Oct 26, 2017

အရင္အတုိင္းပဲလား … ရန္ကုန္



ရန္ကုန္ဟာ က်မရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမ...။
စည္ကားတဲ့လမ္းေတြေပၚ မက္မက္ေမာေမာ ေလွ်ာက္ခဲ့တာပဲ။
ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ကစ ဆင္ေျခဖံုးျမိဳ႕သစ္ေတြဆီအထိ... ခ်စ္ခဲ့တာပါပဲ။
ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၀င္း၊ ဆရာမ လုပ္ခဲ့ရာ လိႈင္တကၠသိုလ္၊ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္၀င္း... အားလံုးဟာ စြဲလမ္းစရာ..။
ဒီလိုပါပဲ... ဘယ္သူမဆို ကိုယ့္ဇာတိေျမကို ရွာၾကံစြဲလမ္းၾကမွာပါပဲ..ေနာ္။
ရန္ကုန္ရဲ႕ဘ၀ထဲ မြန္းက်ပ္မႈေတြ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္က စေရာက္လာခဲ့သလဲ.. မမွတ္မိခ်င္ေတာ့။ သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အံု႔မိႈင္းေမွာင္ေ၀ေနတဲ့ နိမိတ္ပံုကို ေတြ႔လိုက္ရျပီ။
ရပ္တည္ရာ ဘ၀အခန္းက်ဥ္းေလးေတာင္ ေမွာင္လို႔..........

"ငါ့အခန္းေလးထဲမွာ အလင္းတန္းမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္...
ၾကာလာရင္ အေမွာင္နဲ႔ ေနသားက်ေတာ့မယ္...
ငါ့အခန္းထဲကေန အျပင္ကို ထြက္...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးလည္း ငါ့အတိုင္းပဲ..."

စာသင္ခန္းထဲက တပည့္ေတြမ်က္လံုးက ေအးစက္ေမွာင္မိုက္..
သူတို႔က ပညာရခ်င္တာမဟုတ္ဘဲ ဘြဲ႕တခုသာ ရခ်င္ၾကတာတဲ့။
ဒါဟာ တန္ဖိုးမဟုတ္ဘူးလို႔ က်မေျပာတဲ့အခါ သူတို႔က လက္မခံခ်င္ၾက။
စာေမးပြဲအေျဖလႊာေပၚမွာ ေမးခြန္းေတြ ခ်ည္း ေရးကူးေပးလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသားလည္း စာေမးပြဲ ေအာင္တဲ့ ေခတ္တစ္ေခတ္ကို က်မ တကၠသိုလ္ဆရာမ ဘဝမွာ ျဖတ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။
န၀ေဒးရဲ႕ကဗ်ာေျဖခိုင္းတာကို နတ္သွ်င္ေနာင္ကဗ်ာေရးထည့္ထားလည္း စာေမးပြဲ ေအာင္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ျမန္မာ ပထမစစ္အေၾကာင္းေမးတာကို ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးပဲရလို႔ ေျဖခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့သူ ကိုလည္း အေအာင္ေပးရမယ္တဲ့။ အဲဒီတခ်ိန္ အေသအခ်ာ ရွိခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္မွာ
ေနာက္ေတာ့ ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့အခါ မေျဖႏိုင္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားေတြက ေအာင္စာရင္းေပၚက သူတို႔နာမည္ ေတြကို ေအာ္ဖတ္ျပီး ဆရာမေတြေရွ႔မွာ ေလွာင္ေတာင္ေတာင္ ရယ္ၾက။
အဲဒီအခါ က်မရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အခန္းေလးက ေမွာင္အတိက်..။
ကိုယ့္ရဲ႕ဆရာမဘ၀ထဲ..ရွက္ရြံ႔ေၾကကြဲလာ..။
ဒါျဖင့္ က်မရဲ႕ နံေဘး၀န္းက်င္မွာေကာ..။
က်ဴရွင္တ၀ိုင္း (xx) သိန္း... ရံုးးေတြမွာလည္း အဆင္ေျပခ်င္ရင္ (xx) သိန္း.. ေဆးရံုမွာလည္း (xx) သိန္းေလာက္ ေတာ့ေပး..။ ဘာပဲ မဟုတ္တာ လုပ္လုပ္ရတယ္.. ေပး(xx)သိန္း..။ ဒီလိုနဲ႔ အေမွာင္ထုက တျဖည္းျဖည္းသိပ္သည္း ၾကီးစိုးလာခဲ့။
ရိုးသား ၾကိဳးစားမႈက ထမင္းလာ မေကၽြးဘူးဆိုပဲ..။
အဲဒီအခါ က်မကိုယ္တိုင္ အေမွာင္နဲ႔ က်င့္သားရမွာ ေၾကာက္လာခဲ့။

+++++

"ငါ့အတၱကို အိတ္နဲ႔ ထုပ္လုိက္တယ္...
လူမျမင္ေအာင္ ယူကာ အမႈိက္ပံုးေလးထဲထည့္...
ကြဲသြားတဲ့ ငါ့ရင္ခုန္သံေတြ ျပန္႔က်ဲ...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီးးလည္း ဒီအတုိင္းပဲ..."

ရိုးသားဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ့အခါ ဘ၀ထဲမွာ ေရဆာရတာ.. ထမင္းဆာရတာေတြ မ်ားလာတယ္။
ေက်ာင္းသားေတြက "ေရာ့ဆရာမ..က်ဴရွင္လခ" လို႔ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေပးတဲ့အခါေတြမွာ
အတၱက တကယ္ပဲ အမိႈက္ပံုးထဲ ေရာက္ ေရာက္ သြားခဲ့တယ္။
ရွက္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ဘ၀လို႔ ခံစားရတဲ့အခါ အေမွာင္ထဲ တိတ္တဆိတ္ ေၾကကြဲ...။
အတၱတခုလံုး အမိႈက္ပံုးထဲ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ လူကေတာ့ စိန္ေရာင္ေရႊေရာင္ ျပိဳးုျပိဳးျပက္ျပက္ လက္ပ..လို႔၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ၾကီးရဲ႕ လမ္းေတြေပၚ ပပလႊားလႊားေလွ်ာက္ခဲ့..။
ကဲ... အဲဒါကေကာ တကယ္ပဲ ေက်နပ္၀င့္ၾကြားစရာလား။
(ရင္ထဲမွာေတာ့ တိတ္တိတ္ အသည္းကြဲေနခဲ့ရတာ ကိုယ္သာ အသိဆံုးေပါ့)

+++++

"ငါ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းတီးပစ္ခဲ့တယ္...
တမင္တကာ ကာရံထား...
ဒီတံတိုင္းမ်ား ျခားရင္းနဲ႔...
ဘ၀ရဲ့ ထြက္ေပါက္အေျဖမွန္ကို ရွာဆဲပဲ...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီးလည္း နာဖ်ားဆဲ..."

ႏွစ္ေလးဆယ္..။
ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးဆီမွာ မြန္းက်ပ္လြန္းလို႔ဆိုျပီးေတာ့ ..
သူ႔ဆီကေန မၾကာခဏ ခြာ ခြာျပီး ျမန္မာျပည္တနံတလ်ား.. သြားသြားလာလာ..လည္လည္ပတ္ပတ္။
အိမ္ျပင္ ခဏဘ၀ထဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပိုက္ပိုက္ေနခဲ့။
ျပီးေတာ့လည္း အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ရွိရာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးဆီကို ျပန္..။
ကိုယ့္အခန္းက်ဥ္းေလးဆီကို ျပန္..။
ဘ၀က်ဥ္းေမွာင္ေမွာင္ေလးဆီ ျပန္..။
ခပ္မွိန္မွိန္အျပံဳးေတြဆီကို ျပန္...။
က်ပ္က်ပ္သိပ္သိပ္ရယ္သံေတြရွိရာ ပလက္ေဖာင္းေတြဆီကို ျပန္..။

+++++

"ငါအခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းတီးပစ္ခဲ့တယ္...
အိမ္အျပင္မွာ လံုျခံံဳလည္း အိမ္ထဲက ႏွင္းက်တယ္...
ဘ၀ရဲ့ ထြက္ေပါက္ အေျဖမွန္ကို ရွာဆဲပဲ...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးလည္း အရင္အတုိင္းပဲ.."

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ရန္ကုန္ကို စနစ္တက် ခင္းက်င္းေပးဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးပါတယ္။
တကယ့္အလွဆိုတာနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေစတနာဆိုတာေတြကသာ ေလာကကို အလွဆင္နိုင္မယ္ ဆိုတာကို လူငယ္မ်ိဳးဆက္ေတြနားလည္လက္ခံဖို႔ ျပင္ဆင္ျပသခဲ့ဖူးပါတယ္။
ဗင္ဂိုးက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတြက္ နားရြက္ျဖတ္ခဲ့တာဟာ.. ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာစရာ မဟုတ္တဲ့့အေၾကာင္း..၊
ျမိဳ႕မျငိမ္းက လူေတြက သူ႔ဦးေႏွာက္နဲ႔ မတန္ေတာ့ဘူးလို႔ ခံစားရတာေၾကာင့္ပဲ ေျပးလာတဲ့ ကားေအာက္ ေခါင္းထိုးထည့္ခဲ့ေလသလားဆိုတာေတြ ေတြးျပီး အႏုပညာရွင္ရဲ႕တန္ဖိုးကို နားလည္သင့္တဲ့အေၾကာင္း...၊
ရိုးသားလို႔ ဆင္းရဲရတာဟာ ႏွာေခါင္းရႈံ႕စရာမဟုတ္တဲ့အျပင္ ထုတ္ေဖာ္ခ်ီးက်ဴးဖို႔ေတာင္ လိုတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း..။
ေကာက္က်စ္ယုတ္မာမႈကို ကိုယ္တိုင္မျပဳေပမဲ့ ဒီအတိုင္းလက္ပိုက္ၾကည့္ေနတာဟာလည္း အလိုတူ ရာေရာက္ေၾကာင္း..၊
"ျပည္သူဟာ ကိုယ္နဲ႔တန္တဲ့အစိုးရကိုပဲ ရတယ္"ဆိုတဲ့စကားအတြက္ 'ဒီေန႔လူငယ္ေတြမွာ တာ၀န္ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ... အမ်ားၾကီး ေျပာျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့.... ရယ္သြမ္းေသြး သံေတြ ၾကားထဲက ထြက္ေျပးခဲ့ရ။
အဲဒီအခါ.. လက္ေတြ႔ဘ၀ အိမ္ခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ... ႏွင္းမုန္တိုင္းေတြ သည္းသည္းက်..။

+++++

"လူတုိင္းကမင္းကို ခ်စ္ေတာ့ခ်စ္ၾကမယ္...
ျပန္အဆင္ေျပမွာပါ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္နဲ႔ကြယ္...
မင္းအျပစ္မဟုတ္ခဲ့တာ ငါတို႔ နားလည္...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးရယ္ မငိုလုိက္နဲ႔..."

