Nov 29, 2017

ခ်စ္ျခင္း ဒီဇင္ဘာ




က်မ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ေနရာက ရန္ကုန္ျမိဳ႕လယ္မွာ ရွိတဲ့ ကမ္းနားလမ္းေပၚက ေလးထပ္တိုက္ရဲ႕ အေပၚ ဆံုးထပ္မွာ။ အိမ္ေရွ႕ဝရံတာကေန လွမ္းၾကည့္ရင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ဆိပ္ကမ္းဝင္းကို ေက်ာ္ၿပီး ရန္ကုန္ျမစ္ျပင္နဲ႔ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာေတြ ေမာ္ေတာ္ေလးေတြကုိ လွမ္းျမင္ရတယ္။ အဲ့ဒီျမင္ကြင္းဟာ က်မ ညေနတိုင္း ေငးေနက်.. ဘယ္ေတာ့မွ မၿငီးေငြ႔ႏိုင္တဲ့ ျမင္ကြင္းေပါ့။ ေနဝင္ကာနီး တိမ္အေရာင္ ေတြ အရိပ္ထင္ေနတဲ့ ျမစ္ေရျပင္ဟာ ခပ္ေဝးေဝးက လွမ္းေငးရတဲ့ ပန္းခ်ီကားပဲ။ ျမစ္ေရျပင္ဟာ ရာသီတိုင္းမွာ လွတယ္လို႔ က်မ ေကာင္းေကာင္းၾကီး သိခဲ့တာေပါ့။

အဲဒီျမစ္ေရျပင္ဟာ ခပ္ေငးေငး လြမ္းစရာလည္း ေကာင္းခဲ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာေတြမွာ။ မနက္ခင္းဆို အဲ့ဒီျမစ္ျပင္ေပၚမွာ အျဖဴေရာင္သိပ္သိပ္သည္းသည္း ဇာပုဝါတစ္ပိုင္က လြင့္ပ်ံေနတတ္တာ..။ ေနေရာင္ ျပိဳးျပိဳးပ်ပ် လင္းပ်က္လာမွပဲ အဲဒီပုဝါပါးပါးၾကားက တိုးထြက္ပ်ံလာတဲ့ ဇင္ေရာ္တစ္သိုက္.. ဒါမွ မဟုတ္.. ပ်ံလႊားတစ္အုပ္ကို ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ျမင္ရမွ.. ႏွင္းေဝတဲ့ ေဆာင္း ဆိုတာ ဒီဇင္ဘာ မွာ စတာပဲလို႔ ခပ္တိုးတိုးေလး ခ်စ္ခဲ့ရတာ၊ ခုထိ သတိရပါတယ္။

+++++

တကယ့္ကို ၾကိဳ ေတြး ေတြးမွ.. ပိုေငးေငးရတဲ့အို.. ဟိုေဝးေဝးက ႏွင္း.. ႏွင္းကေလးဆိုတဲ့ အလြမ္းသီခ်င္းေရးတဲ့ ေမာင္ေက်ာ္ေဇာရဲ႕ သီခ်င္းစာသားကို အဆိုေတာ္ခင္ညြန္႔ရည္ ရဲ႕ အသံနဲ႔ တြဲၾကားတဲ့အခါမွာလည္း လြမ္းမိတာက ဒီဇင္ဘာကိုပါပဲ။ စိတ္ထဲမွာ ဒီဇင္ဘာကိုယ္တိုင္ကိုက ကဗ်ာဆန္တယ္လို႔ ခံစားရတာလည္း အျမဲပါပဲ။

ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း.. လြမ္းတဲ့ ေဟမာန္ေရ.. ၾကည့္စမ္းပါ့.. နိဒါန္းအစ.. ေအးျမျခင္းေတြ.. ။ အဲဒီ စာသား တစ္စ.. ကိုလည္း ဒီဇင္ဘာမနက္ခင္းေတြမွာ မၾကာမၾကာ ရြတ္မိစျမဲ။ ဒီဇင္ဘာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အျမဲတြဲလို႔ ျငိေနက်ကက့ံေကာ္ေတာရဲ႕ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ မနက္ခင္းေတြပဲေပါ့။ ဟိုတုန္းက ဒီဇင္ဘာဆိုတာ.. တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြရဲ႕ စာသင္ႏွစ္အသစ္ စဖြင့္တဲ့ ရက္ဦးေတြေပါ့။ ပိတ္ထားတဲ့ ေက်ာင္းတံခါးေတြ ျပန္အဖြင့္ .. ခြဲခြာေနခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္သူခ်င္းေတြ ျပန္အေတြ႔..။ ဒီဇင္ဘာေတြဟာ ခ်ိဳျမိန္ေအးျမေလ့ ရွိခဲ့တဲ့ နိမိတ္ပံုတစ္ခုလို႔လည္း ဆိုႏိုင္မွာပါ။ ဒါဟာလည္း စိတ္ကူးယဥ္သန္္တဲ့ က်မအတြက္ ဒီဇင္ဘာကို ခ်စ္ရတဲ့အေၾကာင္းတစ္ခု ျဖစ္လာရျပန္ပါတယ္။

+++++

ဒီဇင္ဘာမွာ ေလာကရဲ႕ ျမတ္ႏိုး အားကိုးရာ တစ္ပါးျဖစ္တဲ့ ေယရႈသခင္ကို ဖြားျမင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခါ ဒီဇင္ဘာဟာ .. သခင္ေယရႈကို လြမ္းဆြတ္အမွတ္ရစရာ ရာသီကာလလည္း ျဖစ္တယ္။ ဒီဇင္ဘာဟာ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေနာက္ႏွစ္သစ္ကို ၾကိဳၾကမယ့္အခ်ိန္မို႔ လူတကာတို႔ ေပ်ာ္စရာျဖစ္ေအာင္ ေမြ႔ေလ်ာ္ေနထိုင္ၾကတဲ့ ရာသီကာလလည္းျဖစ္တယ္။

ဒီဇင္ဘာဟာ.. ေဟမာန္ေဆာင္းဦးကို ေတးညည္းဆို ၾကိဳမယ့္ ငွက္ငယ္ေလးရယ္.. ဘယ္ဌာေနမွာ မင္း အိပ္စက္ေနႏိုင္ေနလဲကြယ္.. သင္ျပန္လာမယ့္လမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္ အစဥ္ပဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္မိတယ္.. ေနရာေဟာင္းေလးမွာ ျပန္လည္ဆံုစည္းၾကစို႔ကြယ္.. လို႔ ခ်စ္သူေတြ ဆိုညည္းလို႔ ေကာင္းတဲ့ အခါလည္း ျဖစ္တယ္။
ဒီဇင္ဘာ နံနက္ခင္း.. မင္း သတိရရင္.. အမွတ္တရ ေနရာေဟာင္း  ေဆာင္းမၾကြင္းခင္ ေႏြဦး မေျပာင္းခင္ တေခါက္အေရာက္သာ လာေစ့ခ်င္..၊ ဒီဇင္ဘာ နံနက္ခင္း.. မင္း လြမ္းတတ္ရင္.. အမွတ္တရ ေနရာေဟာင္း .. ႏွင္းမကြဲခင္ အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးခင္.. တေခါက္အေရာက္သာ လာေစ့ခ်င္ .. ဒီဇင္ဘာ နံနက္ခင္း.. ဆိုတဲ့ ဗစ္တာခင္ညိဳရဲ႕ သီခ်င္းကို ႏွင္းျမဴေတြေဝေနတတ္တဲ့ ဘယ္ေနရာမွာ မဆို ဆိုညည္းရင္း ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို လြမ္းလို႔ ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ဟာလည္း ဒီဇင္ဘာပဲ မဟုတ္ လား။

ဒီဇင္ဘာဆိုရင္.. ျမဴႏွင္းေတြ ေဝမယ္.. သစ္ရြက္ေလးေတြမွာ ေငြ႔ရည္ေလးေတြစိုစြတ္လို႔။ ေနျခည္ေတြ က တိမ္လႊာေတြၾကားကေန တိုးဆင္းၿပီး ခပ္ပါးပါး ျဖာက်လို႔။ ျမက္ပင္ရွည္ဖ်ားေတြမွာလည္း ႏွင္းရည္ စက္ေလးေတြ တြဲသီလို႔ ရွိမယ္။ ေအးျမစိုစြတ္တဲ့ရာသီမို႔ ပန္းေတြကလည္း ေဝဆာ ၾကိဳင္ေလွာက္ ေနေအာင္ ပြင့္ၾကတာ။

++++++

စကားမစပ္ အဲဒီ ဒီဇင္ဘာမွာပဲ က်မ ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႔လည္း ရွိတယ္။ သူက က်မ ထက္ ၆လ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးသာ ငယ္ေပမဲ့ က်မထက္အဆမ်ားစြာ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္သူ။ ေလာကကို ရင္ဆိုင္ရာမွာ က်မထက္ အဆမ်ားစြာ ခိုင္မာ ရဲရင့္သူ။ က်မ သူ႔ထက္ၾကီးၿပီး သူနဲ႔ က်မ စရိုက္သဘာဝ ကြဲျပားလွေပမဲ့ က်မက သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ေလးစားတာကိုျဖင့္ သူေတာင္ သိခ်င္မွ သိမွာပါ။ က်မကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေထြျပားတတ္တဲ့ သဘာဝ နဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္မႈ.. ခံစားခ်က္ေနာက္ လိုက္ တတ္ မႈေတြကို ကိုယ့္ဘာသာ သတိထားမိတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ့္ကို မခ်င့္မရဲျဖစ္တိုင္း အမွတ္မဲ့လိုလိုနဲ႔ သူ႔ကို သတိရ မိ တတ္တာလည္း အံ့ၾသစရာပါ..။ ဘာလို႔ဆို သူနဲ႔ က်မက အဲေလာက္လည္း အေန နီးၾကသူ ေတြ မဟုတ္ လို႔ပါပဲ။ တခုေတာ့ ရွိတာေပါ့.. က်မ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရာ ျမန္မာစာေပ အေရးအရာမွာ သူက ေပ်ာ္ဝင္ ေမြ႔ေလ်ာ္ရံုမက ထူးခၽြန္တတ္ပြန္သူ.. ဒါကပဲ က်မအတြက္ အေရးပါမႈပါ။ ဒီလိုနဲ႔ က်မ သူ႔ကို ၾကည့္ၾကည့္ေနမိတတ္လာတာ။
အဲဒီအခါ က်မက သူ႔ကို ၾကည့္တိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတြ႔မိလာေတာ့တယ္။

သူ နဲ႔ ကိုယ္.. ဆံုမွတ္တစ္ခုမွာ ရသစာေပ အၾကိဳက္တူတာကလြဲလို႔ က်န္တာ ဘာမွ မတူ။ သူရဲ႕ တည္ၾကည္ေအးခ်မ္းမႈ၊ ျဖဴစင္ရဲရင့္မႈ၊ ႏူးညံ့ထက္ျမက္မႈေတြ.. ကိုယ္ သေဘာက်ခဲ့ရတာ။ သူေတာင္ သိမယ္မထင္။ ပညာျပည့္ဝ ႏွလံုးလွ.. ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ ပါးလ်ားလာတဲ့ ဒီေခတ္မ်ိဳးထဲ သူ႔ကို ျပစရာ ရွိေပလို႔ပဲလို႔ က်မ ခဏခဏ သတိရတယ္။ တခါသားမွာက်မရဲ႕ အစ္မလိုပဲ ျဖစ္တဲ့ နာမည္ၾကီး စာေရးဆရာမ တစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္းဝန္းက်င္ ျမန္မာစာဝန္းက်င္ထဲ ေခၚလည္ေတာ့.. သူနဲ႔မွ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္လို႔ လိုက္အရွာ.. ကံေကာင္းၿပီးေတြ႔ေတာ့ ဒါ က်မရဲ႕ စံျပလို႔ ဂုဏ္လုပ္ မိတ္ဆက္ ေပးမိတယ္။ ေတာ္ရံုကို ဂုဏ္မလုပ္တတ္တဲ့ က်မအေၾကာင္း အဲဒီ အစ္မ စာေရးဆရာမက သိေတာ့ က်မ ဂုဏ္လုပ္တဲ့ သူ႔ကို ျပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္တာ ေလးေလး နက္နက္မို႔ က်မ ေက်နပ္ခဲ့ရေသးတယ္။

