI/AAAAAAAADcI/Oo6HIUWxCd0/s1600/Su%2B%2526%2BSon%2B4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 288px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqHT3dDatI/AAAAAAAADcI/Oo6HIUWxCd0/s320/Su%2B%2526%2BSon%2B4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551398266060630738" border="0" /></a><br /><br />အဲဒီေန႔က ကမၻာေပၚမွာ ရွိသမွ် ေမတၱာပန္းေတြ အကုန္ပြင့္လန္းၾကတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေန႔မွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္စကတည္းက အေမနဲ႔ အတူေနခြင့္မရတဲ့ သားတေယာက္က..အေမနဲ႔ ခဏတာ ရက္ပိုင္းေလး အတူေတြ႔ခြင့္ရတဲ့ေန႔…။<br /><br />ရင္ကျဖစ္တဲ့ သားကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ရွိရမယ့္အရြယ္မွာ ေက်ာခိုင္းျပီး တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးဘက္ မ်က္ႏွာလွည့္ခဲ့ရတဲ့ အေမတေယာက္က သားကို ေထြးပိုက္ဖို႔ ေစာင့္လင့္ေနတဲ့ ေန႔ေပါ့..။<br /><br />အေမ့ခမ်ာ သားေလးကိုမ်ား အားနာ သနားေနရွာမလား..။<br />သားေလးကေရာ.. သားတို႔နဲ႔အေ၀းမွာ ဒုကၡေပါင္းစံုကို ရင္စီး ခုခံေနတဲ့ အေမကို ျပန္အေတြ႔မွာ ကရုဏာအလြမ္းနဲ႔ နာက်င္ေနရွာမလား…။<br /><br />ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔ကေလးမွာ..<br />အေမက.. သားကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ျပံဳးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အေမ့အျပံဳးဟာ သားနဲ႔ အေ၀းၾကီးေနခဲ့ရတဲ့ အေမတေယာက္ရဲ႕အျပံဳး မဟုတ္ခဲ့။ အျမဲ သားနဲ႔ နီးကပ္ေနတဲ့ အေမတေယာက္ရဲ႕ အျပံဳး..။ သားေလးကို ၾကိဳတင္ခြင့္လႊတ္ထားတဲ့အျပံဳး..။ သားကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္တဲ့အျပံဳး..။ သားကို အားကိုးႏွစ္လိုတဲ့အျပံဳးးး<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqHVM_tRSI/AAAAAAAADcY/zsJ7j5LPse4/s1600/Su%2B%2526%2BSon%2B3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 231px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqHVM_tRSI/AAAAAAAADcY/zsJ7j5LPse4/s320/Su%2B%2526%2BSon%2B3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551398289022993698" border="0" /></a><br />သားကလည္း ျပံဳးလို႔..။ သားကို ေက်ာခိုင္းထားခဲ့တဲ့ အေမ့ကို စိတ္မကြက္တဲ့အျပင္ အေမ့လုပ္ရပ္ေတြကို အားေပးဖို႔ အေမ့ကို ေထာက္ခံတဲ့ အမွတ္တံဆိပ္ကို လက္ေမာင္းမွာ မင္နဲ႔ ေရးလို႔..။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqHVWclMnI/AAAAAAAADcg/AYg6Q07sfbw/s1600/Su%2B%2526%2BSon%2B2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 196px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqHVWclMnI/AAAAAAAADcg/AYg6Q07sfbw/s320/Su%2B%2526%2BSon%2B2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551398291560018546" border="0" /></a><br />အေမနဲ႔ ေတြ႔ခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ အေဖျဖစ္ေနတဲ့ သားက အေမ့ေရွ႕မွာေတာ့ ပီဘိသားတေယာက္သာပါပဲ..။<br /><br />အဲဒီေန႔မွာ … အဲဒီအေမနဲ႔သားကို ဒီလိုပဲ မခြဲအတူ ရွိေနတာကို တသက္လံုး ျမင္ခ်င္လိုက္တာလို႔ ျမင္ေတြ႔သူတိုင္းက ခံစားၾကရတယ္…. ဒါဟာ ေမတၱာေတြ စီးေမ်ာ ဆင့္ပြားတာပဲေပါ့..။ အဲဒီအခါ ျမင္သူတိုင္း မ်က္ရည္၀ိုင္းလို႔..။<br />ပီတိနဲ႔ ယွဥ္တဲ့ ခ်ိဳေသာမ်က္ရည္ေႏြးေတြ…။<br />အဲလိုနဲ႔ ကမၻာတ၀ွမ္း ပီတိပန္းေတြ ေ၀ခဲ့တာေပါ့.. အဲဒီေန႔မွာ…။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqHUfDJhLI/AAAAAAAADcQ/zwyhWAb_xSE/s1600/Su%2B%2526%2BSon%2B5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 229px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqHUfDJhLI/AAAAAAAADcQ/zwyhWAb_xSE/s320/Su%2B%2526%2BSon%2B5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551398276689396914" border="0" /></a><br /><br />+++++++<br /><br />အန္တီစုနဲ႔ သားေလးကိုထိန္လင္းတို႔ ၁၀ႏွစ္လံုးလံုး ခြဲေနခဲ့ရျပီး ျပန္ေတြ႔ရတဲ့ အဲဒီေန႔မွာ တကယ္ပဲ ကမၻာတ၀ွမ္းက က်မ သိသိသမွ် ဗမာေတြ.. ကိုယ္ခ်င္းစာ ခံစားတတ္သူေတြဟာ အန္တီနဲ႔ကိုထိန္လင္းတို႔ကို ၾကည့္ျပီး မ်က္ရည္ က်ၾကရပါတယ္။ က်မတို႔ ေတြးမိၾကတာက… အန္တီတို႔သားအမိေနရာမွာ.. ကိုယ္တိုင္သာဆိုရင္.. ဘယ္လိုေနမလဲဆိုတာကိုေပါ့…။ ဒါဟာ မိဘနဲ႔ သားသမီး ေမတၱာတရားဆက္ႏြယ္မႈကို နားလည္တဲ့ လူသားပီသသူတိုင္း ခံစားၾကရ.. ေတြးမိၾကရတာပဲ မဟုတ္ပါလား..။<br /><br />++++<br /><br />က်မသားၾကီး ခု အသက္ ၁၉ႏွစ္ေရာက္တဲ့အထိ.. သားကို ႏွစ္ရွည္လမ်ားခြဲထားဖို႔ က်မတခါမွ မေတြးရဲခဲ့ဖူးပါ..။ ဒါေၾကာင့္ပဲ သားၾကီးတသက္ က်မ ဘယ္သြားသြား.. ဘယ္ေနရာ ေျပာင္း ေျပာင္း.. သားကို အပါေခၚခဲ့တာ..။ သားၾကီးကိုလည္း သားၾကီးမို႔.. သမီးက်ေတာ့လည္း တေယာက္တည္းမို႔.. သားငယ္ေလးက်ေတာ့လည္း အငယ္ဆံုးမို႔..။ က်မက အင္မတန္ အတၱမ်ားတဲ့ မိခင္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္..။ အဲဒီအခါ အတၱကို ဖယ္ခြာျပီး ပရအတြက္ စိတ္ ရင့္မာေသာ မိခင္ျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ရဲရဲမၾကည့္၀ံ့ ျဖစ္ရေတာ့တာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ အန္တီစုကို သတိရတဲ့အခါတိုင္း မိခင္တေယာက္ရဲ႕ အလြမ္းကို သတိတရျဖင့္နင့္နင့္သီးသီး ခံစားရစျမဲပါ။<br /><br />+++++<br /><br />သားတို႔ကို အန္တီစု ေက်ာခိုင္းရစဥ္တုန္းက ၁၉၈၉.. သားငယ္ေလး အသက္က ၁၁ႏွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္။ အေမ ထမင္းခူးေပးမွ စားတတ္တဲ့အရြယ္သာ ရွိေသးတာ။ ျပီးေတာ့ အေမ အိမ္စာလုပ္ေပးဖို႔..။ သားကေလး လိမ္မာေအာင္ သြန္သင္ဖို႔.. အေမက အနားမွာ ထပ္ခ်ပ္မကြာ ရွိရမယ့္ အရြယ္ေပါ့။ သားၾကီးထက္ အေမ့နား ပိုကပ္တဲ့ အရြယ္မို႔ေရာ.. အေမနဲ႔ ရုပ္ခ်င္း ပိုတူတဲ့ သားမို႔လို႔ေရာ.. အေမက ပိုပိုသာသာ တြယ္မယ့္အရြယ္လည္း ျဖစ္မွာ..။ ဒါေပမဲ့ သားတို႔ခမ်ာ အေမေ၀း သားေတြအျဖစ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရရွာပါတယ္။ အေဖခမ်ာ.. ပညာရွင္ ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္တဘက္.. သားတို႔ကို ထိန္းေက်ာင္းျပဳစုဖို႔ တာ၀န္ကတဘက္.. လစ္ဟာေနတဲ့ အေမ့ေနရာကို ကူျဖည့္ရတာ တဘက္.. အိမ္သူသက္ထား အလိမ္မာဇနီးမယားကို လြမ္းဆြတ္ပူပန္ရတာတဘက္ ၾကားမွာ… သားတို႔အေပၚ ေသေသခ်ာခ်ာဖိဖိစီးစီးေရာ တာ၀န္ေက်ႏိုင္ခဲ့ပါ့မလား..။ တာ၀န္ေက်ႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ ေမေမ့ ရင္ေငြ႔ကိုေတာ့ျဖင့္ ဘယ္လိုမွ မျဖည့္စြမ္းသာခဲ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္..။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqOpyZLooI/AAAAAAAADdA/rx0Auer6w1k/s1600/Micheal%2B%2526%2B2%2Bsons.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 180px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqOpyZLooI/AAAAAAAADdA/rx0Auer6w1k/s320/Micheal%2B%2526%2B2%2Bsons.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551406339240731266" border="0" /></a><br />ဒီလိုနဲ႔ အေဖနဲ႔ သားတို႔ ေအးခဲတဲ့ အဂၤလန္ရဲ႕ ေဆာင္းညေတြ.. ေျခာက္ေသြ႔တဲ့ ေန႔တာေတြနဲ႔ လပ္ဟာေနတဲ့ အိမ္ေဂဟာကို တိတ္တဆိတ္သာ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရေပလိမ့္မယ္..။ အဲဒီအခါ သားငယ္ေလးရဲ႕ ညည အိပ္မက္ေတြထဲ.. ဒါမွမဟုတ္.. ေအးစက္တဲ့ ထမင္း၀ိုင္းထဲ ေျခာက္အိပ္မက္ေတြ.. ၀မ္းနည္းဆို႔နင့္မႈေတြ ၾကီးစိုးခဲ့ႏိုင္ပါတယ္..။ သားေလးခမ်ာ ကေလးသာသာ အရြယ္ေလးကိုး။<br />ဒီလို ရက္စက္တဲ့ ကာလကို သားေလး ဘယ္လိုမ်ား ရင္ဆိုင္ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ပါလိမ့္…။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqOpVUlHaI/AAAAAAAADcw/v1AJsxek3LU/s1600/Suu%2B%2526%2B2%2Bsons%2B2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 290px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqOpVUlHaI/AAAAAAAADcw/v1AJsxek3LU/s320/Suu%2B%2526%2B2%2Bsons%2B2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551406331436801442" border="0" /></a><br />+++++<br /><br />အေမကေတာ့ အဖိုးနဲ႔အဖြားရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြ ၾကီးစိုးရာ အိမ္အိုၾကီးထဲ… ျမင့္ျမတ္တဲ့ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ ခင္ပြန္းနဲ႔ အရြယ္ေရာက္စ သားၾကီး… ကေလးဘ၀ မကုန္ခ်င္ေသးတဲ့ သားငယ္ေလးတို႔ကို လြမ္းဆြတ္ရင္း.. တဘက္ကလည္း အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳး လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္ ၾကီးမားလွတဲ့ တာ၀န္ကို ထမ္းပိုးလို႔…။ အထိီးက်န္ေန႔ရက္ေတြကို ျဖတ္သန္းေနခဲ့ရတာေပါ့။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqOpXX4gwI/AAAAAAAADc4/YLe7NdkA-AI/s1600/daw_aung_san_suu_kyi%2Bat%2Bhome.