က်မကိုယ္တိုင္ေတာင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးက စိတ္ပ်က္စရာလို႔ ညည္းညဴျငိဳျငင္ဖူးခဲ့ပါတယ္။
ၾကည့္ပါဦး... က်မလည္း သူ႔အေပၚမွာ ရက္စက္ေစာ္ကားခဲ့တာပဲ..။
တကယ္မွာေတာ့ သူ႔ခမ်ာက လူတကာ ျပဳသမွ် ႏုရသူ။
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္.. ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ ေသြးေတြ ေပက်ံခဲ့ရရွာတာလည္း သူ..။
၆၂ ေသြးေတြလည္း သူ႔ဆီမွာပဲ က်ခဲ့။
၇၄..၇၆ ေသြးေတြေခၽြးေတြလည္း သူ႔ဆီမွာပဲ က်ခဲ့။
ရွစ္ေလးလံုးေသြးေတြလည္း..
ေရႊ၀ါေရာင္ေသြးေတြလည္း...
ျပည္သူေတြရဲ႕ ဘ၀ထဲ ငတ္ရသမွ် မ်က္ရည္ေတြကလည္း သူ႔ဆီမွာပဲ က်ခဲ့..။
ေတာ္လွန္ေသြးေတြလည္း သူ႔အေပၚမွာပဲ က်ခဲ့။
ဒီေလာက္ပုန္ကန္တဲ့ျမိဳ႕ ပ်က္သြားေအာင္ ပစ္ထားလိုက္ၾကစမ္း.. ဆိုတဲ့ အာဏာရူးေတြရဲ႕ အမုန္းကလည္း သူ႔အေပၚမွာပဲ က်ေရာက္ခဲ့..။
ေနာက္ဆံုး ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သူ႔အေပၚ အျပစ္ပံုခ်လို႔ စြန္႔ခြာ ထြက္ေျပးခဲ့။

+++++

သစ္ပင္အက်ိဳးအေၾကေတြ... ယင္တေလာင္းေလာင္းအမႈိက္ပံုုေတြ.. ။
အလုပ္လက္မဲ့ ေလလြင့္ လူငယ္ေလးေတြ.. ကေလးအလုပ္သမားေလးေတြ..။
ထမင္းငတ္ေနတဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြ..။ ခိုးစား လုစားေနရတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြ..။
စနစ္တက် အဖ်က္ဆီးခံခဲ့ၾကရလို႔ စိတ္ဓာတ္က်ိဳးေက်ေနရွာတဲ့ ျမိဳ႔ၾကီးသူ ၿမိဳ႕ၾကီးသားေတြ..
မိဘ ဆရာ အႆျပာပူးေပါင္း ကေလးပညာေကာင္း.. ဆိုသလို ပိုက္ဆံကိုပဲ မ်က္ေစ့စံုမွိတ္ ၾကည့္ေနရလို႔ အနေႏၱာအနႏၱ ငါးပါးဆိုတဲ့ေနရာမွာ အထိုင္ရခက္ေနတဲ့ ဆရာေတြ..။
စိတ္ညစ္သမွ် ဒါခ်လိုက္ရင္ ေမ့တယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ၾကြေဆးျပားေတြ...။
ပါတီမွာ ဘာေကၽြးမွာလဲ.. ထံုးစံအတိုင္း ၾကယ္သီး ေပါ့..တဲ့။
ၾကယ္သီးညေတြထဲမွာ ဘ၀ဆိုတာ ေပ်ာ္စရာ.. ေခါင္းေလးတခါခါနဲ႔ ျငိမ့္လို႔ဆိုပဲ..။
လူစုလိုက္ပါ.. ၁၀ေယာက္ျပည့္ရင္ တစ္၀ိုင္းစာလုပ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ္လံုးတီး ျမန္မာမ ျပပြဲေတြ..။
'အကို က်မကိုေခၚပါ ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလို႔ပါ.. ေလွ်ာ့ေပးပါ့မယ္'ဆိုတဲ့ ေစ်းေရာင္းပြဲေတြ..။ 
လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္သလို ဘီယာဆိုင္ထိုင္တာလည္း ယဥ္ေက်းမႈပဲလား။
KTV ဆိုတာ သီခ်င္းဂီတ ဝါသနာပါသူေတြ .. အပန္းေျဖ စိတ္ေျပ သီခ်င္းေတြ ဆိုဖို႔ပဲလား..
ရိုးသားေနလို႔ မရတဲ့ေခတ္ဗ်... မရူးစမ္းပါနဲ႔ .. ဆိုတာေတြ။
ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း.. ဆိုတာေတြ။
ေတာ္ပါေသးရဲ႕..၊ သမီးေလးက လွလို႔.. က်မတို႔ အသက္ရွွဴေခ်ာင္ေနတာ.. သမီးရဲ႕ 'စပြန္စာ' က မဆိုးဘူး ဆိုတာေတြ။
အဲဒါေတြကို ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးက ရြက္ထားရတာ..။
သူ႔ခမ်ာလည္း နံေစာ္ေပပြလို႔..၊ ရီေ၀မူးယစ္လို႔..၊ နာက်င္ေၾကမြလို႔ ရွိေနရွာမွာ..။

+++++

ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေသးတဲ့ဘ၀ေတြ..။ ေတြ႔ေနရဆဲ..
က်မ ေမြးဖြားခဲဲ့... ၾကီးျပင္းေနထိုင္ခဲ့... စြန္႔ပစ္ထြက္ေျပးခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္..။
သူ႔ဘ၀ မိတ္ကပ္ေရာင္ေလးေတြ နည္းနည္းေၿပာင္း.. သာေတာင့္သာယာသလို ရယ္သံေလးေတြ ၾကိဳၾကား ၾကိဳၾကား စြက္လို႔..။ ခုေရာ .. တကယ္ ေပ်ာ္ေနရၿပီလား ရန္ကုန္ေရ

"လူတုိင္းကမင္းကို ခ်စ္ေတာ့ခ်စ္ၾကမယ္...
ျပန္အဆင္ေျပမွာပါ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္နဲ႔ကြယ္...
မင္းအျပစ္မဟုတ္ခဲ့တာ ငါတို႔ နားလည္...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးရယ္ မငိုလုိက္နဲ႔..."

++++

က်ားေပါက္ ရဲ႕ အရင္အတိုင္းရန္ကုန္ဆိုတဲ့ အဲဒီ သီခ်င္းေလးက လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ ကတည္း က က်မကို ဆြဲေဆာင္ခဲ့တယ္.. က်မ ထားပစ္ခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္ကို က်မ စိတ္ထဲ ျပန္ ေရာက္ ေအာင္ ဒီသီခ်င္း ေလးက ပစ္ထည့္ခဲ့တယ္။ က်ားေပါက္က ဘယ္လို ခံစားခ်က္နဲ႔ဆိုခဲ့တယ္ မသိႏိုင္ ေပမဲ့ ခံစားသူေတြ ဘက္ကေတာ့ ကိုယ့္အျမင္ အေတြးနဲ႔ ခံစားျမဲမဟုတ္လား..။
ခုဆိုရင္ပဲ ဒီသီခ်င္းေလးေတာင္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ခ်ဥ္းခဲ့ၿပီ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီး ျပန္အဆင္ေျပၿပီလား.. ဒါမွမဟုတ္ငိုေနရဆဲလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကေတာ့ က်မ ရင္ထဲမွာ ခုထိ ခုန္ေပါက္ေနဆဲ

https://www.youtube.com/watch?v=7FSTdrymR2M

၃၁ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၇။



Sep 21, 2017

" စိတ္ကူးယဥ္ၾကရေအာင္လား ဂၽြန္ေရ…"


