Jun 27, 2009

ျမသီလာအလြမ္းေျပ(၄၃)

က်မတို႔မိသားစု ဘယ္လို လြတ္ေျမာက္လာသလဲ.. လို႔ သိခ်င္သူေတြ မ်ားတာေၾကာင့္ (၄၂)ကို အတိုခ်ဳံးျပီး လိုရင္းေရးခဲ့ရတာ..။ တကယ္ေတာ့ (၄၂)ေရးရမယ့္ အပိုင္း… ဇင္းမယ္မွာ ခိုေနရတဲ့ ၃လနီးပါး (ေအာက္တိုဘာ၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ဒီဇင္ဘာ)ဟာ တကယ့္ကို သည္းထိတ္ရင္ဖို ဆန္လွတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အေသးစိတ္ေရးဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကေပမဲ့ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒါေတြကို အက်ယ္မခ်ဲ႕ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ က်မစိတ္ထဲ အဲဒီ ကိစၥဟာ ပုဂၢလိက ကိစၥသာျဖစ္တယ္လို႔ ထင္တာေလ။ က်မတို႔မိသားစု သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ပုန္းခိုေနရတယ္ဆိုတာက ေလွ်ာက္ အလည္အပတ္မပ်က္.. မုန္႔စားမပ်က္.. ကေလးေတြ ေက်ာင္းတက္မပ်က္..။ မျဖဴျဖဴသင္းတို႔ နီလာသိန္းတို႔ ပုန္းေနရတုန္းက အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ ယွဥ္ေတြး ၾကည့္လိုက္ရင္ အေရးအရာ လုပ္ေျပာစရာကို မဟုတ္ပါ။ တခုပါပဲ.. က်မက က်မေၾကာင့္ ဒုကၡေတြ႔ရတဲ့ သားသမီးေတြကိုပဲ သနား တာေလ။

နအဖစစ္တပ္ကေန ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသရြာျပန္ မိသားစုလို႔ပဲ သတ္မွတ္ထား ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာ ခင္မင္းေဇာ္ကဆိုရင္ က်မတို႔ မိသားစုေတာ့ သြားျပီ.. အင္းစိန္ေထာင္ကို တန္းကနဲပဲ… လို႔ ေတြးျပီး အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ ျဖစ္ေနတာ။ တကယ္ပါပဲ.. ဘယ္လို ေတြးၾကည့္ၾကည့္ လြတ္လာစရာအေၾကာင္းကို မရွိတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပဲ က်မတို႔ သားရဲတြင္းထဲက လြတ္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ တေလာ က်မနဲ႔ ကေလး၃ေယာက္ဟာ အဲဒီေတာထဲေရာက္သြားခဲ့တဲ့ အျဖစ္ဆိုးကို ညတိုင္းလို အိပ္မက္ေတြ ျပန္ျပန္မက္ျပီး လန္႔လန္႔ႏိုးခဲ့ၾကတာ ညတိုင္းလိုလိုပါပဲ။ ျပီးေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အနာဂတ္ဆိုတာထက္ က်မကို ကူထားၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ပိုက္ဆံေတြကို ဘယ္လိုျပန္ေပးရပါ့ဆိုတဲ့ အပူ.. ေရွ႕ေလွ်ာက္ ထိုင္းမွာ ဒီမိသားစုၾကီး ေဘးမရွိ ရန္မရွိ ေနသြားႏိုင္ပါ့မလားဆိုတဲ့အပူေတြ ဖိစီးလို႔ေပါ့..။ Detention Center မွာ US Embassy က ကိုယ္စားလွယ္ အာမခံျပီး လာေခၚတာေတာင္ မေပးတဲ့ ထိုင္းအင္မီဂေရးရွင္းက က်မတို႔ တျပံဳလံုးကို ေနာက္တၾကိမ္ အလြတ္ေပးဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။