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqOpXX4gwI/AAAAAAAADc4/YLe7NdkA-AI/s320/daw_aung_san_suu_kyi%2Bat%2Bhome.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551406331987526402" border="0" /></a>အခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးရွိရွိ ကုန္ဆံုးေစဖို႔ အေမ အားထုတ္ေနခဲ့ခ်ိန္မွာ… သားတို႔ဘက္ကလည္း အေမ့ကို နားလည္ေစခ်င္ ေနမိတာေတာ့ အမွန္ပါ။ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးရတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကို ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ေတာင္ မရလိုက္ဘဲ ဘ၀ထဲကေန အျပီးတိုင္ ဆံုးရႈံးလိုက္ရခ်ိန္မွာေတာင္ အေမဟာ အံကို တင္းတင္းက်ိတ္လို႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ အေမ့ကို အားကိုးတဲ့ ျပည္သူေတြေရွ႕မွာ ခိုင္ခိုင္ၾကည္ၾကည္နဲ႔ ရပ္တည္ရတဲ့အေမဟာ.. မ်က္ရည္နဲ႔အတူ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ေတြကိုပါ သိမ္းထုပ္ထားခဲ့ရေပလိမ့္မယ္..။ အဲဒါဟာ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းတဲ့ တည္ေဆာက္ျခင္းလည္းဆိုတာကိုေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာ ခံစားတတ္သူေတြမွသာ နားလည္ေပလိမ့္မယ္..။ အေမဟာ ခိုင္မာျမဲျမံျခင္း တည္ၾကည္ရင့္က်က္ျခင္းေတြရဲ႕ ျပယုဂ္အျဖစ္ အေမ့ကို အားကိုးသူေတြရဲ႕ ေရွ႕ကေန မားမားမတ္မတ္ ရပ္ေနရေပလိမ့္မယ္..။ အေမ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ရန္သူဟာ.. အင္မတန္ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲျပီး ႏု႔ံနဲ႔လွတာမို႔ အေမဟာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈဒဏ္ကို ခါးစည္းခံေနခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />+++++++<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ရက္ လ ႏွစ္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕ ေျပာင္းလဲခဲ့။ အေမဟာ အိမ္အိုၾကီးထဲ အထီးက်န္ ေနရသလို… သားတို႔ခမ်ာလည္း မိဘနဲ႔အတူ ၾကီးျပင္းခြင့္မရတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ျဖတ္ေက်ာ္ေနခဲ့ရေပလိမ့္မယ္။ အေဖ ဆံုးပါးခ်ိန္မွာ သားငယ္ေလးက အသက္ ၂၃ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္..။ သူကိုယ္တိုင္ အိမ္ေထာင္က်.. မိဘ ဘ၀ေရာက္ေပမဲ့ သားဟာ.. အေမ့ေရွ႕မွာေတာ့ သားတစ္ေယာက္ပါပဲ..။ တခါတေလမွာ ဘ၀ရဲ႕ ေလာကဓံ အထုအေထာင္းထဲ သားငယ္ေလး စိတ္ပင္ပန္းတဲ့အခါ…. အေမ့ကို တမ္းတခဲ့ရွာလိမ့္မယ္..။ တခါတခါ လူငယ္ပီပီ.. သူတို႔ကို ေက်ာခိုင္းရက္ေလတယ္လို႔ မခ်င့္မရဲနဲ႔မ်ား.. အေမ့ကို စိတ္ကြက္ဖူးေလမလား..။<br />တကယ္ေတာ့ အဲဒီအေတြးဟာ အေမတိုင္း ေတြးမိမယ့္အေတြး.. ျပီးေတာ့ ရင္ထဲ တဆစ္ဆစ္နာရင္း ရင္ထဲ အလိုလို ၀င္လာတတ္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />+++++++<br /><br />ခုေတာ့ အေမနဲ႔သား… ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္လံုးလံုး ခြဲေနခဲ့ရရာက ျပန္ေတြ႔ခြင့္ရျပီ။ ခဏေလး ရက္သတၱႏွစ္ပတ္ကေလး ဆိုေပမဲ့ သားနဲ႔ အေမကေတာ့ ေက်နပ္ရပါတယ္။ ငယ္ငယ္က အေမ့နားမွာ အေမ့ကို ေမာ့ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း အေမ့တြဲလက္ကို ဆုပ္ခဲ့ရတဲ့သားက ခုေတာ့ အေမ့ကို ငံု႔မိုးၾကည့္လို႔..။ သား မ်က္လံုးေတြက အေမ့ကို အျပည့္အ၀ နားလည္တဲ့ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာေတြနဲ႔ ျပည့္လို႔..။ အေမ့မ်က္လံုးေတြကက်ေတာ့ သားငယ္ေလးရဲ႕ ေမတၱာကို ခံစားရင္း ေက်းဇူးတင္ႏွစ္လိုေနတဲ့ အရိပ္ေတြ အေရာင္ေတြနဲ႔ လင္းပလို႔…။ သားငယ္ေလးရဲ႕ လက္ဖ်ားကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း အားအင္ကို ခံစားလို႔..။ အားလံုးကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ျပီ။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqHVxQzKeI/AAAAAAAADco/0I0t8jEs6b4/s1600/Su%2B%2526%2BKim%2Bat%2BShwedagon%2B2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 251px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TQqHVxQzKeI/AAAAAAAADco/0I0t8jEs6b4/s320/Su%2B%2526%2BKim%2Bat%2BShwedagon%2B2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551398298758359522" border="0" /></a><br /><br />အေမနဲ႔ သား ဘယ္လိုမွ မေ၀းကြာခဲ့ၾကတာကို ဒီသားနဲ႔ အေမရဲ႕ ျပန္ေတြ႔ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ အထင္အရွား ျမင္ေနရတာ…။ ဒါဟာ အခ်ိန္ကာလေတြ.. ေနရာ ေဒသေတြ.. ထုထည္ျဒဗ္ထုေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္သြားႏိုင္တဲ့ ေမတၱာေတးရဲ႕ ကူးလူးဆက္သြယ္မႈအာနိသင္ပဲ မဟုတ္လား….။<br /><br />+++++<br /><br />ေသခ်ာပါတယ္..။<br />ေမေမနဲ႔ သား… ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္ေတာ့မွ မေ၀းေတာ့ျပီ..။<br />ဘယ္ေလာက္ ေရေျမျခားျခား..<br />ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ေတြ ကြဲျပား ကြဲျပား..<br />ဘယ္လို အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ တားထား တားထား…။<br />ေမေမနဲ႔ သား.. ဘယ္ေတာ့မွ မေ၀းခဲ့တာ.. မေ၀းေတာ့တာ.. ေသခ်ာျပီ။<br /><br />(ခ်စ္ေသာ အန္တီစု နဲ႔ သားငယ္ ကိုထိန္လင္းတို႔ ျပန္ဆံုခြင့္ရတဲ့ ကာလကို အမွတ္တရ ခံစားပါတယ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-953396245436031838?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-35804065496395121802010-12-08T07:46:00.000+07:002010-12-08T07:48:32.466+07:00စာေပပြဲ(၂)၂၀၁၀<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TP7Vv6mFNXI/AAAAAAAADbw/WnZ2Jclz5mE/s1600/FF%2BBurmese%2BLiterature%2Band%2BCultural%2BAssociation%2B%2528New%2BYork%2529%2BFlyer%2Bcopy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TP7Vv6mFNXI/AAAAAAAADbw/WnZ2Jclz5mE/s400/FF%2BBurmese%2BLiterature%2Band%2BCultural%2BAssociation%2B%2528New%2BYork%2529%2BFlyer%2Bcopy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548106810126579058" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-3580406549639512180?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-80200217600490866882010-11-29T02:12:00.000+07:002010-11-29T02:13:18.725+07:00စာေပပြဲ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TPKpsUiWygI/AAAAAAAADbo/c48Fn9Yw7fE/s1600/90%2BAnniversary%2BLiterature%2BTalk-LA-FB.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 259px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TPKpsUiWygI/AAAAAAAADbo/c48Fn9Yw7fE/s400/90%2BAnniversary%2BLiterature%2BTalk-LA-FB.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544680670138649090" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-8020021760049086688?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-78811818878486040422010-11-13T19:20:00.000+07:002010-11-13T19:21:54.685+07:00အန္တီ က်န္းမာ သက္ရွည္ အႏၱရာယ္ကင္းပါေစ...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TN6CrRMttJI/AAAAAAAADbY/Dbf3EHovr7M/s1600/DASSK%2Brelease.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 225px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TN6CrRMttJI/AAAAAAAADbY/Dbf3EHovr7M/s400/DASSK%2Brelease.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539008271575004306" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-7881181887848604042?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-5318667794398456182010-11-07T20:39:00.002+07:002010-11-07T20:44:37.758+07:00မွ်ေ၀ျခင္း<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TNatJEPhSLI/AAAAAAAADbI/KX8-4Z5MvJY/s1600/Advanced+Vote+%28APK%29.