ဘယ္သူဟာ ေသျခင္းအတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္လဲ စဥ္းစားရင္ ပထမဆံုး သတိရတာ.. ခင္ဗ်ားပါပဲ ဂၽြန္.. Kurt Cobain လို ေသျခင္းကို ကုိယ့္ဘာသာ မေရြးခ်ယ္ခဲ့ေပမဲ့ အႏုပညာ နဲ႔ လူသားျဖစ္တည္မႈ ကို ခန္႔ညားေလးစားတဲ့ ခင္ဗ်ားဟာ ေသျခင္းအတြက္ အဆင္သင့္ ရွိေနခဲ့ ၿပီးသားလို႔ ယံုတယ္.. ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္တာဟာ လူသားျဖစ္ တည္မႈ ကို ခ်စ္တာပဲဆိုတာ..       ခင္ဗ်ားၿပလို႔ က်မ ေတြ႔ခဲ့တာ သိလား။ ဘာအေရးၾကီးလဲ စဥ္းစားေတာ့ ဒီကေန႔ ကို တည့္တည့္ ရင္ဆိုင္ဖို႔သာ အေရးၾကီးတာလို႔ က်န္ရစ္သူ ယုိကိုဆီက က်မ ရတယ္။
ယိုကိုေၾကာင့္ Beatles ေတြ ၿပိဳကြဲခဲ့တယ္လို႔ စြပ္စြဲရင္ က်မကေတာ့ လက္မခံခ်င္ပါဘူး။ လူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ဂီတ အျမဳေတၾကီးတစ္ခု ၿပိဳကြဲခဲ့တယ္တဲ့လား.. ဒါဆို ေရာ့ခ္ ဘုရင္ ၄ပါး ရဲ႕ ဂီတ ဂုဏ္သိကၡာ နဲ႔ ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႕နက္ရိႈင္းမႈကို ထိခိုက္ပါ့မယ္… ။ အခ်စ္ ဆိုတာရယ္.. အႏုပညာ ရယ္ဟာ တူတူပဲ.. တခါတေလမွာ နားလည္ရ ခက္ ေလာက္ေအာင္ လ်ိဳ႕ဝွက္တယ္ .. မဟုတ္လား..။ တခါတေလမွာ အႏုပညာဆိုတာ .. အခ်စ္ဆိုတာေတြက သူ႔ဘာသာ သီးျခားျဖစ္တည္ တတ္ ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဂၽြန္ နဲ႔ ယိုကို ႏွစ္ေယာက္တည္းဟာ အႏုပညာျဖစ္ခဲ့ႏိုင္ပါတယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အႏုပညာကို အေျခခံတဲ့ဲ့ အခ်စ္နဲ႔ပဲ စစ္ဆန္႔က်င္ေရးေတြ.. ကမၻာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥေတြ အတူတူ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေရးၾကီးတာက ဂီတ နဲ႔ အႏုပညာ နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ အခ်စ္နဲ႔ ေလာကကို သာယာေစခဲ့ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။ ရပါၿပီ.. ဂၽြန္ နဲ႔ ယိုကိုကို ၾကည္ျဖဴလို႔ ရပါၿပီ။ ဘာမွ မ်ားမ်ား မေတြးဘဲ ေနၾကစို႔။
++++
ေလာကထဲ ေနရထိုင္ရ ခက္လာရင္လည္း ခင္ဗ်ားကိုပဲ သတိရတာပဲ ဂၽြန္ .. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ယုိကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ၾက တယ္။ ခင္ဗ်ား ေယာဂကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္.. ေယာဂီ ကိုလည္း ၾကံဳခဲ့တယ္..။ ေၾကကြဲ နာက်င္ ရတာေတြ ေၾကမြ ေပ်ာက္ရွရတာေတြ .. ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုအတြက္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ တာေတြ.. လူသားေတြ အေပၚ ထားတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အခ်စ္ေတြ.. ။ ခင္ဗ်ားဟာ အႏုပညာပါပဲ ဂၽြန္.. ။ ဒါနဲ႔ .. ခင္ဗ်ား သစၥာေရာ မဲ့ခဲ့ဖူး သလား..။ သစၥာမဲ့ ခံခဲ့ရဖူး မွာေတာ့ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ … ။ အႏုပညာသမားမွန္ရင္၊ တစံုတေယာက္.. ဒါမွမဟုတ္.. ဒါ့ထက္မကရဲ႕ သစၥာေဖာက္မႈကို ခံခဲ့ၾကရတာ ေလာကနိယာမ တစ္ခုလိုပါပဲ။ အဲဒီ သစၥာ ေဖာက္ ခံရမႈကို အံတုတဲ့ အႏုပညာေတြ ဖန္တီးႏိုင္ရင္ ဒါ အျမတ္ပဲေနာ္။
ဂၽြန္ရယ္.. ခုထိေတာ့ က်မ ႏွလံုးသားမွာ ဘယ္အရာကမွ ခင္ဗ်ားရဲ႕ Imagine ကို မေက်ာ္ ႏိုင္ ေသး.. ခင္ဗ်ားေျပာခဲ့ဖူးသလိုဆို ခင္ဗ်ားရဲ႕ ယိုကိုဆီက ျမစ္ဖ်ားခံတာပါဆိုတဲ့ Imagine က ခုထိ က်မကို တျမည့္ျမည့္ နာက်င္ေနေစဆဲ…။ အို.. လူအမ်ား ၾကီးကို နာက်င္ေနေစ ဆဲလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..။ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ I'm not the only one … I hope someday you'll join us .. ဆိုသလို။ 
ဂၽြန္ .. ခင္ဗ်ား စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့သလို ဘာတိုင္းျပည္.. ဘာနယ္နိမိတ္.. ဘာလူမ်ိဳး.. ဘာ ဘာသာေရး အစြဲမွ မရွိတဲ့ ကမၻာ ဆို ရင္ သိပ္ေနလို႔ ေကာင္းမွာပဲလို႔..။ ဒါေပမဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ တရားကိုယ္ သေဘာ ေတာ့ ရွိဖို႔ လိုမွာေပါ့ ေနာ္။ ဒါမွပဲ လူတိုင္းက ဘာကိုမွ မမက္ေမာ.. မလုယက္.. မဖ်က္ဆီး .. ခိုက္ရန္ မျဖစ္.. မသတ္မျဖတ္ ဘဲ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းထဲ ေမြ႔ေလ်ာ္လို႔ အႏုပညာ   ေတြသာ ဖန္တီးၾကမယ္.. မေကာင္း ဘူးလား..။ အႏုပညာသမားစစ္ရင္ေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္မွာပဲ လို႔လည္း ယံုတယ္..။    ဟုတ္တယ္မို႔လား ဂၽြန္ …။
Imagine there's no country
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace...
++++++++
ဒီလို ေတြးလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လွတယ္လို႔ ေဝဖန္ၾကမယ္ဆိုလည္း ဒီလို ၿငိမ္းခ်မ္းၾကည္လင္တဲ့ စိတ္ကူးမ်ိဳးကေတာ့ ယဥ္ၾကရံုေပါ့ ဂၽြန္ရယ္.. လက္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္အားလံုးရဲ႕ အစ က စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းပဲ မဟုတ္လား။ အနည္းဆံုး စိတ္ကူးယဥ္ျဖစ္  ၿပီဆိုရင္ကိုပဲ .. အစ တစ္ခု ပ်ိဳးၿပီ မဟုတ္လား။
ဒါကိုသာ နားလည္ႏိုင္ျပီ ဆိုရင္ေတာ့ က်မတို႔အားလံုး သီခ်င္းတပုဒ္ကို အတူဆိုလိုက္ၾကဖို႔သာ..။
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one
+++++++
ဒါေပမဲ့ ဂၽြန္ေရ… ခု ကမၻာၾကီးကေတာ့ျဖင့္ ၾကာေလေလ.. ပိုဆိုးေလေလ..။ ျငိမ္းခ်မ္းမႈဟာ ေနရာ အႏွံ႔မွာ အျခိမ္းေျခာက္ ခံေနရတယ္ … ။ ေမတၱာတရားက အေစာ္ကား ခံေနရ တယ္..။ ဂုဏ္သိကၡာ ေတြက အေလွာင္ ေျပာင္ ခံေနရတယ္…။ နည္းပညာေအာက္မွာ အသိပညာေတြက မွိန္ေဖ်ာ့..။ လက္နက္မ်ိဳးစံုေအာက္မွာ လူ႔အသက္တာ ဆိုတာေတြ က စမ္းသပ္ပစ္ကြင္းေတြျဖစ္လာ..။ တန္ဖိုး ဆိုတာကလည္း အဖိုးတန္မႈ မဟုတ္ ေတာ့။ အခ်စ္ဆိုတာက အသက္ရႉသံျပင္းျပင္းနဲ႔ ေလာဘ.. လို႔ အဓိပၸါယ္ ထြက္လာျပီ။ ပိုဆိုးတာက တခ်ိဳ႕ အႏုပညာေတြကို ဟားစရာ ရႈတ္ခ်စရာလို႔ သတ္မွတ္ လာၾကတဲ့ ကိစၥပဲ.. ။   ေျပာၾကတာေတာ့ ကမၻာၾကီးက ရြာၾကီးျဖစ္လာျပီဆိုပဲ ဂၽြန္ရယ္..။ အင္း က်မ ျမင္တာေတာ့ ကမၻာၾကီးက ရြာေလာက္သာသာ နီးစပ္လာခ်ိန္မွာ အမုန္းမီးေတြ အလြယ္တကူ ကူးစက္ လာတာကိုပဲ ျမင္ပါတယ္။ ေမတၱာတရား ကေတာ့ျဖင့္ ကူးစက္      ခဲေလျခင္း ဂၽြန္ေရ…။ 
ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္းေတြ မေတာ္ေလာဘေတြ ေဝးရာ.. တစ္္ေယာက္ နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေသြးသား ရင္းလို ခ်စ္ၾကည္ၾကဖို႔ရာတဲ့လား…။ ဂၽြန္ေရ… ခုေတာ့.. က်မမွာ ဂၽြန္႔ကို လြမ္းဆြတ္ရတာ ကလြဲလို႔ ေျဖ ေျပစရာမရွိ…။
Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

+++

ဗုဒၶကေတာ့ ေျပာထားတယ္ ဂၽြန္.. ကိုယ္တစ္ဦးခ်င္း ေကာင္းဖို႔ အဓိက လုပ္ပါ တဲ့။ ဟုတ္တာေပါ့ ေနာ္.. အဲလို လူအမ်ားၾကီးက တစ္ဦးခ်င္းေကာင္းဖို႔ လုပ္လာရင္ လူေကာင္းေတြ အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီး ရွိလာ မွာ။ အဲလိုနည္းနဲ႔ပဲ တစက္တေပါက္ခ်င္း စုရာက ေအးျမတဲ့ ေရျပင္ၾကီး.. သဲတစ္ပြင့္ခ်င္း စုရာက သာယာ ျပန္႔ပ်ဴးတဲ့ သဲေသာင္ျပင္ၾကီးလို… ေပ်ာ္စရာ ကမၻာၾကီး ျဖစ္လာမွာေပါ့ေနာ္..။
အင္း.. ေျပာႏိုင္ပါတယ္..။ က်မတို႔ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ မက္ေနတယ္.. လို႔။
ဒါေပမဲ့ ဒီလို စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ မ်ိဳးေတာ့ လူတိုင္း လူတိုင္း လူတိုင္း ကို မက္ေစခ်င္တာ မဟုတ္လား ဂၽြန္….
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one ..

+++++

ဒီေန႔ေတြမွာ သိပ္လြမ္းတာပဲ ဂၽြန္ ..
စိတ္ကူးယဥ္တတ္တဲ့ ကၽြန္မက ခုေန ဂၽြန္သာ ရွိေနေသးရင္ .. ယိုကို နဲ႔ တြဲလို႔ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ အျဖဴေရာင္ေတြ လႊမ္းျခံဳထားမယ့္ တေနရာရာမွာ အဝတ္ျဖဴေတြ ဝတ္လို႔ပဲ.. Imagine သီခ်င္းကို စႏၵယားတီးၿပီး ဆိုရင္း ဆႏၵျပဦးမယ္လို႔ ယံုတယ္။ အဲလိုဆို ကၽြန္မလည္း ဂၽြန္႔အနား အေရာက္သြားၿပီး ပူးေပါင္းအားျဖည့္မယ္.. ဒါဟာ အႏုပညာသမားတို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္ရာပဲ မဟုတ္လား ဂၽြန္..။ အဲလိုနဲ႔ပဲ ခင္ဗ်ားကို ပိုသတိရေတာ့တာပဲ ဂၽြန္ ..  ခင္ဗ်ားေရာ .. ေကာင္းကင္ဘံုမွာ ေနလို႔ ေပ်ာ္ရဲ႕လား ဂၽြန္…

ေမၿငိမ္း
၂၈ ဇြန္ ၂၀၁၇။

John Lennon ရဲ႕ ၇၇ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ (ေအာက္တိုဘာ ၉ ရက္ ၁၉၄၀) အတြက္ သတိတရ… Idea Magazine



Aug 17, 2017

မိုးေရ..