တကယ္ေတာ့ က်မရဲ႕ ပံုစံ စရိုက္သဘာဝဟာ သူနဲ႔ အေတာ္ဆန္႔က်င္တဲ့အျပင္ က်မဆိုတဲ့ေကာင္က အင္မတန္ လူၾကိဳက္နည္းတဲ့ေကာင္။ သူက လူတိုင္းလိုလိုရဲ႕ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈကိုသာ ရသူ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြဟာ က်မအေပၚ အျမဲ ျဖဴစင္ခဲ့တာ.. တခါမွ မေျပာင္း လဲခဲ့ဖူး။ မျဖစ္စေလာက္ အရည္ အခ်င္းအေပၚ က်မ မာန္လုပ္မိတဲ့အခါ အရည္အခ်င္း အရည္အေသြးအျပည့္နဲ႔ေပမဲ့ ဘယ္ေတာ့ မွ မာန္မေတြ႔ရတဲ့ သူ႔ကို သတိရယူၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိခဲ့။ သူဟာ ေအာင္ျမင္တဲ့ ေလွကားထစ္တစ္ထစ္ဆီ ထပ္တက္တိုင္း လူအေယာက္စီရဲ႕ လိႈက္လွဲတဲ့ ဂုဏ္ျပဳျခင္းကို ခံယူရသူ။ တကယ္ ထိုက္တန္တဲ့ အမြန္အျမတ္

+++++

က်မတို႔ တကၠသိုလ္ဆရာမ အလုပ္ စာေမးပြဲ ေျဖထားၿပီးခ်ိန္.. တမနက္ဆရာမ ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္ၿပီ တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြ သြားၾကည့္ၾကမလို႔တဲ့။ က်မက ေတာင္ငူကင္တင္းမွာ ရည္းစားနဲ႔ထုိင္ရင္း ေအာင္စာရင္းကို စိတ္မဝင္စား။ က်မ နဲ႔ ဆိုင္တယ္လို႔ကို မထင္.. က်မက ဒီလို ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ လူညံ့ လို႔ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္ထားခဲ့တာ။ အဲဒီအခ်ိန္.. က်မ ဆရာမေအာင္စာရင္းမွာ ပါေၾကာင္း တကယ္ ဝမ္းသာတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ က်မကို ပထမဆံုး သတင္းလာေပးတာလည္း သူပါ။ သူေျပာတာမို႔ ဒါ ေနာက္တာ မဟုတ္မွန္း ေသခ်ာတာမို႔.. က်မ သူ႔လက္ကို ဆြဲၿပီးဟယ္.. တကယ္ ..၊ ဟယ္.. တကယ္ ..  လို႔ပဲ ထပ္ခါ ထပ္ခါေျပာမိတယ္။ သူက ျပံဳးလို႔.. တကယ္ေပါ့ ခက္ရဲ႕ တဲ့။ သူဟာ .. က်မလို ငဆိုး ကို အျမဲ နားလည္သလို ေႏြးေထြးခဲ့သူ.. က်မ ဝတၳဳေတြ မဂၢဇင္းေတြထဲ ေတြ႔တိုင္း .. က်မ လံုးခ်င္းဝတၳဳေတြ ထြက္တိုင္း ၾကဳံၾကိဳက္တဲ့အခါ အေလးတယူ အသိအမွတ္ျပဳ စကား တခုတ္တရ ေျပာတတ္သူ။ သူရဲ႕ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုက ကိုယ္တိုင္ အေနအထိုင္ ေအးသေလာက္ လူေတြကို အေလးထားၿပီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ဆက္ဆံ တတ္မႈလို႔ ထင္ပါတယ္။
က်မ အေဝးၾကီးကို ထြက္လာခဲ့ခ်ိန္.. အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီး ျပန္လြမ္းစရာေတြၾကားက.. တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ ေတြ ကိုေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လြမ္းတဲ့အခါ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးမိတယ္..

အေျဖမရွိတဲ့ ေမးခြန္းေတြထဲ
အေရာင္မရွိတဲ့ အရိပ္ေတြထဲ
ရနံ႔မရွိတဲ့ ပန္းေတာထဲ
ဆုိက္ခ်ိန္မသိတဲ့ ရထားထဲ
တ၀ဲ၀ဲလည္ ႏွစ္မ်ားစြာ

ဘာကိုမ်ား အလိုရွိပါသလဲ..
ဒါမွမဟုတ္
ဘာကိုမ်ားအလိုရွိရမွာပါလဲ..

ျဖဴစင္ေသာ ခ်စ္ျခင္းမ်ား..
ေလာဘမဲ့ တပ္ျငိျခင္းမ်ား
ငယ္စဥ္ဘ၀က ေမတၱာတရားမ်ား
အစြန္းအထင္းမဲ့ စြဲလမ္းျခင္းမ်ားကိုသာ
အဖန္ဖန္ ျပန္လြမ္းဆြတ္ရဲ႕..

ေဆာင္းသီတာ ေရ..
ဘြယ္ၾကီးေရ
နႏၵာေခ်ာ၀ဏၰ ေရ.. မိုးၾကီး ေရ
နီလာေလး ေရမမသင္း ေရ.. မ၀တီ ေရ..
ေကြးၾကီး ေရ.. ကိုလြင္ ေရ..
ေအာင္ေက်ာ္မိုး ေရ.. ေမာင္အံ့ ေရ..
ငထက္ ေရ ေက်ာ္စိုး ေရ
လမ္းေဘး လက္ဘက္ရည္ဆို္င္မွာ
ခုေန တေခါက္ေလာက္ ျပန္ဆုံရရင္..
ေတာ္ေတာ္ ေနသာမယ္ထင္ရဲ႕။

ၾကာခဲ့ျ႔ပီေကာ
လူမသိ သူမသိနဲ႔
ေဆြးရိပုပ္အဲ့အဲ့ လြင္ျပင္ထဲ
ဘယ္ရင္ခြင္မွာမွ မေပ်ာ္ပိုက္္ႏိုင္သူေလ။

အဲဒီ အလြမ္းထဲမွာ.. သူ လည္း ပါခဲ့ရတာေပါ့။ ကိုယ့္ေရေျမနဲ႔ အေဝးၾကီးမွာ ျဖဴစင္တဲ့ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟမဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းဆိုတာကို သတိရတဲ့အခါတိုင္း က်မအေပၚ ျဖဴစင္ေႏြးေထြးတယ္လို႔ ခံစား ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လြမ္းတတ္တယ္။ အဲဒီအထဲ ေရွးျမန္မာစာေပေတြ ကဗ်ာေတြ ျပန္ဖတ္ မိ ရင္ေတာ့ နီလာေလးရယ္.. လြမ္းလိုက္တာလို႔ အသံထြက္ ညည္းမိေလာက္ေအာင္ေတာင္ သူ႔ကို လြမ္းခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အဲဒါေတြ သူ႔ကို ေျပာျပရင္ သူထံုးစံအတိုင္း လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ၿပံဳးၿပီး ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ေတာ္.. လို႔ ေျပာမွာ ထင္ပါရဲ႕။

ဒီဇင္ဘာ ၂၅ မွာ  လာျခင္းေကာင္းတဲ့ အရွင္တပါး ေမြးဖြား ခဲ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၂၅ မွာပဲ ေလာက အတြက္ သိပၸံပညာနဲ႔ အက်ိဳးျပဳခဲ့သူ ရူပေဗဒပညာရွင္ နယူတန္” … ကို ေမြးခဲ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၂၅ မွာ ေမြးခဲ့တဲ့ က်မ သူငယ္ခ်င္းေလးဟာလည္း ျမန္မာစာဘာသာရပ္ ဆိုတဲ့ အေရးပါတဲ့ နယ္ပယ္တစ္ခု အတြက္ လာျခင္းေကာင္းတဲ့ အမြန္အျမတ္ေတြထဲက တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာစာကိုမွ ၾကိဳက္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာၾကီးကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး အဓိက ဘာသာအျဖစ္ယူခဲ့ၾကတာမွာ က်မ နဲ႔ သူ ထပ္တူက်ခဲ့ၾက ေပမဲ့ က်မက သူ႔လို ျမန္မာစာကို ေသတပန္သက္တဆံုး လုပ္ေကၽြးျပဳစု မတတ္ႏိုင္ခဲ့။ သူ နဲ႔ က်မ စာေပဘာသာရပ္မွာ ထူးခၽြန္ခဲ့ၾကတာ တူေပမဲ့ က်မက သူ႔လို ဘာသာရပ္အေပၚ ေစတနာ့တာဝန္ မေက်ျပြန္ခဲ့။ ဒီလိုနဲ႔.. က်မက အေဝးၾကီးမွာ ။

နီလာေလး.. နီလာေလး.. ပါရဂူျဖစ္သြားၿပီ.. တြဲဘက္ ပါေမာကၡ ျဖစ္သြား ၿပီ.. ပါေမာကၡျဖစ္သြားၿပီ ဆိုတဲ့ ေကာင္းသတင္းေတြဟာ ပန္းရနံ႔ေလးလို က်မဆီ ေမႊးပ်ံ႕လာျမဲ..။ ေသခ်ာတာေပါ့.. ဒီလို ဂုဏ္သေရဟာ သူ႔အတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာကို ေရာက္လာရမွာပဲေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းမွာ ရာထူးျမင့္ျမင့္ၾကီးတစ္ခု တဲ့။ ဒုတိယပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဆိုတဲ့ ရာထူးဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အဆင့္ျမင့္ ပညာေရး ေလာကအစဥ္အလာထဲမွာ အမ်ိဳးသမီး ေတြရဖို႔ အင္မတန္ အခြင့္အလမ္း ပါးရွားခဲ့ဖူးတဲ့ ရာထူး။ ခုေတာ့ နီလာေလး ဒီရာထူး ဆြတ္ခူးရသတဲ့။ နီလာေလးကို ျမန္မာစာ သင္ၾကား ေရးထဲ ရွိေစခ်င္ေသးတာလို႔.. က်မ နွေမ်ာတမ္းတ .. လွမ္းေျပာမိေသး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာစာအဆင့္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး နိမ့္က်ေစေနတဲ့ ဒီေန႔လို ေခတ္အခါမွာ ျမန္မာစာရဲ႕ ဂုဏ္က်က္သေရကို တိုးျမွင့္ႏိုင္မယ့္ အေရးပါတဲ့ တစ္ေနရာမွာ သူ ရွိေနဖို႔ကလည္း ပိုအေရးၾကီးတာပဲလို႔ သူ႔စကားေတြထဲမွာ က်မ သေဘာေတြ႔ခဲ့ ရ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူဟာ က်မတို႔ ျမန္မာစာ ဘာသာရပ္ရဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ မွတ္တိုင္ တစ္တိုင္လည္း ျဖစ္လာရတာေပါ့။ အဲဒီအခါ ဒီဇင္ဘာဟာ က်မ ခ်စ္ေသာ နီလာေလးရဲ႕ ေမြးေန႔ရွိလို႔မို႔ ရယ္လို႔လည္း ခ်စ္စရာ တမ်ိဳး တိုးျပန္ပါတယ္။

+++++

ဒီဇင္ဘာဟာ ႏွစ္တစ္ႏွစ္.. ေကာင္းခဲ့ပါေစ.. ဆိုးခဲ့ပါေစ.. ထားခဲ့ရေတာ့မယ့္ ႏႈတ္ဆက္ကာလ။ ေနာက္ႏွစ္အသစ္တစ္ခုအတြက္ ေကာင္းေစခ်င္စိတ္ေစာေတြနဲ႔ အားမာန္ေတြ ေမြးရင္း ေရွ႕ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရတဲ့ ကာလ။ ဒီဇင္ဘာဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပန္းေတြ ေဝဆာပြင့္လန္းလို႔ ေအးျမျခင္း နိမိတ္ေကာင္းရယ္လို႔ ခံစားၾကတဲ့ကာလ။ အဆိုးေတြကို ထားခဲ့ဖို႔ ၾကိဳးစားရုန္းကန္ရင္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပံဳးထားၾကရတဲ့ကာလ။ ဒီလိုနဲ႔ မၾကာခင္ဆို ဒီဇင္ဘာေတာ့မယ္။ ဒီဇင္ဘာဆိုရင္ေလ……..