သံရံုးက ဗီဇာကို ေနာက္ထပ္ ၆လ extension ေပးထား.. ေလယာဥ္လက္မွတ္ကလည္း အကန္႔အသတ္မရွိ ရက္ေရႊ႔ေပးထား..။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး အားေပး..။ သံရံုးဘက္ ကလည္း ဘယ္လို ကူရပါ့မလဲ စဥ္းစားေနၾက..။ က်မကေတာ့ စိတ္ကို တ၀က္ေလာက္ ေလွ်ာ့ထားျပီး ထိုင္းမွာ ေရရွည္ေနေရးကို တခုခု ျပန္စီစဥ္ဖို႔ပဲ စဥ္းစားေနမိခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့… အဲဒီ ရက္ေတြထဲမွာပဲ က်မတို႔ ေနာက္တၾကိမ္ ျပန္ထြက္ဖို႔ မီးစိမ္းေလးတခ်က္က လက္ကနဲျပ..။ အဲဒီမီးစိမ္းကို ဘယ္လို အဆင့္ဆင့္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရလဲဆိုတာ ေျပာျပခ်င္ေပမဲ့ ေျပာျပလို႔ မရတာမို႔ အင္မတန္ကို စိုးရိမ္ပူပန္စရာ.. ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္စရာေကာင္းလွစြာနဲ႔ ျဖတ္ခဲ့ရတယ္ လို႔သာ သိထားလိုက္ပါေတာ့။ တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ က်မ အေသးစိတ္ ေျပာျပ ႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။

ျဖစ္ပါ့မလားဆိုတဲ့ က်မရဲ႕ ေသာကစိတ္ကို အျမဲအားေပးအားေျမွာက္ လုပ္တတ္တဲ့ သားၾကီးကေတာင္ ဒီတခါေတာ့ သိပ္အားမေပးခ်င္။ ခင္ပြန္းသည္ကလည္း မ်က္ႏွာ အပ်က္ပ်က္..။ ဟိုတခါလို ေလယာဥ္ကြင္းမွာ ေထာင္ဖမ္းတာမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ရင္.. ဒီတခါေတာ့ အျပီးပဲလို႔ က်မ ေျပာေတာ့ မိသားတစုလံုး တိတ္ဆိတ္..။ က်မကိုလည္း သူတို႔ မလြန္ဆန္ႏိုင္ၾက။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ အားေပးတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ဟိုတခါလို အျဖစ္မခံေတာ့ဘူးတဲ့။ ေျပာသာေျပာတာ.. ဟိုတခါလည္း အဲလို ေျပာရင္းသားကကို နအဖတပ္ထဲထိ ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္သြား ခဲ့တာပဲေလ..။ ဒါေပမဲ့ က်မ ထပ္ၾကိဳးစားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

+++++

ဒီဇင္ဘာ ၂၅ရက္ေန႔က ခရစၥမတ္ေန႔မို႔ ထင္ပါရဲ႕.. ဇင္းမယ္ေလဆိပ္ရဲ႕ ည ၈နာရီက လူသူ ရွင္းလြန္းေနတယ္။ ေဆာင္းည ေအးေအးမွာ က်မကေတာ့ ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္ေနခဲ့တယ္။ က်မရဲ႕ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းကလည္း ပံုမွန္မဟုတ္။ တကယ့္ကို ၀ုန္းဒိုင္း က်ဲေနခဲ့တာ။ သားၾကီးနဲ႔ ကေလးေတြအေဖခမ်ာလည္း မ်က္ႏွာပ်က္ တိတ္ဆိတ္။ အငယ္ေလး ၂ေယာက္ကေတာ့ နားမလည္ေတာ့ စကားေတြ မ်ားေနၾက။ ေလေၾကာင္းလိုင္းက တာ၀န္က် ေကာင္မေလးက က်မတို႔ရဲ႕ စာရြက္စာတမ္းေတြကို အေသးစိတ္ စစ္ေနတယ္။ မိသားစု ၅ေယာက္ ဆိုေတာ့လည္း အၾကာၾကီးေပါ့..။ Check in ျပီးေတာ့ အင္မီဂေရးရွင္း..။ ဘုရားေရ.. အင္မီဂေရးရွင္းက ေကာင္ေလးက တကယ့္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ.. ေလဆိပ္အထြက္အတြက္ မွတ္တမ္းတင္ဓာတ္ပံုေတြ ထုးစံအတိုင္း ရိုက္တယ္..။ ျပီးျပီ .. သြားေတာ့တဲ့။ က်မရဲ႕ လက္ဖ၀ါးေတြ ေအးစက္..။ တကယ္ပဲလား.. အဲသေလာက္ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ က်မတို႔ မိသားစုၾကီးကို ေပးထြက္သလား။