ကိုယ့္နားက ျမင္ကြင္းအားလံုး မိႈင္းညိဳ႕ေနျပီး တခ်ိန္တည္းမွာပဲ စိမ္းစိုေအးခ်မ္းေနတယ္..။ မိုးေတြအဲလို ေရပါပါနဲ႔ ဆက္တိုက္ရြာတာကို ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး ၾကံဳခဲ့ဖူးသမွ် တခါမွ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလိုက္တာလို႔ မေတြးမိခဲ့ဖူးတာကိုလည္း သတိရတယ္။
ဘယ္အရြယ္ကတည္းက မိုးေန႔ေတြကို ခ်စ္ခဲ့တာပါလိမ့္…။
က်မက မိုးနဲ႔ပတ္သက္ရင္…
မိုးစက္မိုးေပါက္ေတြ..
အျပိဳင္အဆိုင္ပြင့္ၾကတဲ့ပန္းေတြ..
မိုးေရစိုတဲ့ ေတာင္ပံေတြကို ဖြားဖြားထေအာင္ သုတ္သင္ခါထုတ္ေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြ..
ျပီးေတာ့ မိုးရဲ႕ရနံ႔ ..မိုးရဲ႕ ေလေျပ.. မိုးရဲ႕ အေငြ႕အသက္.. မိုး ဆိုတဲ့ အမည္နာမ.. အားလံုးကို ခ်စ္တာ။
မိုးေတြ သည္းသည္းရြာျပီဆို.. ခုခ်ိန္ အသက္ ၅၀ေက်ာ္ထိေအာင္ က်မ ျငိမ္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္ ေကာင္းတုန္း။
ဒါေပမဲ့ မိုးကို အႏုစိတ္ ခံစားတတ္လာတာကေတာ့ အရြယ္ေရာက္မွပါ။
အထူးသျဖင့္ေျပာရရင္ေတာ့.. တကၠသိုလ္ေရာက္မွ။
ေက်ာင္းသူဘ၀.. မိုးရြာျပီဆို.. အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ဆီ အေျပးသြားျပီး မိုးေရေတြ ေရျပင္ေပၚ ျမားတံ လို က်ေနတာကို ခဏခဏ ထိုင္ၾကည့္ဖူး။
၈၈ မတိုင္ခင္... တံတားျဖဴက ခရမ္းျပာဆိုတဲ့ လဘက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲမွာ ထိုင္ရင္း မိုးသည္းသည္းေအာက္က ကန္ေပါင္ဆီကို ဆိုင္ေလးရဲ႕ နံရံသစ္ေခ်ာင္းတိုင္ က်ဲက်ဲေတြၾကားကေန ေငးရင္း က်မရဲ႕ ပထမဆံုး လံုးခ်င္း၀တၳဳ သီခ်င္းႏွင္းဆီကို ေရးခဲ့တာ ..။
အဲသည္တုန္းက … ခရမ္းျပာမွာ.. ကိုေန၀င္း ရွိတတ္တယ္။ ကိုရဲလြင္ ရွိတတ္တယ္။ တခါတခါ ကိုခင္၀မ္း ရွိ တတ္တယ္။ တခါတခါ ခိုင္ထူး ရွိတတ္တယ္။ အဲဒီလူေတြကို နတ္ဘုရားလို ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္ၾကတဲ့၊ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ထဲက စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာ ေပါက္စေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီထဲမွာ စာေရးဆရာေပါက္စ.. ကဗ်ာေရး သူ ေပါက္စ.. တစ္ဦးတည္းေသာ မိန္းကေလး..က်မ ရွိတယ္။ ခရမ္းျပာဟာ..စာေပ ဂီတ စတဲ့ အႏုပညာတို႔ ဆံုရာ အရပ္ေလးတခု။ မိုးသည္းတဲ့ေန႔ေတြဆို တဆိုင္ လံုး စားပြဲျပည့္ လူရွိေနပါလ်က္နဲ႔ လူမရွိသလို ၿငိမ္တိတ္ ေအးခ်မ္း..သီခ်င္းေအးေအးသံေလး တခ်ိဳ႕သာ လြင့္ပ်ံေနတတ္တာ။
၄ႏွစ္နီးပါးေနခဲ့တဲ့ ဘားအံ.. ၅ႏွစ္ေက်ာ္ေနခဲ့တဲ့ ေမာ္လျမိဳင္.. ႏွစ္ေနရာစလံုးက မိုးေကာင္းတဲ့ ေဒသေတြ…။ ရက္ဆက္ မိုးေတြ သည္းသည္း ရြာလို႔ မိုးေရေအးစက္စက္ေတြထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရရင္ ခ်မ္းတဲ့ၾကားက ေပ်ာ္ ခဲ့ ရတာပါပဲ။ ေမာ္လျမိဳင္မွာတုန္းကဆို .. မိုးေတြ သိပ္ရြာမွပဲ တမင္တကာ ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ စက္စဲကမ္းေျခဘက္သြားၿပီး မိုးသံ ေလသံ တဝုန္းဝုန္းကို မခိုင့္တခိုင္ ဗုိလ္တဲေလးရဲ႕ ျပတင္းေပါက္က ေငးရင္း ေနခဲ့ေသးတာ။ ခုေတာင္ မ်က္ႏွာေပၚ ျမားတံလို ခပ္ျပင္းျပင္းလာစိုက္တဲ့ မိုးစက္ေတြရဲ႕ အေတြ႔ကို ျပန္ ခံစားလာရေသး။
++++
ခုလည္း ဇာတိေျမနဲ႔ အေဝးၾကီးမွာ ေရျခား ေျမျခားမွာ ဆိုေပမဲ့ ေရေျမက တူတူလို .. မိုးစက္ေတြ အျဖဴပဲ… မိုးေရေအာက္က ပန္းေတြလည္း မိုးစက္ေတြေလးအိလို႔ မ်က္ရည္ေတြ တြဲရဲခိုေနသလို လြမ္းစရာ ေကာင္းတာလည္း တူတူပဲ။
အိမ္ေခါင္မိုး အုတ္ၾကြပ္မိုးေပၚ မိုးေရက်သံ တေပါက္ေပါက္ကို ၾကားေနရတာ သေဘာက်လိုက္တာ။ အိပ္ရာေပၚ ေစာင္ပံုေအာက္ကေန နားေထာင္ေနမိတဲ့ မိုးသံဟာ ဘားအံက သစ္သားအိမ္ေလးရဲ႕ သြပ္မိုးေပၚက်တဲ့ အသံနဲ႔ ဘာမွမကြာ..
ရြာက အိမ္ရဲ႕ အုတ္ၾကြပ္ေခါင္မိုးေပၚ က်တဲ့ အသံနဲ႔လည္း တူတူ။
ေမာ္လျမိဳင္ ေတာင္၀ိုင္းတကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀င္းထဲက ဆရာမ်ားအိမ္ရာ တန္းလ်ားေလးရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚက မိုးသံ..
အို… ရန္ကုန္က အေမ့ သစ္သားအိမ္ေလးရဲ႕ သြပ္မိုးေပၚက်တာလည္း ဒီမိုးသံ ပါပဲ..။
က်မအတြက္ မိုးေရစက္ေတြနဲ႔ မိုးရဲ႕ ေတးသံေတြဟာ ကမၻာ့အေရွ႕ ျခမ္းျဖစ္ျဖစ္.. အေနာက္ျခမ္းျဖစ္ျဖစ္ တူတူပါပဲ။
ေအးျမပံု.. ၿပီးေတာ့ မိုးရနံ႔…
ခုဆို အိမ္ေရွ႕က စံပယ္ပင္ေလးလည္း အဖူးေတြေ၀.. သေျပပင္ေလးကလည္း အညြန္႔ေတြ ခ်ိဳးခ်ိဳးျပီး ပန္းအိုး ႏိုင္ႏိုင္ထိုးပစ္ တာေတာင္ အညြန္႔သစ္ေတြ တလူလူတက္လို႔..။
ေဟာ… မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္က အိမ္ေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပန္းအိရံုေလးက မိုးစက္ေတြ ေအာက္မွာ အိုင့္က်ေနတာ.. ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဓမၼာရံုေဘးက ပန္းအိရံုေလးနဲ႔ ဘာမွမကြာ..။
က်မေရွ႕မွာက ျခံ၀မွာ စိုက္ထားတဲ့ သေျပပင္ရဲ႕ ရြက္ႏုညိဳညိဳေတြက က်မကို မ်က္ႏွာမလႊဲႏိုင္ေအာင္ ဖမ္းစားထားတယ္။ မိုးေရစက္ေတြေအာက္မွာ သေျပညိဳ အညြန္႔ေတြကေတာ့ ေခါင္းေထာင္ေၾကာ့လို႔ ။ သူ႔ေဘးမွာက အဖူးအငံုေတြ အလုအယက္ ေ၀ေနတဲ့ စပယ္ရံု..။ နက္ဖန္မနက္ဆိုရင္ ေဖြးလႈပ္ ၾကိဳင္ေလွာက္ေနေအာင္ ပြင့္ၾကေတာ့မွာ…။ ဇီဇ၀ါပင္ကေတာ့ ဒီမိုးမွာ နည္းနည္း ဆြံ႔သြားတယ္။
အိုးထဲ ပြင့္ရလို႔ ထင္ပါရဲ႕..။ အခ်ဳပ္ခ်ယ္ခံရတဲ့ ဘ၀တခုလို.. အစြမ္းကုန္ မပြင့္ႏိုင္.. မေ၀ဆာႏိုင္ ရွာတာ…။
ေလေအးေအးတသုတ္က ဖ်တ္ကနဲ ေ၀ွ႔သြားတယ္။
မိုးနံ႔က လတ္ဆတ္သန္႔စင္လိုက္တာ။
အိမ္တံခါးကို တြန္းဖြင့္ျပီး ျခံထဲဆင္းေတာ့ မိုးစက္ ေအးေအးေတြ ကိုယ္ကို လာပက္ခ်ိန္မွာ အသက္ ၅၀ေက်ာ္ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ အေနအထားကို ေမ့သြားတယ္။ က်မတသက္လံုး ခ်စ္ခဲ့ စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ မိုးေရေတြကေတာင္ က်မကိုယ္ေပၚမွာ မေျပာင္းမလဲ ရွိေနေသးတာပဲဟာေနာ္..။ ျမက္ခင္းထဲ မိုးေရ ရႊဲရႊဲေၾကာင့္ က်မရဲ႕ ေျခဖ၀ါးေတြက စိုအိနစ္၀င္သြားတယ္။
မိုးေကာင္းကင္ဆီကို မ်က္ႏွာေမာ့လိုက္ေတာ့ ေအးျမျမမိုးစက္ေတြက အပြင့္လိုက္ အေပါက္လိုက္ ပစ္ေပါက္ လိုက္သလို က်လာတယ္…။ အဲဒီအခိုက္ ရင္ထဲမွာ ေအးသြားလိုက္တာ..။ လတ္တေလာအပူေတြေတာင္ ျငိမ္းလို႔…။
ကိုယ့္ေျမကို ပစ္ၿပီး ထြက္သြားခဲ့တာ ဆိုတဲ့ ျပစ္တင္ေဝဖန္သံေတြ…
သာေတာင့္သာယာေနာက္ကို မေၾကာက္မလန္႔ လိုက္သြားခဲ့တဲ့ ေလာဘ တဲ့။
နယ္စည္းမျခား အႏုပညာသမား.. ဆိုတာေလးကို သတိရမိျပန္ေတာ့.. စိတ္ကူးယဥ္သာယာခ်င္သူခမ်ာ မလြတ္လပ္မႈကို ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏိုင္ခဲ့တာပါလို႔ .. တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္ေၾကကြဲခဲ့သမွ်… ခုလို မိုးေရေအာက္မွာ ေတာ့ အပူေတြ ၿငိမ္းသြားသလို။
ခနေနလို႔ အိမ္ထဲ ျပန္ဝင္တဲ့အခါ ဗလ ရဲ႕ မိုးသံေတြၾကားမွာ စႏၵယားတီးၾကမယ္သီခ်င္း ကို အက်ယ္ၾကီး ဖြင့္ၿပီး နားေထာင္ခ်င္ေသးတာ။
အဲဒီအခါ…
ဟိုးအေ၀းၾကီးဆီကို လြမ္းဆြတ္ရတဲ့ မိုးေန႔ေတြ…
ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ မိုးေရေတြၾကားက မုန္တိုင္းဆန္ခဲ့တဲ့ အမိုးအကာမဲ့ ဘဝတစ္ခု..
ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္မိုးေရေတြထဲ ရုန္းခဲ့ရတဲ့ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ လမ္းေတြ..
ဒီမိုးကာလေတြထဲ ဒဏ္ရာအနာတရအထိမ္းအမွတ္ေတြလည္း ရွိခဲ့ၾကတာပဲ။
ဒါေပမဲ့ေလ.. ဘယ္ေလာက္ပဲ မိုးေၾကာင့္ နာက်င္ခံစားခဲ့ရတာေတြ ရွိခဲ့လည္း မိုးစက္ေတြကို ထိေတြ႔ရတိုင္းမွာေတာ့ မိုးရဲ႕ ေအးျမ ျဖဴစင္မႈကိုသာ ခံစားပါတယ္။ မိုးက အျပစ္မရွိပါကြယ္..။
ရြာပါမိုးရယ္.. ရြာလိုက္ပါ….။
အဲဒီလို စိမ့္ေန ေအးေနေအာင္ သိပ္သိပ္သည္းသည္း ရြာမွပဲ မိုးလို႔ ပီသေတာ့မေပါ့ေနာ္…။
++++++
ေဟာ.. မိုးသည္းသည္းက တျဖည္းျဖည္း ပါးသြားတယ္။ ေလတခ်က္ အေဝွ႕မွာ မိုးမႈန္ေတြ လြင့္လာ…။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ေန႔လယ္လမ္းေပၚမွာ က်မတေယာက္တည္း…။ နေဘးမွာ.. ရွဥ္႔ညိဳေလးတေကာင္.. က်ီးၾကည့္ ေၾကာင္ၾကည့္နဲ႔…။ ျမက္ခင္းေပၚမွာ မိုးေရထိလို႔ အိႏြဲ႕ေနတဲ့ အရိုင္းပန္း ၀ါ၀ါ ေလး ေတြက ေလနဲ႔အတူ ျငိမ့္လို႔..။
အဲဒီခဏေလးမွာ… ရွိရွိသမွ် စိတ္ဖိစီးမႈေတြကို ခဏေမ့သြား… စိတ္ပ်က္စိတ္ညစ္စရာ ခံစားခ်က္ေတြကို ေမ့သြား… လက္ေတြ႔ တဒဂၤအခ်ိန္ေလးကို ခဏေမ့သြား…။ ျပီးေတာ့ မိုးမႈန္ေတြနဲ႔အတူ လြင့္လို႔… အဲဒီ မိုးမႈန္ ေတြ ရဲ႕ လွည့္စားမႈထဲမွာ က်မက ဘာပညတ္မွ ရွိမေနတဲ့ ေျမေပၚက ပကတိလူသားတစ္ေယာက္သာပဲ။ မေကာင္းဘူးလား။
+++++
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒီမိုးက ကမၻာ့အေနာက္ျခမ္းရဲ႕ ေႏြေခါင္ေခါင္ထဲ ရြာတဲ့မိုးပါ.. ကိုယ္ကပဲ ခံစားတတ္သူမို႔ထင္ပါရဲ႕ မိုးဟာ ကိုယ့္အပါးမွာပဲ ျငိမ့္ျငိမ့္ေလး တမင္ရြာေနသလို..
အဆိုေတာ္ဗလကေတာ့ .. ဆိုခဲ့တယ္.. ယဥ္တကိုယ္မိုးတဲ့…။ ရင္မွာ တမင္လာ ရြာတဲ့မိုးလား.. အလည္လြန္သူရဲ႕ ေျခဆန္႔ခရီးလား.. တုန္ရီေနၿပီ အမွတ္တရ နိမိတ္ပံုထဲ..
++++
မိုးက သူ႔ဘာသူရြာေပမဲ့ ခံစားသူအေပၚလိုက္ၿပီး လြမ္းစရာ ေကာင္းလိုက္.. ေပ်ာ္စရာေကာင္း လိုက္.. တမ္းတစရာေကာင္းလိုက္.. ေၾကာက္စရာေကာင္းလိုက္.. တခါ တခါ က်ေတာ့ မိုးေရေတြထဲ ေနာင္တ ေတြလည္း ပါလာတတ္ေသးတာ။ ေနာင္တေတြကို အတင္းဇြတ္ေမ့ပစ္ေတာ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရတယ္။ ကဗ်ာက ထားခဲ့ရသူေတြကို ေမ့လိုက္ခ်င္တဲ့ ကဗ်ာေပါ့။
အဲလို ေခြေခြေခါက္ေခါက္နဲ႔
အဲဒီေထာင့္ခ်ိဳးေလးထဲမွာ
ပိတ္မိေနတာလား
ပိတ္ထားေနတာလား
ဆံုျခင္းဆိုတာက အဲလို ေၾကးၾကီးသလား
ခ်စ္ျခင္းေတြအမ်ားၾကီး ေပးရံုနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးလား
ျငိတြယ္ျခင္း နဲ႔ တံတားထိုးရံုနဲ႔လည္း မေရာက္ႏိုင္ဘူးလား..
အျမဲလို…. ၾကည္ရႊင္ သာယာျခင္းေတြနဲ႔ ေဝးလံသီေခါင္ရ
ဒုကၡသစၥာအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိပါၿပီဆိုလည္း သက္သာရာမရ
ေနာင္တမွာ ေနာက္မက်ခဲ့လည္း
ကံတရားရဲ႕ေနာက္က်မႈထဲ အဖန္ဖန္
ဘယ္ေလာက္မွမလိုပါဘူး..
စိမ္းလန္းေသာ မိုးရက္ေတြထဲ..
လြမ္းဆြတ္ျခင္းဘာဝနာကို ေအးေအးျမျမ မွတ္ႏိုင္ရံု… ။