ေမၿငိမ္း


Oct 26, 2017

အရင္အတုိင္းပဲလား … ရန္ကုန္



ရန္ကုန္ဟာ က်မရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမ...။
စည္ကားတဲ့လမ္းေတြေပၚ မက္မက္ေမာေမာ ေလွ်ာက္ခဲ့တာပဲ။
ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ကစ ဆင္ေျခဖံုးျမိဳ႕သစ္ေတြဆီအထိ... ခ်စ္ခဲ့တာပါပဲ။
ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၀င္း၊ ဆရာမ လုပ္ခဲ့ရာ လိႈင္တကၠသိုလ္၊ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္၀င္း... အားလံုးဟာ စြဲလမ္းစရာ..။
ဒီလိုပါပဲ... ဘယ္သူမဆို ကိုယ့္ဇာတိေျမကို ရွာၾကံစြဲလမ္းၾကမွာပါပဲ..ေနာ္။
ရန္ကုန္ရဲ႕ဘ၀ထဲ မြန္းက်ပ္မႈေတြ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္က စေရာက္လာခဲ့သလဲ.. မမွတ္မိခ်င္ေတာ့။ သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အံု႔မိႈင္းေမွာင္ေ၀ေနတဲ့ နိမိတ္ပံုကို ေတြ႔လိုက္ရျပီ။
ရပ္တည္ရာ ဘ၀အခန္းက်ဥ္းေလးေတာင္ ေမွာင္လို႔..........

"ငါ့အခန္းေလးထဲမွာ အလင္းတန္းမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္...
ၾကာလာရင္ အေမွာင္နဲ႔ ေနသားက်ေတာ့မယ္...
ငါ့အခန္းထဲကေန အျပင္ကို ထြက္...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးလည္း ငါ့အတိုင္းပဲ..."

စာသင္ခန္းထဲက တပည့္ေတြမ်က္လံုးက ေအးစက္ေမွာင္မိုက္..
သူတို႔က ပညာရခ်င္တာမဟုတ္ဘဲ ဘြဲ႕တခုသာ ရခ်င္ၾကတာတဲ့။
ဒါဟာ တန္ဖိုးမဟုတ္ဘူးလို႔ က်မေျပာတဲ့အခါ သူတို႔က လက္မခံခ်င္ၾက။
စာေမးပြဲအေျဖလႊာေပၚမွာ ေမးခြန္းေတြ ခ်ည္း ေရးကူးေပးလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသားလည္း စာေမးပြဲ ေအာင္တဲ့ ေခတ္တစ္ေခတ္ကို က်မ တကၠသိုလ္ဆရာမ ဘဝမွာ ျဖတ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။
န၀ေဒးရဲ႕ကဗ်ာေျဖခိုင္းတာကို နတ္သွ်င္ေနာင္ကဗ်ာေရးထည့္ထားလည္း စာေမးပြဲ ေအာင္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ျမန္မာ ပထမစစ္အေၾကာင္းေမးတာကို ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးပဲရလို႔ ေျဖခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့သူ ကိုလည္း အေအာင္ေပးရမယ္တဲ့။ အဲဒီတခ်ိန္ အေသအခ်ာ ရွိခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္မွာ
ေနာက္ေတာ့ ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့အခါ မေျဖႏိုင္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားေတြက ေအာင္စာရင္းေပၚက သူတို႔နာမည္ ေတြကို ေအာ္ဖတ္ျပီး ဆရာမေတြေရွ႔မွာ ေလွာင္ေတာင္ေတာင္ ရယ္ၾက။
အဲဒီအခါ က်မရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အခန္းေလးက ေမွာင္အတိက်..။
ကိုယ့္ရဲ႕ဆရာမဘ၀ထဲ..ရွက္ရြံ႔ေၾကကြဲလာ..။
ဒါျဖင့္ က်မရဲ႕ နံေဘး၀န္းက်င္မွာေကာ..။
က်ဴရွင္တ၀ိုင္း (xx) သိန္း... ရံုးးေတြမွာလည္း အဆင္ေျပခ်င္ရင္ (xx) သိန္း.. ေဆးရံုမွာလည္း (xx) သိန္းေလာက္ ေတာ့ေပး..။ ဘာပဲ မဟုတ္တာ လုပ္လုပ္ရတယ္.. ေပး(xx)သိန္း..။ ဒီလိုနဲ႔ အေမွာင္ထုက တျဖည္းျဖည္းသိပ္သည္း ၾကီးစိုးလာခဲ့။
ရိုးသား ၾကိဳးစားမႈက ထမင္းလာ မေကၽြးဘူးဆိုပဲ..။
အဲဒီအခါ က်မကိုယ္တိုင္ အေမွာင္နဲ႔ က်င့္သားရမွာ ေၾကာက္လာခဲ့။

+++++

"ငါ့အတၱကို အိတ္နဲ႔ ထုပ္လုိက္တယ္...
လူမျမင္ေအာင္ ယူကာ အမႈိက္ပံုးေလးထဲထည့္...
ကြဲသြားတဲ့ ငါ့ရင္ခုန္သံေတြ ျပန္႔က်ဲ...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီးးလည္း ဒီအတုိင္းပဲ..."

ရိုးသားဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ့အခါ ဘ၀ထဲမွာ ေရဆာရတာ.. ထမင္းဆာရတာေတြ မ်ားလာတယ္။
ေက်ာင္းသားေတြက "ေရာ့ဆရာမ..က်ဴရွင္လခ" လို႔ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေပးတဲ့အခါေတြမွာ
အတၱက တကယ္ပဲ အမိႈက္ပံုးထဲ ေရာက္ ေရာက္ သြားခဲ့တယ္။
ရွက္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ဘ၀လို႔ ခံစားရတဲ့အခါ အေမွာင္ထဲ တိတ္တဆိတ္ ေၾကကြဲ...။
အတၱတခုလံုး အမိႈက္ပံုးထဲ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ လူကေတာ့ စိန္ေရာင္ေရႊေရာင္ ျပိဳးုျပိဳးျပက္ျပက္ လက္ပ..လို႔၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ၾကီးရဲ႕ လမ္းေတြေပၚ ပပလႊားလႊားေလွ်ာက္ခဲ့..။
ကဲ... အဲဒါကေကာ တကယ္ပဲ ေက်နပ္၀င့္ၾကြားစရာလား။
(ရင္ထဲမွာေတာ့ တိတ္တိတ္ အသည္းကြဲေနခဲ့ရတာ ကိုယ္သာ အသိဆံုးေပါ့)

+++++

"ငါ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းတီးပစ္ခဲ့တယ္...
တမင္တကာ ကာရံထား...
ဒီတံတိုင္းမ်ား ျခားရင္းနဲ႔...
ဘ၀ရဲ့ ထြက္ေပါက္အေျဖမွန္ကို ရွာဆဲပဲ...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီးလည္း နာဖ်ားဆဲ..."

ႏွစ္ေလးဆယ္..။
ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးဆီမွာ မြန္းက်ပ္လြန္းလို႔ဆိုျပီးေတာ့ ..
သူ႔ဆီကေန မၾကာခဏ ခြာ ခြာျပီး ျမန္မာျပည္တနံတလ်ား.. သြားသြားလာလာ..လည္လည္ပတ္ပတ္။
အိမ္ျပင္ ခဏဘ၀ထဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပိုက္ပိုက္ေနခဲ့။
ျပီးေတာ့လည္း အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ရွိရာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးဆီကို ျပန္..။
ကိုယ့္အခန္းက်ဥ္းေလးဆီကို ျပန္..။
ဘ၀က်ဥ္းေမွာင္ေမွာင္ေလးဆီ ျပန္..။
ခပ္မွိန္မွိန္အျပံဳးေတြဆီကို ျပန္...။
က်ပ္က်ပ္သိပ္သိပ္ရယ္သံေတြရွိရာ ပလက္ေဖာင္းေတြဆီကို ျပန္..။

+++++

"ငါအခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းတီးပစ္ခဲ့တယ္...
အိမ္အျပင္မွာ လံုျခံံဳလည္း အိမ္ထဲက ႏွင္းက်တယ္...
ဘ၀ရဲ့ ထြက္ေပါက္ အေျဖမွန္ကို ရွာဆဲပဲ...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးလည္း အရင္အတုိင္းပဲ.."

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ရန္ကုန္ကို စနစ္တက် ခင္းက်င္းေပးဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးပါတယ္။
တကယ့္အလွဆိုတာနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေစတနာဆိုတာေတြကသာ ေလာကကို အလွဆင္နိုင္မယ္ ဆိုတာကို လူငယ္မ်ိဳးဆက္ေတြနားလည္လက္ခံဖို႔ ျပင္ဆင္ျပသခဲ့ဖူးပါတယ္။
ဗင္ဂိုးက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတြက္ နားရြက္ျဖတ္ခဲ့တာဟာ.. ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာစရာ မဟုတ္တဲ့့အေၾကာင္း..၊
ျမိဳ႕မျငိမ္းက လူေတြက သူ႔ဦးေႏွာက္နဲ႔ မတန္ေတာ့ဘူးလို႔ ခံစားရတာေၾကာင့္ပဲ ေျပးလာတဲ့ ကားေအာက္ ေခါင္းထိုးထည့္ခဲ့ေလသလားဆိုတာေတြ ေတြးျပီး အႏုပညာရွင္ရဲ႕တန္ဖိုးကို နားလည္သင့္တဲ့အေၾကာင္း...၊
ရိုးသားလို႔ ဆင္းရဲရတာဟာ ႏွာေခါင္းရႈံ႕စရာမဟုတ္တဲ့အျပင္ ထုတ္ေဖာ္ခ်ီးက်ဴးဖို႔ေတာင္ လိုတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း..။
ေကာက္က်စ္ယုတ္မာမႈကို ကိုယ္တိုင္မျပဳေပမဲ့ ဒီအတိုင္းလက္ပိုက္ၾကည့္ေနတာဟာလည္း အလိုတူ ရာေရာက္ေၾကာင္း..၊
"ျပည္သူဟာ ကိုယ္နဲ႔တန္တဲ့အစိုးရကိုပဲ ရတယ္"ဆိုတဲ့စကားအတြက္ 'ဒီေန႔လူငယ္ေတြမွာ တာ၀န္ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ... အမ်ားၾကီး ေျပာျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့.... ရယ္သြမ္းေသြး သံေတြ ၾကားထဲက ထြက္ေျပးခဲ့ရ။
အဲဒီအခါ.. လက္ေတြ႔ဘ၀ အိမ္ခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ... ႏွင္းမုန္တိုင္းေတြ သည္းသည္းက်..။

+++++

"လူတုိင္းကမင္းကို ခ်စ္ေတာ့ခ်စ္ၾကမယ္...
ျပန္အဆင္ေျပမွာပါ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္နဲ႔ကြယ္...
မင္းအျပစ္မဟုတ္ခဲ့တာ ငါတို႔ နားလည္...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးရယ္ မငိုလုိက္နဲ႔..."