အဲဒီအခ်ိန္ က်မရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းတစုက ဇင္းမယ္ရဲ႕ တေနရာမွာ ဆံုုျပီး ရွိေနၾက..။ က်မဆီက ဆက္လာမယ့္ ဖုန္းသံကို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ နားစြင့္ေနၾကတယ္တဲ့။ တခုခုေဟ့ဆို သူတို႔ အျမန္ဆံုး လိုက္ၾကမွာေလ..။ ေဟာ.. ခုေတာ့ က်မတို႔ Departure Gate ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကို တကယ္ ျဖတ္ခဲ့ၾကျပီ။ ေနာက္ေတာ့ ေလယာဥ္ဘီးေတြၾကြမွ.. က်မရဲ႕ အားအကိုးဆံုး အကိုတေယာက္ဆီ ကမန္းကတမ္း ဖုန္းေခၚ.. “က်မတို႔ ဇင္းမယ္ကေနေတာ့ လြတ္ျပီ ဆရာေရ….” လို႔ သတင္းေပးရတယ္။ သူ႔ခမ်ာလည္း ေအးဗ်ာ… တဲ့။ စိတ္တ၀က္ ေအးသြားတဲ့ အသံနဲ႔။ အဲဒီကေန ဘန္ေကာက္.. သု၀ဏၰဘုမၼိေလဆိပ္..။ စိတ္က ဒံုးဒံုး မက်ေသး။ အဲဒီမွာလည္း ေလယာဥ္ဘီးေတြ အကုန္ၾကြမွပဲ စိတ္တ၀က္ေအးရျပန္တာပါ။ အဲဒီေတာ့မွပဲ ေမာင္ေနလင္းဆီ we are leaving လို႔ Text Message ပို႔ရေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဂ်ပန္ Narita ေလဆိပ္မွာ Transit ။ လမ္းတေလွ်ာက္.. အခ်ိန္ ကေမာက္ကမ ျဖစ္တာေတြ.. သားငယ္နဲ႔ သမီး ခရီးပမ္းတာေတြထဲ ပင္ပန္းေပမဲ့ က်မ စိတ္ေအးလက္ေအး ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ Dulles ေလဆိပ္။

US ကို အ၀င္မွာေတာ့ က်မ သိပ္စိတ္မပူေတာ့ပါဘူး။ က်မတို႔ စာရြက္စာတမ္းေတြက အခိုင္အမာေလ..။ တကယ္လည္း က်မ သိပ္မပူသလိုပဲ.. အေမရိကန္အ၀င္ အင္မီဂေရးရွင္း ကို အင္မတန္ ေခ်ာေမာလြယ္ကူစြာ.. ျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္။ ျပီးမွ လာၾကိဳေနမယ့္ သားေနလင္း ဆီ… ျပီးေတာ့ က်မတို႔ရဲ႕ အႏႈတ္ကေန ျပန္စရတဲ့ ေနာက္ထပ္ဘ၀သစ္တခုဆီ.. ေရာက္လာပါ ေတာ့တယ္။ ေမာင္ေနလင္းေမာင္းလာတဲ့ ကားေပၚကေန ေဘး၀ဲယာကို ၾကည့္ရင္း လိုက္လာ ခ်ိန္မွာ က်မေတြးေနမိတာက က်မတို႔ရဲ႕ အံ့ၾသထိတ္လန္႔စရာေကာင္းလွတဲ့ အရင္းအႏွီး ၾကီးလွတဲ့ ဒီၤ ဒုတိယအၾကိမ္ စြန္႔စားခန္းကိုပါပဲ။ ေလာင္းကစားဆန္ဆန္ေျပာရရင္ က်မ တကယ့္ကို ကံကို စမ္းသပ္ဖို႔ ပံုေအာေလာင္းခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ တကယ္လို႔မ်ား လြဲေခ်ာ္ သြားခဲ့ျပန္ရင္..။ တမိသားစုလံုး နအဖရဲ႕ အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲမွာ။ သားသမီးေတြ လူညြန္႔တံုး။ က်မတို႔ေတြ ဘ၀ဆံုးၾကရမွာ။ က်မဘာလို႔ ဒီေလာက္ အရဲကိုး စြန္႔စားခဲ့ပါလိမ့္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခံစားရမယ့္အေျဖမ်ိဳးလည္း ထြက္ႏိုင္ေျခမ်ားတဲ့ ေလာင္းကစားတခုကို က်မ လုပ္ခဲ့တာပါ..။ အင္မတန္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ က်မရဲ႕ တဇြတ္ထိုး... အရဲကိုးစိတ္..။ ေနာက္တခုက က်မကို အစြမ္းကုန္ကူၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ယံုတဲ့ စိတ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. က်မတို႔ ဒီတၾကိမ္မွာ မယံုႏိုင္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပဲ ကံေကာင္းခဲ့ၾကပါတယ္။

