Apr 24, 2017

ဂၽြန္ရပ္စကင္းကို သတိရ ..


လူမ်ိဳးတမ်ိဳးဟာ ..

ရသ ခံစားတတ္မႈကို ဟာသလုပ္တယ္

အႏုပညာကို သေရာ္ေမာ္ကားျပဳတယ္

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို လိင္စိတ္လို႔ ျမင္တယ္

မ်ိဳးဆက္အသစ္အတြက္ ဆုိးက်ိဳးဆက္ကို မျမင္တတ္ဘဲ ကိုယ့္ေလာဘတဏွာကို ထုတ္ျပရဲတယ္

ကိုယ့္အမွားကို ဝန္မခံဘဲ တပါးသူရဲ႕ အားနည္းရာကို ထိုးေကၽြးတယ္

သူဟာ ငါ့ထက္တတ္လို႔ ေနရာဖယ္ေပးရေတာ့မယ္ရယ္လို႔ ေတြးၿပီး ရန္မူတယ္

ပညာတတ္ဆိုတာ ေသခ်ာျပင္ဆင္ၿပီး ညာတတ္သူလို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္..

အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ ေထာင္လို အိမ္ပဲလို႔ စဥ္းစားတယ္

လူမႈေရးဆိုတာ လူအခ်င္းခ်င္း အမႈကိစၥျဖစ္ေရး လို႔ ဦးတည္တယ္

စီးပြားေရးဆိုတာ စီးစီးပိုးပိုးနဲ႔ ပြားမ်ားႏိုင္ဖို႔အေရး ပဲ..

ႏိုင္ငံေရးဆိုတာကေတာ့ အသံထြက္ကေတာင္ ႏိုင္ကန္ေရး လိုလို။

ကာမ ေဖာက္ျပန္မႈကို အရည္အေသြးတစ္ရပ္လို႔ ဗန္းတင္တယ္ ..

ကေလးအေမလည္း မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ ခပ္တည္တည္ ေလာ္လည္ရဲတယ္ ..

သူ ဘာလုပ္ေနေန အေဖ ဟာ အေဖပဲ ၊ အေမ ဟာ အေမပဲ .. ဆိုတဲ့ ပံုသြင္းမႈစနစ္ ရွိတယ္။

ေယာက်္ားဆိုတာ က်န္းမာေရးအတြက္ ပံုမွန္ေသြးသားအသံုးျပဳ စနစ္ရွိရတယ္တဲ့..

မိန္းမ ဆိုတာ.. ေအးရာေအးေၾကာင္း အိမ္မႈကိစၥနဲ႔ ေနသားက်ရမွာ တဲ့။

စာအုပ္ဖတ္ဖို႔ .. ဟုတ္လား.. ပ်င္းစရာၾကီး.. ဘာအေရးၾကီးလဲ.. ကိုယ္က ဝင္ေငြေကာင္းတယ္ တဲ့။

ဒီဘာသာစကား ေမြးကတည္းက ေျပာလာတာ.. ဒီစာ တသက္လံုးဖတ္လာတာ.. 
ဘာခက္လို႔လဲ.. တဲ့ ..။

ေၾသာ္.. ဒီ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္တာ နားမလည္လည္း အထက္လူၾကီးနဲ႔ သူ႔ဇနီးကို နားလည္ဖို႔ေတာ့ အေရးၾကီးတယ္။

ကိုလံဘတ္ရဲ႕ ၾကက္ဥျပဳတ္ စားပြဲေပၚေထာင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းကလည္း ေခတ္မီေနတုန္းပါပဲ။

သူခိုးက လူ လူ ဟစ္ ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးကလည္း မရိုးႏိုင္ေသးပါ။

ဘုရားစင္ေပၚ ပန္းေတြ ေဝေနေအာင္ တင္တာ ထီေပါက္ဖို႔အေရးပါ။

အိုးး သိဒၶတၳ ေလ.. အဲဒီ စိန္ေရႊရတနာေတြဟာ အဆိပ္အေတာက္ေတြမွန္းသိလို႔ ထားခဲ့ေပမဲ့

ခုေတာ့ သူ႔ရုပ္ပြားမွာ အဲဒီ တန္ဆာပလာေတြ ပလပြ..

တကိုယ္စာ ျငိမ္းေအးရာ လူတိုင္းရွာေတြ႔တဲ့အခါ ကမၻာျငိမ္းတရားပဲ လို႔ သူေျပာခဲ့ပါလ်က္နဲ႔။

ဂၽြန္ရပ္စကင္းက ေျပာတာေတာ့..

“ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးဟာ... စာေပကို အထင္ေသးေနလ်ွင္... သိပၸံပညာကို အထင္ေသးေနလ်ွင္ ..

အနုပညာကိုအထင္ေသးေနလ်ွင္.. ေမတၲာကရုဏာကို အထင္ေသးေနလ်ွင္ ..

ပိုက္ဆံကိုဒီေလာက္မက္ေနလ်ွင္ .. အဲဒီလူမ်ိဳးဟာၾကာရွည္ခံမွာမဟုတ္ဘူး “တဲ့။

ထပ္ ထပ္ေျပာပါရေစဦး.. ..