က်မကိုယ္တိုင္ေတာင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးက စိတ္ပ်က္စရာလို႔ ညည္းညဴျငိဳျငင္ဖူးခဲ့ပါတယ္။
ၾကည့္ပါဦး... က်မလည္း သူ႔အေပၚမွာ ရက္စက္ေစာ္ကားခဲ့တာပဲ..။
တကယ္မွာေတာ့ သူ႔ခမ်ာက လူတကာ ျပဳသမွ် ႏုရသူ။
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္.. ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ ေသြးေတြ ေပက်ံခဲ့ရရွာတာလည္း သူ..။
၆၂ ေသြးေတြလည္း သူ႔ဆီမွာပဲ က်ခဲ့။
၇၄..၇၆ ေသြးေတြေခၽြးေတြလည္း သူ႔ဆီမွာပဲ က်ခဲ့။
ရွစ္ေလးလံုးေသြးေတြလည္း..
ေရႊ၀ါေရာင္ေသြးေတြလည္း...
ျပည္သူေတြရဲ႕ ဘ၀ထဲ ငတ္ရသမွ် မ်က္ရည္ေတြကလည္း သူ႔ဆီမွာပဲ က်ခဲ့..။
ေတာ္လွန္ေသြးေတြလည္း သူ႔အေပၚမွာပဲ က်ခဲ့။
ဒီေလာက္ပုန္ကန္တဲ့ျမိဳ႕ ပ်က္သြားေအာင္ ပစ္ထားလိုက္ၾကစမ္း.. ဆိုတဲ့ အာဏာရူးေတြရဲ႕ အမုန္းကလည္း သူ႔အေပၚမွာပဲ က်ေရာက္ခဲ့..။
ေနာက္ဆံုး ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သူ႔အေပၚ အျပစ္ပံုခ်လို႔ စြန္႔ခြာ ထြက္ေျပးခဲ့။

+++++

သစ္ပင္အက်ိဳးအေၾကေတြ... ယင္တေလာင္းေလာင္းအမႈိက္ပံုုေတြ.. ။
အလုပ္လက္မဲ့ ေလလြင့္ လူငယ္ေလးေတြ.. ကေလးအလုပ္သမားေလးေတြ..။
ထမင္းငတ္ေနတဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြ..။ ခိုးစား လုစားေနရတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြ..။
စနစ္တက် အဖ်က္ဆီးခံခဲ့ၾကရလို႔ စိတ္ဓာတ္က်ိဳးေက်ေနရွာတဲ့ ျမိဳ႔ၾကီးသူ ၿမိဳ႕ၾကီးသားေတြ..
မိဘ ဆရာ အႆျပာပူးေပါင္း ကေလးပညာေကာင္း.. ဆိုသလို ပိုက္ဆံကိုပဲ မ်က္ေစ့စံုမွိတ္ ၾကည့္ေနရလို႔ အနေႏၱာအနႏၱ ငါးပါးဆိုတဲ့ေနရာမွာ အထိုင္ရခက္ေနတဲ့ ဆရာေတြ..။
စိတ္ညစ္သမွ် ဒါခ်လိုက္ရင္ ေမ့တယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ၾကြေဆးျပားေတြ...။
ပါတီမွာ ဘာေကၽြးမွာလဲ.. ထံုးစံအတိုင္း ၾကယ္သီး ေပါ့..တဲ့။
ၾကယ္သီးညေတြထဲမွာ ဘ၀ဆိုတာ ေပ်ာ္စရာ.. ေခါင္းေလးတခါခါနဲ႔ ျငိမ့္လို႔ဆိုပဲ..။
လူစုလိုက္ပါ.. ၁၀ေယာက္ျပည့္ရင္ တစ္၀ိုင္းစာလုပ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ္လံုးတီး ျမန္မာမ ျပပြဲေတြ..။
'အကို က်မကိုေခၚပါ ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလို႔ပါ.. ေလွ်ာ့ေပးပါ့မယ္'ဆိုတဲ့ ေစ်းေရာင္းပြဲေတြ..။ 
လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္သလို ဘီယာဆိုင္ထိုင္တာလည္း ယဥ္ေက်းမႈပဲလား။
KTV ဆိုတာ သီခ်င္းဂီတ ဝါသနာပါသူေတြ .. အပန္းေျဖ စိတ္ေျပ သီခ်င္းေတြ ဆိုဖို႔ပဲလား..
ရိုးသားေနလို႔ မရတဲ့ေခတ္ဗ်... မရူးစမ္းပါနဲ႔ .. ဆိုတာေတြ။
ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း.. ဆိုတာေတြ။
ေတာ္ပါေသးရဲ႕..၊ သမီးေလးက လွလို႔.. က်မတို႔ အသက္ရွွဴေခ်ာင္ေနတာ.. သမီးရဲ႕ 'စပြန္စာ' က မဆိုးဘူး ဆိုတာေတြ။
အဲဒါေတြကို ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးက ရြက္ထားရတာ..။
သူ႔ခမ်ာလည္း နံေစာ္ေပပြလို႔..၊ ရီေ၀မူးယစ္လို႔..၊ နာက်င္ေၾကမြလို႔ ရွိေနရွာမွာ..။

+++++

ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေသးတဲ့ဘ၀ေတြ..။ ေတြ႔ေနရဆဲ..
က်မ ေမြးဖြားခဲဲ့... ၾကီးျပင္းေနထိုင္ခဲ့... စြန္႔ပစ္ထြက္ေျပးခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္..။
သူ႔ဘ၀ မိတ္ကပ္ေရာင္ေလးေတြ နည္းနည္းေၿပာင္း.. သာေတာင့္သာယာသလို ရယ္သံေလးေတြ ၾကိဳၾကား ၾကိဳၾကား စြက္လို႔..။ ခုေရာ .. တကယ္ ေပ်ာ္ေနရၿပီလား ရန္ကုန္ေရ

"လူတုိင္းကမင္းကို ခ်စ္ေတာ့ခ်စ္ၾကမယ္...
ျပန္အဆင္ေျပမွာပါ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္နဲ႔ကြယ္...
မင္းအျပစ္မဟုတ္ခဲ့တာ ငါတို႔ နားလည္...
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးရယ္ မငိုလုိက္နဲ႔..."

++++

က်ားေပါက္ ရဲ႕ အရင္အတိုင္းရန္ကုန္ဆိုတဲ့ အဲဒီ သီခ်င္းေလးက လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ ကတည္း က က်မကို ဆြဲေဆာင္ခဲ့တယ္.. က်မ ထားပစ္ခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္ကို က်မ စိတ္ထဲ ျပန္ ေရာက္ ေအာင္ ဒီသီခ်င္း ေလးက ပစ္ထည့္ခဲ့တယ္။ က်ားေပါက္က ဘယ္လို ခံစားခ်က္နဲ႔ဆိုခဲ့တယ္ မသိႏိုင္ ေပမဲ့ ခံစားသူေတြ ဘက္ကေတာ့ ကိုယ့္အျမင္ အေတြးနဲ႔ ခံစားျမဲမဟုတ္လား..။
ခုဆိုရင္ပဲ ဒီသီခ်င္းေလးေတာင္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ခ်ဥ္းခဲ့ၿပီ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီး ျပန္အဆင္ေျပၿပီလား.. ဒါမွမဟုတ္ငိုေနရဆဲလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကေတာ့ က်မ ရင္ထဲမွာ ခုထိ ခုန္ေပါက္ေနဆဲ

https://www.youtube.com/watch?v=7FSTdrymR2M

၃၁ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၇။



Sep 21, 2017

" စိတ္ကူးယဥ္ၾကရေအာင္လား ဂၽြန္ေရ…"


ဘယ္သူဟာ ေသျခင္းအတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္လဲ စဥ္းစားရင္ ပထမဆံုး သတိရတာ.. ခင္ဗ်ားပါပဲ ဂၽြန္.. Kurt Cobain လို ေသျခင္းကို ကုိယ့္ဘာသာ မေရြးခ်ယ္ခဲ့ေပမဲ့ အႏုပညာ နဲ႔ လူသားျဖစ္တည္မႈ ကို ခန္႔ညားေလးစားတဲ့ ခင္ဗ်ားဟာ ေသျခင္းအတြက္ အဆင္သင့္ ရွိေနခဲ့ ၿပီးသားလို႔ ယံုတယ္.. ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္တာဟာ လူသားျဖစ္ တည္မႈ ကို ခ်စ္တာပဲဆိုတာ..       ခင္ဗ်ားၿပလို႔ က်မ ေတြ႔ခဲ့တာ သိလား။ ဘာအေရးၾကီးလဲ စဥ္းစားေတာ့ ဒီကေန႔ ကို တည့္တည့္ ရင္ဆိုင္ဖို႔သာ အေရးၾကီးတာလို႔ က်န္ရစ္သူ ယုိကိုဆီက က်မ ရတယ္။
ယိုကိုေၾကာင့္ Beatles ေတြ ၿပိဳကြဲခဲ့တယ္လို႔ စြပ္စြဲရင္ က်မကေတာ့ လက္မခံခ်င္ပါဘူး။ လူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ဂီတ အျမဳေတၾကီးတစ္ခု ၿပိဳကြဲခဲ့တယ္တဲ့လား.. ဒါဆို ေရာ့ခ္ ဘုရင္ ၄ပါး ရဲ႕ ဂီတ ဂုဏ္သိကၡာ နဲ႔ ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႕နက္ရိႈင္းမႈကို ထိခိုက္ပါ့မယ္… ။ အခ်စ္ ဆိုတာရယ္.. အႏုပညာ ရယ္ဟာ တူတူပဲ.. တခါတေလမွာ နားလည္ရ ခက္ ေလာက္ေအာင္ လ်ိဳ႕ဝွက္တယ္ .. မဟုတ္လား..။ တခါတေလမွာ အႏုပညာဆိုတာ .. အခ်စ္ဆိုတာေတြက သူ႔ဘာသာ သီးျခားျဖစ္တည္ တတ္ ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဂၽြန္ နဲ႔ ယိုကို ႏွစ္ေယာက္တည္းဟာ အႏုပညာျဖစ္ခဲ့ႏိုင္ပါတယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အႏုပညာကို အေျခခံတဲ့ဲ့ အခ်စ္နဲ႔ပဲ စစ္ဆန္႔က်င္ေရးေတြ.. ကမၻာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥေတြ အတူတူ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေရးၾကီးတာက ဂီတ နဲ႔ အႏုပညာ နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ အခ်စ္နဲ႔ ေလာကကို သာယာေစခဲ့ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။ ရပါၿပီ.. ဂၽြန္ နဲ႔ ယိုကိုကို ၾကည္ျဖဴလို႔ ရပါၿပီ။ ဘာမွ မ်ားမ်ား မေတြးဘဲ ေနၾကစို႔။
++++
ေလာကထဲ ေနရထိုင္ရ ခက္လာရင္လည္း ခင္ဗ်ားကိုပဲ သတိရတာပဲ ဂၽြန္ .. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ယုိကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ၾက တယ္။ ခင္ဗ်ား ေယာဂကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္.. ေယာဂီ ကိုလည္း ၾကံဳခဲ့တယ္..။ ေၾကကြဲ နာက်င္ ရတာေတြ ေၾကမြ ေပ်ာက္ရွရတာေတြ .. ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုအတြက္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ တာေတြ.. လူသားေတြ အေပၚ ထားတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အခ်စ္ေတြ.. ။ ခင္ဗ်ားဟာ အႏုပညာပါပဲ ဂၽြန္.. ။ ဒါနဲ႔ .. ခင္ဗ်ား သစၥာေရာ မဲ့ခဲ့ဖူး သလား..။ သစၥာမဲ့ ခံခဲ့ရဖူး မွာေတာ့ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ … ။ အႏုပညာသမားမွန္ရင္၊ တစံုတေယာက္.. ဒါမွမဟုတ္.. ဒါ့ထက္မကရဲ႕ သစၥာေဖာက္မႈကို ခံခဲ့ၾကရတာ ေလာကနိယာမ တစ္ခုလိုပါပဲ။ အဲဒီ သစၥာ ေဖာက္ ခံရမႈကို အံတုတဲ့ အႏုပညာေတြ ဖန္တီးႏိုင္ရင္ ဒါ အျမတ္ပဲေနာ္။
ဂၽြန္ရယ္.. ခုထိေတာ့ က်မ ႏွလံုးသားမွာ ဘယ္အရာကမွ ခင္ဗ်ားရဲ႕ Imagine ကို မေက်ာ္ ႏိုင္ ေသး.. ခင္ဗ်ားေျပာခဲ့ဖူးသလိုဆို ခင္ဗ်ားရဲ႕ ယိုကိုဆီက ျမစ္ဖ်ားခံတာပါဆိုတဲ့ Imagine က ခုထိ က်မကို တျမည့္ျမည့္ နာက်င္ေနေစဆဲ…။ အို.. လူအမ်ား ၾကီးကို နာက်င္ေနေစ ဆဲလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..။ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ I'm not the only one … I hope someday you'll join us .. ဆိုသလို။ 
ဂၽြန္ .. ခင္ဗ်ား စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့သလို ဘာတိုင္းျပည္.. ဘာနယ္နိမိတ္.. ဘာလူမ်ိဳး.. ဘာ ဘာသာေရး အစြဲမွ မရွိတဲ့ ကမၻာ ဆို ရင္ သိပ္ေနလို႔ ေကာင္းမွာပဲလို႔..။ ဒါေပမဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ တရားကိုယ္ သေဘာ ေတာ့ ရွိဖို႔ လိုမွာေပါ့ ေနာ္။ ဒါမွပဲ လူတိုင္းက ဘာကိုမွ မမက္ေမာ.. မလုယက္.. မဖ်က္ဆီး .. ခိုက္ရန္ မျဖစ္.. မသတ္မျဖတ္ ဘဲ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းထဲ ေမြ႔ေလ်ာ္လို႔ အႏုပညာ   ေတြသာ ဖန္တီးၾကမယ္.. မေကာင္း ဘူးလား..။ အႏုပညာသမားစစ္ရင္ေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္မွာပဲ လို႔လည္း ယံုတယ္..။    ဟုတ္တယ္မို႔လား ဂၽြန္ …။
Imagine there's no country
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace...
++++++++
ဒီလို ေတြးလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လွတယ္လို႔ ေဝဖန္ၾကမယ္ဆိုလည္း ဒီလို ၿငိမ္းခ်မ္းၾကည္လင္တဲ့ စိတ္ကူးမ်ိဳးကေတာ့ ယဥ္ၾကရံုေပါ့ ဂၽြန္ရယ္.. လက္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္အားလံုးရဲ႕ အစ က စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းပဲ မဟုတ္လား။ အနည္းဆံုး စိတ္ကူးယဥ္ျဖစ္  ၿပီဆိုရင္ကိုပဲ .. အစ တစ္ခု ပ်ိဳးၿပီ မဟုတ္လား။
ဒါကိုသာ နားလည္ႏိုင္ျပီ ဆိုရင္ေတာ့ က်မတို႔အားလံုး သီခ်င္းတပုဒ္ကို အတူဆိုလိုက္ၾကဖို႔သာ..။
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one
+++++++
ဒါေပမဲ့ ဂၽြန္ေရ… ခု ကမၻာၾကီးကေတာ့ျဖင့္ ၾကာေလေလ.. ပိုဆိုးေလေလ..။ ျငိမ္းခ်မ္းမႈဟာ ေနရာ အႏွံ႔မွာ အျခိမ္းေျခာက္ ခံေနရတယ္ … ။ ေမတၱာတရားက အေစာ္ကား ခံေနရ တယ္..။ ဂုဏ္သိကၡာ ေတြက အေလွာင္ ေျပာင္ ခံေနရတယ္…။ နည္းပညာေအာက္မွာ အသိပညာေတြက မွိန္ေဖ်ာ့..။ လက္နက္မ်ိဳးစံုေအာက္မွာ လူ႔အသက္တာ ဆိုတာေတြ က စမ္းသပ္ပစ္ကြင္းေတြျဖစ္လာ..။ တန္ဖိုး ဆိုတာကလည္း အဖိုးတန္မႈ မဟုတ္ ေတာ့။ အခ်စ္ဆိုတာက အသက္ရႉသံျပင္းျပင္းနဲ႔ ေလာဘ.. လို႔ အဓိပၸါယ္ ထြက္လာျပီ။ ပိုဆိုးတာက တခ်ိဳ႕ အႏုပညာေတြကို ဟားစရာ ရႈတ္ခ်စရာလို႔ သတ္မွတ္ လာၾကတဲ့ ကိစၥပဲ.. ။   ေျပာၾကတာေတာ့ ကမၻာၾကီးက ရြာၾကီးျဖစ္လာျပီဆိုပဲ ဂၽြန္ရယ္..။ အင္း က်မ ျမင္တာေတာ့ ကမၻာၾကီးက ရြာေလာက္သာသာ နီးစပ္လာခ်ိန္မွာ အမုန္းမီးေတြ အလြယ္တကူ ကူးစက္ လာတာကိုပဲ ျမင္ပါတယ္။ ေမတၱာတရား ကေတာ့ျဖင့္ ကူးစက္      ခဲေလျခင္း ဂၽြန္ေရ…။ 
ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္းေတြ မေတာ္ေလာဘေတြ ေဝးရာ.. တစ္္ေယာက္ နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေသြးသား ရင္းလို ခ်စ္ၾကည္ၾကဖို႔ရာတဲ့လား…။ ဂၽြန္ေရ… ခုေတာ့.. က်မမွာ ဂၽြန္႔ကို လြမ္းဆြတ္ရတာ ကလြဲလို႔ ေျဖ ေျပစရာမရွိ…။
Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