အေမရိက က ေဆာင္းေလေအးစက္စက္ၾကီးနဲ႔ ျဖန္းကနဲ လွမ္းပက္ျပီး ၾကိဳဆိုခဲ့ေပမဲ့ က်မကေတာ့ လံုျခံဳရာ အရပ္မွာ ေအးခ်မ္းမယ့္ နိမိတ္ပဲလို႔သာ မွတ္ယူလိုက္ပါတယ္။

+++++



ဒီေျမဟာ က်မခ်စ္တဲ့ ဇာတိေျမနဲ႔.. က်မရဲ႕ အေမအိုၾကီးနဲ႔.. က်မ ခ်စ္မက္စြဲလန္းတဲ့ ျမသီလာနဲ႔ အေ၀းၾကီးပါ။ ဒီေျမမွာ က်မ မေပ်ာ္ႏိုင္တာလည္း ၾကိဳသိျပီးသားပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေျမမွာ က်မ ကေလးေတြအတြက္ အခြင့္အလမ္း ေတြ ရွိမယ္..။


က်မအတြက္ က်မ ထပ္ဆည္းပူးခ်င္တဲ့ ပညာေတြကို ဆည္းပူးႏိုင္မယ္..။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္ တခ်ိန္မွာ တခုခု ျပန္ျဖည့္ဆီး ေပးႏိုင္ဖို႔ လိုတဲ့ အရည္အေသြးေတြကို ဒီေျမမွာ ပ်ိဳးေထာင္ ယူႏိုင္မယ္..။ အနည္းဆံုး က်မ တို႔မွာ ၾကိဳးစားခြင့္ေတြ ရွိမယ္..။ အဲဒီအခါ ဒီ ျမသီလာနဲ႔ အေ၀းမွာ.. က်မ ဘယ္လို တန္ဖိုးေတြ ကို ေဆာက္တည္ႏိုင္မလဲ.. ဘယ္လို အခြင့္အေရးေတြကို ရွာေဖြမလဲ.. ဘယ္လို အခြင့္အလမ္းေတြကို အသံုးခ်မလဲ..။


က်မ ေတြးေနမိပါတယ္။ လူေတြ ကိုယ့္အမိေျမနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း.. စိတ္ေတြနီးနီး ရွိေနဖို႔က အေရးၾကီးတယ္ လို႔..။ အဲဒီအခါ ျမသီလာနဲ႔ အေ၀းမွာ က်မ ခ်စ္တဲ့ ဇာတိေျမနဲ႔ နီးေအာင္ က်မ ဘာေတြ လုပ္မလဲ.. ဘာေတြ လုပ္ႏိုင္မလဲ.. ဘာေတြကို ျဖတ္သန္းမလဲ..။ ေသခ်ာတာကေတာ့ က်မ ကိုယ့္ရဲ႕ Identity မေပ်ာက္ပ်က္ဘဲ တစံုတရာ တန္ဖိုးရွိေအာင္ လုပ္ႏိုင္မယ္လို႔ ယံုပါတယ္။ အဲဒီအခါ ျမသီလာနဲ႔ အေ၀းၾကီးမွာ… ထပ္စရတဲ့ ဘ၀ အသစ္ရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳေတြ.. သင္ခန္းစာေတြကလည္း က်မအတြက္ေတာ့ စာေရးစရာ အဖိုးတန္တဲ့ ကုန္ၾကမ္း ေတြပဲေပါ့။