တန္ဘိုး ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ တန္ဘိုးအေၾကာင္း နားလည္တဲ့သူေတြ ဆီမွာသာ ဆရာက်တာပါကြာ…။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ နားေထာင္ေနတဲ့ သီခ်င္းက “ပုထုဇဥ္”

“ေပ်ာ္စရာၾကံဳရင္ ေပ်ာ္ပစ္လိုက္.. ငိုခ်င္လာရင္ ငိုလိုက္ဦး.. ခံစားခ်က္အတိုင္းပဲ..

ရင္ခုန္ေနတာ ဘာအတြက္လဲ.. အခ်ိန္ဆိုတာကို ရင္ဆိုင္ဖို႔.. အိုးးး မီးလွ်ံမ်ား…

လက္ခံလိုက္.. လက္ခံလိုက္…”

Apr 17, 2017

ေမျငိမ္း ကိုယ္ပိုင္ ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား သင္တန္း


လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္ .. ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ထဲမွာ အေမရိကန္သံတမန္ေတြကို ဘာသာစကားသင္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးတစ္ေက်ာင္းမွာ ျမန္မာစာဆရာမ အလုပ္ရခဲ့ရာကေန VOA ျမန္မာပိုင္းမွာ အသံလႊင့္သူ လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ကို စြန္႔ၿပီး ကိုယ့္ဇာတိ သင္ၾကားေရးနယ္ထဲ ျပန္ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီေက်ာင္းမွာ ၃ ႏွစ္ လုပ္တဲ့ကာလအတြင္း သင္ၾကားေရးဆိုင္ရာ မြမ္းမံသင္တန္းေတြ အပတ္စဥ္ တက္ခြင့္ရခဲ့တာေတြ .. ေက်ာင္းအလုပ္ျပင္ပမွာ နီးစပ္ရာတခ်ိဳ႕ကို online ကေန ျမန္မာစာ ျမန္မာ စကား သင္ေပးခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြ.. ေစတနာျဖစ္ တည္ေထာင္ထားတဲ့ သေျပညိဳ ျမန္မာစာ ေက်ာင္းက အေတြ႕အၾကံဳေတြ.. လက္ရွိ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ Online ေက်ာင္းၾကီး VL Language School ရဲ႕ ဝန္ထမ္း ျမန္မာစာ ဆရာမအျဖစ္ အဲဒီ ေက်ာင္းရဲ႕ Training ေတြကေန ရတဲ့ online teaching နည္းစနစ္ေတြလည္း ရလာေတာ့၊ ခုခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို ျမန္မာစာ ျမန္မာစကားသင္ၾကားေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပည့္ အဝ ယံုၾကည္မႈ ရွိလာပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ခုလက္ရွိ online Teaching အလုပ္ကိုပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ေတာ့မယ္လို႔ စဥ္းစား ျဖစ္ပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းမွာ တျခားျပည္နယ္ေတြ နဲ႔ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ ေနေနနၾကတဲ့ ျမန္မာမိသားစုတခ်ိဳ႕က က်မရဲ႕ သေျပညိဳ ေက်ာင္း အေၾကာင္းကို ၾကားၿပီး သူတို႔ကေလးေတြကိုလည္း ျမန္မာစာ သင္ေပးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း .. ဘယ္လို လုပ္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာေတြ ေျပာလာၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။
ကုမၸဏီေက်ာင္းေတြမွာ ဘာသာ စကား သင္ဖို႔ဆိုတာ အဲဒီေက်ာင္းကိုလည္း ေပးရ.. ဆရာ ဆရာမ ကိုလည္း ေပးရတာမ်ိဳးမို႔လို႔ သင္တန္းခ က ေစ်းမ်ား သြား ပါတယ္။ က်မ ကိုယ္ပိုင္ သင္တာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းက ျဖတ္ယူမယ့္ စရိတ္စက သက္သာသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ ..မွတ္မွတ္ရရလည္း ျဖစ္ရေအာင္ .. မဂၤလာရွိတဲ့သေဘာလည္း ေဆာင္ေအာင္လုိ႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးေန႔ ကေန က်မ ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ ကို စ လိုက္ပါတယ္။
ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားလည္း ပိုက္ဆံ မ်ားမ်ား မကုန္ဘဲ .. က်မ လည္း စိတ္တိုင္းက် အလုပ္ လုပ္ႏိုင္ဖို႔ ဘာသာစကားသင္ဆရာမ အလုပ္ကို ကိုယ္ပိုင္အလုပ္တစ္ခုအျဖစ္ တႏိုင္တပိုင္ လုပ္ဖို႔ စလိုက္ ပါၿပီ။
(က်မ တစ္ေယာက္တည္းသင္ရမွာမို႔လို႔ေရာ .. ၿပီးေတာ့ က်မက လက္ရွိ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ႕ ဝန္ထမ္းလည္း ျဖစ္ေနေသးတာမို႔လို႔ေရာ သင္တန္းသား လက္ခံတာမွာေတာ့ အကန္႔အသတ္ ရွိမွာျဖစ္ပါတယ္)
အေသးစိတ္သိခ်င္တာရွိရင္email ပို႔ႏိုင္ပါေၾကာင္း...