+++

ဗုဒၶကေတာ့ ေျပာထားတယ္ ဂၽြန္.. ကိုယ္တစ္ဦးခ်င္း ေကာင္းဖို႔ အဓိက လုပ္ပါ တဲ့။ ဟုတ္တာေပါ့ ေနာ္.. အဲလို လူအမ်ားၾကီးက တစ္ဦးခ်င္းေကာင္းဖို႔ လုပ္လာရင္ လူေကာင္းေတြ အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီး ရွိလာ မွာ။ အဲလိုနည္းနဲ႔ပဲ တစက္တေပါက္ခ်င္း စုရာက ေအးျမတဲ့ ေရျပင္ၾကီး.. သဲတစ္ပြင့္ခ်င္း စုရာက သာယာ ျပန္႔ပ်ဴးတဲ့ သဲေသာင္ျပင္ၾကီးလို… ေပ်ာ္စရာ ကမၻာၾကီး ျဖစ္လာမွာေပါ့ေနာ္..။
အင္း.. ေျပာႏိုင္ပါတယ္..။ က်မတို႔ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ မက္ေနတယ္.. လို႔။
ဒါေပမဲ့ ဒီလို စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ မ်ိဳးေတာ့ လူတိုင္း လူတိုင္း လူတိုင္း ကို မက္ေစခ်င္တာ မဟုတ္လား ဂၽြန္….
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one ..

+++++

ဒီေန႔ေတြမွာ သိပ္လြမ္းတာပဲ ဂၽြန္ ..
စိတ္ကူးယဥ္တတ္တဲ့ ကၽြန္မက ခုေန ဂၽြန္သာ ရွိေနေသးရင္ .. ယိုကို နဲ႔ တြဲလို႔ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ အျဖဴေရာင္ေတြ လႊမ္းျခံဳထားမယ့္ တေနရာရာမွာ အဝတ္ျဖဴေတြ ဝတ္လို႔ပဲ.. Imagine သီခ်င္းကို စႏၵယားတီးၿပီး ဆိုရင္း ဆႏၵျပဦးမယ္လို႔ ယံုတယ္။ အဲလိုဆို ကၽြန္မလည္း ဂၽြန္႔အနား အေရာက္သြားၿပီး ပူးေပါင္းအားျဖည့္မယ္.. ဒါဟာ အႏုပညာသမားတို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္ရာပဲ မဟုတ္လား ဂၽြန္..။ အဲလိုနဲ႔ပဲ ခင္ဗ်ားကို ပိုသတိရေတာ့တာပဲ ဂၽြန္ ..  ခင္ဗ်ားေရာ .. ေကာင္းကင္ဘံုမွာ ေနလို႔ ေပ်ာ္ရဲ႕လား ဂၽြန္…

ေမၿငိမ္း
၂၈ ဇြန္ ၂၀၁၇။

John Lennon ရဲ႕ ၇၇ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ (ေအာက္တိုဘာ ၉ ရက္ ၁၉၄၀) အတြက္ သတိတရ… Idea Magazine



Aug 17, 2017

မိုးေရ..