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 227px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TNatJEPhSLI/AAAAAAAADbI/KX8-4Z5MvJY/s400/Advanced+Vote+%28APK%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5536803163167869106" border="0" /></a><br /><img src="file:///C:/DOCUME%7E1/AEMON%7E1/LOCALS%7E1/Temp/moz-screenshot-5.png" alt="" /><img src="file:///C:/DOCUME%7E1/AEMON%7E1/LOCALS%7E1/Temp/moz-screenshot-6.png" alt="" /><img src="file:///C:/DOCUME%7E1/AEMON%7E1/LOCALS%7E1/Temp/moz-screenshot-7.png" alt="" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-531866779439845618?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-66214677207134278782010-11-07T08:04:00.008+07:002010-11-07T09:17:45.648+07:00ေရြးေကာက္ပြဲ ဆိုပဲ...ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဘာမွမေရးေတာ့ဘူးလားလို႔ က်မကို ေမးၾကတယ္..။<br />က်မက ျပန္ေျပာမိတယ္..ဘာေရးစရာရွိလို႔လဲ..လို႔။<br />ဟုတ္တယ္..<br />က်မစိတ္ထဲ ဘာမွကို မရွိတာ..။ ျပည္သူတေယာက္အေနနဲ႔ ဒီ မတရားလွတဲ့ အစိုးရကို ဘယ္တုန္းကမွ မေထာက္ခံခဲ့ဘူး။ မၾကိဳက္ဘူး။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု.. မၾကိဳက္ဘူး.. လက္မခံႏိုင္ဘူး။ အဲဒီမွာ ျပတ္ျပီ။<br />အဲဒီ ဖြဲ႔စည္းပံုအရ ျဖစ္လာမယ့္အစိုးရဆိုတာကို မယံုၾကည္္မွေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေျပာစရာအေၾကာင္းကို မရွိေတာ့။<br /><br />ရသေလာက္ေလး လုပ္ၾကည့္တာ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကိုလည္း လက္မခံပါ.. သေဘာမတူႏိုင္ပါ။<br />တေလာဆီတုန္းက က်မရဲ႕ ေမာင္ေလးအရင္းလို ခ်စ္ခင္ရတဲ့ လူငယ္စာေရးဆရာတေယာက္က ႏိုင္ငံေရးပါတီဖြဲ႔တယ္။ ျပီးေတာ့ လူထုကိုယ္စား စကားေတြ ေျပာခြင့္ရေအာင္လို႔တဲ့.. ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္မလား စဥ္းစားတာေတြ လုပ္..။ ေနာက္ေတာ့.. အစ္မၾကီးရာ.. ဒီေကာင္ေတြ ညစ္ပတ္လိုက္တာ.. ယုတ္မာ ေကာက္က်စ္လိုက္တာ.. ကမ္းကုန္ပဲ.. ေတာ္ျပီ.. ဒီေရြးေကာက္ပြဲ မ၀င္ေတာ့ဘူးတဲ့။ က်မျပန္ေျပာလိုက္တယ္.. ညံ့ပါ့ ငါ့လူရာ.. အဆန္းတၾကယ္မဟုတ္တာေတြကို လာေျပာေနတာ.. သတင္းမျဖစ္ေတာ့ဘူးေဟ့..လို႔။ တကယ္လည္း လူေတာ္လူေကာင္းေတြကို ညွဥ္းဆဲ...ပညာတတ္ေတြကို သတ္.. သံဃာေတြကို သတ္.. မုန္တိုင္းသင့္ျပည္သူေတြကိုသတ္.. တကယ္ေတာ့လည္း တိုင္းျပည္တျပည္လံုးကို သတ္ေနတာပါပဲေလ..။ အဲလို ကမ္းကုန္လမ္းကုန္လုပ္ေနတဲ့.. အရွက္အေၾကာက္မရွိတဲ့သူေတြကို ဘာမ်ား ဆက္ျပီး ေမွ်ာ္လင့္စရာရွိသလဲ..။ အထူးသျဖင့္ ဒီဖြဲ႔စည္းပံုထဲက လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ဘယ္ေနရာကေန ဘယ္လိုမ်ား စကားေျပာႏိုင္ၾကမွာတဲ့လဲ..။ က်မကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္သူေတြကိုသာ အံ့ၾသတာပဲ...။<br /><br />ေဟာ.. မေရးဘူးဆိုျပီးမွ ေရးျဖစ္ရျပန္ျပီ။ တကယ္ေတာ့ က်မကသာ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းေတြေရးေနတာ.. တကယ္က်ေတာ့ျဖင့္ ေဟာဒီမွာ ၾကည့္ပါဦး တကြက္တည္းရယ္..။ ကာတြန္းဆရာကေတာ့ ဘာေျပာခ်င္တယ္ မသိ.. က်မကေတာ့ အေပၚမွာ က်မရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းေျပာခဲ့သမွ် အဲဒီတကြက္နဲ႔ျပီးေရာလို႔သာ ေတြးတာပဲ..။<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TNYEodVcwoI/AAAAAAAADbA/7mYlVrZl75c/s1600/APK.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 189px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TNYEodVcwoI/AAAAAAAADbA/7mYlVrZl75c/s400/APK.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5536617885014475394" border="0" /></a><br />(ကာတြန္းဆရာကို ခြင့္မေတာင္းဘဲ ေဖာ္ျပပါတယ္္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-6621467720713427878?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-63567411366836823822010-10-27T08:02:00.008+07:002010-10-27T08:29:10.956+07:00ေခ်ာၾကီးေရ.. မိုးမိုးေရ…<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TMd6loJAUCI/AAAAAAAADaw/72zJYkF6Dw0/s1600/red+small+tear.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 296px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TMd6loJAUCI/AAAAAAAADaw/72zJYkF6Dw0/s320/red+small+tear.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5532525454096879650" border="0" /></a><br />လူမႈဘ၀မွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ရိုးသားမႈဂုဏ္ရည္သာ အဓိကလို႔ သတ္မွတ္တဲ့အခါ..<br />က်မအတြက္ သမီးေခ်ာ က ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ တခုျဖစ္ျပီး သားမိုးၾကီးက ရိုးသားမႈတမ်ိဳးျဖစ္ေလရဲ႕။<br />ေမာလိုက္တာ သမီးရယ္လို႔ ညည္းရင္း တေရး ၀င္ ၀င္ အိပ္ခဲ့ရတဲ့ တေယာက္အိပ္ေခါက္ကုတင္ေလးကို ခုထိ လြမ္းတုန္း ေခ်ာၾကီးေရ..။ တေယာက္အိပ္ကုတင္ေလးေပၚ ႏွစ္ေယာက္လွဲရင္း တကယ့္သားအမိေတြလို တေယာက္ဘ၀ တေယာက္ ရင္ဖြင့္.. တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အားေပးၾက.. တခါတေလ ဖက္ငိုၾက..။ သမီးဟာ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ျဖစ္ခဲ့။ သမီးေၾကာင့္ပဲ စိတ္နာစရာေလာကၾကီးကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဟားတိုက္တတ္ခဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဒဏ္ရာေတြထဲကေန ရုန္းထႏိုင္ခဲ့ဖူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ခုလို ေလာကကို နည္းနည္းေအာ့ခ်ိန္မွာေတာ့ သမီးေခ်ာကို လြမ္းရေတာ့တာ..။<br /><br />++++++<br /><br />အသက္အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္.. ဘ၀ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ရင္ဆိုင္ရသူ ရင္ဆိုင္ရဲသူ သမီးေခ်ာက ႏွင္းဆီနီနီရဲရဲလိုပဲ.. အရိုးမာမာ.. ဆူးမာမာေတြနဲ႔ စိုရဲေတာက္ေျပာင္တယ္။ မိုးၾကီးကေတာ့ အရြက္စိမ္းစိမ္းေတြလို သူ႔အစြမ္းနဲ႔ သူ ေတာက္ေျပာင္ေနတဲ့ ရိုးဂုဏ္ရွိေပမဲ့ ႏွင္းဆီနီနီနဲ႔တြဲမွ ရုပ္လံုးၾကြ.. ျပီးေတာ့ ေပ်ာ့ေျပာင္း ေၾကြလြယ္.. ျပီးေတာ့ တခါတရံ ပုန္းကြယ္တတ္။ ဒါေပမဲ့ မာနရဲ႕ ရွတမႈကိုေတာ့ အဲဒီအရြက္စိမ္းေတြရဲ႕ အနားသတ္မွာ ေတြ႔ႏို္င္တယ္။ အရြက္တို႔ရဲ႕ ရွင္ဓာတ္နဲ႔ ပန္းပြင့္က လန္းဆန္းရသလို.. ပန္းပြင့္ရဲ႕အလွေၾကာင့္ပဲ အရြက္တို႔ရဲ႕ ဟာမိုနီျဖစ္မႈက ေပၚလြင္..။ အဲဒီ အရြက္စိမ္းျခံရံတဲ့ ဆူးရွိ ႏွင္းဆီနီတစ္ပြင့္ဟာ ေခ်ာၾကီးနဲ႔ မိုးမိုးေပါ့။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ကို သိသားနဲ႔ တကယ့္အခ်ိန္မွာ ဆရာမ က်ေနာ့ဘက္က မရပ္တည္ခဲ့ဘူးလို႔ သားေျပာေပမဲ့ သားရဲ႕ေမတၱာတရားကေတာ့ ဆရာမဆီကေန ေလ်ာ့ပါးမသြားခဲ့ဘူး မဟုတ္လား မိုးၾကီးရယ္..။ အခ်စ္ဆိုတာ ကိုယ္လိုခ်င္တာခ်ည္းပဲေတာ့ မရႏိုင္ဘူးေလ သားရယ္လို႔ ဆိုေတာ့လည္း သားက မေခ်ပ ႏိုင္ျပန္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သားမိုးၾကီးကို နာက်င္ေစတဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြထဲမွာ ဆရာမက ဓားဒဏ္ရာတခ်က္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ေလသလား..။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီဓားကို သားက ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ဆြဲႏႈတ္မပစ္ခဲ့ရွာဘူး။ တကယ္ေတာ့ သားဟာ အျပစ္ကင္းတဲ့.. ျပီးေတာ့ လူ႔ေလာကရဲ႕ အညစ္အေၾကးေတြနဲ႔ မလိုက္ဖက္တဲ့ ကေလးတေယာက္ ပါပဲေလ..။<br /><br />ဘ၀ထဲ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားတဲ့အခါ.. ရတနာ မလို.. အၾကင္နာသာ လိုတယ္ဆိုတာက ကဗ်ာထဲမွာေတာ့ ဖတ္လို႔ေကာင္းသားပါ..။ တကယ္လို႔မ်ား... အၾကင္နာေရာ.. ရတနာ ပါ ပူးတြဲရႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေကာ ပိုမေကာင္းေပဘူးလား…။ မ်က္ရည္နည္းနည္းေတာ့ ရင္းရတတ္ပါတယ္။<br />ျပီးေတာ့ ကဗ်ာမဟုတ္တဲ့ လက္ေတြ႔ဘ၀က နည္းနည္းေတာ့ ခါးတာေပါ့ သားေရ..။<br /><br />ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာမွ မျဖစ္ရတဲ့အဆံုးေတာ့ ျဖစ္သင့္တာကို သမီး ေရြးရေတာ့မယ္.. ဆိုတုန္းက သမီး ေရြးတဲ့လမ္းကို မဟန္႔တားခဲ့မိတဲ့အတြက္ ခုထိ စိတ္ခ်မ္းေျမ့တုန္းပါ။ တဘက္က သားမိုးဆိုတဲ့ ႏွလံုးသားတဘက္ကို ခ်နင္းခဲ့ရတဲ့ အနာကိုေတာ့ ခပ္ေမ့ေမ့ထားရသေပါ့။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ပါပဲ ၾကယ္ေလးတပြင့္က အခ်ိန္မတိုင္ခင္ ေၾကြလြင့္သြားခဲ့ပါတယ္..။<br />ဒါေပမဲ့ အဲဒီၾကယ္တပြင့္ေၾကြလြင့္ခဲ့တာဟာ ခ်စ္သူကို ဆံုးရႈံးလိုက္ရတဲ့ ဒဏ္ရာ တခုတည္းေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေတြးမယ္..