Apr 3, 2017

တနဂၤေႏြ တမနက္

ေဟာ.. ေလတိုးသံ သဲ့သဲ့ေလး.. ငွက္သံသဲ့သဲ့ ေလးေတြ ၾကားတယ္။ အျပင္မွာ ေနျမင့္ၿပီ။
အိပ္ရာေပၚမွာ ျပည့္ျပည့္ဝဝျပံဳးၿပီး ျပတင္းဆီကို ေငးေတာ့ ေနေရာင္ဟာ ျမွဴဆြယ္လိုက္တာ။
ကိုင္းတံရိုးဖ်ားမွာ လာခ်ိတ္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ဟာ တကယ့္ ဆြတ္ဆြတ္ျပာ။
သဘာဝက ပဲ့ျပင္တယ္..
ဘာမွမဆန္းတဲ့ ေနေရာင္ နဲ႔
ဘာမွမခမ္းနားတဲ့ ကိုင္းခက္လက္ေတြ
ဘာမွ မထည္ဝါတဲ့ ဘဝတစ္ခုထဲမွာ
ျမိန္ယွက္စြာ ျငိတြယ္။
မႏိုးတဝက္ ႏိုးတဝက္ ေကာ္ဖီခြက္ထဲ
သဘာဝလို႔ ေျပာတဲ့ ေကာ္ဖီမႈန္႔မ်ားမ်ား
သဘာဝႏြားနို႔ပ်စ္ပ်စ္အေနေတာ္ နဲ႔
သဘာဝပ်ားရည္ခ်ိဳျမ နဲ႔
ေရေႏြးဆူဆူ ဟာ .. သဘာဝက်စြ အရသာ။
တကယ္ေတာ့ ျပည့္ျပည့္ဝဝ ႏိုးထ ၿပီးသားပါေလ…
သိပ္သာယာစရာပဲကိုး..
တင္းတိမ္တတ္သူအတြက္
လြတ္ေျမာက္သြားႏွင့္သူ ဦးဂ်င္မီဟင္းဒရစ္ၾကီးရဲ႕ နတ္ေစာင္းဂစ္တာသံရွိတယ္
လင္းပြင့္တဲ့ မနက္ခင္းေနေရာင္ နဲ႔ အစိမ္းေရာင္သစ္ရြက္ေတြ ရွိတယ္
အနားမွာ ေရာင့္ရဲေအးခ်မ္းတတ္တဲ့ ကိုယ့္ေသြးသားေတြ ရွိတယ္
ပကာသန လံုးဝ လံုးဝ မရွိတဲ့ ဘဝ တစ္ခုမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ အျပည့္ .. ယံု။
ယုန္အညိဳေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးက ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ ၾကည့္ဆဲ..
ရွဥ့္ညိဳေလးက သူ႔ကို ဝင္တိုက္ျဖတ္ေျပးတယ္… ဒါေပမဲ့ သူတို႔ခ်င္း ရန္ျဖစ္မသြားၾက။
ေခါင္းေပၚမွာ အေမာက္နီနီေလးပါတဲ့ ငွက္ကေလး ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ ေငးဆဲ..
ခုန္တဆြဆြ ႏွံေကာင္စိမ္းေလးဟာလည္း ျမင္ကြင္းမွာ သဘာဝက ေပးတဲ့ အလွကေလး..
တိတ္တိတ္ေလး ျငိမ္ေနလိုက္ေတာ့ သစ္ရြက္ခ်င္းျငိသံအၾကားမွာ
ျမဳိ႕မျငိမ္းရဲ႕ ခင့္အိပ္မက္ကို သတိရတယ္..
ငယ္ရြယ္စဥ္ အိပ္မက္ထဲထိ စြဲဖူးခဲ့သူကို ခု နည္းနည္းမွ ရင္မခုန္ေတာ့တာ မဆန္းဘူးလား။
ခုေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေလးလိုပါ။
သဘာဝမနက္ခင္းဟာ ေရာက္တတ္ရာရာ စိ္တ္ကူးေတြထဲ လွလိုက္တာ။
ဘာမွန္းညာမွန္း ေသခ်ာမသိလည္း ဆဲေရးတိုင္းထြာဖို႔.. ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္ဖို႔ ..
မမွန္မတရားဖို႔ ဝန္မေလးတဲ့သူေတြနဲ႔ ေဝးရာ ေနရာေလးဟာ သုခဘံုပဲ။
ဝန္တိုမစၦရိယေတြကင္းရာ.. အႏုပညာ သက္သက္သာ ျဖစ္တည္ရာ အယူဝါဒ ဟာ ကိုယ့္ ရဲ႕ ဘာသာေရး ေပါ့။
ဒီမနက္ေတာ့ ဦးဂ်င္မီၾကီးဆီက ရလိုက္တာ.. အႏုပညာ ဆိုတာ အပြင့္လင္းဆံုး တူးေဖာ္လိုက္ရံု။
ဒါနဲ႔ပဲ ဒီတနဂၤေႏြက တန္ၿပီ။