ကိုယ့္နားက ျမင္ကြင္းအားလံုး မိႈင္းညိဳ႕ေနျပီး တခ်ိန္တည္းမွာပဲ စိမ္းစိုေအးခ်မ္းေနတယ္..။ မိုးေတြအဲလို ေရပါပါနဲ႔ ဆက္တိုက္ရြာတာကို ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး ၾကံဳခဲ့ဖူးသမွ် တခါမွ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလိုက္တာလို႔ မေတြးမိခဲ့ဖူးတာကိုလည္း သတိရတယ္။
ဘယ္အရြယ္ကတည္းက မိုးေန႔ေတြကို ခ်စ္ခဲ့တာပါလိမ့္…။
က်မက မိုးနဲ႔ပတ္သက္ရင္…
မိုးစက္မိုးေပါက္ေတြ..
အျပိဳင္အဆိုင္ပြင့္ၾကတဲ့ပန္းေတြ..
မိုးေရစိုတဲ့ ေတာင္ပံေတြကို ဖြားဖြားထေအာင္ သုတ္သင္ခါထုတ္ေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြ..
ျပီးေတာ့ မိုးရဲ႕ရနံ႔ ..မိုးရဲ႕ ေလေျပ.. မိုးရဲ႕ အေငြ႕အသက္.. မိုး ဆိုတဲ့ အမည္နာမ.. အားလံုးကို ခ်စ္တာ။
မိုးေတြ သည္းသည္းရြာျပီဆို.. ခုခ်ိန္ အသက္ ၅၀ေက်ာ္ထိေအာင္ က်မ ျငိမ္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္ ေကာင္းတုန္း။
ဒါေပမဲ့ မိုးကို အႏုစိတ္ ခံစားတတ္လာတာကေတာ့ အရြယ္ေရာက္မွပါ။
အထူးသျဖင့္ေျပာရရင္ေတာ့.. တကၠသိုလ္ေရာက္မွ။
ေက်ာင္းသူဘ၀.. မိုးရြာျပီဆို.. အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ဆီ အေျပးသြားျပီး မိုးေရေတြ ေရျပင္ေပၚ ျမားတံ လို က်ေနတာကို ခဏခဏ ထိုင္ၾကည့္ဖူး။
၈၈ မတိုင္ခင္... တံတားျဖဴက ခရမ္းျပာဆိုတဲ့ လဘက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲမွာ ထိုင္ရင္း မိုးသည္းသည္းေအာက္က ကန္ေပါင္ဆီကို ဆိုင္ေလးရဲ႕ နံရံသစ္ေခ်ာင္းတိုင္ က်ဲက်ဲေတြၾကားကေန ေငးရင္း က်မရဲ႕ ပထမဆံုး လံုးခ်င္း၀တၳဳ သီခ်င္းႏွင္းဆီကို ေရးခဲ့တာ ..။
အဲသည္တုန္းက … ခရမ္းျပာမွာ.. ကိုေန၀င္း ရွိတတ္တယ္။ ကိုရဲလြင္ ရွိတတ္တယ္။ တခါတခါ ကိုခင္၀မ္း ရွိ တတ္တယ္။ တခါတခါ ခိုင္ထူး ရွိတတ္တယ္။ အဲဒီလူေတြကို နတ္ဘုရားလို ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္ၾကတဲ့၊ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ထဲက စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာ ေပါက္စေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီထဲမွာ စာေရးဆရာေပါက္စ.. ကဗ်ာေရး သူ ေပါက္စ.. တစ္ဦးတည္းေသာ မိန္းကေလး..က်မ ရွိတယ္။ ခရမ္းျပာဟာ..စာေပ ဂီတ စတဲ့ အႏုပညာတို႔ ဆံုရာ အရပ္ေလးတခု။ မိုးသည္းတဲ့ေန႔ေတြဆို တဆိုင္ လံုး စားပြဲျပည့္ လူရွိေနပါလ်က္နဲ႔ လူမရွိသလို ၿငိမ္တိတ္ ေအးခ်မ္း..သီခ်င္းေအးေအးသံေလး တခ်ိဳ႕သာ လြင့္ပ်ံေနတတ္တာ။
၄ႏွစ္နီးပါးေနခဲ့တဲ့ ဘားအံ.. ၅ႏွစ္ေက်ာ္ေနခဲ့တဲ့ ေမာ္လျမိဳင္.. ႏွစ္ေနရာစလံုးက မိုးေကာင္းတဲ့ ေဒသေတြ…။ ရက္ဆက္ မိုးေတြ သည္းသည္း ရြာလို႔ မိုးေရေအးစက္စက္ေတြထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရရင္ ခ်မ္းတဲ့ၾကားက ေပ်ာ္ ခဲ့ ရတာပါပဲ။ ေမာ္လျမိဳင္မွာတုန္းကဆို .. မိုးေတြ သိပ္ရြာမွပဲ တမင္တကာ ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ စက္စဲကမ္းေျခဘက္သြားၿပီး မိုးသံ ေလသံ တဝုန္းဝုန္းကို မခိုင့္တခိုင္ ဗုိလ္တဲေလးရဲ႕ ျပတင္းေပါက္က ေငးရင္း ေနခဲ့ေသးတာ။ ခုေတာင္ မ်က္ႏွာေပၚ ျမားတံလို ခပ္ျပင္းျပင္းလာစိုက္တဲ့ မိုးစက္ေတြရဲ႕ အေတြ႔ကို ျပန္ ခံစားလာရေသး။
++++
ခုလည္း ဇာတိေျမနဲ႔ အေဝးၾကီးမွာ ေရျခား ေျမျခားမွာ ဆိုေပမဲ့ ေရေျမက တူတူလို .. မိုးစက္ေတြ အျဖဴပဲ… မိုးေရေအာက္က ပန္းေတြလည္း မိုးစက္ေတြေလးအိလို႔ မ်က္ရည္ေတြ တြဲရဲခိုေနသလို လြမ္းစရာ ေကာင္းတာလည္း တူတူပဲ။
အိမ္ေခါင္မိုး အုတ္ၾကြပ္မိုးေပၚ မိုးေရက်သံ တေပါက္ေပါက္ကို ၾကားေနရတာ သေဘာက်လိုက္တာ။ အိပ္ရာေပၚ ေစာင္ပံုေအာက္ကေန နားေထာင္ေနမိတဲ့ မိုးသံဟာ ဘားအံက သစ္သားအိမ္ေလးရဲ႕ သြပ္မိုးေပၚက်တဲ့ အသံနဲ႔ ဘာမွမကြာ..
ရြာက အိမ္ရဲ႕ အုတ္ၾကြပ္ေခါင္မိုးေပၚ က်တဲ့ အသံနဲ႔လည္း တူတူ။
ေမာ္လျမိဳင္ ေတာင္၀ိုင္းတကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀င္းထဲက ဆရာမ်ားအိမ္ရာ တန္းလ်ားေလးရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚက မိုးသံ..
အို… ရန္ကုန္က အေမ့ သစ္သားအိမ္ေလးရဲ႕ သြပ္မိုးေပၚက်တာလည္း ဒီမိုးသံ ပါပဲ..။
က်မအတြက္ မိုးေရစက္ေတြနဲ႔ မိုးရဲ႕ ေတးသံေတြဟာ ကမၻာ့အေရွ႕ ျခမ္းျဖစ္ျဖစ္.. အေနာက္ျခမ္းျဖစ္ျဖစ္ တူတူပါပဲ။
ေအးျမပံု.. ၿပီးေတာ့ မိုးရနံ႔…
ခုဆို အိမ္ေရွ႕က စံပယ္ပင္ေလးလည္း အဖူးေတြေ၀.. သေျပပင္ေလးကလည္း အညြန္႔ေတြ ခ်ိဳးခ်ိဳးျပီး ပန္းအိုး ႏိုင္ႏိုင္ထိုးပစ္ တာေတာင္ အညြန္႔သစ္ေတြ တလူလူတက္လို႔..။
ေဟာ… မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္က အိမ္ေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပန္းအိရံုေလးက မိုးစက္ေတြ ေအာက္မွာ အိုင့္က်ေနတာ.. ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဓမၼာရံုေဘးက ပန္းအိရံုေလးနဲ႔ ဘာမွမကြာ..။
က်မေရွ႕မွာက ျခံ၀မွာ စိုက္ထားတဲ့ သေျပပင္ရဲ႕ ရြက္ႏုညိဳညိဳေတြက က်မကို မ်က္ႏွာမလႊဲႏိုင္ေအာင္ ဖမ္းစားထားတယ္။ မိုးေရစက္ေတြေအာက္မွာ သေျပညိဳ အညြန္႔ေတြကေတာ့ ေခါင္းေထာင္ေၾကာ့လို႔ ။ သူ႔ေဘးမွာက အဖူးအငံုေတြ အလုအယက္ ေ၀ေနတဲ့ စပယ္ရံု..။ နက္ဖန္မနက္ဆိုရင္ ေဖြးလႈပ္ ၾကိဳင္ေလွာက္ေနေအာင္ ပြင့္ၾကေတာ့မွာ…။ ဇီဇ၀ါပင္ကေတာ့ ဒီမိုးမွာ နည္းနည္း ဆြံ႔သြားတယ္။
အိုးထဲ ပြင့္ရလို႔ ထင္ပါရဲ႕..။ အခ်ဳပ္ခ်ယ္ခံရတဲ့ ဘ၀တခုလို.. အစြမ္းကုန္ မပြင့္ႏိုင္.. မေ၀ဆာႏိုင္ ရွာတာ…။
ေလေအးေအးတသုတ္က ဖ်တ္ကနဲ ေ၀ွ႔သြားတယ္။
မိုးနံ႔က လတ္ဆတ္သန္႔စင္လိုက္တာ။
အိမ္တံခါးကို တြန္းဖြင့္ျပီး ျခံထဲဆင္းေတာ့ မိုးစက္ ေအးေအးေတြ ကိုယ္ကို လာပက္ခ်ိန္မွာ အသက္ ၅၀ေက်ာ္ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ အေနအထားကို ေမ့သြားတယ္။ က်မတသက္လံုး ခ်စ္ခဲ့ စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ မိုးေရေတြကေတာင္ က်မကိုယ္ေပၚမွာ မေျပာင္းမလဲ ရွိေနေသးတာပဲဟာေနာ္..။ ျမက္ခင္းထဲ မိုးေရ ရႊဲရႊဲေၾကာင့္ က်မရဲ႕ ေျခဖ၀ါးေတြက စိုအိနစ္၀င္သြားတယ္။
မိုးေကာင္းကင္ဆီကို မ်က္ႏွာေမာ့လိုက္ေတာ့ ေအးျမျမမိုးစက္ေတြက အပြင့္လိုက္ အေပါက္လိုက္ ပစ္ေပါက္ လိုက္သလို က်လာတယ္…။ အဲဒီအခိုက္ ရင္ထဲမွာ ေအးသြားလိုက္တာ..။ လတ္တေလာအပူေတြေတာင္ ျငိမ္းလို႔…။
ကိုယ့္ေျမကို ပစ္ၿပီး ထြက္သြားခဲ့တာ ဆိုတဲ့ ျပစ္တင္ေဝဖန္သံေတြ…
သာေတာင့္သာယာေနာက္ကို မေၾကာက္မလန္႔ လိုက္သြားခဲ့တဲ့ ေလာဘ တဲ့။
နယ္စည္းမျခား အႏုပညာသမား.. ဆိုတာေလးကို သတိရမိျပန္ေတာ့.. စိတ္ကူးယဥ္သာယာခ်င္သူခမ်ာ မလြတ္လပ္မႈကို ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏိုင္ခဲ့တာပါလို႔ .. တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္ေၾကကြဲခဲ့သမွ်… ခုလို မိုးေရေအာက္မွာ ေတာ့ အပူေတြ ၿငိမ္းသြားသလို။
ခနေနလို႔ အိမ္ထဲ ျပန္ဝင္တဲ့အခါ ဗလ ရဲ႕ မိုးသံေတြၾကားမွာ စႏၵယားတီးၾကမယ္သီခ်င္း ကို အက်ယ္ၾကီး ဖြင့္ၿပီး နားေထာင္ခ်င္ေသးတာ။
အဲဒီအခါ…
ဟိုးအေ၀းၾကီးဆီကို လြမ္းဆြတ္ရတဲ့ မိုးေန႔ေတြ…
ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ မိုးေရေတြၾကားက မုန္တိုင္းဆန္ခဲ့တဲ့ အမိုးအကာမဲ့ ဘဝတစ္ခု..
ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္မိုးေရေတြထဲ ရုန္းခဲ့ရတဲ့ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ လမ္းေတြ..
ဒီမိုးကာလေတြထဲ ဒဏ္ရာအနာတရအထိမ္းအမွတ္ေတြလည္း ရွိခဲ့ၾကတာပဲ။
ဒါေပမဲ့ေလ.. ဘယ္ေလာက္ပဲ မိုးေၾကာင့္ နာက်င္ခံစားခဲ့ရတာေတြ ရွိခဲ့လည္း မိုးစက္ေတြကို ထိေတြ႔ရတိုင္းမွာေတာ့ မိုးရဲ႕ ေအးျမ ျဖဴစင္မႈကိုသာ ခံစားပါတယ္။ မိုးက အျပစ္မရွိပါကြယ္..။
ရြာပါမိုးရယ္.. ရြာလိုက္ပါ….။
အဲဒီလို စိမ့္ေန ေအးေနေအာင္ သိပ္သိပ္သည္းသည္း ရြာမွပဲ မိုးလို႔ ပီသေတာ့မေပါ့ေနာ္…။
++++++
ေဟာ.. မိုးသည္းသည္းက တျဖည္းျဖည္း ပါးသြားတယ္။ ေလတခ်က္ အေဝွ႕မွာ မိုးမႈန္ေတြ လြင့္လာ…။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ေန႔လယ္လမ္းေပၚမွာ က်မတေယာက္တည္း…။ နေဘးမွာ.. ရွဥ္႔ညိဳေလးတေကာင္.. က်ီးၾကည့္ ေၾကာင္ၾကည့္နဲ႔…။ ျမက္ခင္းေပၚမွာ မိုးေရထိလို႔ အိႏြဲ႕ေနတဲ့ အရိုင္းပန္း ၀ါ၀ါ ေလး ေတြက ေလနဲ႔အတူ ျငိမ့္လို႔..။
အဲဒီခဏေလးမွာ… ရွိရွိသမွ် စိတ္ဖိစီးမႈေတြကို ခဏေမ့သြား… စိတ္ပ်က္စိတ္ညစ္စရာ ခံစားခ်က္ေတြကို ေမ့သြား… လက္ေတြ႔ တဒဂၤအခ်ိန္ေလးကို ခဏေမ့သြား…။ ျပီးေတာ့ မိုးမႈန္ေတြနဲ႔အတူ လြင့္လို႔… အဲဒီ မိုးမႈန္ ေတြ ရဲ႕ လွည့္စားမႈထဲမွာ က်မက ဘာပညတ္မွ ရွိမေနတဲ့ ေျမေပၚက ပကတိလူသားတစ္ေယာက္သာပဲ။ မေကာင္းဘူးလား။
+++++
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒီမိုးက ကမၻာ့အေနာက္ျခမ္းရဲ႕ ေႏြေခါင္ေခါင္ထဲ ရြာတဲ့မိုးပါ.. ကိုယ္ကပဲ ခံစားတတ္သူမို႔ထင္ပါရဲ႕ မိုးဟာ ကိုယ့္အပါးမွာပဲ ျငိမ့္ျငိမ့္ေလး တမင္ရြာေနသလို..
အဆိုေတာ္ဗလကေတာ့ .. ဆိုခဲ့တယ္.. ယဥ္တကိုယ္မိုးတဲ့…။ ရင္မွာ တမင္လာ ရြာတဲ့မိုးလား.. အလည္လြန္သူရဲ႕ ေျခဆန္႔ခရီးလား.. တုန္ရီေနၿပီ အမွတ္တရ နိမိတ္ပံုထဲ..
++++
မိုးက သူ႔ဘာသူရြာေပမဲ့ ခံစားသူအေပၚလိုက္ၿပီး လြမ္းစရာ ေကာင္းလိုက္.. ေပ်ာ္စရာေကာင္း လိုက္.. တမ္းတစရာေကာင္းလိုက္.. ေၾကာက္စရာေကာင္းလိုက္.. တခါ တခါ က်ေတာ့ မိုးေရေတြထဲ ေနာင္တ ေတြလည္း ပါလာတတ္ေသးတာ။ ေနာင္တေတြကို အတင္းဇြတ္ေမ့ပစ္ေတာ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရတယ္။ ကဗ်ာက ထားခဲ့ရသူေတြကို ေမ့လိုက္ခ်င္တဲ့ ကဗ်ာေပါ့။
အဲလို ေခြေခြေခါက္ေခါက္နဲ႔
အဲဒီေထာင့္ခ်ိဳးေလးထဲမွာ
ပိတ္မိေနတာလား
ပိတ္ထားေနတာလား
ဆံုျခင္းဆိုတာက အဲလို ေၾကးၾကီးသလား
ခ်စ္ျခင္းေတြအမ်ားၾကီး ေပးရံုနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးလား
ျငိတြယ္ျခင္း နဲ႔ တံတားထိုးရံုနဲ႔လည္း မေရာက္ႏိုင္ဘူးလား..
အျမဲလို…. ၾကည္ရႊင္ သာယာျခင္းေတြနဲ႔ ေဝးလံသီေခါင္ရ
ဒုကၡသစၥာအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိပါၿပီဆိုလည္း သက္သာရာမရ
ေနာင္တမွာ ေနာက္မက်ခဲ့လည္း
ကံတရားရဲ႕ေနာက္က်မႈထဲ အဖန္ဖန္
ဘယ္ေလာက္မွမလိုပါဘူး..
စိမ္းလန္းေသာ မိုးရက္ေတြထဲ..
လြမ္းဆြတ္ျခင္းဘာဝနာကို ေအးေအးျမျမ မွတ္ႏိုင္ရံု… ။