။ ေအာင္ျမင္မႈကို တမ္းမက္ရင္း လမ္းလြဲခဲ့တာတခုတည္းေၾကာင့္လည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ စိတ္ေျဖမယ္..။ ျပီးေတာ့ ေခတ္အနာရဲ႕ တိုက္စားမႈနဲ႔ စံလြဲတဲ့ေ၀ဒနာေတြကလည္း ၾကယ္ကေလးကို ေၾကြေစခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြထဲမွာ ပါခဲ့တယ္လို႔ ယံုတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာက္ရိုင္းတုံးေလးသားမိုးက ဆရာမအတြက္ေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္မသြားမယ့္ ၾကယ္ေလးတပြင့္ပါ..။ သားဟာ ေၾကြေနတဲ့ၾကယ္..။<br /><br />အနားမွာ မရိုးသားလွတဲ့ ကစားကြက္ေတြကို ေတြ႔ရင္ သားမိုးၾကီးကို လြမ္းရတယ္။<br />ေလာကကို သိပ္မယံုတတ္တဲ့ မႈန္ကုပ္ကုပ္ စူပုပ္ပုပ္ လူငယ္ေလးဟာ..<br />လိုဘၾကီးျပီး လူလည္က်တတ္တဲ့ အျပံဳးတုေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့<br />ေတာက္ပတဲ့ တန္ဖိုးျမင့္ ေက်ာက္ရိုင္းတတံုး..။<br />သားေရ.. ခုေန သားကို လြမ္းေနတယ္လို႔ ေျပာရင္ေရာ ယံုပါ့မလား..။<br />အဲဒီအခါ..<br /><br />++++++<br /><blockquote>ငါ.. ထြက္ေျပးခဲ့တယ္<br />သူမ အသည္းႏွလံုးရဲ႕<br />မ်က္ႏွာမူရာ ေနာက္ေက်ာဘက္တည့္တည့္<br />(ေနာက္)<br />စိတ္လက္ျငိမ္းျငိမ္း အိပ္ခဲ့တယ္ထင္ပါ့။<br />ရင္ခုန္စရာအိပ္မက္ေတြ<br />ရင္ထဲ ကခုန္ရင္း ႏိုးထခဲ့ေတာ့<br />(ၾကည့္စမ္းပါဦး)<br />သူမရင္ခြင္ထဲမွာ<br />ငါ… ကေလးတေယာက္လို အိပ္ေနပံုကို..။</blockquote>ခုေတာ့ သားမိုးရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းလွတဲ့ အဲဒီကဗ်ာကိုေတာင္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနရပါတယ္ သားေရ.. ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မဆံုႏိုင္ေတာ့တဲ့ သားမိုးကို လြမ္းလို႔ေလ…။<br /><br />၂၆၊၁၀၊၁၀။<br /><br />(<a href="http://www.google.com/imgres?imgurl=http://www.buffgrunt.com/taps/photo%2520taps/convert/red%2520small%2520tear.JPG&imgrefurl=http://www.buffgrunt.com/taps/taps.index.html&usg=__lV9fN3fmOUI1UTNabhZsXnzxAes=&h=407&w=440&sz=7&hl=en&start=169&zoom=1&tbnid=YeLmJhqRQ7Pf5M:&tbnh=164&tbnw=189&prev=/images%3Fq%3Da%2Bred%2Brose%26hl%3Den%26safe%3Dactive%26client%3Dfirefox-a%26rls%3Dorg.mozilla:en-US:official%26biw%3D1152%26bih%3D666%26gbv%3D2%26tbs%3Disch:10%2C5964&itbs=1&iact=hc&vpx=154&vpy=367&dur=254&hovh=175&hovw=189&tx=164&ty=164&ei=nnnHTOLoIsKqlAer6YiFAg&oei=MHnHTOeELsL88AbfycmuDw&esq=12&page=12&ndsp=15&ved=1t:429,r:5,s:169&biw=1152&bih=666">ဒီေနရာ</a>က ယူတဲ့ ပံုပါ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-6356741136683682382?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-53923682334969037502010-10-22T06:25:00.013+07:002010-10-22T16:27:53.417+07:00ဘြယ္ၾကီးေရ…<div style="text-align: left;">အဲဒီတုန္းက ၁၉၈၅…။ သူ႔ကို က်မက ဘြယ္… လို႔ ေခၚေနက်ပါ။ သူက တဦးတည္းေသာသား…။ အေဖနဲ႔အေမက အင္မတန္ ပံုေအာခ်စ္တဲ့ သားေပါ့။<br /><br />က်မက ညီအမေတြအမ်ားၾကီးထဲက အၾကီးဆံုး။ ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေယာက်္ားေလး အမ်ားၾကီး ရွိတဲ့သူ။ က်မက ေယာက်္ားမဆန္ေပမဲ့ က်မကိုဆို ေယာက်္ားေလးသူငယ္ခ်င္းေတြက ေယာက်္ားေလးအခ်င္းခ်င္းလို သေဘာထားျပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးဆက္ဆံၾကတာ အျမဲပဲ။ ဒီေတာ့ ဘြယ္နဲ႔က်မကလည္း သူငယ္ခ်င္းလိုေရာ ညီအကိုလိုေရာ ေမာင္ႏွမလိုေရာ ေတာ္ေတာ္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ၾကတာပါ။ တကယ္ေတာ့ က်မက အတန္းၾကီးေပမဲ့ အသက္က်ေတာ့ သူက က်မထက္ ၃လၾကီးတယ္။ က်မနဲ႔သူ အတန္းကြာေပမဲ့ နင္လံုး ငါလံုုး ရိုက္ျပီး ေျပာဆိုၾကတာ။ ရန္ျဖစ္လိုက္.. ျငင္းလိုက္ခုန္လိုက္..။ ဒါေပမဲ့ တခါမွ မေခၚမေျပာ မေနခဲ့ၾကဖူးပါဘူး။ သူနဲ႔က်မ မဂၢဇင္းေတြမွာ စာေရးေတာ့လည္း ေရွ႔ဆင့္ ေနာက္ဆင့္..။ သူ႔ကို စင္တင္တာက ရႈမ၀..။ က်မကို စင္တင္တာက ေပဖူးလႊာ။ က်မက ရႈမ၀က ေမြးတဲ့စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တာမို႔ သူ႔ကို အားတက်က်။<br /><br />က်မနဲ႔သူက ျငိမ္းေက်ာ္ ၾကိဳက္တာ တူတူ.. မင္းလူ ၾကိဳက္တာ တူတူ..။ စာေရးဆရာျဖစ္ခ်င္တာလည္း အတူတူ။ သုေတသနစာတမ္းေတြ ၾကိဳက္တတ္တာလည္း တူတူ။ ျမန္မာစာကို ျမတ္ႏိုးလို႔ အထူးျပဳဘာသာရပ္အေနနဲ႔ တမင္ ေရြးယူခဲ့ၾကတာလည္း အတူူတူ။ မတူတာကေတာ့ က်မက စာေရးရင္ သစ္ေအာင္ ထြင္ေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ ကိုယ္ စိတ္ပါသလို ခ်ေရးဖို႔ အားသာတယ္။ သူကေတာ့ presentation နဲ႔ စကားလံုးအသံုးကို ထြင္ဖို႔ ၾကိဳးစားခ်င္တယ္။ က်မေရးတာကို ရိုးတယ္လို႔ သူက ေ၀ဖန္သလို သူေရးတာကိုလည္း အဆန္းထြင္တယ္လို႔ က်မက ေျပာတတ္တယ္။<br /><br />အဲဒီတုန္းက က်မက က်မ မခ်စ္ဘဲနဲ႔ လက္ခံလိုက္မိတဲ့ ရည္းစားတေယာက္နဲ႔ တြဲေနၾကတာ။ က်မက က်မရည္းစားကို ဘယ္လိုျပန္ျဖတ္ရမွန္းမသိတဲ့အေၾကာင္း သူ႔ကို ရင္ဖြင့္ေနက်။ အဲဒီအခါ သူက က်မကို ဆူတတ္သလိုပဲ.. အဲလိုပဲ က်မ ရည္းစားနဲ႔ Canteen ထိုင္လည္း သူ ရွိ ရွိေနက်ေလ။<br /><br />ဘြယ္က ညဆို သူ႔အေဖနဲ႔ တူတူ အရက္နည္းနည္း ေသာက္တယ္။ တခါတေလေတာ့ သူ႔အေဖက ပံုမွန္ ေဆးျဖစ္ ၀ါးျဖစ္ေသာက္ျပီး သိမ္းသြားလည္း ဒင့္က ဆက္ေသာက္တတ္ေသးတာ။ သူ႔ရဲ႕ ႏွလံုးသားေရးရာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး နည္းနည္း ညစ္တစ္တစ္ ရွိတဲ့ ေန႔ေတြမွာေပါ့။ အဲဒီအခါက်ရင္ေတာ့ က်မက ဓားစာခံပဲ.. ည ည အခ်ိန္မေတာ္ က်မဆီဖုန္းဆက္ျပီး ရင္ဖြင့္တာ.. မျပီးႏိုင္ မစီးႏိုင္…။ က်မျဖင့္ တယ္လီဖုန္း ကိုင္ထားရတာ လက္ကို ေညာင္းတဲ့အထိ။ က်မအေဖက ဘြယ့္အေဖ စာေရးဆရာၾကီးကို ေလးစားေလေတာ့ ဘြယ္နဲ႔က်မ ဖုန္း အၾကာၾကီး ေျပာလည္း မဆူပါဘူး။ ျပီးေတာ့ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ တကယ့္ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြလို ရင္းႏွီးၾကတာကိုလည္း သိၾကတာကိုး။<br /><br />ဒီလိုပါပဲ.. အဲဒီတုန္းက က်မရဲ႕ ရည္းစားကို က်မ မရ ရေအာင္ ျဖတ္လိုက္ေတာ့ အဲဒီရည္းစားက ျပႆနာေတြ ရွာလို႔ က်မ အရွက္ရ.. စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲေတြျဖစ္ရေတာ့လည္း သူပဲ အားေပးရတာေပါ့။ ေနာက္ထပ္ သူနဲ႔ က်မ မတူတာက သူက အင္မတန္ အစြဲအလန္းၾကီးျပီး သစၥာၾကီးတာပဲ..။ က်မကက်ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ခံစားရရင္ ခဏပဲ..။ သိပ္အစြဲအလန္းလည္း မထားတတ္ဘူးထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီရည္းစားနဲ႔ ျပတ္ျပီး တႏွစ္မၾကာဘူး ေနာက္ရည္းစားထပ္ထားတာပဲ..။ “ဟဲ့..ေနစမ္းပါဦး.. နင္တကယ္ခ်စ္တာ ဘယ္ရည္းစားကိုလဲ”လို႔ ျပံဳးေစ့ေစ့နဲ႔ က်မကို ေမးတတ္တာ လည္း သူပါပဲ။ က်မက လက္ရွိတေယာက္ကိုေတာ့ အခ်စ္ဆံုးထင္တာပဲလို႔ေျဖရင္ က်မကို မ်က္ေစာင္းထိုးတတ္ေသးတယ္။ သူကေတာ့ က်မနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္.. သစၥာၾကီးလြန္းသူေလ..။<br /><br />သူက က်မကို နံျပားလို႔ တခါတေလ စတယ္။ က်မမ်က္ႏွာက ျပားျပားၾကီးမို႔လို႔တဲ့ေလ..။ ဒီေတာ့ က်မကလည္း ဘြယ္က အသားညိဳညိဳ.. အရပ္ရွည္ရွည္.. မ်က္ႏွာရွည္ရွည္မို႔ ဆီးခ်ိဳေပါင္မုန္႔ၾကီးလို႔ ျပန္ေခၚတယ္။ က်မနဲ႔သူ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကတာကို အဲဒီကာလတုန္းကေတာ့ သတိမထားမိပါဘူး။ ေ၀းသြားမွပဲ.. ကိုယ့္ ေမာင္ ကိုယ့္အကိုတေယာက္ကို သတိရသလို သူ႔ကို ခဏခဏ သတိရမိေတာ့မွ သူ႔ကို က်မ တကယ္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ရွိခဲ့ပါလားလို႔ ေတြးမိေတာ့တာပါ။<br /><br />မွတ္မွတ္ထင္ထင္ျဖစ္ရတာက.. သူ ပထမအၾကိမ္ ေထာင္က်ေနတုန္း.. က်မတပည့္မေလးတေယာက္က ဘြယ့္လိုပဲ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ေထာင္က်ေနတဲ့ သူ႔အကိုကို ေထာင္၀င္စာသြားေတြ႔ရင္း ဘြယ့္ကိုပါ ေတြ႔ခဲ့ရတာမွာ ဘြယ္က က်မဆီစာေလးတေစာင္ အဲဒီကေလးမေလးနဲ႔ ထည့္ေပးလိုက္တာ။ စီးကရက္ဗူးထဲက ေငြေရာင္ စကၠဴေက်ာဘက္မွာ လက္ေရးေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ေရးထားတာ..။ စကၠဴေလးက ေသးေသးေလး ျဖစ္ေအာင္ လိပ္ျပီး ခိုးထုတ္ ယူခဲ့ရလို႔မို႔ တြန္႔ေၾကလို႔ ..။ စာထဲမွာေတာ့ မဂၢဇင္းထဲပါတဲ့ က်မ၀တၳဳေတြ သူ အထဲမွာ ဖတ္ရတဲ့အေၾကာင္း.. က်မကို သတိရတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ သူဒီလို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနရမယ္ မသိဘူးဆိုတာေတြ ေရးထားတာ။ က်မကို စာေရးဆရာအေနနဲ႔ေရာ ေက်ာင္းဆရာမအေနနဲ႔ပါ ေအာင္ျမင္ေအာင္ၾကိဳးစားဖို႔လည္း မွာတာ..။ သူကေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး တဲ့။ မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီစာကို ဖတ္ေနတုန္းက က်မက လိႈင္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ျမန္မာစာဌာနထဲမွာ..