ေႏွာင္တည္းခံ

ဒီ၀တၳဳေလးကို ကိုေအာင္ျဖိဳးေလးက တင္ေပးဖို႔ ေျပာေနတာ ၾကာပါျပီ။ က်မကလည္း Scan ဖတ္ဖို႔ကိုေတာင္ ပ်င္းပ်င္းေနတာနဲ႔။ ခုေတာ့ ၾကာေလ.. စာရြက္ေလးေတြက စုတ္လုစုတ္ခင္နဲ႔ ထိန္းသိမ္းရခက္လာတာမို႔ အခ်ိန္ရတုန္းေလးေတာ့ လုပ္ဦးမွပါလို႔.. အားေမြးရပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ႏွစ္ ၂၀အတြင္း က်မေရးခဲ့တဲ့ ရွားရွားပါးပါး ၀တၳဳအပုဒ္ ၁၀၀၀န္းက်င္ေလာက္က လက္ထဲမွာ အပုဒ္ သံုးေလးဆယ္ပဲ ရွိေတာ့တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ငွားဖတ္ျပီး ျပန္မေပးၾကတာနဲ႔.. ဟိုညပ္ ဒီညပ္ ေပ်ာက္တာနဲ႔..။ အဲဒီေတာ့လည္း ႏွေမ်ာသားပါ။ (တလက္စတည္း က်မရဲ႕ မဂၢဇင္း ၀တၳဳတိုေဟာင္းေလးေတြ ေတြ႔မိလို႔မ်ား Scan လုပ္ျပီး ပို႔ေပးၾကရင္ သိပ္ကို ေက်းဇူးတင္မွာပါ..။ :))
ဒီ၀တၳဳေလးက ၁၉၈၈ ဇန္န၀ါရီလ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းမွာ ပါခဲ့တာပါ။ ဒီ၀တၳဳေလး ဘာလို႔ ေရးမိတယ္ဆိုတာေတာ့ ေျပာေတာ့ပါဘူး :P ..။ (တမ်ိဳးေတြ ေလွ်ာက္မထင္ၾကနဲ႔ေနာ္...။ အဲလိုမ်ား ျဖစ္တတ္ေလမလားလို႔ ေတြးမိရာကေန ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။)




Nov 5, 2016

ေၾကြခ်ိန္


အဲလို ေခြေခြေခါက္ေခါက္နဲ႔
အဲဒီေထာင့္ခ်ိဳးေလးထဲမွာ
ပိတ္မိေနတာလား
ပိတ္ထားေနတာလား
ဆံုျခင္းဆိုတာက အဲလို ေၾကးၾကီးသလား
ခ်စ္ျခင္းေတြအမ်ားၾကီး ေပးရံုနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးလား
ျငိတြယ္ျခင္းေတြနဲ႔ တံတားထိုးရံုနဲ႔လည္း မေရာက္ႏိုင္ဘူးလား..
အျမဲလို…. ၾကည္ရႊင္ သာယာျခင္းေတြနဲ႔ ေဝးလံသီေခါင္ရ
ဒုကၡသစၥာအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိပါၿပီဆိုလည္း သက္သာရာမရ
ေနာင္တမွာ ေနာက္မက်ခဲ့လည္း
ကံတရားရဲ႕ေနာက္က်မႈထဲ အဖန္ဖန္
ဘယ္ေလာက္မွမလိုပါဘူး..
လွပေသာ ရြက္ေၾကြရာသီထဲ
လြမ္းဆြတ္ျခင္းဘာဝနာကို ေအးေအးျမျမ မွတ္ႏိုင္ရံု…

၅ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၁၆

ဒီေန႔ ပိုလြမ္းတယ္ ဂၽြန္ ...