ကဗ်ာကို နာမည္ေတာ့ မေပးျဖစ္ေတာ့ဘူး။

၉ ဇူလိုင္ ၂၀၁၇။

Jul 23, 2017

ခ်စ္ရသူေတြကို လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား



အဲဒီမနက္ခင္းမွာ မိုးဖြဲဖြဲေလး ရြာတယ္။ မိုးရြာတာကို အင္မတန္ၾကိဳက္တဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ ဟားဗတ္ေျမကို နင္းတဲ့ေန႔မွာ မိုးရြာေနတာကိုက က်မႏွလံုးသားထဲက သံမႈိတစ္ပြင့္ျဖစ္တဲ့ ျမသီလာကို ပို သတိရစရာျဖစ္ေစ ခဲ့တာေပါ့။ အေမရိကန္တို႔ရဲ႕ ဟားဗတ္ကေရာ.. သူတို႔အတြက္ေတာ့ စိမ္းလန္းေအးျမေသာ ေက်ာင္းေတာ္ရာပဲ မဟုတ္လား။ တကၠသီလ.. ေကာင္းေသာ အက်င့္အၾကံတို႔ ရွာမွီးရာ ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ရရာ တကၠသိုလ္။ လန္းဆန္းတက္ၾကြမႈတို႔ ရွင္သန္ရာ ေျမ။

တကယ္တမ္း သူ႔ေျမကို စနင္းခ်ိန္မွာ လူတကာက သူ႔ရုပ္တုရဲ႕ ေျခေထာက္ကို ကိုင္ရင္ ဟားဗတ္ကို ျပန္လာရ တယ္ လို႔ ယံုၾကတဲ့ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္အဓိပတိၾကီး John Harvard ထက္ က်မ သတိရေနတာက Mark Zukerburg ကိုပါ။ အဲဒီ လူငယ္ေလးက ကမၻာ့လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာကို လႊမ္းမိုးသြားတဲ့ facebook Network ကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ဒီေျမေပၚမွာပဲ စတင္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာ။ အဲဒီ ၂၀၀၄ တုန္းကဆို Mark က အသက္ ၂၀ ေတာင္ မျပည့္ေသးတာ။ အဲဒီလူငယ္ေလးရဲ႕ ထြင္လိုတဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ ဘယ္လို ပြင့္လန္းခဲ့သလဲ.. ဘာေၾကာင့္ ပြင့္လန္းခဲ့လဲ.. အဲလို စဥ္းစားမိခ်ိန္မွာ က်မ မ်က္ရည္လည္လာမိတာ ဘာေၾကာင့္လဲ မသိပါ။ ဟားဗတ္က အဲလိုနဲ႔ က်မကို စတင္ညွိဳ႕ယူခဲ့ပါတယ္။

သစ္ေတာ္ပင္ေတြနဲ႔ စခဲ့တဲ့ ဒီေက်ာင္းဝင္းၾကီးမွာ Ivy ႏြယ္ပင္ေတြ လွလွပပ တြယ္တက္ေနတဲ့ ေရွးက် ခန္႔ညား တဲ့ အေဆာက္အဦးၾကီးေတြေရွ႕မွာ က်မဟာ တိုးတိတ္ ျငိမ္ဝပ္သြားခဲ့ရတယ္..။ မေျခာက္ေသြ႔ပါဘဲနဲ႔ ေအးခ်မ္း ဆိတ္ျငိမ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းဝင္းဟာ တိတ္တဆိတ္နဲ႔ပဲ အရွိန္အဝါၾကီး လွတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔ ေက်ာင္းဝင္း က တိတ္ဆိတ္ေနေပမဲ့ ၾကီးမားခန္႔ထည္လွတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ၾကီးနဲ႔ ေသသပ္တဲ့ သစ္ပင္အုပ္ေတြထဲမွာ ဒီဒီ တို႔ ေဂ်ဆန္တို႔ အီလီေယာ့ တို႔ သီအိုဒို တို႔ရဲ႕ စကားသံေတြ က်မ ၾကားတယ္။ ပါေမာကၡ ဂၽြန္ဖင္ေလ ရဲ႕ ဂႏၶဝင္ စာေပ ပို႔ခ်ေနတဲ့ အသံၾကားတယ္။ ဒင္နီ ရဲ႕ စႏၵယားသံကိုလည္း တိုးသဲ့သဲ့ၾကားတယ္။
တခ်က္တခ်က္ေတာ့ ဒီလမ္းေတြေပၚ ဘရက္အိုဘားမားလည္း ေလွ်ာက္ခဲ့တာပဲ.. ဘီလ္ဂိတ္လည္း ေလွ်ာက္ခဲ့ တာပဲ။ မာ့ခ္ ဇူကာဘတ္ ရဲ႕ ေျခရာ ေတြလည္း လတ္ဆတ္တုန္း ရွိဦးမွာလို႔ သတိရတယ္။ တေနရာမွာေတာ့ အနီ အဝါ လိမ္ေမာ္ အေရာင္ ၃မ်ိဳး ေရာေနတဲ့ ေမပယ္ပင္ကို ငံုထားးတဲ့ အေဆာက္အဦး ေလးတစ္ခုကို ေတြ႔လို႔ အနားကပ္သြားၾကည့္ေတာ့ ျပံဳးေနတဲ့ JFK ကို ေတြ႔တယ္။ JFK’s Harvard , Harvard’s JFK တဲ့ေလ။ အေမရိကန္ ရဲ႕ သမၼတ ၈ ေယာက္ကို ေမြးထုတ္ခဲ့တဲ့ ဒီေက်ာင္းၾကီးမွာ JFK ကို အထူးတလည္ဆန္ဆန္ ေတြ႔ လိုက္ ရတာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာပါပဲ။

ဟားဗတ္ရဲ႕ လမ္းေတြေပၚ ေလွ်ာက္ရင္း ေက်ာင္းအေဆာက္အဦးေတြရဲ႕ ဟိတ္ဟန္ကလြဲလို႔ ဘာပကာသန အခင္းအက်င္းအျပင္အဆင္မွ ရွိမေနတဲ့ သဘာဝသစ္ပင္ ပန္းပင္ေတြထဲ သာယာေနတဲ့ ဒီ ေရွးအက်ဆံုး ကမၻာ့ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ေက်ာင္းၾကီးဟာ ပကတိရိုးစင္းတဲ့ အျပင္အဆင္နဲ႔ ဂႏၶဝင္ဆန္လိုက္ေလ။ အဲဒီ သစ္ေတာ္ ပင္ ေတြ ေမပယ္ပင္ေတြေအာက္မွာ သူတို႔ေတြ လဲေလ်ာင္းရင္း ထြင္ဥာဏ္ေတြ စိတ္ကူးဥာဏ္ေတြ ကြန္႔ျမဴးလာ ခဲ့ၾကေလသလား။ ရုတ္တရက္ ရလာတဲ့စိတ္ကူးထဲမွာ ကိုးကားေလ့လာစရာမ်ားလိုလာရင္ အေျပးေလး သြား ရွာဖတ္စရာ စာၾကည့္တိုက္ ၇၀ ေက်ာ္က အဆင္သင့္ ရွိေနေလေတာ့ ဘာမွ ေၾကာင့္ၾကစရာမလိုဘဲ ဆက္ပြားမ်ား ရံုေပါ့။ အဲဒီအခါ ဒီေက်ာင္းဝင္းထဲ စာၾကည့္တိုက္ေပါင္း ၈၀ နီးပါး ရွိတယ္ဆိုတဲ့ အသိကလည္း က်မကို သိမ္ငယ္စိတ္နဲ႔အတူ ၾကည္ညိဳ အားက် စိတ္ကိုပါ ျဖစ္ေပၚေနေစခဲ့ပါတယ္။ သုေတသနလုပ္လိုတဲ့သူေတြကို အထူးပံ့ပိုးတဲ့ ေက်ာင္း ဆိုတဲ့ အသိ ဟာ က်မရဲ႕ အလြမ္းေတြကို တိုးေစတယ္။ ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ဘယ္သူေတြကို လြမ္းသလဲ မေမးပါနဲ႔။ ဘယ္ကို လြမ္းသလဲ မေမးပါနဲ႔။

ဒီလိုေျပာေတာ့ျဖင့္ ဟားဗတ္ ဆိုတာက ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝသူတို႔ရဲ႕ ေက်ာင္းကိုးလို႔ ေျပာစရာ ရွိလာပါမယ္။ က်မ သိသေလာက္ေတာ့ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝသူေတြ ေစ်းၾကီးေပးၿပီး တက္ရတဲ့ ဒီေက်ာင္းဟာ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္တဲ့ ထူးခၽြန္ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း ကူညီေထာက္ပံ့ေၾကးေတြ.. ထူးခၽြန္ဆုေၾကးေတြ ေပးၿပီး ပညာသင္ေပးတဲ့ အစီစဥ္ေတြလည္း ရွိတာပါ။ ဟိုးဟိုးေက်ာ္ေလာက္ေအာင္ ေတာ္ဖို႔ တတ္ဖို႔ေတာ့လည္း လိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဟားဗတ္ဟာ သိပၸံပညာရွင္ အေက်ာ္အေမာ္ေတြ .. ႏိုဘဲ ဆုရွင္ေတြ .. တီထြင္သူေတြ .. ပါရမီရွင္ အႏုပညာသမားေတြ .. သန္းၾကြယ္သူေဌးေတြ..အမ်ားၾကီး ေပါက္ဖြားခဲ့ရာ ေျမလည္း ျဖစ္လာတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပဲ ဟားဗတ္ဟာ အေမရိကန္ျပည္ရဲ႕ ဟားဗတ္ေပမဲ့ ကမၻာ့ႏွလံုးသားေတြ ပ်ိဳးေထာင္ရာေျမ ဆိုလည္း မမွား ေလာက္ဘူး ထင္ပါတယ္။