။ ဖတ္ေနရင္း က်မ မ်က္ရည္ေတြ ေပါက္ေပါက္ က်ခဲ့တာ။ အဲဒီေတာ့မွပဲ က်မနဲ႔သူ႔ၾကားက သံေယာဇဥ္ကို က်မ ပိုသိသြားခဲ့တာ။<br /><br />က်မတို႔ ေခတ္တုန္းက ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ ေယာက်္ားေလးတေယာက္နဲ႔ မိန္းကေလးတေယာက္ ခင္မင္ သံေယာဇဥ္ရွိၾကျပီဆိုရင္ မရိုးမသား ထင္ပစ္လိုက္ၾကတာ ရွိတယ္။ က်မနဲ႔ ဘြြယ္နဲ႔ကေတာ့ ျဖဴစင္ ရွင္းလင္းလြန္း လို႔လား မသိဘူး.. မိဘေတြကေရာ.. သူ႔ရည္းစား ကုိယ့္ရည္းစားေတြကေရာ.. သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ ဘယ္လိုမွကို မရိုးမသား မထင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ေျပာရရင္ က်မဘ၀မွာ အဲလို ခ်စ္ရ ခင္ရ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ရတဲ့ ေယာက်္ားေလးမိတ္ေဆြေတြ ေတာ္ေတာ္ အမ်ားသားပါ..။ အဲဒီလူေတြထဲမွာ ဘြယ္ကေတာ့ တကယ့္ ေမာင္ႏွမ အရင္းအခ်ာလို နီးနီးစပ္စပ္ ရွိခဲ့ရတဲ့သူေပါ့။<br /><br />+++++<br /><br />၈၈ရဲ႕ မတ္လ ၁၆ ရက္ တံတားနီေန႔မွာ ဘြယ္တို႔အဖြဲ႔ေတြ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အပမ္းေျဖခန္းမေရွ႔ ဆင္၀င္ေပၚ တက္ျပီး တရားေဟာၾကေတာ့ က်မကို ဘြယ္က အကူညီေတာင္းတာ..။ သူတို႔ စာကူးစက္လွည့္ဖို႔ မွင္လိုတာ လိုက္ရွာေပးတဲ့..။ ဒါနဲ႔ က်မ လွည္းတန္းေစ်းဘက္ထြက္လာတုန္း သူတို႔ကို လံုထိန္းေတြ ၀င္စီးတာေပါ့။ က်မ မွင္၀ယ္ျပီး ျပန္ေရာက္လာေတာ့ လံုထိန္းေတြ ၀င္ကာစ..။<br /><br />က်မက အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၀န္ထမ္းကဒ္ျပား ရင္ပတ္မွာ တပ္ထားလို႔ အစစ္အေဆးမရွိ လြတ္လာခဲ့တာ။ က်မ ဘြယ္တို႔ဆီ အေရာက္ျပန္တာ..။ ဘြယ္က က်မဆီေျပးလာျပီး ေဟ့ေကာင္ နင္ လစ္ေတာ့..။ နင္က ဆရာမ.. အဖမ္းခံရလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး သြား… ဆိုျပီး တြန္းလႊတ္တာ..။ က်မ တုန္လႈပ္ျပီး မ်က္ရည္ေတြ က်လာေတာ့ သူက က်မကို လက္ေမာင္းကေနဆြဲျပီး ေဟ့ေကာင္လာ.. သြားမယ္ဆိုျပီး ဆြဲေခၚ.. ေနာက္ေတာ့ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က ဆရာမ... လာ.. ဆိုျပီး သူ႔လက္ထဲကေန က်မကို ဆြဲေခၚ။ ဘြယ္က “ခက္ ျမန္ျမန္ လစ္ေတာ့..”တဲ့။ က်မ ေျပးထြက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔မွာပဲ ဘြယ္တို႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္ အဖမ္းခံခဲ့ရတာပါ။<br /><br />++++<br /><br />အဲဒီကာလထဲမွာပဲ က်မ အိမ္ေထာင္ျပဳ.. ။ ေနာက္ေတာ့ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္အၾကာမွာ ဘြယ္ တေခါက္ ျပန္လြတ္ လာတယ္။ သူေထာင္ကလြတ္ျပီး ရက္ပိုင္းပဲ.. က်မအိမ္ကိုလာေတာ့ က်မတို႔ေမာင္ႏွမ အလြမ္းသယ္ၾကတာေပါ့။ တေနကုန္ပဲ.. စကားေတြထိုင္ေျပာၾကတာ.. ။ ႏိုင္ငံေရးေရာ.. စာေပကိစၥေရာ.. ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ ကိစၥေတြေရာ..။ သူကေတာ့ ေက်ာင္းလည္း ျပန္မတက္ခ်င္ေတာ့ဘူး.. အဲလိုပဲ အခ်စ္၀တၳဳေတြလည္း မေရးခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့..။ ဘြယ္က သိပ္ကို တည္ျငိမ္ေလးနက္သြားတယ္။ ငါ လက္ေတြ႔ဘ၀ကို သိသြားျပီတဲ့..။ က်မကေတာ့ ငါကေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ေနတုန္းပဲလို႔ ျပန္ေျပာေတာ့ သူက ရယ္တယ္။ “အဲဒါ နင္ပဲေလ”..တဲ့။ “ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔ဘ၀မွာေတာ့ စိတ္ကူးမယဥ္နဲ႔ေတာ့ေနာ္ ေက်ာင္းအမ.. ကေလးပဲ တေယာက္ရေနျပီ.. စာေရးတာမွာပဲ စိတ္ကူးယဥ္တာေကာင္းတယ္”.. တဲ့။ ျပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္.. နင့္စာေတြကေတာ့ နည္းနည္း ဘ၀ဆန္လာပါျပီတဲ့။ အဲဒီတုန္းက ၉၁ ခုႏွစ္ ႏွစ္လယ္ေလာက္ ထင္တယ္။ က်မ သားၾကီးကို ေမြးျပီးစေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္..။<br /><br />ေနာက္ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး..။ သူ ထပ္ျပီး အဖမ္းခံရျပန္တယ္..။ အဲဒီတခါ ေထာင္ဒဏ္ခ်ခံရတာလည္း မ်ားတယ္။ ၁၂ႏွစ္တဲ့။ က်မလည္း ဘ၀ထဲ ကေမာက္ကမေတြျဖစ္..။ ေနာက္ဆံုး က်မကိုယ္တိုင္ ဘားအံကို ေရာက္သြား..။ အဲဒီႏွစ္ေတြထဲမွာ.. ဘြယ္ကလည္း ေထာင္ထဲမွာ..။ သူက ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ ေထာင္ထဲ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ ျဖစ္ေနရခ်ိန္မွာ က်မကေတာ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ေသာကေတြထဲပဲ တ၀ဲလည္လည္..။ ဒါေၾကာင့္ပဲ က်မနဲ႔ သူ လံုးလုံး အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားၾကတာ..။ က်မဘယ္ေလာက္မ်ား တာ၀န္မဲ့ခဲ့သလဲဆို သူ႔အေမ အန္တီ၀င္း ဆီကိုေတာင္ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္တဲ့အထိ။ ကိုယ့္အပူကိုမွ အပူလို႔ ေအာက္ေမ့တတ္တဲ့ ေၾကာင္.. ပီပီသသ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ဘ၀ထဲ တလူးလူးတလိမ့္လိမ့္နဲ႔ပဲ.. က်မ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္..။ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္လိုက္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ထပ္ ဘ၀သစ္တခုထဲမွာ ရုန္းကန္ေနတုန္း..။ ဘြယ္.. ေထာင္က ျပန္လြတ္လာျပီတဲ့။ ၂၀၀၃…။<br /><br />သူရွိေနတဲ့ေနရာဆီ က်မ သြားေတြ႔တယ္။ သူ အမ်ားၾကီးပိုျပီး တည္ျငိမ္သြားျပန္တယ္။ သူ႔ေရွ႔မွာ က်မကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀နီးပါးတုန္းက ခက္ခက္ ျပန္ျဖစ္သြားေပမဲ့ သူကေတာ့ သိပ္ လူၾကီး ဆန္သြားခဲ့ျပီ။ က်မရဲ႕ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြက သူ႔ေရွ႔မွာက်ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ျပီ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူက ေထာင္ထဲက အေတြ႔အၾကံဳေတြ ပင္ပန္းဆင္းရဲခဲ့ရမွာေတြကို စကားလုပ္ျပီးေတာ့ေတာင္ မေျပာခဲ့လို႔ပါပဲ။ ျပန္ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းေန႔မွာတုန္းကေတာ့ သူနဲ႔ က်မ စိမ္းသြားတယ္လို႔ေတာင္ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။<br />ဒါေပမဲ့ အဲဒါ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္တမ္း စကားေတြ ထိုင္ေျပာၾကေတာ့ တိုင္းျပည္အတြက္ ရတက္မေအးတဲ့သူက သစၥာၾကီးသူပီပီ.. ႏိုင္ငံ့အေရးကိစၥကိုသာ အေလးအနက္ထားေတာ့တာကိုး။ ေနာက္ေတာ့ သူက.. သူ႔အေဖရဲ႕ အစဥ္အလာၾကီးခဲ့တဲ့ ပုဂံစာအုပ္တိုက္ကို ျပန္လည္ပတ္မယ့္ အေၾကာင္း.. လူငယ္ေတြအတြက္ လိုအပ္မယ့္ စာအုပ္မ်ိဳးေတြ ျပန္ထုတ္မယ့္အေၾကာင္းေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာတယ္။ သူ႔အေမအတြက္ကို ထည့္စဥ္းစားတာေတြဘာေတြလည္း ရွိလာျပီ။<br /><br />က်မ အျပင္ဘက္ ထြက္မလာခင္ ၂၀၀၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ ေနာက္ဆံုးပတ္ထိ သူနဲ႔ က်မ တပတ္တခါေလာက္ ဆံုျပီး ေကာ္ဖီဆိုင္ထိုင္္တယ္..။ စကားေတြ ေျပာတယ္..။ အရင္ကလို ကေလးမဆန္ၾကေတာ့ေပမဲ့ အရင္ကလိုပဲ က်မဟာ သူ႔ရဲ႕ ႏွမတေယာက္လို ရွိေနဆဲပါပဲ..။<br /><br />က်မက နင္အိမ္ေထာင္ေလး ဘာေလးျပဳဟာလို႔ ေျပာေတာ့ .. ေတာ္စမ္းပါဟာလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ဘာမွေတာ့ အေၾကာင္းမျပဘူး။ ငါ နင့္အတြက္ စိတ္မေအးဘူးဟ.. လို႔ က်မေျပာေတာ့ ေအာင္မယ္.. အေရးမပါလိုက္တာ ဟာ.. တဲ့။ ငါ့မွာ လုပ္စရာေတြအမ်ားၾကီး ရွိေသးတယ္ဟ.. တဲ့။ က်မ အလုပ္ထြက္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့လည္း နင္ေသခ်ာ စဥ္းစားျပီးမွ ဆံုးျဖတ္ေနာ္..တဲ့။ ဒီေလာက္ပဲ .. အရင္လို အၾကံမေပးေတာ့ဘူး..။ ေနာက္… ငါ အျပင္ထြက္ေတာ့မယ္လို႔ အသိေပးေတာ့လည္း မတားဘူး။ သူ တကယ့္ကို ေျပာင္းလဲ ရင့္က်က္ သြားခဲ့တာပါပဲ။<br /><br />++++++<br /><br />ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ တာ၀န္တခုအတြက္ ငါ ဆက္လုပ္ရမွာပဲ.. လို႔ က်မနဲ႔ ေနာက္ဆံုး စကားေျပာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ထိ သူ ေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ကို ထပ္ဖမ္းဖို႔ လာေနၾကျပီလို႔ သိထားတဲ့အခ်ိန္ပါ။ နင္ေရွာင္ေနလိုက္ပါဟာလို႔ က်မ အတုန္တုန္အလႈပ္လႈပ္နဲ႔ ေျပာေတာ့ ရယ္ေနတယ္။<br />က်မကေတာ့ တကယ့္ ဟာသပါပဲ..။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္.. အမွန္တရားအတြက္.. သူတို႔တေတြ အသာတၾကည္ပဲ အဖမ္းခံခဲ့ၾကျပန္တယ္။ ၂၀၀၇ ၾသဂုတ္လ ၂၁ရက္ေန႔ည..။ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္တဲ့။ ေတာ္ရံုႏွစ္ရွည္ေတာင္မဟုတ္.. ႏွစ္ ၅၀ေက်ာ္ .. ၆၅ႏွစ္နီးပါးေတြ..။ (တို္က္တိုက္ဆို္င္ဆိုင္ ဒီကေန႔ဆိုရင္ပဲ ၃ႏွစ္နဲ႔ ၂လ ရွိျပီ)။ သူတို႔အားလံုးဟာ ေထာင္ထဲမွာ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ အက်ဥ္းက်ခံေနၾကရသူေတြ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ၈၈ေနာက္ပိုင္းကာလတေလွ်ာက္လံုး သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဘ၀ေတြကို စြန္႔ထားၾကသူေတြ..