ကဗ်ာကို နာမည္ေတာ့ မေပးျဖစ္ေတာ့ဘူး။

၉ ဇူလိုင္ ၂၀၁၇။

Jul 23, 2017

ခ်စ္ရသူေတြကို လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား



အဲဒီမနက္ခင္းမွာ မိုးဖြဲဖြဲေလး ရြာတယ္။ မိုးရြာတာကို အင္မတန္ၾကိဳက္တဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ ဟားဗတ္ေျမကို နင္းတဲ့ေန႔မွာ မိုးရြာေနတာကိုက က်မႏွလံုးသားထဲက သံမႈိတစ္ပြင့္ျဖစ္တဲ့ ျမသီလာကို ပို သတိရစရာျဖစ္ေစ ခဲ့တာေပါ့။ အေမရိကန္တို႔ရဲ႕ ဟားဗတ္ကေရာ.. သူတို႔အတြက္ေတာ့ စိမ္းလန္းေအးျမေသာ ေက်ာင္းေတာ္ရာပဲ မဟုတ္လား။ တကၠသီလ.. ေကာင္းေသာ အက်င့္အၾကံတို႔ ရွာမွီးရာ ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ရရာ တကၠသိုလ္။ လန္းဆန္းတက္ၾကြမႈတို႔ ရွင္သန္ရာ ေျမ။

တကယ္တမ္း သူ႔ေျမကို စနင္းခ်ိန္မွာ လူတကာက သူ႔ရုပ္တုရဲ႕ ေျခေထာက္ကို ကိုင္ရင္ ဟားဗတ္ကို ျပန္လာရ တယ္ လို႔ ယံုၾကတဲ့ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္အဓိပတိၾကီး John Harvard ထက္ က်မ သတိရေနတာက Mark Zukerburg ကိုပါ။ အဲဒီ လူငယ္ေလးက ကမၻာ့လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာကို လႊမ္းမိုးသြားတဲ့ facebook Network ကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ဒီေျမေပၚမွာပဲ စတင္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာ။ အဲဒီ ၂၀၀၄ တုန္းကဆို Mark က အသက္ ၂၀ ေတာင္ မျပည့္ေသးတာ။ အဲဒီလူငယ္ေလးရဲ႕ ထြင္လိုတဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ ဘယ္လို ပြင့္လန္းခဲ့သလဲ.. ဘာေၾကာင့္ ပြင့္လန္းခဲ့လဲ.. အဲလို စဥ္းစားမိခ်ိန္မွာ က်မ မ်က္ရည္လည္လာမိတာ ဘာေၾကာင့္လဲ မသိပါ။ ဟားဗတ္က အဲလိုနဲ႔ က်မကို စတင္ညွိဳ႕ယူခဲ့ပါတယ္။

သစ္ေတာ္ပင္ေတြနဲ႔ စခဲ့တဲ့ ဒီေက်ာင္းဝင္းၾကီးမွာ Ivy ႏြယ္ပင္ေတြ လွလွပပ တြယ္တက္ေနတဲ့ ေရွးက် ခန္႔ညား တဲ့ အေဆာက္အဦးၾကီးေတြေရွ႕မွာ က်မဟာ တိုးတိတ္ ျငိမ္ဝပ္သြားခဲ့ရတယ္..။ မေျခာက္ေသြ႔ပါဘဲနဲ႔ ေအးခ်မ္း ဆိတ္ျငိမ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းဝင္းဟာ တိတ္တဆိတ္နဲ႔ပဲ အရွိန္အဝါၾကီး လွတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔ ေက်ာင္းဝင္း က တိတ္ဆိတ္ေနေပမဲ့ ၾကီးမားခန္႔ထည္လွတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ၾကီးနဲ႔ ေသသပ္တဲ့ သစ္ပင္အုပ္ေတြထဲမွာ ဒီဒီ တို႔ ေဂ်ဆန္တို႔ အီလီေယာ့ တို႔ သီအိုဒို တို႔ရဲ႕ စကားသံေတြ က်မ ၾကားတယ္။ ပါေမာကၡ ဂၽြန္ဖင္ေလ ရဲ႕ ဂႏၶဝင္ စာေပ ပို႔ခ်ေနတဲ့ အသံၾကားတယ္။ ဒင္နီ ရဲ႕ စႏၵယားသံကိုလည္း တိုးသဲ့သဲ့ၾကားတယ္။
တခ်က္တခ်က္ေတာ့ ဒီလမ္းေတြေပၚ ဘရက္အိုဘားမားလည္း ေလွ်ာက္ခဲ့တာပဲ.. ဘီလ္ဂိတ္လည္း ေလွ်ာက္ခဲ့ တာပဲ။ မာ့ခ္ ဇူကာဘတ္ ရဲ႕ ေျခရာ ေတြလည္း လတ္ဆတ္တုန္း ရွိဦးမွာလို႔ သတိရတယ္။ တေနရာမွာေတာ့ အနီ အဝါ လိမ္ေမာ္ အေရာင္ ၃မ်ိဳး ေရာေနတဲ့ ေမပယ္ပင္ကို ငံုထားးတဲ့ အေဆာက္အဦး ေလးတစ္ခုကို ေတြ႔လို႔ အနားကပ္သြားၾကည့္ေတာ့ ျပံဳးေနတဲ့ JFK ကို ေတြ႔တယ္။ JFK’s Harvard , Harvard’s JFK တဲ့ေလ။ အေမရိကန္ ရဲ႕ သမၼတ ၈ ေယာက္ကို ေမြးထုတ္ခဲ့တဲ့ ဒီေက်ာင္းၾကီးမွာ JFK ကို အထူးတလည္ဆန္ဆန္ ေတြ႔ လိုက္ ရတာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာပါပဲ။

ဟားဗတ္ရဲ႕ လမ္းေတြေပၚ ေလွ်ာက္ရင္း ေက်ာင္းအေဆာက္အဦးေတြရဲ႕ ဟိတ္ဟန္ကလြဲလို႔ ဘာပကာသန အခင္းအက်င္းအျပင္အဆင္မွ ရွိမေနတဲ့ သဘာဝသစ္ပင္ ပန္းပင္ေတြထဲ သာယာေနတဲ့ ဒီ ေရွးအက်ဆံုး ကမၻာ့ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ေက်ာင္းၾကီးဟာ ပကတိရိုးစင္းတဲ့ အျပင္အဆင္နဲ႔ ဂႏၶဝင္ဆန္လိုက္ေလ။ အဲဒီ သစ္ေတာ္ ပင္ ေတြ ေမပယ္ပင္ေတြေအာက္မွာ သူတို႔ေတြ လဲေလ်ာင္းရင္း ထြင္ဥာဏ္ေတြ စိတ္ကူးဥာဏ္ေတြ ကြန္႔ျမဴးလာ ခဲ့ၾကေလသလား။ ရုတ္တရက္ ရလာတဲ့စိတ္ကူးထဲမွာ ကိုးကားေလ့လာစရာမ်ားလိုလာရင္ အေျပးေလး သြား ရွာဖတ္စရာ စာၾကည့္တိုက္ ၇၀ ေက်ာ္က အဆင္သင့္ ရွိေနေလေတာ့ ဘာမွ ေၾကာင့္ၾကစရာမလိုဘဲ ဆက္ပြားမ်ား ရံုေပါ့။ အဲဒီအခါ ဒီေက်ာင္းဝင္းထဲ စာၾကည့္တိုက္ေပါင္း ၈၀ နီးပါး ရွိတယ္ဆိုတဲ့ အသိကလည္း က်မကို သိမ္ငယ္စိတ္နဲ႔အတူ ၾကည္ညိဳ အားက် စိတ္ကိုပါ ျဖစ္ေပၚေနေစခဲ့ပါတယ္။ သုေတသနလုပ္လိုတဲ့သူေတြကို အထူးပံ့ပိုးတဲ့ ေက်ာင္း ဆိုတဲ့ အသိ ဟာ က်မရဲ႕ အလြမ္းေတြကို တိုးေစတယ္။ ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ဘယ္သူေတြကို လြမ္းသလဲ မေမးပါနဲ႔။ ဘယ္ကို လြမ္းသလဲ မေမးပါနဲ႔။

