Mar 10, 2009

ျမသီလာအလြမ္းေျပ(၃၅)

ရန္ကုန္ကို Transfer တင္ေတာ့ က်မေလွ်ာက္ထားတဲ့ ေက်ာင္းက ဒဂံုတကၠသိုလ္ပါ။ အဲဒီကာလမွာ အေမက အေဖဆံုးပါးျပီးတဲ့ေနာက္ ျမိဳ႕ထဲက တိုက္ခန္းမွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုျပီး ေျမာက္ဒဂံုအ၀င္ သစ္ေတာကြက္ထဲက သင္း၀င္လမ္းမွာ ၀ယ္ထားတဲ့ အိမ္မွာပဲ ေနေနျပီမို႔ က်မက အေမနဲ႔ နီးနီးလည္း ေနရ.. ဒဂံုတကၠသိုလ္ကို ေက်ာင္းသြားဖို႔လည္း လြယ္မယ့္ေနရာ ရွာရပါတယ္။ အေမၾကိဳရွာထားေပးတဲ့ က်မေနဖို႔ ေရြးလိုက္တဲ့ အိမ္က ကားဂိတ္ကေန အတြင္းထဲကို မိနစ္ ၂၀ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္၀င္ရတဲ့ ေနရာမွာ ရွိေနပါတယ္။

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အေမနဲ႔လည္း မနီးလွ..။ ေစ်းလည္း မနီး..။ အိုးး အဲဒီေနရာမွာေတာင္ အိမ္လခက ၁ေသာင္းခြဲ..။ က်မ ရတဲ့ လစာကလည္း တေသာင္းခြဲ.. ကြက္တိ။ အဲဒီမွာ က်မရယ္.. ကေလး ၃ေယာက္ရယ္.. ကေလးၾကည့္ေပးမယ့္ ကေလးမေလး တေယာက္ရယ္.. ေနရမွာ။ အဲဒီလမ္းက လူေနက်ဲပါးပါတယ္။ က်မတို႔ ေနမယ့္ အိမ္ေဘးမွာကို လူ မေန တိုက္မေဆာက္ေသးတဲ့ ေျမကြက္ ၃ကြက္..။ ဆိုးတာခုက ျခံစည္းရိုး မေကာင္းတဲ့အျပင္ အိမ္သာက အိမ္အျပင္ဘက္ေရာက္ေနတာ..။ ဘုရားေရ.. ေယာက်္ားသား မရွိဘဲ ေနလို႔ျဖစ္ပါ့မလား..။ ရာေက်ာ္က ေနာက္တပတ္ဆို သြားရျပီတဲ့။ ျပီးေတာ့ ဒီၾကားထဲမွာ က်မက ေမာ္လျမိဳင္ကို Transfer ကိစၥ သြားရဦးမွာ ရွိေသး..။ အိမ္ကို ဘယ္လို ထားခဲ့မလဲ..။

အဲဒီ အိမ္မွာ ပစၥည္းေတြ ပတ္ခ်ာလည္ခ်ျပီး က်မ မေ၀ခြဲတတ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ စေပၚတ၀က္လည္း ေပးျပီးျပီ။ ကဲ.. ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္းေပါ့။ ဒါေပမဲ့ က်မစိတ္ထဲ ဒီအိမ္က မလံုျခံဳဘူးလို႔ ခံစားေနရတာက ဆိုးပါတယ္။ လူကလည္း ေသြးႏုတုန္း.. သားငယ္ေလးမွ ရက္၄၀လားရေသးတာေလ။ ေနာက္တခုက သားၾကီး ေက်ာင္းတက္ဖို႔ သိပ္ေ၀းတာ..။ ေက်ာင္းကားေတာင္ ရွိပါ့မလားပဲ။ အေမကေတာ့ သူ႔အဖိုးအဖြားအိမ္ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း မွာ သြားထားလိုက္ေပါ့တဲ့။ က်မကေတာ့ သက္ျပင္း တခ်ခ်..။ ေလာေလာဆယ္ က်မေက်ာင္းသြားခ်ိန္ အိမ္မွာ ကေလး၃ေယာက္နဲ႔ ေကာင္မေလးကို ဘယ္လို ထားခဲ့ရပါ့ေပါ့။ သမီးေလးက မူၾကိဳတက္ရမွာ.. အငယ္ဆံုးေလး ကမွ ၂လသား မျပည့္ေသး.. က်မ ရင္ထဲ ပူပူေလာင္ေလာင္ ရွိရျပန္ပါျပီ။ (စာဖတ္ေနသူေတြကေတာ့ ကိုယ္ပဲ အပူရွာျပီးေတာ့လို႔ ေတြးေနမလားမသိပါ)။ က်မကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အျပစ္တင္ ေနမိပါတယ္။