။ သူတို႔ရဲ႕ ႏုပ်ိဳတဲ့ အခ်ိန္ေတြ.. အရည္အေသြးျမင့္ ဦးေႏွာက္ေတြနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းသံေယာဇဥ္ေတြကို ေက်ာခိုင္းျပီး လူထုခံစားခ်က္ေတြကိုသာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆို္င္ခဲ့ၾကသူေတြ..။<br />အဲဒီလို အသီးသီး စြန္႔ထားခဲ့ၾကရသူေတြထဲမွာ ဘြယ္ဆိုရင္လည္း အသက္ ၇၀ေက်ာ္အေမၾကီးကို တေယာက္တည္း ထားထားခဲ့ရတာ..။ အဲဒီတုန္းက က်မ စိတ္ထိခိုက္ခံစားရတဲ့အထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္မႈေတြကို ရွက္ေနမိတဲ့ ခံစားခ်က္ပါ ပါေနခဲ့ပါတယ္။<br /><blockquote>ဘြယ္ကေတာ့ ေျပာဦးမွာပါပဲ..။ “ဒါေတြက ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ပါဟာ.. ကိုယ္ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ၾကတာပါပဲ.. ငါက ဒါပဲလုပ္ခ်င္တာကိုး..” လို႔ပဲ.. ေျပာမွာပါပဲ။ </blockquote>ဒါေပမဲ့ က်မကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ သူ႔ကို လြမ္းတဲ့အခါတိုင္း ကုိယ့္ရဲ႕ အတၱအတြက္ ရွက္မိတာကိုေတာ့ ေဖ်ာက္မရႏိုင္တာ အမွန္ပါ။ အရင္လို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပီး ေမးခြင့္မ်ား ရရင္ေတာ့ ဘြယ့္ကို ေမးခ်င္ပါေသးတယ္။ စာေရးဆရာၾကီး ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က သူ႔ဘ၀မွာ အတၱဆိုလို႔ မခင္ဦးကို ခ်စ္မိတာပဲ ရွိပါတယ္လို႔ ဆိုခဲ့တာ..။ ခု ဘြယ့္မွာေရာ.. အတၱဆိုရင္ ဘာရွိမလဲလို႔ က်မရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာ သူငယ္ခ်င္းကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ျုပီး ေမးခ်င္ပါေသးတယ္..။<br /><br />+++++<br />ေအာက္တိုဘာ ၂၁</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-5392368233496903750?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-15858934694876203292010-10-13T08:54:00.007+07:002010-10-13T09:14:34.062+07:00ေဆာင္းသီတာေရ...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TLUVKWG9VSI/AAAAAAAADac/vkm6JP87wzs/s1600/220px-Gardeniaflower.jpg"><br /></a>ေဟးး ခက္.. လို႔ ေခၚသံၾကားလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အတန္းေဖာ္ အီရန္မေလး Niloo ။<br />ေတာ္ေတာ္ ေခ်ာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးပါ။ အသက္ ၃၀ေလာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္တယ္။ သူက က်မနဲ႔ အတန္းထဲမွာ အတြဲမိဆံုး အေဖာ္ပါ။ သူ႔ရဲ႕ ခက္ လို႔ ေခၚတဲ့အသံက သိပ္ပီတာပဲ။ အဲဒီအခါ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ က်မက ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္မ်ားစြာ.. ေျပာရရင္ ႏွစ္ ၃၀ရဲ႕ ဟိုးဘက္ကို ျပန္ ေရာက္ ေရာက္ သြားတာပါ။ ၁၉၈၆ မွာ ေမျငိမ္းရယ္လို႔ ျဖစ္ျပီး ေနာက္ပိုင္း က်မကို မေမျငိမ္း… ျငိမ္း.. မျငိမ္း.. ေရႊျငိမ္း လို႔သာ အေခၚမ်ားခဲ့ၾကတာမို႔ ခက္လို႔ ေခၚရင္ ၁၉၈၆ မတိုင္ခင္က သူငယ္ခ်င္းေတြပဲဆိုတာ ေသခ်ာတာေပါ့။ ခုေတာ့ ေက်ာင္းသူျပန္ျဖစ္သြားတဲ့ ဘ၀မွာ က်မက ေမျငိမ္းမဟုတ္ေတာ့။ ေနာက္ဆံုးနာမည္ကို ေခၚေလ့ရွိတဲ့ ဒီက ထံုးစံအရ အတန္းထဲမွာ က်မက ခက္ ျပန္ျဖစ္သြားျပီ။ ေကာင္းသားး.. က်မအတြက္ေတာ့ ေဟာင္းႏြမ္းျငီးေငြ႔တာရယ္.. လက္ရွိအေနအထားတခုမွာ စိတ္ပ်က္တက္တက္ ျဖစ္ေနတာရယ္.. ေပါင္းလိုက္ေတာ့.. ခက္ဆိုတာေလးက က်မကို တဖန္ ျပန္ သစ္ေစတယ္။ အဲဒီအခါ ေက်ာင္းပရိ၀ုဏ္ထဲ စာဖတ္ရင္း ဟိုးအရင္ကလိုပဲ ကဗ်ာေတြေတာင္ ေရးျဖစ္လို႔။ ၾကည္ႏူးစရာပါပဲ။<br /><br />+++++<br /><br />ဒါနဲ႔ပဲ ေဆာင္းသီတာကို လြမ္းေတာ့တာ။<br />ေဆာင္းသီတာဆိုတာ က်မ သိပ္ခ်စ္တဲ့ မွတ္မွတ္ရရ သူငယ္ခ်င္းေပါ့။ သူက နာမည္လွလွေလးနဲ႔ ညီအမ ၃ေယာက္ရွိတဲ့အထဲ အၾကီးဆံုးေပမဲ့ ဘာလို႔လဲမသိဘူး.. သူ႔ကို သူ႔မိသားစုက သီတာေလးလို႔ ေခၚၾကတယ္။ က်မကလည္း သူ႔ကို သီတာေလးလို႔ပဲ ေခၚတယ္။ က်မက သူ႔ထက္ နည္းနည္းငယ္ေတာ့ သူကလည္း က်မကို ခက္ေလးလို႔ ေခၚတယ္။ နာမည္ေလး လွသလို လူကလည္း တကယ္လွတာ..။ ျပီးေတာ့ က်မစိတ္ထဲ စြဲက်န္ေနခဲ့ရေလာက္ေအာင္ စိတ္ထား လွတဲ့သူငယ္ခ်င္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တခါတေလ စဥ္းစားမိတယ္.. က်မေတာင္ သူ႔ေလာက္ စိတ္ထား မလွႏိုင္ခဲ့ဘူးလို႔။ သီတာေလးက လွတဲ့အျပင္ သူ႔အေျခအေနကလည္း မာန္မာနရွိစရာျဖစ္ေပမဲ့ သိပ္ရိုးသားျဖဴစင္သူ။ က်မ နဲ႔ သူ.. ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ၾကျပီး အဲဒီအရြယ္မ်ိဳးမွာ တကယ္ ျပႆနာ ျဖစ္ေလာက္တဲ့ ကိစၥမ်ိဳးမွာေတာင္ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ စိတ္၀မ္းမကြဲႏိုင္ဘဲ ခ်စ္ခဲ့ၾကတာ..။ ၁၀တန္း တူတူေအာင္ျပီး တကၠသိုလ္တက္ၾကေတာ့ လည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ (ၾကည့္ျမင္တိုင္နယ္ေျမ) ျဖစ္သြားတဲ့ RC 3 မွာ တူတူ.. ၀ိဇၨၹာသခ်ၤာဘာသာ ယူၾကတာလည္း တူတူ..။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းတက္ျပီး သိပ္မၾကာပါဘူး.. သူရည္းစားထားေရာ..။ အဲဒီအခါ သူ႔ရည္းစားကို သူက ကိုကို လို႔ ေခၚေတာ့ က်မကလည္း ကိုကိုလို႔သာ ေခၚခဲ့တာ ႏႈတ္ကို က်ိဳးလို႔။ ေက်ာင္းတ၀က္တပ်က္နဲ႔ သူအိမ္ေထာင္က်သြားေတာ့ က်မျဖင့္ စိတ္ထိခို္က္လို္က္တာ။ သူနဲ႔ က်မ အဲဒီကတည္းက ကြဲသြားၾကတာ.. ခုဆို ၂၇ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။<br /><blockquote>သီတာေလးဟာ က်မအတြက္ေတာ့ ဇီဇ၀ါပန္းေလး တပြင့္ပဲ..။ ႏြမ္းသြားတာေတာင္ တမ်ိဳးေလး လွႏိုင္တ့ဲ ျဖဴျဖဴစင္စင္ ပန္းကေလး တပြင့္ေပါ့..။</blockquote><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TLUVKWG9VSI/AAAAAAAADac/vkm6JP87wzs/s1600/220px-Gardeniaflower.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 220px; height: 197px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TLUVKWG9VSI/AAAAAAAADac/vkm6JP87wzs/s320/220px-Gardeniaflower.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527347385144792354" border="0" /></a><br />ကိုယ့္အနားမွာ အလိမ္အေကာက္ေတြမ်ားလွတဲ့ ညစ္တစ္တစ္လူေတြကို ေတြ႔တဲ့အခါ သီတာေလးကို လြမ္းသလို.. သူ႔လိုပဲ ျဖဴျဖဴစင္စင္ ရွိတယ္လို႔ ခံစားရေစတဲ့ အျပံဳးမ်ိဳးကို ျမင္ရင္လည္း သီတာေလးကို လြမ္းတယ္..။ တခါမွ စိတ္မဆိုး စိတ္မခုခဲ့ရဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာဟာလည္း ဘ၀မွာေတာ့ စခန္းသာေလး တခုကို ၾကံဳၾကိဳက္ရတာနဲ႔ တူတူပါပဲ။ ခုထိ သီတာေလးကို သတိရရင္ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ အလြမ္း ကိုသာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိရဆဲပါ…။<br />ျဖဴစင္ေသာ ခ်စ္ျခင္းမ်ား..<br />ေလာဘမဲ့ တပ္ျငိျခင္းမ်ား…<br />ငယ္စဥ္ဘ၀က ေမတၱာတရားမ်ား…<br />အစြန္းအထင္းမဲ့ စြဲလန္းျခင္းမ်ားကိုသာ<br />အဖန္ဖန္ ျပန္လြမ္းဆြတ္ရဲ႕..။<br />ေဆာင္းသီတာ ေရ.. ။<br /><br />+++++<br /><br />(က်မဆီမွာ ဇီဇ၀ါပန္းပံု အသင့္မရွိလို႔ <a href="http://www.google.com/imgres?imgurl=http://1.bp.blogspot.com/_FD2QkfV-zqE/TCV59ofHB5I/AAAAAAAAAgc/nqkcX8q5HOU/s1600/220px-Gardeniaflower.jpg&imgrefurl=http://mamathiri.blogspot.com/2010_06_01_archive.html&usg=__cau18HbFvRHqdXM6fvVv-5RXzgM=&h=197&w=220&sz=11&hl=en&start=0&zoom=0&tbnid=hPyWlf8P8j8eWM:&tbnh=96&tbnw=107&prev=/images%3Fq%3D%25E1%2580%2587%25E1%2580%25AE%25E1%2580%2587%25E1%2581%2580%25E1%2580%25AB%26hl%3Den%26safe%3Dactive%26client%3Dfirefox-a%26rls%3Dorg.mozilla:en-US:official%26biw%3D1152%26bih%3D666%26gbv%3D2%26tbs%3Disch:1&itbs=1&iact=rc&dur=366&ei=ihW1TMO-GIKC8gbpyLGICg&oei=ihW1TMO-GIKC8gbpyLGICg&esq=1&page=1&ndsp=28&ved=1t:429,r:7,s:0&tx=68&ty=62">မမသီရိ </a>ဆီက ယူလိုက္ရပါတယ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-1585893469487620329?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-20332309591250447032010-10-10T23:21:00.009+07:002011-02-11T22:32:02.597+07:00ခ်စ္ျခင္းမ်ား (၂)<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TLHooskoP_I/AAAAAAAADaM/fJqb3RBKlJk/s1600/broken-heart-less-ron-gamble.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TLHooskoP_I/AAAAAAAADaM/fJqb3RBKlJk/s320/broken-heart-less-ron-gamble.