ဒီလိုေျပာေတာ့ျဖင့္ ဟားဗတ္ ဆိုတာက ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝသူတို႔ရဲ႕ ေက်ာင္းကိုးလို႔ ေျပာစရာ ရွိလာပါမယ္။ က်မ သိသေလာက္ေတာ့ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝသူေတြ ေစ်းၾကီးေပးၿပီး တက္ရတဲ့ ဒီေက်ာင္းဟာ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္တဲ့ ထူးခၽြန္ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း ကူညီေထာက္ပံ့ေၾကးေတြ.. ထူးခၽြန္ဆုေၾကးေတြ ေပးၿပီး ပညာသင္ေပးတဲ့ အစီစဥ္ေတြလည္း ရွိတာပါ။ ဟိုးဟိုးေက်ာ္ေလာက္ေအာင္ ေတာ္ဖို႔ တတ္ဖို႔ေတာ့လည္း လိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဟားဗတ္ဟာ သိပၸံပညာရွင္ အေက်ာ္အေမာ္ေတြ .. ႏိုဘဲ ဆုရွင္ေတြ .. တီထြင္သူေတြ .. ပါရမီရွင္ အႏုပညာသမားေတြ .. သန္းၾကြယ္သူေဌးေတြ..အမ်ားၾကီး ေပါက္ဖြားခဲ့ရာ ေျမလည္း ျဖစ္လာတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပဲ ဟားဗတ္ဟာ အေမရိကန္ျပည္ရဲ႕ ဟားဗတ္ေပမဲ့ ကမၻာ့ႏွလံုးသားေတြ ပ်ိဳးေထာင္ရာေျမ ဆိုလည္း မမွား ေလာက္ဘူး ထင္ပါတယ္။

++++

ဟားဗတ္မွာ ကံေကာ္ပင္ေတြ .. စိန္ပန္းပင္ေတြ.. ေရတမာပင္ေတြ မရွိေပမဲ့ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြေတာ့ ရွိမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ တံခါးေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးရဲ႕ အၾကိဳအၾကားေတြ သစ္ပင္အုပ္ေတြၾကားမွာ ထီးေတြကြယ္ထားတဲ့ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြေတာ့ ရွိမေနပါဘူး။ ဟားဗတ္တဝိုက္မွာ က်မ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့သေလာက္ေတာ့ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ ဟန္နဲ႔ လူငယ္ေလးေတြ။ အနည္းဆံုး စာအုပ္တစ္အုပ္ လက္မွာကိုင္ထားတဲ့ လူငယ္ လူလတ္ လူၾကီးေတြ..။ ဟားဗတ္ တဝိုက္မွာ အမိႈက္ပံုးေတြ.. ထရန္စေဖာ္မာေသတၱာေတြ.. လမ္းေဘးက ခံုတန္းေလးေတြမွာ ပန္းခ်ီေတြ ေရးထား တာ.. ဂရပ္ဖတီေတြ ဆြဲထားတာ တစ္ခုမလပ္။ ဟားဗတ္လမ္းေပၚက ေကာ္ဖီဆိုင္.. အေအးဆိုင္ေလးေတြက ပန္းျခံအေသးစားေလးေတြလို .. အျပင္အဆင္နဲ႔။ ဟားဗတ္ပရိဝုဏ္ဟာ ပန္းခ်ီကားပဲ။
Ivy ႏြယ္ေတြ တက္ေနတဲ့ တိုက္တာ နံရံေတြ.. အနားမညီေတာ့တဲ့ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေလးေတြကိုေတာင္ ျပန္ မတည့္ဘဲ စနစ္တက် ထိန္းသိမ္း ထားတဲ့ ၁၇ ရာစုက အေဆာက္အဦးေတြဟာ အေဟာင္းရဲ႕ ဂႏၶဝင္ အလွနဲ႔။ ဒီဝန္းက်င္တဝိုက္မွာ ခဏတာ လမ္း ေလွ်ာက္ရင္း က်မေတာင္ ဆြတ္ပ်ံ႕တဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ ကဗ်ာေတြ စာေတြ ေရးခ်င္စိတ္ေတြ စိမ့္ဝင္လာတယ္ ဆိုမွ ေတာ့.. ဒီဝန္းက်င္မွာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီေနခြင့္ရခဲ့သူေတြ .. အထူးသျဖင့္ သူတို႔ဟာ ကမၻာ့အေတာ္ဆံုး ေက်ာင္းသား ေတြလည္း ျဖစ္တာမို႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းက်ိဳးပညာ အျဖာျဖာေတြ တိုးပြားခဲ့ၾကေလမလဲ။ ဒါဟာ က်မ အတြက္ေတာ့ မ်က္ရည္စို႔စရာ အလြမ္းတစ္ခုပါပဲ။

ဟားဗတ္ထံပါးမွာ ပညာရပ္ေတြရဲ႕ ဖိအားေၾကာင့္ စိတ္ဖိစီးခဲ့ၾကသူေတြလည္း ရွိခဲ့မွာ ဆိုေပမဲ့ ေအာင္ျမင္သူနဲ႔ က်ရႈံးသူမွာ ေအာင္ျမင္သူေတြမ်ားခဲ့လို႔သာ ဟားဗတ္ ဟာ ဟားဗတ္ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္လား။ ေက်ာင္းေကာင္း ဆိုတာဟာ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ ဘယ္လို ပညာရပ္ကို မဆို .. စိတ္ၾကိဳက္ ေလ့လာသင္ယူခြင့္၊ စိတ္ၾကိဳက္ ဆင့္ပြား ဖန္တီးခြင့္ ၊ စိတ္ၾကိဳက္ ရွာေဖြဆည္းပူးခြင့္ နဲ႔ စိတ္ၾကိဳက္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုတင္ျပခြင့္ေတြ အျပည့္အဝရွိရာ အရပ္ ပါ။ ဒါကပဲ ေက်ာင္းပညာေရးရဲ႕ ပန္းတိုင္.. ရည္မွန္းခ်က္ မဟုတ္လား။ အနည္းဆံုးေတာ့ ဒါဟာ ပညာေရး နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေစတနာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေစတနာကို ဟားဗတ္ရဲ႕ ပရိဝုဏ္ထဲမွာ က်မ အလိုလို နားလည္ ခံစားရတယ္။

ဟားဗတ္ရဲ႕ ဝိဉာဥ္ေတြကပဲ လႊမ္းမိုးလို႔လားမသိ.. ဟားဗတ္တည္ရွိရာ Cambridge ၿမိဳ႕ေလးနဲ႔ Boston ျမိဳ႕ေတြ ကလည္း ေခတ္မီ ျမိဳ႕ျပလက္ရာေတြကို ေရွးေဟာင္းအေငြ႕အသက္ေတြကို မထိပါးဘဲနဲ႔ ဗိသုကာပညာကို သံုးၿပီး စနစ္တက် တြဲဖက္ၿပီး ခမ္းနားေနေစတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေရွးေဟာင္း လက္ရာေတြကို လက္ဆင့္ကမ္း ထိန္းသိမ္းတာဟာ ကိုယ့္ တိုင္းျပည္ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္းသမိုင္းကို ထိန္းတာပဲ ရယ္လို႔ သူတို႔ နားလည္ခဲ့တာ ႏွစ္ ၃၀၀ ေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီေပါ့လို႔ ေတြးေတာ့ ပုဂံကို ႏွေမ်ာတသ စိတ္က ဆို႔နင့္လာ ေစတယ္။ စာေပပညာ၊ ဒႆနိကပညာရပ္ ၊ ႏိုင္ငံေရးပညာ၊ သိပၸံပညာ၊ တရားဥပေဒ၊ စီးပြားေရးပညာ၊ အင္ဂ်င္နီယာအတတ္ပညာ၊ ေဆးပညာ၊ ျပည္သူ႔က်န္းမာေရး ပညာရပ္ေတြလိုပဲ ပန္းခ်ီ ပန္းပု နဲ႔ ရုပ္ရွင္၊ ဂီတ ေတြ ဟာလည္း ထပ္တူအေရးပါတယ္ဆိုတာကိုလည္း ဟားဗတ္က သိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဟားဗတ္မွာ Henry Moore ရဲ႕ ရုပ္တုၾကီးက အခန္႔သားေနရာရေနတာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဟားဗတ္ဝန္းက်င္မွာ အႏုပညာ လက္ရာ ေျခရာေတြက တူတူတန္တန္ ေနရာရေနတာပဲ မဟုတ္လား။

+++++

အႏုပညာ နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈကို တန္ဘိုးသိသူေတြ ဟားဗတ္ကို ေရာက္သြားတာလား။
ဟားဗတ္ကို ေရာက္သူေတြက အႏုပညာ နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ တန္ဘိုးကို သိသြားတာလား။
ေသခ်ာတာေတာ့ အဲဒီ ယဥ္ေက်းမႈ နဲ႔ အႏုပညာကို သိမႈဟာ ဟားဗတ္ကို လူေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲ စြဲထင္ေစၿပီး သူ႔ကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ေစတနာေတြ ေပါက္ဖြားလာေစပံုရတယ္.. အဲလို က်မ ယံုတယ္။
သူ႔ရဲ႕ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္ တဲ့ က်က္သေရဟာ လူေတြမွာ ရွိတတ္တဲ့ အဖ်က္စိတ္ကိုလည္း ျငိမ္ဝပ္သြားေစႏိုင္ တယ္။
သူ႔ရင္ခြင္မွာ ဆည္းပူးရႏိုင္တဲ့ အသိပညာ အတတ္ပညာေတြဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ေစတနာနဲ႔ ယွဥ္တာမို႔ ေလာကကို တတ္စြမ္းသမွ် အက်ိဳးျပဳမယ့္သူေတြ ေမြးဖြားလာမယ္။
ကမၻာေလာက အတြက္ ေကာင္းရာေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ႏိုင္ေစမယ့္အေၾကာင္းအရာေတြကို သုေတသနျပဳမယ့္ သုေတသီေတြကို အားေပးပ်ိဳးေထာင္တာမို႔ အေရးၾကီးလွတဲ့ လူ႔သမိုင္းေတြ အထင္ကရ က်န္ရစ္မယ္။
ပညာရဲ႕ တန္ဘိုးဆိုတာဟာ လူ႔ေဘာင္ေလာက တိုးတက္စည္ပင္ရာ ျငိမ္သက္ေအးခ်မ္းရာပဲလို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
ၾကိဳးစားခ်င္ပါလ်က္နဲ႔ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္လို႔ဆိုတဲ့ ပညာရွင္ေတြကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရမယ္လို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
ေငြေၾကးခ်မ္းသာတဲ့ပညာရွင္ေတြဟာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ အလွဴေတြလုပ္တယ္လို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
ပါေမာကၡဆိုတာ ကုိယ္သိတဲ့ပညာတစ္ခုကို နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္းသိမွ သူမ်ားကို ျဖန္႔ေဝဖို႔ လံုေလာက္တယ္လို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
ပါရဂူဆိုတာ ပညာရပ္ထဲ ရူးသြပ္ၿပီး စာၾကည့္တိုက္ထဲ ေခါင္းစိုက္လို႔ သူ႔ဆီကေန သုေတသန အသစ္အသစ္ေတြ ထြက္လာတဲ့ပညာရွင္ လို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
တကၠသိုလ္ဆိုတာ ပညာေရးကို ခံုမင္ႏွစ္လိုၿပီး ပညာရပ္နဲ႔ အသက္ေမြးလိုသူေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ပညာေပး ေဝတဲ့ .. ပညာရေစတဲ့ ေနရာဌာန ျဖစ္တယ္လို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
တကယ့္ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ သုေတသနလုပ္ငန္းမွာ ေငြေၾကးလိုအပ္ခ်က္ဟာ ေၾကာင့္ၾကစရာ ခလုတ္ကန္သင္း တစ္ခု မဟုတ္ေစရဘူးလို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
တကယ့္ပညာတတ္တို႔ရဲ႕ ေက်ာင္းပရိဝုဏ္ဆိုတာ ေအးေဆးလြတ္လပ္တဲ့ .. တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္တဲ့ .. စိမ္းစို လန္းဆန္းတဲ့ .. ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ့.. တက္ၾကြရွင္သန္တဲ့.. နိမိတ္ပံုေတြ သက္ဝင္ရာအရပ္ပဲလို႔လည္း ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
ဒါနဲ႔ပဲ ဟားဗတ္ ဟာ ဟားဗတ္အျဖစ္ ႏွစ္ ၃၀၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။