အဲဒီတည… အဲဒီအိမ္မွာ က်မတို႔ မိသားစု အိပ္ၾကပါတယ္။ တလမ္းလံုး တိတ္ဆိတ္.. ေမွာင္မဲ..။ အျပင္ အိမ္သာ ထြက္ေတာ့လည္း ေမွာင္ေမွာင္မိုက္မိုက္…။ က်မ စိတ္ထဲ ဘယ္လိုမွ ေနမျဖစ္ဘူးလို႔ သိေနသလိုပဲ..။ ရာေက်ာ့္ကို ေျပာေတာ့ ရာေက်ာ္က ဘာလုပ္ခ်င္လဲ..တဲ့။ ေနာက္ဆံုး ပိုက္ဆံဆံုးလည္း ဆံုးေတာ့.. မေနခ်င္ဘူး.. လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အျမဲ က်မအလိုပဲ လိုက္တဲ့ ရာေက်ာ္က.. ေသခ်ာစဥ္းစားျပီးျပီလားဆိုတာကလြဲလို႔ ဘာမွမကန္႔ကြက္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေမ့အိမ္ေသးေသးေလးဆီပဲ မိသားစု ျပန္ေျပး ရေတာ့တာေပါ့။ ၆လစာ တင္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံ ၉ေသာင္း ဆံုးသြားပါတယ္။ (တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္.. ေနာက္ ၆လေလာက္ေနေတာ့ က်မတို႔ မေနျဖစ္တဲ့ အဲဒီအိမ္ကေလးနဲ႔ ၃အိမ္ေက်ာ္မွာ အပ်ိဳၾကီး တူ၀ရီးႏွစ္ေယာက္ ပစၥည္းယူျပီး အသတ္ခံ လိုက္ရပါတယ္)။

အေမ့အိမ္ေလးကေတာ့ လမ္းမၾကီးနဲ႔ ေက်ာခ်င္းကပ္ဆိုေတာ့ က်မေက်ာင္းသြားရတာလည္း အဆင္ေျပ..။ ကေလးေတြ ေက်ာင္းတက္ဖို႔လည္း ဖယ္ရီကားရွိေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။ အိမ္လခလည္း သက္သာ။ က်ဥ္းက်ပ္ေပမဲ့ အေမနဲ႔ ေနရေတာ့ လံုျခံဳတယ္ေလ။ ရာေက်ာ္ကေတာ့ သားငယ္ေလး ရက္၅၀ျပည့္တဲ့ ေန႔မွာပဲ ထြက္သြားရပါတယ္။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္က မၾကာခဏ ခြဲေနရဖူးေပမဲ့ ခုေလာက္ အနည္းဆံုး ၃ႏွစ္ခြဲရမယ္လို႔ ၾကိဳသိျပီး အၾကာၾကီး ခြဲေနရမွာမ်ိဳး မၾကံဳဖူးတာမို႔ က်မစိတ္ထဲ အားငယ္က်န္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ အေမကေတာ့ ခုျပန္ေတြးရင္ကို က်မစိတ္ထဲ သနားတုန္း..။ အေမက က်မ သားအငယ္ဆံုးေလးကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ေတာ့ ေန႔လယ္ ကေလးအိပ္ရင္ကို အခ်ိန္လံုး ပုခက္လႊဲေနခဲ့တာ..။ အေမ့အရိပ္မွာ က်မ လံုျခံဳခဲ့တာေၾကာင့္လည္း ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ က်မက တာ၀န္ေက်တဲ့ ၀န္ထမ္းျဖစ္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ က်မ ဒီလိုေျပာရတာအေၾကာင္း ရွိပါတယ္။