အေနာက္တိုင္းရဲ႕ အလိုအရ ဘ၀စတယ္ဆိုတဲ့ အသက္ ၄၀ ျပည့္တဲ့ ႏွစ္မွာ က်မ ဘ၀အသစ္ တခုထဲကို ျဗဳန္းကနဲ ခုန္ခ်ခဲ့တာ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို စြန္႔ျပီး ေျခမဲ့လက္မဲ့ ထြက္ခဲ့တာ..။ ဘာလိုလိုနဲ႔ ေနာက္ဘ၀တခု အသစ္ျပန္စေတာ့ က်မ အသက္က ၄၄ႏွစ္ထဲမွာ။ ခ်န္ထားခဲ့ရတဲ့ ၄၃ႏွစ္ကာလထဲမွာတုန္းကေတာ့ တကယ့္ကို ပင္ပန္းတၾကီး။ ခု ၄၄ႏွစ္ျပည့္ရမယ့္ ၂၀၀၉ ရဲ႕ ဇန္န၀ါရီမွာလည္း ေျခဗလာ.. လက္ဗလာ..။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ က်မက သားေနလင္း ကူညီ ေနရာခ်ေပးတဲ့ ေနစရာအသစ္ေလးမွာ ေနာက္ထပ္ ေနရာအသစ္.. အေတြ႕အၾကံဳသစ္ေတြကို ျပန္စ..။ အားလံုးဟာ တကယ့္အသစ္.. စိန္ေခၚမႈေတြ တသီတတန္းၾကီးနဲ႔.. ေလ့လာ သင္ယူရမႈ အားထုတ္ရမႈ အသစ္ေတြနဲ႔။ ဒါေပမဲ့ ကံဆိုးနဲ႔ ကံေကာင္းပူးတြဲျပီး အျမဲၾကံဳေနရက် က်မ.. ခု ျမသီလာရဲ႕ အေ၀းမွာလည္း က်မကို ပံုေအာကူညီတဲ့ ေမာင္ေနလင္းတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံနဲ႔အတူ.. တကယ့္ကို ၀ိုင္းၾက၀န္းၾကသူေတြက က်မအနားမွာ ၀န္းရံလို႔။ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပါပဲ.. ေမာင္ေနလင္းတို႔က အိမ္ငွားေပး.. သူငယ္ခ်င္းေတြက လိုတဲ့ အိမ္ပစၥည္းေတြ ၀ိုင္းျဖည့္ၾက။ (တခ်ိဳ႕ မီးဖိုေခ်ာင္ပစၥည္းေတြဆိုရင္ သံုးေတာင္ မသံုး တတ္ေအာင္ အဆန္းတၾကယ္ေတြ :P) အိ္မ္လခ စိုက္ထားေပးတဲ့သူနဲ႔။ (အဲဒီ အ၀ိုင္းအ၀န္းေလးကို က်မ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့… ျပီးေတာ့ ေမ့လို႔လည္း မျဖစ္)။ တကယ့္ကို က်မ သိပ္ မပူပင္လိုက္ရဘဲ စိမ္းျမျမ ေဒသေလးမွာ ဘ၀သစ္ကေလး တခုကို ဟန္က်ပန္က် စႏိုင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ေအးေဆးျငိမ္သက္တဲ့ နယ္ျမိဳ႕ေလး ေတြကို ႏွစ္သက္တတ္တဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ Maryland ဟာ ေမျမိဳ႕နဲ႔တူတဲ့ အေငြ႕အသက္ေတြ ရွိတဲ့ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ျမိဳ႕ကေလးပါ..။ ျပီးေတာ့ ဗမာျပည္သားေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတဲ့ ျမိဳ႕။ ျပီးေတာ့ က်မ ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ မႏၱေလး ပန္တ်ာေက်ာင္းအုပ္ၾကီးေဟာင္း ပန္းခ်ီဆရာ စာေရးဆရာ ဒါရိုက္တာ ဦး၀င္းေဖနဲ႔ ၅မိနစ္ပဲ ကားေမာင္းရတဲ့ ေနရာမွာ က်မ ေနခြင့္ရတဲ့ ျမိဳ႕..။


မုန္တိုင္းေနာက္က ေလေျပညင္း.. ဆိုေပမဲ့ ေလညင္းေလး သာယာပါတယ္ဆိုေပမဲ့ မုန္တိုင္းရဲ႕ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ ေလးေတြ.. ေျခစလက္စေလးေတြနဲ႔ မွတ္စရာ သားစရာေလးေတြေတာ့ ရွိေသးသေပါ့ေလ။ အဲဒါေတြကိုေတာ့ ျမသီလာရဲ႕ အေ၀းမွာ… ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဆက္ေရးသြားမယ္ စိတ္ကူးထားပါတယ္။

+++++


24 comments:

မယ္ကိုး said...