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526454003617513458" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ဂက္စ္မီးဖိုေတြေရွ႕ရပ္တိုင္း Sylvia Plath<b> </b>ကို သတိရတာေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ…။<br />သာယာတဲ့ျမစ္ကမ္းေဘးထိုင္တိုင္းလည္း Virginia Woolf ကို အမွတ္မရပါဘူး။<br />အခ်ိန္မွန္မွန္ က်တတ္တဲ့စိတ္ေတြထဲမွာေတာ့ Frida Kahlo<b> </b>ကို သတိရေအာင္<br />ထည့္ ထည့္ ေတြးမိတာေတာ့ အမွန္…။<br />လူ႔ဘ၀မွာ ေငြေၾကးက ဘယ္ေလာက္မွ အေရးမပါဘူးလို႔ ေတြးတတ္ေအာင္<br />သင္ခဲ့တာေတာ့ Marilyn Monroe ပဲ။<br />ေမတၱာတရားအတြက္ စာရြက္စာတမ္းသက္ေသ မလိုဘူးဆိုတာကို အတည္ျပဳေပးတဲ့<br />Simone de Beauvoir ေၾကာင့္<br />အခ်စ္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို ပိုသိခဲ့။<br />ေလာကၾကီးထဲ ေနစရာရွားလိုက္တာလို႔ ေတြးမိရင္ေတာ့ Van Gogh ကို သတိရျပီး<br />ေျပာင္းခင္းကို မၾကည့္မိေအာင္ ေနရတယ္။<br />ငါ့ရဲ႕ လွပလွတဲ့ ဦးေႏွာက္ကို တန္ဖိုးမသိသူေတြအတြက္ မေပးေတာ့ဘူးလို႔မ်ား<br />ျမိဳ႕မျငိမ္း ေတြးေလသလား လို႔ သိခ်င္မိ။<br />အခ်စ္ ေငြေၾကး ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမႈ သားသမီး ခ်စ္ဇနီးဆိုတာေတြထက္<br />ဘာကမ်ား ပိုအေရးၾကီးခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ Elvis Presley က ေျပာျပမသြားခဲ့ဘူး…။<br />ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေတြဆီကေန ေလာကထဲမွာ ထြီစရာေတြ မ်ားလွတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ တကယ္ပဲ ခံစားခဲ့ရ….။<br />ကဲ… ခုေနခါ က်မ ဘယ္သူ႔ကိုမ်ား လြမ္းဆြတ္ရဦးမွာပါလိမ့္…။<br /></div><br />၁၀၊၁၀၊၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-2033230959125044703?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-76002149380005325012010-10-06T03:54:00.008+07:002011-02-11T22:32:29.343+07:00လိပ္ျပာခုတေလာ က်မစိတ္ေတြ ညစ္ေထးေနတယ္..။<br />ဒါနဲ႔ပဲ... ကဗ်ာလိုလို စာလိုလိုေတြ ေကာက္ေကာက္ျခစ္..။<br />အႏုပညာကို စိတ္ေျဖရာအေနနဲ႔ အသံုးခ်ရတာ အားနာေပမဲ့..<br />က်မဘ၀မွာ သူကသာ အျမဲတမ္းထြက္ေပါက္ ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TKuR8rrNh9I/AAAAAAAADaE/kUvuhghEV9Q/s1600/bfc.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 247px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TKuR8rrNh9I/AAAAAAAADaE/kUvuhghEV9Q/s320/bfc.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5524669839602190290" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">လိပ္ျပာ</span></span><br /></div><br /><div style="text-align: center;">တကယ္ဆို…<br />နာမည္ေလးကိုကလည္း လွျပီးသားပါ..။<br />အေရာင္ဘယ္လိုရွိရွိ<br />အဆင္းဘယ္လိုေနေန<br />အေသြးဘယ္လိုထင္ထင္<br />သူကေတာ့ လွျမဲပင္။<br /><br />ဒါေပမဲ့<br />လိပ္ျပာသန္႔ဖို႔တဲ့..<br />လိပ္ျပာ လံုဖို႔တဲ့..<br />လိပ္ျပာလွဖို႔တဲ့..<br />အဲလို သတ္မွတ္ၾကရဲ႕...<br />ဘာလို႔မ်ား သူနဲ႔မွ တင္စားသလဲ..။<br />ဖ်တ္ဖ်တ္ကြန္႔ျမဴးတတ္တဲ့ စိတ္အေန<br />လိပ္ျပာနဲ႔ တူေလသလား။<br /><br />ဟင့္အင္း.. က်မျဖင့့္ မထင္ေပါင္..<br />ညစ္ေထးသူေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးမွာ လိပ္ျပာမရွိႏိုင္..<br />အဲဒီအခါ<br />လိပ္ျပာဆိုတာ ႏွလံုးလွသူတို႔ထံမွာသာ<br />ဖ်တ္ဖ်တ္လြင့္ပ်ံလိမ့္..။<br />ဒါမွသာ<br />ေလာကကို ၀တ္မႈန္ကူးလို႔<br />ဖူးပြင့္ေစမယ္ ယံု..။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-7600214938000532501?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-12644828646564113942010-09-19T03:07:00.009+07:002010-09-20T22:17:44.716+07:00ပြင့္တူရြက္တူဒီရာသီ Fall မွာက ညေနခင္းေတြက ေရႊေရာင္ ေအးျမျမ..။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က ေမျမိဳ႕ရဲ႕ ညေနခင္းေတြကို သတိရစရာ။ ပန္းေရာင္စံုေတြ ေ၀တဲ့ ရာသီ။ အဲဒီလိုကာလမွာမွ က်မတက္ရတဲ့ ေကာလိပ္ေလးက က်မကို လြမ္းေအာင္ပဲ ဖန္ေလသလား.. အလြမ္းေျပလို႔ပဲ ေျပာရမလား မသိ..။ ေက်ာင္းေလးက က်မဘ၀ထဲက အေရးပါလွတဲ့ လိႈင္ေကာလိပ္ေလးနဲ႔ တူလြန္းတာပါပဲ။ ေရႊအိုေရာင္ အုတ္ကြက္ေတြနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြ..။ ျပီးေတာ့ ခပ္နိမ့္နိမ့္ ခပ္ျပားျပား အထပ္အေဆာက္အဦးေတြ…။ နိမ့္ေလွ်ာ ကုန္းျမင့္ လမ္းေတြ ရွိတာ..။ ျပီးေတာ့ အတြင္းထဲမွာ မ်က္စိလည္စရာ ေလွကားေလးေတြနဲ႔ အေပၚထပ္ေတြကို တက္ရတာ..။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TJUf9OMLRRI/AAAAAAAADZg/jB_mRUwMfXw/s1600/DSC07151.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TJUf9OMLRRI/AAAAAAAADZg/jB_mRUwMfXw/s320/DSC07151.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5518352055054058770" border="0" /></a><br />ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၃၀တုန္းက ေက်ာင္းသူလိုျဖတ္သန္းခဲ့.. ျပီးေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္မွာက်ေတာ့ ဆရာမလို ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့… က်မ အသည္းႏွလံုးထဲ အေတာ္စြဲျမဲေနရာယူခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းဟာ ခု က်မအနား ျပန္ေရာက္လာသလို..။<br /><br />ေက်ာင္း၀င္းထဲ.. ဆူဆူညံညံစားေသာက္တန္းေလးေတြ မရွိတာ..။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ရယ္ေမာသံေတြနဲ႔ ဗမာသီခ်င္းသံ လြင့္လြင့္ပ်ံ႔ပ်ံ႔ မရွိတာေတြေတာ့ ကြာသေပါ့ေလ..။ ဒီမွာေတာ့ ေက်ာင္း၀င္းက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ႏိုင္လွတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာသံေတြကို တခါတေလမွသာ ၾကားရတယ္။ က်မက တပတ္ ၂ရက္ .. တရက္ ၂နာရီခြဲသာ တက္ရတာမို႔ေရာ.. က်မရဲ႕ ေက်ာင္းခ်ိန္ေတြက ညေနေစာင္းေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ေရာ ထင္ပါရဲ႕။ ေက်ာင္းပရိ၀ုဏ္က ျငိမ္ဆိမ္ေနေလ့ရွိတာ..။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TJUf9vK79lI/AAAAAAAADZo/RmW2opngizU/s1600/DSC07158.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TJUf9vK79lI/AAAAAAAADZo/RmW2opngizU/s320/DSC07158.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5518352063907231314" border="0" /></a><br />ျပီးေတာ့ က်မတို႔ရဲ႕ စာသင္ခန္းကလည္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးရယ္..။ အတန္းထဲ လူ ၂၀သာ လက္ခံတာမို႔ က်မစိတ္ထဲေတာ့ ပ်င္းစရာ..။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္း စာသင္ရျပီဆိုေတာ့လည္း ကိုယ္ သိပ္သင္ခ်င္ေနတဲ့အျပင္ ကိုယ္စိတ္၀င္စားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ၾကားရ သိရလို႔ ထင္ပါရဲ႕... စာသင္ခ်ိန္ ၂နာရီခြဲဆိုတဲ့ စိတ္ေညာင္းစရာ အခ်ိန္အတိုင္းအတာက က်မအတြက္ေတာ့ ဘယ္လို ကုန္သြားမွန္းမသိ..။ ဆရာမ စာသင္ေနခ်ိန္တေလွ်ာက္ က်မဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်ာင္းဆရာမ တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာကို ေမ့ေနတယ္..။ ကိုယ့္မိသားစုကိစၥေတြကို ေမ့ေနတယ္..။ ကိုယ့္အလုပ္ခြင္ကို ေမ့ေနတယ္..။ ဆရာမနဲ႔အတူ စာေတြေဆြးေႏြးရင္း ဖတ္စရာေတြ ေလာဘတၾကီး ဖတ္ရင္း.. နားေထာင္စရာေတြ ေလာဘတၾကီး နားေထာင္ရင္း.. က်မက ဟိုး ႏွစ္ ၃၀တုန္းက ေက်ာင္းသူ ျငိမ္းခက္ခက္ ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ့္အသက္အရြယ္ကိုလည္း ေမ့သြားတယ္။ က်မစိတ္ထဲ ေက်ာင္းစာလုပ္ေနရတယ္လို႔ မထင္ဘဲ က်မသိခ်င္တာေတြကို ဆရာမက ေျပာျပေနတယ္လို႔ပဲ ခံစားရတယ္။ က်မဟာ သိလိုစိတ္ေတြမ်ားတဲ့ ေက်ာင္းသူေလး ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ ေရွ႔တပတ္က်ရင္ စာေမးပြဲတဲ့….။ က်မ စိတ္လႈပ္တရွားပဲ ျပင္ဆင္ေနမိတယ္။ က်မမွာ ဟိုတုန္းကလို စြမ္းရည္ေတြ.. အင္အားေတြ က်န္ေနေသးသလားဆိုတာ သိခ်င္ေနမိတာ ထင္ပါရဲ႕။<br /><br />+++++<br /><br />အတန္းက ၅နာရီမွာ စ..။ ညေန ၇နာရီခြဲမွာ ျပီးတာမို႔ က်မအတန္းျပီးခ်ိန္ဆို ေမွာင္စပ်ိဳးျပီ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TJUf-DcFPKI/AAAAAAAADZw/8gZiaBvn_jE/s1600/DSC07160.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TJUf-DcFPKI/AAAAAAAADZw/8gZiaBvn_jE/s320/DSC07160.