+++++

၂၀၀၃ခုႏွစ္ရဲ႕ ေမလေနာက္ဆံုးပတ္မွာ က်မ ဒဂံုတကၠသိုလ္ စ၀င္ရပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဌာနမွဴးက က်မ ဆရာမစျဖစ္တုန္းက လိႈင္ေကာလိပ္မွာ ၉ႏွစ္ေတာက္ေလွ်ာက္ အတူတူ လုပ္ခဲ့ရတဲ့ ဌာနမွဴးပါပဲ။ ခုေတာ့ ဆရာမၾကီးက ပါေမာကၡေပါ့။ က်မကလည္း ကထိကေပါ့။ (ထြက္ေတာ့လည္း သူ႔လက္ထဲက ထြက္ခဲ့ရတာ တိုက္ဆိုင္မႈပါပဲ)။ ဆရာမၾကီးနဲ႔ က်မ စဆံုရတုန္းက က်မက အသက္ ၂၁ႏွစ္.. ။ ျပန္ဆံုၾကရေတာ့ က်မ အသက္ ၃၈ႏွစ္။ အခ်ိန္ေတြ ကြာဟ.. အေတြ႔အၾကံဳေတြလည္း မ်ားခဲ့ၾကျပီ။ ပိုဆိုးတာက အင္မတန္ေခတ္မီတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ထင္တဲ့ က်မက ဒဂံုတကၠသိုလ္ေရာက္ခ်ိန္က်မွပဲ က်မက ေတာ္ေတာ္ ေနာက္က်ေနခဲ့တယ္လို႔ သိလိုက္ရေတာ့တာပါ။

ဒဂံုတကၠသိုလ္ကို က်မေရာက္ေတာ့ အရင္က လယ္ကြင္းသာသာ ရွိခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာက ေတာ္ေတာ္ စည္ပင္ျပီး ေက်ာင္းနဲ႔ေတာ့ တူေနခဲ့ပါျပီ။ တကၠသိုလ္နဲ႔သာ မတူတာဆိုပါေတာ့။ ေက်ာင္းအလာ လမ္းတေလွ်ာက္ မွာ ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ လယ္ကြင္းေတြ လူေနအိမ္ေျခရပ္ကြက္ေတြကို ထည့္မေတြးဘူး… ျပီးေတာ့ လကမၻာကို သတိရေစတဲ့ လမ္းခ်ိဳင့္ လမ္းခြက္ေတြအေၾကာင္း ထည့္မေတြးဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ဒဂံုတကၠသိုလ္ကို ေက်ာင္းလို႔ သတ္မွတ္ၾကပါစို႔။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ရွိမယ္.. ဆရာဆရာမေတြ ရွိမယ္.. စာသင္ခန္းေတြ ရွိမယ္ဆို ေက်ာင္းေပါ့..။ တကၠသိုလ္လို႔ သမုတ္ဖို႔ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားရပါမယ္။ တကၠသီလ… ျမင့္ျမတ္ေသာ နည္းနာအက်င့္တို႔ ဆည္းပူးရာအရပ္… တကၠသိုလ္ရယ္လို႔ ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ….။