ဒီအပိုင္းေလးဖတ္ရတာ ဆရာမနဲ့ အတူၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ ့ရပါတယ္။
ျမသီတာရဲ ့ အေဝးမွာကို လည္း ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္...ၿပီးေတာ့ ဆရာမရဲ ့ ဝတၴဳတိုသစ္ေလးေတြကိုေရာ...

MieMie said...

မုန္တိုင္းေနာက္က ေလေၿပညင္းေလးေတြက အမေမၿငိမ္းတို႔မိသားစုကို ဆီးၾကိဳေနမွာပါ...

mie nge

ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ said...

ဆရာမေရ မဖတ္ရတာၾကာျပီမို႕ ကမူးကရွဴးတိုးကို ဖတ္သြားမိပါတယ္။ ေနာက္မွ တစ္ေခါက္ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ပါဦးမယ္ခင္ဗ်ာ။
ေပ်ာ္ရႊင္အဆင္ေျပပါေစ

Rita said...

ေမွ်ာ္ေနခ်ိန္မွာပဲ

tg.nwai said...

ေတာ္ေသးတာေပါ႔ အစ္မရယ္..ေနာက္တႀကိမ္ ၾကိဳးစားခြင္႔ရလုိက္တာရယ္..အစ္မရဲ႕ က်မသြားတဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကိုရယ္..အားက်သြားပါတယ္..။
အမိေျမကို ခ်စ္တဲ႔သူတုိင္း သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ၀ုိင္း၀န္းကူညီခ်င္ၾကမွာပါ.. ဘယ္ေနရာေရာက္ေနေနပါ။

မိသားစုေလးနဲ႔အတူ အေမာေတြ ေျပေပ်ာက္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔သာယာပါေစ အစ္မေရ..

Moe Cho Thinn said...

ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာမ။
ဘာကိုပဲလုပ္လုပ္ never give up လို႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အားေပးေနလို႔သာ ေလေျပလာရာ လမ္းဖက္ ေလွ်ာက္ရတာ။
ျမသီလာရဲ႔ အေ၀းမွာကို ဆက္ေမွ်ာ္ၿပီ။

Nyi Linn Thit said...

အခုမွပဲ အထိုက္အေလ်ာက္ စိတ္ေအးရေတာ့တယ္ :)

အေဝးမွာေနရေပမယ့္ အမေျပာသလို ကိုယ့္အတြက္၊ ၿပီးေတာ့ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္ ျပန္အသံုးခ်ႏိုင္မယ့္ ပညာေတြ သင္ခြင့္ရတာ အျမတ္ပါပဲ၊

အမတို႔မိသားစု ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ....။

tin min htet said...

ြြြျမသီလာအလြမ္းေျပကို စာအုပ္ထုတ္ေတာ့ေလ။ e-book ျဖစ္ျဖစ္။
လက္ေဆာင္စာအုပ္ ေမွ်ာ္ေနမယ္ :P

PAUK said...

မေမျငိမ္းေရ...
ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ဖတ္ရတယ္..
အေျဖကိုသိျပီးျဖစ္ေပမယ့္..

rose of sharon said...

ၿမသီလာကိုေစာင္႔ဖတ္လာခဲ႔တာ ဖတ္ရတဲ႔သူေတာင္
ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔မို႕...
အမဘယ္ေလာက္ခံစားခဲ႔ရမလဲဆိုတာေတြးရင္း
စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္...
ဇာတ္သိမ္းေလးေကာင္းေပမဲ႔..ရင္ထဲမွာ
တစံုတရာက်န္ခဲ႔တယ္...

cho said...

ဆရာမ...ေနာက္ထက္ေရးမယ့္စာေတြကို ေမွ်ာ္ေနပါတယ္.......
ဆရာမတို.မိသားစု...ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ.ပါေစ......

phyu said...

ဆရာမ

အဆင္ေျပတယ္ ဖတ္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာ။ ကေလးမ်ားလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။

casa da poesia said...

"sangham saranam gacchami"...for you!

မီယာ said...

သူေတာ္ေကာင္း နတ္မတာပါ။

စုခ်စ္ said...

