Dec 18, 2009

ခ်စ္စ...

အဲဒီတုန္းက ၁၉၉၂..
သားၾကီး တႏွစ္သားေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္..။ ဘ၀မွာ အခ်စ္ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္ ၀မ္းပမ္းတနည္းေတြ ခံစားရတဲ့အခ်ိန္တခ်ိန္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ထားပါေတာ့ေလ.. ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြ..။ ေျပာျပခ်င္တာက.. စာေရးဆရာဆိုေတာ့လည္း စိတ္ထိခို္က္စရာ အခ်စ္ဘ၀ကို ၾကံဳရခ်ိန္မွာေတာင္မွပဲ "တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ လူေတြဟာ ခ်စ္စ ခင္စမွာသာ ခံစားလို႔ အခ်ိဳျမိန္ဆံုးအခ်ိန္ကို ရတာပါလား" လို႔ ေတြးမိျပီး... လူတိုင္း ဒီလို ရွိမွာပဲဆိုျပီး ေတြးမိတဲ့ အေတြးေလးကို ၀တၳဳေလးလို ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့ တာပါပဲ..။ ေျပာရရင္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္စရာ ဘ၀တခုကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေရးျဖစ္တဲ့ စာရိုးရိုးေလးပါပဲ..။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းမွာ ပါခဲ့တာပါ..။ ႏုစဥ္ဘ၀က လက္ရာေလးေပါ့..။





14 comments:

သက္ေဝ said...

ေရးထားတာ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ...
ဖတ္ၿပီး တကယ္ကို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ခံစားရပါတယ္...
ေနာက္ကိုလဲ အဲလို စာေလးေတြ အမ်ားၾကီး တင္ေပးပါအံုးေနာ္... း))

Moe Cho Thinn said...

:)

Aung Phyoe said...

ဟီဟိ :)

အၿပံဳးပန္း said...

ဖတ္ရတာ ၾကိဳက္လိုက္တာ အမ။
ခ်စ္စ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႕ သိပ္လိုက္ဖက္တာပဲ။
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရ႕ဲ ခ်စ္စ အတိတ္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္သြားမိတယ္။:)
ေက်းဇူးပါအမ။

မယ္ကိုး said...

သိ္ပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ စာေလး ဆရာမရယ္။

Rita said...

(တကယ္ေတာ့ အဲလို အခ်စ္ခ်ည္းသက္သက္ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ခံစားလို႔အေကာင္းဆံုး.. စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တယ္ပဲဆိုဆို...။)

အစ္မ တခါ လာေပးဖူးတဲ့ comment!

shanteparkhurst said...

笑口常開~~天天開心..................................................

ဇြန္မိုးစက္ said...

ခ်စ္စ..ခင္စ..ၾကင္နာစ... :)

သဒၶါလႈိင္း said...

အမေရ..
သႏၱာကေတာ့ အၿမဲဖတ္ေနတယ္...ေန႔တိုင္းလည္း၀င္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္.. သတိရေနပါတယ္...

Nyi Linn Thit said...

႐ိုး႐ိုး႐ွင္း႐ွင္းေလးနဲ႔ ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းတဲ့ အခ်စ္ေန႔ ေလးပါပဲဗ်ာ၊ ကိုင္ဇာရဲ႕ “ပထမဆံုးေန႔” ကိုေတာင္ သတိရမိ သြားေသးတယ္၊ :)

ဒါနဲ႔ စိတ္ကပဲ ထင္လို႔လားမသိဘူးအမ... ေနာက္ဆံုး အဆံုးသတ္စာေၾကာင္းက မၾကာခင္မွာ က်လာေတာ့ မယ့္ မုန္တိုင္းတစ္ခုရဲ႕ ေ႐ွ႕ေျပးေလေျပလိုပဲ၊ ပန္းခင္းလမ္း ဆိုတဲ့စကားကို မ်က္ေတာင္ အဖြင့္အပိတ္ ထဲထည့္ထားတာရယ္၊ “ေတာင္” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို သံုးထားတာရယ္က ဖတ္ရတာ နဲနဲ ထင့္သြားတယ္ :D တခ်ိဳ႕ျမန္မာ႐ုပ္႐ွင္ေတြလို ေျပာရရင္ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီး ရီေမာေနၾကတုန္း ေသာက္ေရခြက္ လြတ္က်ခန္း ကိုၾကည့္ရသလိုပဲ...အဟဲ၊

ဒါမွမဟုတ္ အမေပးထားတဲ့ အင္ထ႐ိုကပဲ လႊမ္းမိုးသြား တာလား မသိပါဘူးဗ်ာ...။

Lu Soe Gyi said...

ေက်ာင္းကိုအရမ္းသတိရၿပီး မ်က္ရည္ေတာင္လည္မိတယ္၊
တစ္ေယာက္ကဂစ္တာႀကီးထမ္းလို႔ ေလ၊
Botany Alumni

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

မမ...မေန႔ထဲက လာဖတ္တယ္၊ ဒီေန႔မွလာျပန္ေရးတာ၊ မမ ရဲ႕ ခ်စ္စ က အားလံုးရဲ႕ ခ်စ္စ ကို ကိုယ္စားျပဳ ထား သလို ဆိုေတာ့...အားလံုးရဲ႕ရင္ထဲကိုေရာက္တာေပါ႔ မမရယ္...။ အဲလို ႏူးညံ့တာေလး ေတြေရးတတ္ ခ်င္ တယ္...။

PAUK said...

ခ်စ္စ..
ဖတ္ရတာ ၾကည္နွဴးလိုက္တာ...။။

လြမ္းသုရင္ said...

:)
စိတ္ကူးယဥ္တယ္လို႔ ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္ေတြကပဲ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ ထင္တယ္...