+++++

က်မရဲ႕ ေက်ာင္းဆရာမ လုပ္သက္တေလွ်ာက္မွာ မေပ်ာ္ဆံုးေက်ာင္း နဲ႔ မေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ကို ျပပါဆိုရင္ေတာ့ အဲဒါဟာ ဒဂံုတကၠသိုလ္နဲ႔ အဲဒီမွာ လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ (၂၀၀၃ ေမလကေန ၂၀၀၅ ေဖေဖာ္၀ါရီလထိ) ပါပဲ။ ဒဂံုတကၠသိုလ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မဟာ တကယ့္ ေတာသူမၾကီးလိုကို ျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ က်မက နယ္တကၠသိုလ္ေတြမွာပဲ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ ဆက္တုိက္ေနလိုက္သလိုျဖစ္သြားေလေတာ့ ၂၀၀၃ ဒဂံုတကၠသိုလ္ကို ျပန္အေရာက္မွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအမ်ားစုနဲ႔ ဆရာဆရာမအမ်ားစုဟာ က်မ စိတ္ထဲေတာ့ အံ့ဖြယ္သုတ လို ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား အမ်ားစုၾကီးက စာသင္ခန္းကို စိတ္မ၀င္စား.. ဆရာဆရာမ အမ်ားစုၾကီးကလည္းစာသင္ခန္းကို စိတ္မ၀င္စားၾကတာေလ။ သူတို႔ ဘာေတြကို စိတ္၀င္စား သလဲ…။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါေတြက က်မ ျပန္မေရးခ်င္တဲ့ ကိစၥေတြပါ..။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ…
တသက္လံုး စည္းစည္းလံုးလံုးနဲ႔ ကိုယ့္ ေမဂ်ာကို ခ်စ္တယ္.. စီနီယာေတြက ဂ်ဴနီယာေတြကို အဆင့္ဆင့္ ထိန္းၾက ေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္.. သူတို႔ ဆရာဆရာမေတြကို ခ်စ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ နာမည္တလံုးနဲ႔ ေနလာၾကတဲ့ ဘူမိေဗဒေမဂ်ာက ေက်ာင္းသား၃ေယာက္က သူတို႔ေမဂ်ာက ဆရာမကို Rape လုပ္တာ.. ျပီးေတာ့ အဲဒီ Rape case က လက္သိပ္ထိုး ေဖ်ာက္ဖ်က္ ခံလိုက္ရတာ…။