ဆရာမရရဲ႔ စာဖတ္ပရိတ္သတ္တဦးပါ...။ တခါမွ မမန္႔ဘူးေပမဲ့.. အစဥ္တစိုက္ အားေပးေနပါတယ္ရွင္္။ ျမသီလာ ျပီးသြားျပီဆိုလို႔ အမွတ္တရ၀င္မန္႔ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးအပိုင္းေတြမွာ ရင္ခုန္လႈိက္ေမာစြာ ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။
ျမသီလာရဲ႔အေ၀းမွာကိုလည္း ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္....
ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္..စုခ်စ္

မမသီရိ said...

ျဲမသီလာ အလြမ္းေျပေတြ က
စြဲမက္စရာ ေကာင္းသလို
ျမသီလာ ရဲ႕ အေ၀းမွာကလဲ
ႏွစ္သက္ဖြယ္ရာ ျဖစ္မွာ အမွန္ပါ
ေစာင့္ဖတ္ေနပါတယ္..

Aung Phyoe said...

ဆရာမေရ.... အဆံုးအထိ တစ္ဝၾကီးေစာင့္ဖတ္ခဲ့တာ ။ ေနာက္ေရးမယ့္ ရသစာတမ္းေတြ ၊ ရသစာအုပ္စဥ္ေတြ ေနာက္ ဝတၳဳတိုေလးေတြကို ေမွ်ာ္ေနတယ္ ။ ဆရာမတို႕ မိသားစု ျမသီတာရဲ ့ အေဝးမွာေပမယ့္ ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ ...

mg said...

ဆက္ေရးပါ အုံး၊ ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။

အိမ္ခ်မ္း said...

ေရသစ္ေျမသစ္မွာ အစ္မတို႔မိသားစု အစစအဆင္ေျပပါေစလို႔...

Nge Naing said...

ဆရာမေရ စာေမးပြဲေတြနဲ႔မို႔ ခ်က္ခ်င္းလာမဖတ္ျဖစ္ဘူး၊ ေနာက္က်သြားတယ္။ ဆရာမတို႔ႏိုင္ငံျခားထြက္တာက သည္းထိတ္ရင္ဖိုပဲေနာ့္။ ႏိုင္ငံျခားထြက္တာ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာ ရွိခ်ိန္ သြားလာေနရတုန္းကပဲ သည္းထိတ္ရင္ဖို ႀကံဳရပါတယ္။ ဒီဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ရဲ့ Passport Control ကို ျဖတ္ရတိုင္း ဆရာမတို႔ခံစားရသလိုပဲ ရင္တထိတ္ထိတ္ ခံစားရတယ္။ အထဲေရာက္သြားတာနဲ႔ Passport Control ကို ျဖတ္ၿပီးသြားၿပီဆိုတာ ရံုးကိုဖုန္းျပန္ ဆက္ရတာလည္း အတူတူပါပဲ။ ကၽြန္မလည္း တေန႔ဘေလာ့ဂ္ ေရးျဖစ္ရင္ ဒီလိုအေၾကာင္းေတြကို ေရးရလိ္မ့္မယ္ ထင္တယ္။

ေမေလး said...

ဆရာမေရ ၿမသီလာကို ေစာင္႔ဖတ္ေနတာ စေရးထဲကပါ။တစ္ခါမွေတာ႔ ေၿခရာမခ်န္ၿဖစ္ခဲ႔ဘူး။ေမေလးကိုယ္တိုင္ဘေလာ႔မေရးခင္ ဟုိးအေစာၾကီးထဲက ဆရာမစာေလးေတြ လာလာဖတ္ၿပီး ဆရာမကိုေလးစားေနတာပါ။
အခုၿမသီလာကၿပီးသြားၿပီ ဆိုေတာ႔ ဆရာမကိုဝင္ႏွဳတ္ဆက္တာပါ။ေနာက္လဲအားေပးေနမယ္ေနာ္။

သက္ေဝ said...

ဆရာမေရ...
ျမသီလာရဲ႕ အေ၀းမွာ… ကို ဆက္ေမွ်ာ္ေနပါတယ္...
ဆရာမတို႕ မိသားစုေလး ေနရာသစ္မွာ အစစအရာရာ အဆင္ေျပၿပီး စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း ကိုယ္၏ က်န္းမာျခင္းနဲ႕ ျပည့္စံုပါေစ။

မိုးေသာက္ႏွင္း said...

Sayame, though i knew it would be happy-ending, i even cried when reading about you fell down and blacked out on the way back to Zinmae.

Regards,
Hnin

အကည said...

တခုခုက်န္ခဲ့သလိုဘဲရင္ထဲမွာ