++++

ဟားဗတ္မွာ ကံေကာ္ပင္ေတြ .. စိန္ပန္းပင္ေတြ.. ေရတမာပင္ေတြ မရွိေပမဲ့ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြေတာ့ ရွိမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ တံခါးေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးရဲ႕ အၾကိဳအၾကားေတြ သစ္ပင္အုပ္ေတြၾကားမွာ ထီးေတြကြယ္ထားတဲ့ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြေတာ့ ရွိမေနပါဘူး။ ဟားဗတ္တဝိုက္မွာ က်မ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့သေလာက္ေတာ့ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ ဟန္နဲ႔ လူငယ္ေလးေတြ။ အနည္းဆံုး စာအုပ္တစ္အုပ္ လက္မွာကိုင္ထားတဲ့ လူငယ္ လူလတ္ လူၾကီးေတြ..။ ဟားဗတ္ တဝိုက္မွာ အမိႈက္ပံုးေတြ.. ထရန္စေဖာ္မာေသတၱာေတြ.. လမ္းေဘးက ခံုတန္းေလးေတြမွာ ပန္းခ်ီေတြ ေရးထား တာ.. ဂရပ္ဖတီေတြ ဆြဲထားတာ တစ္ခုမလပ္။ ဟားဗတ္လမ္းေပၚက ေကာ္ဖီဆိုင္.. အေအးဆိုင္ေလးေတြက ပန္းျခံအေသးစားေလးေတြလို .. အျပင္အဆင္နဲ႔။ ဟားဗတ္ပရိဝုဏ္ဟာ ပန္းခ်ီကားပဲ။
Ivy ႏြယ္ေတြ တက္ေနတဲ့ တိုက္တာ နံရံေတြ.. အနားမညီေတာ့တဲ့ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေလးေတြကိုေတာင္ ျပန္ မတည့္ဘဲ စနစ္တက် ထိန္းသိမ္း ထားတဲ့ ၁၇ ရာစုက အေဆာက္အဦးေတြဟာ အေဟာင္းရဲ႕ ဂႏၶဝင္ အလွနဲ႔။ ဒီဝန္းက်င္တဝိုက္မွာ ခဏတာ လမ္း ေလွ်ာက္ရင္း က်မေတာင္ ဆြတ္ပ်ံ႕တဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ ကဗ်ာေတြ စာေတြ ေရးခ်င္စိတ္ေတြ စိမ့္ဝင္လာတယ္ ဆိုမွ ေတာ့.. ဒီဝန္းက်င္မွာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီေနခြင့္ရခဲ့သူေတြ .. အထူးသျဖင့္ သူတို႔ဟာ ကမၻာ့အေတာ္ဆံုး ေက်ာင္းသား ေတြလည္း ျဖစ္တာမို႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းက်ိဳးပညာ အျဖာျဖာေတြ တိုးပြားခဲ့ၾကေလမလဲ။ ဒါဟာ က်မ အတြက္ေတာ့ မ်က္ရည္စို႔စရာ အလြမ္းတစ္ခုပါပဲ။

ဟားဗတ္ထံပါးမွာ ပညာရပ္ေတြရဲ႕ ဖိအားေၾကာင့္ စိတ္ဖိစီးခဲ့ၾကသူေတြလည္း ရွိခဲ့မွာ ဆိုေပမဲ့ ေအာင္ျမင္သူနဲ႔ က်ရႈံးသူမွာ ေအာင္ျမင္သူေတြမ်ားခဲ့လို႔သာ ဟားဗတ္ ဟာ ဟားဗတ္ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္လား။ ေက်ာင္းေကာင္း ဆိုတာဟာ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ ဘယ္လို ပညာရပ္ကို မဆို .. စိတ္ၾကိဳက္ ေလ့လာသင္ယူခြင့္၊ စိတ္ၾကိဳက္ ဆင့္ပြား ဖန္တီးခြင့္ ၊ စိတ္ၾကိဳက္ ရွာေဖြဆည္းပူးခြင့္ နဲ႔ စိတ္ၾကိဳက္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုတင္ျပခြင့္ေတြ အျပည့္အဝရွိရာ အရပ္ ပါ။ ဒါကပဲ ေက်ာင္းပညာေရးရဲ႕ ပန္းတိုင္.. ရည္မွန္းခ်က္ မဟုတ္လား။ အနည္းဆံုးေတာ့ ဒါဟာ ပညာေရး နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေစတနာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေစတနာကို ဟားဗတ္ရဲ႕ ပရိဝုဏ္ထဲမွာ က်မ အလိုလို နားလည္ ခံစားရတယ္။

ဟားဗတ္ရဲ႕ ဝိဉာဥ္ေတြကပဲ လႊမ္းမိုးလို႔လားမသိ.. ဟားဗတ္တည္ရွိရာ Cambridge ၿမိဳ႕ေလးနဲ႔ Boston ျမိဳ႕ေတြ ကလည္း ေခတ္မီ ျမိဳ႕ျပလက္ရာေတြကို ေရွးေဟာင္းအေငြ႕အသက္ေတြကို မထိပါးဘဲနဲ႔ ဗိသုကာပညာကို သံုးၿပီး စနစ္တက် တြဲဖက္ၿပီး ခမ္းနားေနေစတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေရွးေဟာင္း လက္ရာေတြကို လက္ဆင့္ကမ္း ထိန္းသိမ္းတာဟာ ကိုယ့္ တိုင္းျပည္ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္းသမိုင္းကို ထိန္းတာပဲ ရယ္လို႔ သူတို႔ နားလည္ခဲ့တာ ႏွစ္ ၃၀၀ ေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီေပါ့လို႔ ေတြးေတာ့ ပုဂံကို ႏွေမ်ာတသ စိတ္က ဆို႔နင့္လာ ေစတယ္။ စာေပပညာ၊ ဒႆနိကပညာရပ္ ၊ ႏိုင္ငံေရးပညာ၊ သိပၸံပညာ၊ တရားဥပေဒ၊ စီးပြားေရးပညာ၊ အင္ဂ်င္နီယာအတတ္ပညာ၊ ေဆးပညာ၊ ျပည္သူ႔က်န္းမာေရး ပညာရပ္ေတြလိုပဲ ပန္းခ်ီ ပန္းပု နဲ႔ ရုပ္ရွင္၊ ဂီတ ေတြ ဟာလည္း ထပ္တူအေရးပါတယ္ဆိုတာကိုလည္း ဟားဗတ္က သိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဟားဗတ္မွာ Henry Moore ရဲ႕ ရုပ္တုၾကီးက အခန္႔သားေနရာရေနတာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဟားဗတ္ဝန္းက်င္မွာ အႏုပညာ လက္ရာ ေျခရာေတြက တူတူတန္တန္ ေနရာရေနတာပဲ မဟုတ္လား။

+++++

အႏုပညာ နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈကို တန္ဘိုးသိသူေတြ ဟားဗတ္ကို ေရာက္သြားတာလား။
ဟားဗတ္ကို ေရာက္သူေတြက အႏုပညာ နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ တန္ဘိုးကို သိသြားတာလား။
ေသခ်ာတာေတာ့ အဲဒီ ယဥ္ေက်းမႈ နဲ႔ အႏုပညာကို သိမႈဟာ ဟားဗတ္ကို လူေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲ စြဲထင္ေစၿပီး သူ႔ကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ေစတနာေတြ ေပါက္ဖြားလာေစပံုရတယ္.. အဲလို က်မ ယံုတယ္။
သူ႔ရဲ႕ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္ တဲ့ က်က္သေရဟာ လူေတြမွာ ရွိတတ္တဲ့ အဖ်က္စိတ္ကိုလည္း ျငိမ္ဝပ္သြားေစႏိုင္ တယ္။
သူ႔ရင္ခြင္မွာ ဆည္းပူးရႏိုင္တဲ့ အသိပညာ အတတ္ပညာေတြဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ေစတနာနဲ႔ ယွဥ္တာမို႔ ေလာကကို တတ္စြမ္းသမွ် အက်ိဳးျပဳမယ့္သူေတြ ေမြးဖြားလာမယ္။
ကမၻာေလာက အတြက္ ေကာင္းရာေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ႏိုင္ေစမယ့္အေၾကာင္းအရာေတြကို သုေတသနျပဳမယ့္ သုေတသီေတြကို အားေပးပ်ိဳးေထာင္တာမို႔ အေရးၾကီးလွတဲ့ လူ႔သမိုင္းေတြ အထင္ကရ က်န္ရစ္မယ္။
ပညာရဲ႕ တန္ဘိုးဆိုတာဟာ လူ႔ေဘာင္ေလာက တိုးတက္စည္ပင္ရာ ျငိမ္သက္ေအးခ်မ္းရာပဲလို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
ၾကိဳးစားခ်င္ပါလ်က္နဲ႔ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္လို႔ဆိုတဲ့ ပညာရွင္ေတြကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရမယ္လို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
ေငြေၾကးခ်မ္းသာတဲ့ပညာရွင္ေတြဟာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ အလွဴေတြလုပ္တယ္လို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
ပါေမာကၡဆိုတာ ကုိယ္သိတဲ့ပညာတစ္ခုကို နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္းသိမွ သူမ်ားကို ျဖန္႔ေဝဖို႔ လံုေလာက္တယ္လို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
ပါရဂူဆိုတာ ပညာရပ္ထဲ ရူးသြပ္ၿပီး စာၾကည့္တိုက္ထဲ ေခါင္းစိုက္လို႔ သူ႔ဆီကေန သုေတသန အသစ္အသစ္ေတြ ထြက္လာတဲ့ပညာရွင္ လို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
တကၠသိုလ္ဆိုတာ ပညာေရးကို ခံုမင္ႏွစ္လိုၿပီး ပညာရပ္နဲ႔ အသက္ေမြးလိုသူေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ပညာေပး ေဝတဲ့ .. ပညာရေစတဲ့ ေနရာဌာန ျဖစ္တယ္လို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
တကယ့္ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ သုေတသနလုပ္ငန္းမွာ ေငြေၾကးလိုအပ္ခ်က္ဟာ ေၾကာင့္ၾကစရာ ခလုတ္ကန္သင္း တစ္ခု မဟုတ္ေစရဘူးလို႔ ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
တကယ့္ပညာတတ္တို႔ရဲ႕ ေက်ာင္းပရိဝုဏ္ဆိုတာ ေအးေဆးလြတ္လပ္တဲ့ .. တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္တဲ့ .. စိမ္းစို လန္းဆန္းတဲ့ .. ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ့.. တက္ၾကြရွင္သန္တဲ့.. နိမိတ္ပံုေတြ သက္ဝင္ရာအရပ္ပဲလို႔လည္း ဟားဗတ္က ေျပာတယ္။
ဒါနဲ႔ပဲ ဟားဗတ္ ဟာ ဟားဗတ္အျဖစ္ ႏွစ္ ၃၀၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။

+++++

ဟားဗတ္ကအထြက္မွာေတာ့ က်မရဲ႕အလြမ္းေတြက ဦးတည္ရာ ေျပာင္းသြားၾကတယ္။
မအေအာင္ သမိုင္းသင္ရမယ္ဆိုတဲ့ သုေတသီၾကီး ကို လြမ္းတယ္၊ တဟီတီသြားရေအာင္ဆိုတဲ့ အလွေဗဒ စာဆိုၾကီးကို လြမ္းတယ္။ ဟားဗတ္ကို တြယ္ျငိတဲ့ စာဆို ဧည့္သည္ၾကီး ကို လြမ္းတယ္။ ဒါး သန္လ်က္ နဲ႔ ပန္းပြင့္ ပိုင္ရွင္ၾကီးကို လြမ္းတယ္၊ မဟူရာ ေမတၱာရွင္ၾကီးကို လြမ္းတယ္။ သမုဒယေမာ္ကြန္းဆရာကိုလည္း လြမ္း၊ စာေပလူၾကမ္းမင္းသားၾကီးကိုလည္း လြမ္းတယ္။ ကရဝိတ္သ္ျမဴးဇစ္ၾကီး ကို လြမ္းတယ္၊ စိတၱဇပန္းခ်ီ စာေရးဆရာ အႏုပညာရွင္ၾကီးကို လြမ္းတယ္။ အတၱပံုေဆာင္ခဲၾကီးကိုလည္း လြမ္းခဲ့ရပါတယ္။


၅ ဇြန္ ၂၀၁၇။