ဘယ္သူဟာ ေသျခင္းအတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္လဲ စဥ္းစားရင္ ပထမဆံုး သတိရတာ.. ခင္ဗ်ားပါပဲ ဂၽြန္.. Elvis လို ေသျခင္းကို ကုိယ့္ဘာသာ မေရြးခ်ယ္ခဲ့ေပမဲ့ အႏုပညာနဲ႔ လူသားျဖစ္တည္မႈကို ခန္႔ညားေလးစားတဲ့ ခင္ဗ်ားဟာ ေသျခင္းအတြက္ အဆင္သင့္ရွိေနခဲ့ၿပီးသားလို႔ ယံုတယ္..
ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္တာဟာ လူသားျဖစ္တည္မႈ ကို ခ်စ္တာပဲဆိုတာ.. ခင္ဗ်ားၿပလို႔ ေတြ႔ခဲ့တာ သိလား။
ဘာအေရးၾကီးလဲ စဥ္းစားေတာ့ ဒီကေန႔ ကို တည့္တည့္ရင္ဆိုင္ဖို႔သာ အေရးၾကီးတာလို႔ က်န္ရစ္သူ ယုိကိုဆီက က်မ ရတယ္.. ။
ဟုတ္လား.. မိန္းမ တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ဂီတ အျမဳေတတစ္ခု ၿပိဳကြဲခဲ့တယ္တဲ့လား..
ဒါဆို ေရာ့ခ္ဘုရင္ ၄ပါး ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ နဲ႔ ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႕နက္ရိႈင္းမႈကို ထိခိုက္ပါ့မယ္… ။
အခ်စ္ဆိုတာရယ္.. အႏုပညာ ရယ္ဟာ တူတူပဲ.. တခါတေလမွာ နားလည္ရ ခက္ေလာက္ေအာင္ လ်ိဳ႕ဝွက္တယ္ .. မဟုတ္လား..။
ေလာကထဲ ေနရထိုင္ရ ခက္လာရင္လည္း ခင္ဗ်ားကိုပဲ သတိရတာပဲ ဂၽြန္ .. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ယုိကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ ခင္ဗ်ား ေယာဂကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္.. ေယာဂီကိုလည္း ၾကံဳခဲ့တယ္..။ ေၾကကြဲ နာက်င္ ရတာေတြ ေၾကမြ ေပ်ာက္ရွရတာေတြ .. ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအတြက္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္တာေတြ.. လူသားေတြ အေပၚ ထားတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အခ်စ္ေတြ.. ။
ခင္ဗ်ားဟာ အႏုပညာပါပဲ ဂၽြန္.. ။
ဒါနဲ႔ .. ခင္ဗ်ား သစၥာေရာ မဲ့ခဲ့ဖူး သလား..။ သစၥာမဲ့ ခံခဲ့ရဖူး မွာေတာ့ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ … ။
အႏုပညာသမားမွန္ရင္၊ တစံုတေယာက္.. ဒါမွမဟုတ္.. ဒါ့ထက္မကရဲ႕ သစၥာေဖာက္မႈကို ခံခဲ့ၾကရတာ ေလာကနိယာမ တစ္ခုလိုပါပဲ။
ဂၽြန္ရယ္.. ခုထိေတာ့ က်မ ႏွလံုးသားမွာ ဘယ္အရာကမွ ခင္ဗ်ားရဲ႕ Imagine ကို မေက်ာ္ႏိုင္ေသး..
ယိုကိုဆီက ျမစ္ဖ်ားခံလာတာပါဆိုတဲ့ Imagine က က်မကို ခုထိ တျမည့္ျမည့္ နာက်င္ေနေစဆဲ…။
အို.. လူအမ်ားၾကီးကို.. ဒါမွမဟုတ္.. လူတိုင္းကို နာက်င္ေနေစဆဲလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..။
ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ I'm not the only one … I hope someday you'll join us .. ဆိုသလို။
ဒီေန႔ သိပ္လြမ္းတာပဲ ဂၽြန္ ..
ဒီေန႔ .. ေသျခင္းအေၾကာင္း စဥ္းစားမိတယ္..
ဒီေန႔ .. တာရာမင္းေဝ ေျပာဖူးတဲ့ ‘ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလနဲ႔ မႈတ္ၿပီး ျငိွမ္းပစ္လိုက္ခ်င္တယ္’ ဆိုတာကို
သတိရတယ္ ..
ဒီေန႔ … သမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စာတိုေလးတစ္စကေန အေတြးရၿပီး သစ္ပင္ေတြၾကားထဲ ..
ဒါမွမဟုတ္ ပင္လယ္လိႈင္းသံေတြၾကားထဲပဲ ေနရေတာ့ရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ခံစားရတယ္..
ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားကို ပိုသတိရေတာ့တာပဲ ဂၽြန္ .. ေကာင္းကင္ဘံုမွာ ေနလို႔ ေပ်ာ္လား ဂၽြန္…

 ၁၅ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၆

Aug 21, 2016

“ရသစာေပဆုိတာ ယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းေက်ာင္းတယ္”