ဒဂံုတကၠသိုလ္က ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ဖဲ၀ိုင္းေတြမွာ ထိုးေၾကးက သိန္းဆယ္ခ်ီျပီးေတာ့ တခါတေလမွာ ကားေသာ့ေတြေတာင္ ပါတာ.. က်မ ကိုယ္ေတြ႔မ်က္ျမင္..။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့… ကိုယ္ေပၚမွာ သိန္းရာခ်ီတန္တဲ့ စိန္ေတြ ၀တ္ထားျပီး ေဆးတခုခုသံုးထားလို႔ သြက္သြက္ခါေအာင္ မူးေနတဲ့ ေက်ာင္းသူတခ်ိဳ႕ကို သက္ဆိုင္ရာဌာနက ဆရာမေတြက အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လိုက္ပို႔ေပးရတာေတြ..။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့… ျမန္မာစာဌာနကေန လွမ္းျမင္ႏိုင္တဲ့ ေကာ္ရစ္ဒါ ေထာင့္ခ်ိဳးေလးမွာ စံုတြဲေတြ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနတာကို မၾကည့္ႏိုင္တဲ့ ဆရာမက သြားျပီးေတာ့ အဲဒီလို မေနသင့္ေၾကာင္းေျပာတာကို ဟားလႊတ္တဲ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ ရွိေနတာ..။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့… ပါေမာကၡခ်ဳပ္ၾကီးကို ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ ျပႆနာေတြ တင္ျပေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ျပႆနာျဖစ္ရင္ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူၾကဆိုပဲ..။ ေမာ္ကြန္းထိန္းကလည္း ဒါေတြ စိတ္ မ၀င္စား..။ ေက်ာင္းဖယ္ရီထဲမွာ သူပိုင္ကားေတြ ထည့္ဖို႔.. ကားခေတြ တိုးေကာက္ဖို႔ေတြပဲ စိတ္၀င္စား။ က်မကေတာ့ အဲဒီေမာ္ကြန္းထိန္းရဲ႕ လစာနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္မ်ား ဖယ္ရီဘတ္စ္ ၅စီး ၀ယ္ႏိုင္ပါလိမ့္လို႔ အံ့ၾသေနမိခဲ့ေသးတယ္။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့… ကားဖယ္ရီေတြေပၚမွာလည္း ဖဲ၀ိုင္းအၾကီးအက်ယ္ဆိုပဲ..။ ကားသမားေတြကို အေကာက္ေပးရ သတဲ့။ ပိုဆိုးတာက ေန႔လယ္ဘက္ နားထားရတဲ့ အဲဒီ ဖယ္ရီေတြေပၚမွာ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ စံုတြဲေတြကို ခ်ိန္းေတြ႔ဖို႔ ေနရာငွားသတဲ့..။ ေနာက္လည္းက်ေရာ အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ဗီဒီယိုခိုးရိုက္ထားတဲ့ အေခြ ထြက္လာပါေလေရာ..။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့… အတၳဳပၸတၱိစာေပအေၾကာင္းသင္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္း ထည့္ေျပာလို႔ဆိုျပီး က်မ သတိေပးခံခဲ့ရတာ..။ (၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္တုန္းက ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္းေျပာျပီး စာသင္လို႔ ေထာင္၇ႏွစ္ က်သြား တဲ့ ျမန္မာစာဆရာ ဦးေဌး၀င္းလို ျဖစ္သြားမယ္ေနာ္.. ဆိုတာလည္း ပါပါသးတယ္..)။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့… ၀န္ထမ္းေရးရာက ဌာနမွဴးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ဆရာဆရာမေတြက ၾကည့္ျပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကရတယ္ဆိ္ုတာ..။ ဌာနမွဴးက မၾကည္ရင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးညစ္တယ္ဆိုပဲ.. ဥပမာ စာေမးပြဲခန္းေစာင့္တဲ့ ကိစၥေတြမွာ..