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5518352069347851426" border="0" /></a>(အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေမွာင္ရီပ်ိဳး)<br /><br /></div>အတန္းအျပင္ကို ထြက္လိုက္ရင္ေတာ့ ေက်ာင္း၀င္းရဲ႕ ေနညိဳခ်ိန္ေအာက္မွာ က်မက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္ကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ မနက္အေစာၾကီးတုန္းက ရံုးအလုပ္ေတြနဲ႔ ပင္ပန္းထား.. ေန႔လယ္ခင္း တခ်က္နားျပီး အတန္းတက္ဖို႔အေရး သင္ခန္းစာ ၾကိဳဖတ္ျပီး ေက်ာင္းလာတက္။ ဆိုေတာ့ အတန္းျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ခႏၶာကိုယ္က တကယ္ပင္ပန္းေနျပီ..။ ဒီေတာ့မွ အတန္း ၅ခ်ိန္ေလာက္ စာေအာ္ဟစ္သင္ခဲ့ရလို႔ ပင္ပန္းျပီး အိမ္ျပန္ခ်င္ေနတဲ့ ဆရာမဘ၀ရဲ႕ ညေနခ်ိန္ေတြထဲ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ ေဟာ.. အိမ္မွာ မိသားစုက က်မကို ထမင္းစားဖို႔ ေစာင့္ေနေလာက္ျပီ။သားနဲ႔ သမီးကို အိမ္စာ ကူလုပ္ရဦးမွာ ထင္ပါရဲ႕။ ကေလးေတြအေဖလည္း ဒီေန႔ က်မ မအားတာမို႔ ဟင္းခ်က္ ဂ်ဴတီ၀င္ရျပီ။ မနက္လည္း အေစာၾကီးထျပီး အလုပ္ခြင္၀င္ရဦးမွာ..။ အင္း ဘာသတင္းေတြမ်ား ထူးမွာပါလိမ့္။ ခုခ်ိန္ဆို ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ အိပ္ယာက ထၾကျပီေလ။<br /><br />+++++<br /><br />တကယ္ေတာ့ ဟိုးတခ်ိန္တုန္းကလည္း အဲဒီလို ဘ၀အေမာေတြ ေတြးရင္းနဲ႔ အိမ္ျပန္ရတဲ့ ေက်ာင္းဆရာမ တေယာက္ရဲ႕ ပင္ပန္းမႈမ်ိဳးထဲ ႏြမ္းနယ္ခဲ့ရဖူးတာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ခုထက္ပိုျပီး အသက္ရႉရ က်ပ္ခဲ့တယ္ .. စိတ္ ပင္ပန္း ဆင္းရဲခဲ့တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ၈၈ ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းကိုးးး…။<br /><br />+++++<br /><br />ဘာလိုလိုနဲ႔ ဒီေန႔ဆိုရင္ပဲ ၂၂ႏွစ္တိုင္ခဲ့ျပီ။ (၁၈၊၀၉၊၂၀၁၀)<br /><br />+++++++<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-1264482864656411394?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-36288955275926260092010-09-15T06:01:00.008+07:002011-02-11T22:33:00.133+07:00ေၾကာင္<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TJAAEt-kcQI/AAAAAAAADYw/B-2JkWB4U0M/s1600/halloween_eyes_63.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XtYtqe1TZUI/TJAAEt-kcQI/AAAAAAAADYw/B-2JkWB4U0M/s320/halloween_eyes_63.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5516909624590364930" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ေၾကာင္</span><br /><br />ကိုယ့္ေခ်ာင္ေထာင့္ေကြးေလးထဲ<br />မီးအိမ္ေလးထြန္းေပးမလို႔..တဲ့…။<br />ဒါေပမဲ့ မိုးေလၾကမ္းလြန္း..<br />မီးဇာကုန္ ဆီခမ္းလြန္း…<br />တခါတခါက်ေတာ့လည္း ေလလံုျငိမ္သက္လြန္းသတဲ့..။<br />ဒါနဲ႔ပဲ.. ျငိမ္ျငိမ္ေလး ကုပ္ေကြးေနရ..<br />ဒီေခ်ာင္ကိုလည္း မခြာရက္ႏိုင္ဘူးတဲ့ေလ.. သူက။<br /><br />က်မကေတာ့ အေမွာင္ေၾကာက္သူ..။<br />ဒါေပမဲ့ အေမွာင္ထုထဲမွာပါပဲ<br />ေျခသံလံုေအာင္ တိုးဖြဖြလွမ္းေနရ..<br />လက္သည္းခၽြန္ျမေတြကိုေတာ့<br />မသိမသာ ကုပ္ေသြးထားမိပါတယ္..<br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ<br />မိုးေလၾကမ္းကို ခုခံရဲခဲ့…<br />ေမွာင္ထဲမွာ မ်က္လံုးေတြ လက္ပသူ က်မက<br />ေခ်ာင္ထဲက အပူကိုေတာ့ မုန္းတယ္..။<br /><br />အဲဒီအခါ...<br />အပူေခ်ာင္ကို စြန္႔ခြာ<br />ေမွာင္တ၀က္အလင္းမွာ ေပ်ာ္သေယာင္။<br />(၀၉-၁၄-၁၀)<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-3628895527592626009?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-64461172332037395102010-08-16T10:10:00.001+07:002010-08-16T10:13:45.448+07:00ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့..က်မေတာ့ ဒုကၡပါပဲ...။<br />Comment လံုးလံုးျပန္ဖြင့္တာ မပြင့္ဘဲ Moderate လိုျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မ ၀င္ၾကည့္ေတာ့လည္း Moderate မလုပ္ဘူးလို႔ Click ထားတာပဲ။ ခုေတာ့ လာေရးသြားၾကသမွ် comment ေတြ တခုမွ မတက္တဲ့အျပင္ က်မလည္း မေတြ႔ပါဘူး..<br />ဘာျဖစ္တယ္မသိ.. ကုိယ့္လူေတြ ကူၾကပါဦး.. ထံုးစံအတိုင္း....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1465408636792966631-6446117233203739510?l=maynyane.blogspot.com' alt='' /></div>ေမျငိမ္းhttp://www.blogger.com/profile/09214905357122056836noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1465408636792966631.post-58787517579868315292010-08-14T20:09:00.013+07:002010-08-19T19:55:50.651+07:00တကယ္ဆို အခ်ိန္ပဲ လိုတယ္…..သူငယ္ခ်င္းေတြက က်မကို သိပ္ေပ်ာက္တာပဲလို႔ ေျပာတိုင္း က်မ အျမဲ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ က်မ အျမဲအခ်ိန္ယူဆက္ဆံခဲ့တဲ့သူေတြက ေျပာတဲ့အခါ ပိုဆိုးပါတယ္။ တေလာကဆို ထိုင္းမွာက်န္ခဲ့တဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းက က်မကို gtalk ကေန chat တိုင္း တခါတေလ က်မက မရွိ။ တခါတေလ.. “သယ္ရင္း.. က်မ ေတာ္ေတာ္ မအားလို႔” လို႔ ျပန္ေျဖရပါတယ္။ ၾကာေတာ့ သူက က်မကို ေျပာတယ္.. ဘန္ကီမြန္းျပီးရင္ ခဗ်ား အလုပ္အမ်ားဆံုးျဖစ္မယ္တဲ့။ က်မ တကယ္ပဲ ၀မ္းနည္းသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တေန႔ က်မ အခ်ိန္ေသခ်ာယူျပီး သူ႔ကို ျပန္ရွင္းျပရပါတယ္။ က်မ ဘယ္လို မအားတဲ့ အေၾကာင္း..။ သူက ျပန္ေျပာပါတယ္။ လူတိုင္း မအားတာပါပဲ.. တဲ့.။ သူ အဲလိုေျပာတာကို က်မကေတာ့ “ခဗ်ားတေယာက္တည္း အလုပ္ရွိတာမဟုတ္ဘူး” လို႔ ေငါ့တယ္လို႔ က်မ ခံစားရပါတယ္။ ခုမွအေမရိကားေရာက္ေတာ့ မအားလွခ်ည္လားလို႔ အေငၚတူးတယ္လို႔ ခံစားရပါတယ္။ ျပႆနာက ထိုင္းမွာ ေနတဲ့ ၄ႏွစ္လံုးကေတာ့ က်မအလုပ္က အိမ္ကေန ထိုင္လုပ္ရတာဆိုေတာ့ တကယ္ကိုပဲ အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ပိုပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ထိုင္းမွာတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္မိတ္ေဆြ အမ်ားစုနဲ႔က အခ်ိန္လည္း တူတူပဲကိုး။ ဒီေတာ့ gtalk အတြက္ေရာ.. skype အတြက္ေရာ… Blog အတြက္ပါ က်မ အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ေပးႏိုင္ခဲ့တာပါ။ ခုကေတာ့ က်မက အေနာက္..သူတို႔က အေရွ႕… ကမၻာတျခမ္းစီ မွာေလ…။ ျပီးေတာ့ က်မဆီမွာ ဖိစီးမႈေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔။ <br />+++++++<br /><br />ဒါျဖင့္ က်မက gtalk မွာ invisible လုပ္ေနရေလာက္ေအာင္ ဘယ္လို မအားတာပါလဲ…။ က်မေနတဲ့ Maryland က အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အေရွ႔ဘက္ျခမ္းဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္နဲ႔ဆိုရင္ အခ်ိန္က ေန႔နဲ႔ည လံုးလံုးကြာပါတယ္။ ခုလိုေႏြရာသီဆိုရင္ က်မတို႔ဆီ ေန႔လယ္ ၁၂နာရီဆိုရင္.. ျမန္မာျပည္မွာ ည.. ၁၀နာရီခြဲပါ။ ထိုင္းမွာ ည ၁၁နာရီ။ စကၤာပူမွာ ည ၁၂နာရီပါ။ ေဆာင္းရာသီဆိုရင္ေတာ့ နာရီက တနာရီ ေနာက္ဆုတ္လို႔ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ေန႔ည အခ်ိန္ နာရီ၀က္ပဲ ကြြာပါ ေတာ့တယ္။ က်မဆီက ည ၁၁နာရီက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေန႔လယ္ ၁၀နာရီခြဲေပါ့….။ အဲလို ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနတဲ့အခါ အဲဒီက လူေတြကို အဆင္ေျပေျပ chat လုပ္မယ္ဆိုရင္ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္က က်မရဲ႕ မနက္ခင္း ၈နာရီေလာက္ကေန ေန႔လယ္ ၁၁နာရီေလာက္ထိရယ္… က်မရဲ႕ ညပိုင္း အေစာဆံုး ၉နာရီကေန ေနာက္ပိုင္းေလာက္ရယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းေလးေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ က်မရဲ႕ အလုပ္သဘာ၀ ကလည္း အခ်ိန္က ပံုမွန္မဟုတ္တာပါပါတယ္။ လူေတာင္ပံုမွန္မဟုတ္ေတာ့မွာ စိုးရေသး..။ ဒါျဖင့္ အဲဒီ အခ်ိန္ေတြ ၀န္းက်င္ေတြမွာ က်မ ဘာေတြ လုပ္ေနရပါသလဲ…။<br />++++++<br /><br />က်မရဲ႕အလုပ္က ထံုးစံအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ တပတ္ ၅ရက္ပါပဲ။ အလုပ္က အသံလႊင့္လုပ္ငန္းဆိုေတာ့ ဂ်ဴတီေတြက မနက္ပိုင္း ညပိုင္းခြဲထားရပါတယ္။ အဲဒီမွာ က်မက အမ်ားအားျဖင့္ မနက္ပိုင္းဂ်ဴတီ၃ရက္ နဲ႔ ညပိုင္းဂ်ဴတီ ၂ရက္က်ပါတယ္။ မနက္ပိုင္းသမားေတြရဲ႕အလုပ္ခ်ိန္က မနက္ ၄နာရီမွာ ရံုးအေရာက္ ၀င္ရျပီး ေန႔လယ္ ၁၂နာရီခြဲမွာ ဂ်ဳတီခ်ိန္ ကုန္ပါတယ္။ ညေနခင္းသမားေတြက ေန႔လယ္ ၁၂နာရီခြဲ ရံုး၀င္ရျပီး ညဘက္ Air Show ျပီးခ်ိန္ ကိုယ့္အလုပ္ေတြအားလံုးသိမ္းတဲ့အခ်ိန္ ျပန္ရပါတယ္။ အေစာဆံုး ည ၉နာရီခြဲေပါ့။ ျပီးေတာ့ နားရက္ တပတ္ ၂ရက္ကို အဆင္ေျပသလို အလွည့္က် နားၾကရေတာ့ နားရက္က ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့အျပင္ ၂ရက္ဆက္တိုက္လည္း နားရခဲလွပါတယ္။ <br /><br />က်မတို႔ မနက္ပိုင္းဂ်ဴတီေန႔ဆိုရင္ မနက္ ၃နာရီ အိပ္ယာထျ