ဧရာဝတီ အင္တာဗ်ဴး
Hits:1,597
1   | |
 ေမၿငိမ္း

စာေရးဆရာမ ေမၿငိမ္းဟာ ကဗ်ာအေရးေကာင္းသလိုု ၀တၳဳတုိေတြ၊ လံုုးခ်င္း ၀တၳဳေတြမွာလည္း ကိုုယ္ပိုုင္ဟန္နဲ႔ ဖန္တီးႏိုုင္ပါတယ္။ စာေရးဆရာမ ေမၿငိမ္းဟာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ကင္းကြာၿပီးေနာက္ ၁၀ ႏွစ္အၾကာမွာ “အေရာင္ဆြံ႕ လိပ္ျပာ” စာအုုပ္ကိုု ထုုတ္ေဝလိုုက္ပါတယ္။ ဆရာမ ေမၿငိမ္း ဟာ ဒီေန႔အထိ လံုးခ်င္း၀တၳဳ ၁၃ အုပ္ထြက္ရွိထားပါတယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွာ “သီခ်င္းႏွင္းဆီ” ၀တၳဳ စတင္ ထြက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဆုိေတာ္ ေဇာ္၀င္းထြဋ္အေၾကာင္း ရသဟန္နဲ႔ေရးသားထားတဲ့ “အသံသစ္ ျပတုိက္” က ဒုတိယ အႀကိမ္ထိ ထုတ္ေ၀ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ၁၉၈၆ ခုႏွစ္ မတ္လမွာ “ေပဖူးလႊာ” မဂၢဇင္းမွာ “ျပည္စံုျခင္း” ဆုိတဲ့ ကဗ်ာနဲ႔ စာေပေလာကတြင္းကိုု ေရာက္ရွိခ့ဲတဲ့ ဆရာမ ေမၿငိမ္းနဲ႔ စာေပေရးရာေတြ ေမးျမန္းျဖစ္ပါတယ္။
ေမး။    ။  ဆရာမ ျမန္မာျပည္က ထြက္မသြားခင္တုန္းက မဂၢဇင္းေတြမွာ ၀တၳဳေတြ အမ်ားႀကီး ေဖာ္ျပ ၾက တယ္။ ဖတ္ရတဲ့သူအတြက္လည္း အရသာရွိလုိက္တာ၊ ေသြးတို႔ဆုိရင္ “ရႈမ၀” ၊ “ေပဖူးလႊာ” “ကလ်ာ”ေပါ့ ေနာ္။ မဂၢဇင္းေတြမွာ ၀တၳဳတုိေတြဖတ္ရတာ မ၀ဘူး။ အခု ဆရာမျမန္မာျပည္ျပန္လာတဲ့အခါ ဘယ္လုိကြဲျပား ျခားနားမႈ ေတြ ျမင္မိလဲ။ မဂၢဇင္းေတြက ကြာလတီလုိ႔ေတာ့ ေျပာၾကပါရဲ႕၊ ကိုင္လုိက္ရင္ ထူၿပီး ေၾကာ္ျငာ ေတြမ်ားေနတယ္၊ ၀တၳဳတုိ ဆိုရင္လည္း၂ ပုဒ္ ၊ ၃ ပုဒ္ထက္ ပိုမပါဘူး။ အဲ့ဒီ့အေပၚ အျမင္ေလးေျပာပါဦး။
ေျဖ။    ။  ျမန္မာျပည္ကေန ႏုိင္ငံျခားထြက္သြားတာ ၁၁ ႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီ၊ ႏုိင္ငံျခားမထြက္ခင္ထိ အစ္မက ဒဂံု တကၠသိုလ္မွာျမန္မာစာ ကထိကတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တာေလ၊ က်မတို႔ စာစေရးတုန္းက “ရႈမ၀” မဂၢဇင္း ကေန စင္တင္ ကေလာင္ဆိုရင္ အထင္ႀကီးတယ္။ ရႈမ၀ကုိ စာမူေတြပို႔ခဲ့ေပမယ့္ အပယ္ခံခဲ့ရတယ္၊ မေရြးခဲ့ဘူး ေလ၊ စာေတြျပန္ေရးျဖစ္ေတာ့ ပထမဆံုးေဖာ္ျပခံရတဲ့ ကဗ်ာေလးက “ေပဖူးလႊာ” မွာ ပါလာတာ။ ေနာက္ေက်းဇူး တင္ရမွာက “ေရႊအျမဳေတ” မဂၢဇင္းက ဆရာဦး၀င္းၿငိမ္းေပါ့။ သူက ပုိ႔တဲ့ ၀တၳဳေတြကုိ သံုးေပးတယ္။
“စံပယ္ျဖဴ” မွာ “ခ်စ္သူဘြဲ႕” ဆိုတဲ့ ၀တၳဳေလးပါတယ္။ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ရည္စား တေယာက္အေၾကာင္းေပါ့။ အယ္ဒီတာက ေဒၚခင္ေဆြဦးေလ။ အဲ့ဒီမွာ ကိုခင္၀မ္းက ေဒၚခင္ေဆြဦးသမီးရဲ႕ သမက္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေပါ့။ သူက အစ္မရဲ႕ စာမူေလးကုိ ေကာက္ဖတ္ၿပီး သရုပ္ေဖာ္ပံုဆြဲေပးခ်င္တယ္ေပါ့။ အဲ့ဒီ၀တၳဳေလးပါလာ ေတာ့ေပ်ာ္တာ ေပါ့ေနာ္၊ ၀တၳဳပါတာက တေၾကာင္း၊ ကုိခင္၀မ္းဆြဲေပးတဲ့ သရုပ္ေဖာ္ပံုမို႔ ဂုဏ္ယူတာက တေၾကာင္းေပါ့ေလ။
အခုက်ေတာ့ မဂြင္းဇင္းေတြမွာ ေၾကာ္ျငာေတြကမ်ားေနတယ္ ကုိယ့္၀တၳဳေလးပါရင္ေတာင္ စာကိုအဓိကထားတဲ့ မဂၢဇင္းက နည္းေနတယ္။ ဘယ္မဂၢဇင္းကုိ ေပးရမလဲဆုိတာကုိပါ စဥ္းစားေနရၿပီေပါ့။
ေမး။    ။ ေနာက္တခုကေလ လူငယ္ေတြ စာသိပ္မဖတ္ၾကဘူး၊ ရသစာေပအားနည္းလာေနတယ္လုိ႔ ေျပာၾက တယ္၊ အဲ့ဒါကေရာ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္လို႔ ထင္လဲ။ အုပ္ေရတေထာင္ေတာင္ကုန္ဖို႔မလြယ္ေတာ့ေလ။