+++++

ဟားဗတ္ကအထြက္မွာေတာ့ က်မရဲ႕အလြမ္းေတြက ဦးတည္ရာ ေျပာင္းသြားၾကတယ္။
မအေအာင္ သမိုင္းသင္ရမယ္ဆိုတဲ့ သုေတသီၾကီး ကို လြမ္းတယ္၊ တဟီတီသြားရေအာင္ဆိုတဲ့ အလွေဗဒ စာဆိုၾကီးကို လြမ္းတယ္။ ဟားဗတ္ကို တြယ္ျငိတဲ့ စာဆို ဧည့္သည္ၾကီး ကို လြမ္းတယ္။ ဒါး သန္လ်က္ နဲ႔ ပန္းပြင့္ ပိုင္ရွင္ၾကီးကို လြမ္းတယ္၊ မဟူရာ ေမတၱာရွင္ၾကီးကို လြမ္းတယ္။ သမုဒယေမာ္ကြန္းဆရာကိုလည္း လြမ္း၊ စာေပလူၾကမ္းမင္းသားၾကီးကိုလည္း လြမ္းတယ္။ ကရဝိတ္သ္ျမဴးဇစ္ၾကီး ကို လြမ္းတယ္၊ စိတၱဇပန္းခ်ီ စာေရးဆရာ အႏုပညာရွင္ၾကီးကို လြမ္းတယ္။ အတၱပံုေဆာင္ခဲၾကီးကိုလည္း လြမ္းခဲ့ရပါတယ္။


၅ ဇြန္ ၂၀၁၇။


Jul 8, 2017

ေမွာင္ခ်ိန္မတန္ခင္ … ဆုေတာင္း




စစ္ကိုင္းလမ္းဆိုတာ မန္းေလး စစ္ကိုင္းအသြားလမ္းကို ေျပာတာပါကြာ.. လို႔ ဘယ္သူေျပာေျပာ က်မအတြက္ ေတာ့ အင္းဝေဆာင္ေရွ႕ကေန ျဖတ္ေလွ်ာက္ၿပီး သိပၸံစားေသာက္တန္း (Science Canteen) လြန္ရင္ စစ္ကိုင္း လမ္းကို ေရာက္ၿပီပဲ။ တူတူပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒီစစ္ကိုင္းလမ္းမွာ ခ်ိန္းထားတဲ့ သဲေျမပင္အိုရိပ္လည္း ရွိတယ္ ေပါ့။ အျမဲလိုလို တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းေနတတ္တဲ့ အဲ့ဒီလမ္းေလးဟာ တကူးတကသြားမွ ေရာက္ရတာပါ။ အဲဒီလမ္းေက်ာရိုးေလးေပၚကေန အင္းလ်ားလမ္းဂိတ္ေပါက္ဘက္ထြက္ၿပီး လမ္းတစ္ဘက္ကို ျဖတ္ကူးလိုက္ရင္ သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ကို ငံုၿပီး ဆိုင္ခန္းေလးေဆာက္ထားတဲ့ ေခမရ႒္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆိုင္ကို သြားရတာ။ ၁၉၈၅-၈၆ ဝန္းက်င္မွာေပါ့။ အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ ဆရာစိုင္းခမ္းလိတ္ နဲ႔ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြက တိုးတိုးေလး လြင့္ပ်ံ.. ၾကိဳးၾကား ၾကိဳးၾကား ၾကားရမွာက ကိုေနဝင္း နဲ႔ ခိုင္ထူး.. ေဂ်ေမာင္ေမာင္ တို႔ရဲ႕ ဂီတေတြ အဲဒီတုန္းကေမွာင္ခ်ိန္ မတန္ခင္ လင္းတဲ့ ေန႔ေတြမွာေပါ့။

ကိုေနဝင္းရဲ႕ သိုဝွက္ထားတတ္တဲ့ သီခ်င္းေတြကို ခိုင္ထူးဆိုၿပီဆိုရင္ အဲဒီသီခ်င္းထဲ ခုန္ဝင္ၿပီး အေျဖရွာၾက.. ဆန္႔ထြက္ေတြးခဲ့ၾက.. ကုိယ္လိုသလို ခံစားရင္း စီးေမ်ာျငိမ့္ေျငာင္းခဲ့ၾက။ လူငယ္ေတြနဲ႔ အႏုပညာဟာ အဲလို ထိေတြ႔ဆက္စပ္ၿပီး ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႔ခဲ့ၾက။ အဲဒီေခတ္ေတြမွာ လူငယ္အမ်ားစုဟာ ယဥ္ေက်းမႈ မွာ သက္ဝင္ခဲ့တယ္။ တကၠသိုလ္ဝန္းက်င္က ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ ျငိမ္းေက်ာ္ဝတၳဳေတြမွာ ေတြ႔ရတဲ့ လက္ဖ်ားကို ခပ္ဖြဖြဆုပ္ၿပီး ကားလမ္းျဖတ္ကူးတာ.. ခ်စ္သူရဲ႕ နဖူးဆံစပ္က ဥေရာပနံ႔သာခဲရဲ႕ ရနံ႔ ကို တိတ္တိတ္ေလး ခိုး ရႉရိႉက္ရတာ.. ေက်ာင္းစားေသာက္တန္းမွာ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ ေဖ်ာ္ရည္တစ္ခြက္ကို စုပ္ပိုက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ေသာက္ခြင့္ရရင္ကို အေတာ္ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့ေခတ္.. ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္စရာ ေကာင္း လိုက္ပါသလဲ။ ဒါေၾကာင့္ပဲေတာင္ေျခတေနရာ ဘုရားျမတ္ေရွ႕မွာ သူရယ္ ကိုယ္ရယ္ ႏွစ္ဦးသားေတာင္းဆုေခၽြ .. ကိုယ္စီ လက္ထဲ ပန္းျမတ္သစၥာ.. သူေလ ယူငင္ ေပါင္း၍အတူစုစည္းဆိုတာေလး ေတြက ရင္ထဲ ထုတ္ခ်င္း ေပါက္ခဲ့ၾကတာ။ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား.. ခုခ်ိန္မ်ိဳးမွာ

+++++

ေက်ာင္းခဏပိတ္လို႔ ခြဲရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးကြ.. ေကာင္မေလးက အၿပီး ျပန္သြားရတာ..
ရင္ခုန္သံေတြ တိုးတိတ္သြားၿပီပဲလို႔ ေျပာထားတာ..
သံဇကာအလယ္မွာ တစ္ေယာက္တစ္ဘက္.. လို႔ ေျပာထားတာ..
ကံဆိုတာ ေျပာရခက္တယ္အသည္း.. ျပန္မဆံုႏိုင္ေသးသေရြ႕ေတာ့ တို႔တစ္ေပြတည္း .. လို႔ ေျပာထားတာ..
လမ္းခြဲဖို႔ ရထား ရိႈက္သံဆြဲတဲ့။ သူတို႔ ခြဲၾကရေတာ့မွာ။
ေနရယ္သာတဲ့ ေန႔ရက္ေန႔ေတြ တရံတခါ ဆီမွာ ရွိခဲ့ဖူးပါရဲ႕တဲ့။
အတူေနတာ အခ်စ္ရဲ႕ နိဗၺါန္ပဲ .. တဲ့။
ငိုသံလိုလို သဲ့သဲ့တစ္ခ်က္သာ က်န္ေနသူမွာ ၾကားလိုက္ရတယ္.. တို႔ေရ တို႔ ေဝးၿပီ
ၾကည့္စမ္း.. တို႔ႏွစ္ေယာက္သိပ္ခ်စ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြ ေျပာျပမေနဘဲ.. ဒီလူ တစ္စံု.. တဲ့။ တို႔ေရ.. တို႔ .. ေဝးၿပီ တဲ့။ ႏွစ္ေယာက္တစ္စံု.. ႏွစ္ေယာက္ တစ္ကိုယ္.. တို႔ နဲ႔ သူ မဟုတ္ဘူး.. တို႔ နဲ႔ တို႔ပဲ..
အဲဒီလို ေတးေရးဆရာက ေပးတဲ့ စကားလံုးေတြကို အေသးစိတ္ခံစားသက္ဝင္ၾကတဲ့ လူေတြ.. အဲဒီေခတ္ထဲ တပံုတပင္ ရွိခဲ့တာ။
 ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးကို မတို႔ရက္ မထိရက္ .. ေငးၾကည့္ရင္း ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး စြဲလမ္းတဲ့ ေကာင္ေလးေတြ အမ်ားၾကီး ရွိခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေခတ္တစ္ေခတ္ဟာ ဘယ္တုန္းကစလို႔ မွိန္ေဖ်ာ့ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားခဲ့တာ ပါလိမ့္။
သတိရေနမိတဲ့အထဲမွာၾကင္နာသူကိုယ့္အနား ရွိေနခိုက္ဟာ ဘဝရဲ႕ အသာယာဆံုး အခါ
ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ သူ႔အေပၚ သနားလာမိတယ္မက်င္လည္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူစိမ္းနယ္ထဲ စိတ္အားငယ္လွေရာ့မယ္..”  ဆိုတာေလးေတြလည္း ပါတာေပါ့။
ခ်စ္သူေတြဆိုတာမွာ တစ္ေယာက္အနားတစ္ေယာက္သာယာဖို႔ .. တစ္ေယာက္အတြက္ တစ္ေယာက္က ကိုယ္ခ်င္းစာ ခံစားေနဖို႔က အဓိကပဲဆိုတာကို အဲဒီ ေတးသားေတြဆီက ရတယ္။ စိတ္ခံစားခ်က္ထက္ လက္ေတြ႔က်မႈကို ပိုဦးစားေပးေလ့ရွိတဲ့ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ သဘာဝထဲမွာ ခ်စ္တဲ့သူအေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးထည့္လိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ ျပည့္စံုသြားလဲ လို႔ ျခေသၤ့လည္ျပန္ ကို ျပရင္း က်မတို႔ ခ်စ္သူေတြကို ညွိယူေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာဘယ္ေလာက္ခ်ိဳျမိန္တဲ့ ဓေလ့လဲ။ က်မတို႔ရဲ႕ ခ်စ္သူေတြကလည္း သူတို႔ၾကိဳက္တဲ့ ေတးေရး နဲ႔ ေတးဆို တို႔ရဲ႕ အႏုပညာနဲ႔ ထံုမႊမ္းထားတဲ့ သတင္းစကားမို႔ လက္ခံႏိုင္ၾကတယ္။
တကယ္ပဲ အခါမ်ားစြာ ခ်ိဳျမိန္သာယာခဲ့ၾကတဲ့ ေနရယ္သာတဲ့ ေန႔ရက္ေန႔ေတြ တရံတခါဆီမွာ.. ခ်စ္သူေတြ ၾကားမွာ ရွိခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။