ေျဖ။    ။ စာသိပ္မဖတ္ၾကဘူးဆုိတာ စား၀တ္ေနေရးနဲ႔ ဆုိင္တယ္။ ႏုိင္ငံေရးအရ ဖိစီးထားတာေတြပါတယ္။ အစ္မတို႔ ကေလးေတြမွာ စာဖတ္တာကလြဲလို႔ ေပ်ာ္စရာေတြမ်ားတယ္။ မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲတာ ေတြမ်ား လာတယ္။ နည္း ပညာတိုးတက္လာတယ္ဆုိေပမယ့္ စာဖတ္တာနည္းလာတယ္။ အေမရိကန္မွာ လူငယ္ေတြ facebook သံုးဖို႔ အတြက္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ၾကဘူး။
ဘာလုိ႔ဆိုေတာ့ သူတို႔မွာ တျခား Activities ေတြ မ်ားတယ္။ အစ္မသမီးဆုိ ၁၁ တန္းမွာ High School Senior ေပ့ါ။ အထက္တန္းပညာေရးမွာ အခမဲ့၊ စာလုိက္ႏိုင္ရင္ Advance Course ေတြယူလို႔ရတယ္။ တကၠသိုလ္မွာ ပညာသင္ စရိတ္က မ်ားတာကုိး။ အဲ့ဒီေတာ့ သမီးက Advance Course ယူထားတယ္။ ဘာသာပုိေတြယူ တယ္ေပါ့ေနာ္။
ကေလးေတြက ေက်ာင္းကေန Homework  ေတြလုပ္ရတယ္၊  Project ေတြလုပ္ရတယ္။ အစ္မသမီးဆို Project က “Woman and Environment ”။ စာအုပ္အဖံုးမွာ သံုးထားတာ သူဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီပဲ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ဆြဲလုိ႔ရတယ္။ သစ္ပင္ႀကီးနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးပံုေရးတယ္၊ တကယ္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ သစ္ပင္ဟာ ထိန္း သိမ္း ဖို႔ အေရးႀကီးရာမွာ အတူတူပဲဆုိတာ ေျပာခ်င္တာ။ သူ Grade A ရတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ နည္းပညာ ေတြတုိး တက္ေနေပမယ့္ Facebook သံုးဖုိ႔အခ်ိန္မေပးႏိုင္ဘူး စာဖတ္ၾကရတယ္။
ေမး။    ။ အမရဲ႕ “အေရာင္ဆြံ႕လိပ္ျပာ”၀တၳဳေရးျဖစ္ခဲ့ပံုေလးကုိပါ ေျပာျပေပးပါလား။
ေျဖ။    ။  အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္မႈေတြရွိတယ္ေပါ့။ အစ္မက အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ဆုိေတာ့ အမ်ဳိးသမီး ဘက္က ေရးတာ။ လူေတြကေျပာၾကတယ္ေလ “အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မႈ” ဆို ေယာက်ာ္းက မိန္းမကို ရုိက္တာ၊ ႏွက္တာေပါ့။
ဒါပေမယ့္ အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ စိတ္ကုိအနာတရျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာကလည္း Mental Abuse လို႔ ထင္တယ္။ အမ်ဳိးသားဘက္ကေဖာ္ျပန္မႈမဟုတ္ဘူး၊ အမ်ဳိးသားဘက္မွာနဂုိရွိရင္းစြဲရွိေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးအေပၚ ကန္႔သတ္ ခ်င္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ရတဲ့ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အႏုိင္က်င့္မႈကိုေရးတာ။ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာအႏိုင္က်င့္မႈ ေၾကာင့္လည္း လင္မယားေတြ ကြဲႏုိင္တယ္ဆုိတာ “အေရာင္ဆြံ႕လိပ္ျပာ” မွာေရးျဖစ္တာပါ။
ေမး။    ။ စာေရးဆရာမတေယာက္အေနနဲ႔ ကမၻာ့စာေပနဲ႔ထိေတြ႕ဖို႔စာမ်ားမ်ားဖတ္ဖို႔ လုိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဆရာမ ေဆြးေႏြးေပးပါဦး။
ေျဖ။    ။  စာေရးဆရာဆုိတာ အၿမဲတမ္းဘာစာကုိမဆုိ ဖတ္ရမွာပဲ၊ အနည္းဆံုးေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ လမ္းေၾကာင္း တူတဲ့ စာမ်ဳိးကုိ  ဖတ္ရမယ္။ အစ္မက ရုိမန္တစ္ဇင္ဘက္ကို အားသန္ေတာ့ အေမရိကန္ စာေရးဆရာမ ေတြး တာ ဖတ္ျဖစ္တာမ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္စြဲလမ္းတာမ်ဳိးေတာ့ မရွိဘူး။ အဂၤလိပ္စာကုိ ေလ့လာတဲ့ အေနနဲ႔ လည္း ဖတ္တယ္။
ေမး။    ။ “က်မနဲ႔ ျမန္မာစာ” ကုိဖတ္ရေတာ့ စဥ္းစားမိတာေလးရွိလာတယ္။ ျမန္မာစာမွာ မမွားသင့္တဲ့ အမွား ေတြကုိ စာေရးဆရာေတြ၊ သတင္းဌာနေတြကအစ မွားေနတာေပါ့ေနာ္၊ အဲ့ဒီအေပၚ ျမန္မာစာသင္ေနတဲ့ ဆရာမ တေယာက္အေနနဲ႔ေရာ စာေရးဆရာမတေယာက္အေနနဲ႔ေရာ ဆရာမသေဘာထားက ဘယ္လုိရွိလဲ။
ေျဖ။    ။ အဓိက က မေလ့လာႏိုင္ၾကတာ၊ ျမန္မာစာအဖြဲ႕က လူေတြဖတ္ခ်င္ေအာင္ကာတြန္းေလးေတြနဲ႔ ထုတ္ ထား တာေတာင္ရွိတယ္၊ စိတ္ရွိရင္ မွတ္မိဖို႔လည္းလြယ္တယ္၊  Positive ဆို “ပဲ” Negative ဆုိ “ဘဲ” ေပါ့ ပဲနဲ႔ ဘဲကုိသံုးတာေျပာပါတယ္။ ဒီထက္ပုိဆုိတာ ရွိေသးတယ္ “သူကဘာေျပာလုိက္သလဲ”၊ ေနာက္ပစ္နဲ႔ “လဲ”ရမွာ ကို “လည္း”တယ္။ “လည္း” က  Also ေလ။ လြယ္လြယ္ေလးေတြကိုေတာ့ မမွားသင့္ပါဘူး။
ေမး။    ။ အခုလက္ရွိျမန္မာစာေပရဲ႕အေနအထားကုိ ဆရာမဘယ္လုိသံုးသပ္မိလဲ။ ေနာက္ၿပီး ျမန္မာစာေပ ဒီထက္ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာဖုိ႔၊ ရသစာေပဖြံ႕ၿဖိဳးလာဖုိ႔၊ လူေတြစာဖတ္လာဖို႔ ဘာေတြလုပ္သင့္တယ္လုိ႔ ျမင္မိလဲ။
ေျဖ။    ။ လူေတြရဲ႕ စား၊ ၀တ္၊ ေနေရး ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ျဖစ္မွ ရသစာေပဘက္လွည့္မယ္။ ရသစာေပရိွတာ၊ မရွိ တာက သိပ္ကြာတယ္။ ရသစာေပကုိမသိတဲ့သူက ယဥ္ေက်းမႈကို မသိဘူး၊ မခံစားႏိုင္ဘူး၊ “ရသစာေပ ဆုိတာ ယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းေက်ာင္းတယ္ေလ”။ ရသစာေပထုိးက်သြားတာနဲ႔ ရာဇ၀တ္မႈေတြ ထူေျပာလာ တာနဲ႔လည္း ဆက္စပ္ေနတယ္။ ဒီမွာ စာအုပ္ေတြထုတ္ရင္ စာမူခရတာလည္း နည္းတယ္။ ထုတ္ေ၀သူ လည္း ရံႈးတယ္၊ ဘာျဖစ္ လို႔လဲဆုိေတာ့ အုပ္ေရနည္းလုိ႔။
            အေမရိကန္မွာ စာေရးဆရာ တေယာက္က စာေရးတာတခုတည္းနဲ႔ ရပ္တည္လို႔ရတယ္။ စာေရးဆရာတေယာက္ ရဲ႕ စာအုပ္ထြက္လာရင္ စာၾကည့္ တုိက္ေတြ မ၀ယ္မေနရ၀ယ္ရတယ္၊ အေမရိကန္ ရဲ႕ ျပည္နယ္ ၅၀ မွာ စာၾကည့္တုိက္ ေပါင္း အနည္းဆံုး တေသာင္းခြဲရွိတယ္။ ေက်ာင္းေတြမပါေသးဘူးေနာ္၊ စာအုပ္တအုပ္ထြက္လို႔ စာၾကည့္တုိက္မွာ အဲ့ဒီ စာအုပ္ မရွိရင္ ဂုဏ္သိကၡာမရွိဘူးဆုိၿပီး ရွက္တယ္၊ ရပ္ကြက္တုိင္းမွာ စာၾကည့္တုိက္ေတြရွိ တယ္။ ေက်ာင္းေတြမွာ Reading အခ်ိန္ပါလို႔ကေလးတုိင္း တစ္ႏွစ္ မွာ စာအုပ္ ၇ အုပ္ကေန ၁၀ အုပ္အထိ ဖတ္ရ တယ္၊ အဲ့ဒီစာအုပ္ေတြဖတ္ၿပီးရင္ Presentation ေတြ လုပ္ရတယ္။ Presentation  ကို နားေထာင္ၿပီး ရင္ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ရတယ္။ အေမရိကားမွာ ေမးခြန္း မထုတ္ႏုိင္တဲ့ ကေလးဟာ သိပ္ရွက္စရာေကာင္း တယ္။ 
           ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ကေလးတေယာက္ဟာ အနည္းဆံုးစာအုပ္ ၇ အုပ္ကေန ၁၀ အုပ္ အထိဖတ္ၿပီး သားျဖစ္ရမယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့စာအုပ္ဖတ္လုိ႔ရတယ္။ အဲ့ဒီစာအုပ္ေတြအားလံုးကုိ အက်ဥ္း ခ်ဳံးေရးရတယ္။ ၿပီးရင္း Reading အခ်ိန္မွာ Presentation လုပ္ရတယ္။ ကိုယ္ဖတ္တဲ့စာအုပ္ေတြရဲ႕ List ကို ဆရာေတြဆီ တင္ရ တယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ သူတို႔ဆီမွာရသစာေပထြန္းကားတာေပါ့။
           ျမန္မာျပည္မွာ ရသစာေပထြန္းကားခ်င္ရင္၊ ကေလးေတြကိုဆင္ျခင္တံုတရားရွိေစခ်င္ရင္ ေက်ာင္း ပညာေရး ထဲမွာ ရသစာေပဖတ္တဲ့အခ်ိန္ထည့္ကိုထည့္ရမယ္၊ အဲ့ဒီအတြက္ ပညာေရး၀န္ႀကီးကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အစုိးရက ပဲျဖစ္ျဖစ္ တာ၀န္ယူၿပီးလုပ္ကိုလုပ္ရမယ္။ အဲ့ဒါကုိ အခုကတည္းက ကၽြဲကူးေရပါတပါတည္း လုပ္သြားရမယ္။ စီးပြားေရးေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးေတြလုပ္မယ္၊ ဒီ ဥစၥာေနာက္မွလုပ္မယ္လို႔ မရဘူး၊ အားလံုး တၿပိဳင္ တည္း လုပ္သြား ရမယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။