++++

ဆံပင္ေတြကို ေလနဲ႔ မႈတ္မယ္ ခ်စ္လို႔.. ၾကင္နာစြာ နဖူးေလးနမ္းမယ္.. ခ်စ္လို႔ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြကို မရယ္ရက္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ခ်စ္သူရဲ႕ သစၥာရွိ .. ခ်စ္သူ၏ အပါးေတာ္ျမဲ .. ထီးေတာ္မိုး .. ပန္းေတာ္ဆက္ .. သက္ေတာ္ေစာင့္ အမႈေတာ္ထမ္းေန.. ကိုယ္ရံေတာ္ တပ္မႉးေလး…” အခ်စ္ေရ႕.. သနပ္ခါးေလး လွေအာင္လူးၿပီးရင္ ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြးေနေပါ့ကြယ္..”ဒီလို မခ်စ္ဘူး မေျပာပါနဲ႔.. မင္းလုပ္သမွ်အားလံုးကို ေက်နပ္လို႔ တကယ္ပါ တစ္သက္လံုးခ်စ္ေနမွာ ေမွ်ာ္လင့္ရင္းေစာင့္ရသူ ေၾကကြဲေအာင္ မလုပ္နဲ႔..”
 အဲလို ေကာင္ေလးေတြ တကယ္ရွိခဲ့တယ္။
မင္းေၾကာင့္ မင္းေၾကာင့္ပါကြယ္.. အရမ္းလည္း ခ်စ္တတ္ၿပီ .. မင္းေၾကာင့္ မင္းေၾကာင့္ပါေနာ္.. လြမ္းလည္း လြမ္းတတ္ၿပီ..”
ကိုကို အခ်စ္ေရ.. ဒီလိုပဲ တို႔ကေတာ့ ေခၚမွာပဲကြယ္.. ထာဝစဥ္ေလ မင္းၾကိဳက္သလို ခ်စ္မယ္.. မင္းခ်စ္သလိုခ်စ္တယ္.. ခ်စ္မယ္.. ကို အခ်စ္ေရ.. ေဟး ကိုကို အခ်စ္ေရ..”
အိပ္စက္တဲ့အခ်ိန္လည္း အိပ္မက္ထဲထိေအာင္ အျပံဳးေလးနဲ႔ အလည္လာၿပန္သည္ .. အိပ္မရေတာ့ပါဘူး.. အခ်စ္ရူးေလးႏိုးလာ.. ရင္ခုန္သံေတာင္ ျမန္လာၿပီ”  
ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးေတြလည္း တကယ္ရွိခဲ့တယ္။ အခ်စ္ဆိုတာထဲ ေမတၱာဓာတ္မပါဘဲ ပူျပင္း ေလာင္ျမိဳက္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးေတြလည္း သဘာဝအေလ်ာက္ ရွိေပမဲ့ နည္းပါးခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီကာလေလးဟာ ခုလို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဓာတ္ေတြ ေလ်ာ့ပါး ေျခာက္ခမ္းတဲ့ ကာလမ်ိဳးမွာ ပိုလို႔ လြမ္းစရာ။

+++++

ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတခုဟာလည္း ပူျပင္းခဲ့ဖူးတာ သတိရတယ္။ အဲဒီ အခ်စ္မ်ိဳးက်ေတာ့ ရေအာင္လည္း စြန္႔ခြာခ်န္ထားခဲ့တယ္ .. ၿပီးေတာ့ တကယ္ ဘာမွ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေလာက္ေအာင္လည္း ေမ့ပစ္လိုက္တယ္။ အို.. သူဟာ ကိုယ့္ကို ပူျပင္းေလာင္ျမိဳက္ေစခဲ့ဖူးသူ.. အရွက္အနာကို ေပးခဲ့သူ ဆိုတာ ေလာက္ကိုပဲ မွတ္ထားလိုက္ၿပီး က်န္တာကို ေမ့သြားေစႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေအးခ်မ္းျခင္း တရား တစ္မ်ိဳးပဲ မဟုတ္လား။

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လူငယ္ဘဝဆိုတာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ညင္ညင္သာသာ နဲ႔ .. အထူးသျဖင့္ ရည္းစားဘာဝ ဆိုရင္လည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ၾကင္ၾကင္နာနာသာ ရွိသင့္တာ။ ကိုယ္သာ ကံမပါလို႔ ငယ္ရည္းစားေတြနဲ႔ အေၾကာင္းမပါခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ့္နားက သူငယ္ခ်င္းအမ်ားစုကေတာ့ သူတို႔ ခ်စ္တဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္ ရည္းစားေတြနဲ႔ အေၾကာင္းပါၿပီး ခုထိ ခရီးတူတူေလွ်ာက္ဆဲသူတို႔ရဲ႕ ခ်စ္သူေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ၾကင္ၾကဆဲ.. စိတ္ၾကည္ႏူး စရာ။ ခုေခတ္ လူငယ္ေတြေရာ အဲဒီလို ခ်စ္ျခင္းေတြ ရွိတာ သိၾကရဲ႕လား.. ယံုေရာ ယံုၾကလား.. က်မ အဲဒီ ခံစားခ်က္ကို လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က ေရႊအျမဳေတမွာ ဝတၳဳေလးတစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ဖူးတာ ခဏခဏ သတိရတယ္.. “အခ်စ္ဆိုတဲ့ ဝတၳဳဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ နဲ႔။ အဲဒီ ဝတၳဳ ထဲမွာလည္း ခ်စ္ျခင္းတရားကိုပဲ လြမ္းဆြတ္ ခဲ့ရတာ.. အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းကေတာင္ ခုေလာက္ထိ ေမတၱာတရား မေခါင္းပါးၾကေသးဘူး ထင္ပါတယ္။

ထူးအိမ္သင္က … ‘ရင္ခုန္ရင္ …. အခ်စ္ပဲကြယ္ ရိုးရိုးသားသားခ်စ္တယ္ …. ႏွလံုးသားခ်င္းလည္း နားလည္ အၾကင္နာဆံုးေလးရယ္ ….. ေ၀းသြားလည္းပဲ ခ်စ္ရဦးမယ္ ေ၀းသြားလည္းပဲ သတိရလို႔ ေနမယ္ …. ’ တဲ့ ။
ၿပီးေတာ့လည္း  ‘ေကခိုင္ခ်စ္ရင္ စာက်က္မယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလး
မီ႔ကိုခ်စ္ရင္ ေဆးလိပ္ျဖတ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလး
စာေမးပြဲေအာင္ရင္ အေျဖေပးမယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလး
မေနႏိုင္လို႔ပါ အခ်စ္ရဲ႕ …. မင္းအနား ေရာက္ေရာက္လာတာဆိုတဲ့ ေကာင္ေလး ….
မင္းေပါ့ပံုမွန္အသက္ရႈေနတဲ့ ေသသူတစ္ေယာက္ကို ျပန္လည္လူလားေျမာက္ေစခဲ့တာ’ ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလး
စံပယ္ပြင့္ေတြေရ … အခ်စ္ေတြနဲ႔ ဖ်ားနာသြားတဲ့ အထိ ငါ့အေပၚရြာခ်လိုက္ပါကြယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလး
ျမတ္ႏိုးမႈ တခုတည္းနဲ႔သာ ႏြယ္ၾကိဳးကို ခိုင္ေအာင္ခ်ည္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလး
မသံုးရေသးတဲ့ ေန႔စြဲတစ္ခုမွာ.. အခ်စ္ မင္းနဲ႔ငါ ဥယ်ာဥ္အသစ္ ထူေထာင္မယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလး ….
ၾကည့္ပါဦးအခ်စ္ေတြအခ်စ္ေတြ ေတြ႕မည္ ။ ဘယ္ေလာက္ ေမႊးပ်ံ႕လိုက္ပါသလဲ။ ျပီးေတာ့ ဘယ္ေလာက္ လြမ္းဆြတ္ တသစရာ ေကာင္းလိုက္ပါသလဲ။ အဲဒီမွာေလအခ်စ္ဆိုတာဘယ္ေလာက္ သန္႕ရွင္း ျဖဴစင္လိုက္ပါသလဲ။
အဲလိုေတြ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာကို ဒီလို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြ ေပ်ာက္ရွစ ျပဳေနခဲ့ၿပီပဲ။
ေမွာင္ခ်ိန္မတန္ေသးခင္လား။ ခုေရာ ေမွာင္ခ်ိန္တန္ေနၿပီလား။ လင္းခြင့္ ရွိေသးလား..

++++++

အခ်စ္ နဲ႔ ေသြးသားကိစၥ ဆက္စပ္ေနေပမဲ့ ေသြးသားကိစၥကေတာ့ အခ်စ္နဲ႔ မဆက္စပ္လွပါဘူးကြယ္။ ဒါ အစဥ္အဆက္ ေျပာခဲ့ၾကတာပဲ။ တို႔ စဥ္းစားရမွာက တို႔လိုအပ္တာ ဘာလဲဆိုတာပါ။
အခ်စ္ကို ဘယ္သူ႔ဆီက ရမလဲ။
ေသြးသားကေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ားဆီက ရႏိုင္ပါတယ္။
အခ်စ္ ကိစၥ နဲ႔ ေသြးသားကိစၥ ဘယ္ဟာက ကိုယ့္အတြက္ ပိုအေရးၾကီးလဲ.. ပိုတန္ဖိုးၾကီးလဲဆိုတာ ေရြးၾကရဖို႔ပါပဲ။
ကိုယ္ေရြးတာကို ကိုယ္ရမွာေတာ့ ေသခ်ာတာေပါ့ကြယ္.. ။ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္ခ်က္အေပၚ ကိုယ္တိုင္ ေလးနက္ယံုၾကည္ဖို႔.. ေနာင္တမရဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။

++++++

အေမွာင္ေခတ္ဆိုတာ ေမတၱာတရား မရွိေတာ့တဲ့ေခတ္.. ခ်စ္ျခင္းတရား ေခါင္းပါးလာတဲ့ ေခတ္ေပါ့။
ဒါကို ေကေအတီလည္း ျမင္ခဲ့တယ္.. မဒီလည္း ျမင္ခဲ့တယ္။
အားလံုး အားလံုး ခ်စ္ျခင္းတရားကို ယံုပါ.. အားလံုး အားလံုး ေပးေဝကာစားသံုး .. အခ်စ္မ်ားနဲ႔ ခံစားခ်က္တို႔ မလိုသူ .. ထူးဆန္းလြန္းသတဲ့ ဒီကမၻာၾကီးထဲမွာ.. တဲ့။ သူတို႔ဒီလို ယံုခဲ့တယ္။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြအတြက္တင္မဟုတ္ လူအားလံုးရဲ႕ ၾကားမွာ ရွိတာပါေလ..
က်မ သူငယ္ခ်င္းဆရာ ဆရာမေတြ ခ်စ္သူမထား .. အိမ္ေထာင္မျပဳ.. ဒါေပမဲ့ သူတို႔ တပည့္ေလး ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ သားသမီးေတြ.. သူတို႔ဆီမွာ ေမတၱာတရားေတြ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ ပြင့္ေဝ
အေရးၾကီးတာက ဒါပါပဲေလ.. ေနရာတိုင္းမွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ပန္းလို ေဝမွ .. အမုန္းေတြ ေဝးမယ္.. အမုန္းေတြ ေဝးမွ ေဒါသေတြ ေဝးမွ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေတးေတြ ဆိုနိုင္မွာ မဟုတ္လား..
ခုခ်ိန္ထိ ကိုဇာလ်န္း နဲ႔ ကိုခိုင္ထူးရဲ႕ စစ္နဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးသီခ်င္း ေခတ္စားေနေသးတာကိုလည္း မၾကိဳက္ခ်င္ ပါဘူးေလ..။ ခုထိေတာ့ အမုန္းေတြကသာ နီးၿပီး .. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကေတာ့ တို႔ေရ တို႔ေဝးၿပီလို႔ ဆိုညည္းေနရဆဲ..။ အဲဒီအခါ ဒိုးလံုး ကို လြမ္းတယ္.. သူ႔ရဲ႕ ဆုေတာင္း ကို ခဏခဏ သတိရရတယ္..
ဘုန္းၾကီးပါေစ.. အသက္ရွည္ေစ.. အားလံုး စိတ္လည္းခ်မ္းသာေစ.. ငါဆုေတာင္းရင္း ေမတၱာတရားေတြ ပြားမ်ားခ်င္ေသးတယ္….လူသားေတြ ေတာင္းဆုေခၽြ .. အို တို႔ကမၻာၾကီးဟာ လွပဖို႔ ျငိမ္းခ်မ္းဖို႔ တို႔ေတြ ဆုေတာင္းမွာ။ 

၁၁ ေမ ၂၀၁၇။