။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့… ဆရာဆရာမေတြ ၃လ တၾကိမ္.. ၁၀ရက္ဆက္တိုက္ မနက္ ၇နာရီကေန ညေန ၅နာရီအထိ စာေမးပြဲခန္းေတြ ေစာင့္ၾကရတာ။ ဆရာဆရာမေတြခမ်ာ.. ကိုယ္ေတြလက္ေတြ ကိုက္ၾကခဲၾက.. ဖ်ားၾက နာၾက..။ ကိုယ့္ဘာသာ ေဆးကုၾက။ ျပီးေတာ့ အဲဒီလို အပင္ပန္းခံ ေစာင့္ၾကရတဲ့ စာေမးပြဲေတြကို အထက္အမိန္႔ဆိုတာၾကီးက ေပါေပါေလာေလာ အေအာင္ေပးၾကတာ။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာေပါ့.. စာေမးပြဲမွာ စာမရလို႔ ေမးခြန္းေတြခ်ည္းပဲ ကူးတင္လိုက္တဲ့ၾကားက စာေမးပြဲေအာင္ လာလို႔ ဆိုျပီး ေက်ာင္းကို ေလွာင္ေျပာင္တဲ့ ေက်ာင္းသားကို က်မ ရွက္ရွက္နဲ႔ ေငးၾကည့္ေနခဲ့ရတာ..။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့… ၂၀၀၄ခုႏွစ္ရဲ႕ အေ၀းသင္စာေမးပြဲတခုမွာ ေပၚေပၚထင္ထင္ ခိုးခ်ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားကို ဆရာမက အဲလို မလုပ္ဖို႔ တားေတာ့ ေက်ာင္းသားက သူ႔ရဲ႕ တပ္ၾကပ္ၾကီးကဒ္ျပားကို ထုတ္ျပတာ..။ ဆရာမေလးက ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ စာေမးပြဲခန္းထဲ အဲလို လုပ္ခြင့္ မရွိဘူးလို႔ေျပာျပီး သူ႔ခံုနားမွာ လာေစာင့္ရပ္ေနတာကို ေမးခြန္းစာရြက္ေပၚမွာ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ပံုေတြ ဆြဲျပတာ..။ အဲဒါကို ဆရာမက ျပႆနာလုပ္ေတာ့ ဆရာမက သူ႔ဆီက ပိုက္ဆံခိုးပါတယ္လို႔ ျပန္စြပ္စြဲတာ..။ အဲဒီအမႈမွာ ေက်ာင္းသား မွားတယ္လို႔ လူတိုင္း သိၾကပါတယ္။ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ရံုးခန္းထိ ေရာက္ခဲ့တဲ့ အမႈပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆရာမေလးက အင္မတန္ တိက်တဲ့ မွန္ကန္တဲ့ ဆရာမ.. သူ႔အေဖက တိုင္းတခုက တရားသူၾကီး။ ဒါေပမဲ့ ပါ/ခ်ဳပ္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ဆရာမက ေက်ာင္းသားကို ေတာင္းပန္လိုက္ရပါတယ္။ ဆရာမေလး နယ္ေျပာင္းခံလိုက္ ရပါတယ္။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့.. ေသာင္းခ်ီတဲ့ Answer Paper ေတြကို တပတ္အတြင္းအျပီး အမွတ္ျခစ္.. ေအာင္စာရင္းလုပ္…။ ဆရာဆရာမေတြခမ်ာ ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္စားျပီး မနက္ ၈နာရီကေန ည ၈နာရီထိ အလုပ္ လုပ္ၾကရတာ.. ယံုစရာေကာင္းရဲ႕လား..။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့.. စစ္ေထာက္လွမ္းေရးကေန Linguistics နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး မဟာ၀ိဇၨာ လာတက္ ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားဆိုသူက လူ ၅၀ပဲ ရွိတဲ့ က်မရဲ႕ မဟာ၀ိဇၨာ Literature တန္း စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ လာ လာ ထိုင္ေနတာ..။ အင္း သူက On Duty နဲ႔ဆိုပဲ။ က်မ စာသင္တာမွာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ မလြတ္မကင္းေတြ ပါလာရင္ေတာ့ ျပႆနာရွိႏိုင္တယ္ဆိုပဲ..။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့.. တိက် ေသခ်ာတဲ့.. အဂတိ မလိုက္စားတဲ့.. စာသင္ခန္းေတြ ထဲမွာ ၾကိဳးစားအားထုတ္တဲ့ ဆရာဆရာမေတြကို ေက်ာင္းသားေတြက မၾကိဳက္သလို ဆရာဆရာမ အခ်င္းခ်င္းကလည္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေပးၾကတာ..။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ မေကာင္းမႈ ကိုပဲ လူၾကိ္ဳက္မ်ားေနတာ..။

အဲဒီဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့… စစ္တပ္အရာရွိၾကီးတေယာက္ရဲ႕ တူမ… စာေမးပြဲက်ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္ ဂုဏ္ထူးတန္းတက္ခြင့္ရေအာင္ လာဘ္စားျပီး လုပ္ေပးထားတဲ့ ဌာနမွဴးကို သက္ေသခံနဲ႔ တကြ တိုင္တဲ့ အတန္းပိုင္ဆရာကို ပါ/ခ်ဳပ္က ေခၚျပီးေတာ့ အရပ္ထဲက စကားလံုးနဲ႔ တိုင္းဆဲခဲ့တာ..။ ျပီးေတာ့ အဲဒီဆရာက အလုပ္ျပဳတ္တာ..။ ဌာနမွဴးဆိုသူကေတာ့ ပိုေကာင္းတဲ့ နယ္တနယ္ကို Transfer ဆိုျပီး အျပစ္ေပးခံရတာ…။

အဲဒီ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာပဲေပါ့… အေ၀းသင္လာတက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈနဲ႔ ေငြေၾကးကုန္က်မႈေတြ… တကယ္ ရိုးသားၾကိဳးစားျပီး လိမၼာၾကေပမဲ့ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ေအာက္တန္း ေနာက္တန္း က်ရရွာတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ သိမ္ငယ္မႈေတြ..။ ကေမာက္ကမ ပညာေရးစနစ္ထဲ သားေကာင္ ျဖစ္ၾကရတဲ့ ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ တပည့္ေတြ..။

မွတ္မိေနတာတခုကေတာ့ အဲဒါေတြကို မခံစားႏိုင္တဲ့အဆံုး က်မ ေတာင္ငူေဆာင္မွာ က်မရဲ႕ ဆရာေတြေရွ႔မွာ ရင္ဖြင့္ရင္း မ်က္ရည္က်ခဲ့တာပါပဲ။

+++++

သင္ၾကားေရးစနစ္နဲ႔ ပညာေရးစနစ္.. တပည့္နဲ႔ ဆရာဆရာမေတြၾကားက စိတ္ျပႆနာ.. ယဥ္ေက်းမႈ ျပႆနာေတြကို စိတ္ညစ္ေနတဲ့ က်မ ေနာက္တခါ လာျပန္ခ်ည္ေသးေဟ့ ဆိုသလို…။ ၾကံ႕ဖြံ႔ မ၀င္မေနရတဲ့…။ မ၀င္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆိုေတာ့ မ၀င္ဘူးဆိုတာ မရွိဘူးေလ..တဲ့။ ၀န္ထမ္းမွန္ရင္ အလိုလို ၾကံ႔ဖြံ႕ပဲတဲ့..။ က်မတို႔ ႏွစ္စဥ္ျဖည့္ေနရတဲ့ ၀န္ထမ္းကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ ၆ေစာင္ ထဲမွာ တေစာင္က ၾကံ႔ဖြံ႔ရံုးအတြက္ပဲေလ..တဲ့။ ကဲ.. က်မ ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ..။

လာျပန္ျပီ ေနာက္တခု ဆရာမတိုင္း အမ်ိဳးသမီးေရးရာအဖြဲ႔၀င္တဲ့…။ ကထိကေတြ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲေတြ အစည္းအေ၀းေတြ အလွည့္က် တက္ၾကရမယ္တဲ့..။ အထူးသျဖင့္ စီနီယာ ကထိကေတြတဲ့။ ကဲ.. က်မေတာင္ တေခါက္ တက္လိုက္ရေသး..။ ခရမ္းေရာင္၀တ္စံုနဲ႔.. ပု၀ါစံုခ်လို႔..။ လုပ္ရတာပဲ.. က်မ ျငင္းလို႔ မရ။ ေနာက္ေတာ့ လာဦးမွာ.. မိခင္နဲ႔ကေလးေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္းလည္း ၀င္ရဦးမတဲ့။ ေမျငိမ္းက စာေရးဆရာလည္းျဖစ္ေတာ့ ပိုလုပ္ရမွာေနာ္.. တဲ့။

အဲဒါထက္ ပိုဆိုးလာတာကေတာ့ ပါရဂူဘြဲ႕ကိစၥေတြပါ..။ ကထိကေတြ ပါရဂူဘြဲ႔ မယူမေနရတဲ့။ ပါရဂူဘြဲ႕အတြက္ ပထမအဆင့္က ပါရဂူတန္းတက္ခြင့္ရဖို႔ ၀င္ခြင့္ေျဖရမယ္။ ေအာင္ရင္ တႏွစ္တက္ရမယ္..။ တႏွစ္ျပီးရင္ ေနာက္ထပ္ ၃ႏွစ္ က်မ္းေတြျပဳေပါ့..။ အဲဒီအတြက္ စုစုေပါင္း သိန္း ၂၀ေလာက္ေတာ့ အသာေလး ကုန္မွာတဲ့။ ဒါျဖင့္ ပိုက္ဆံ မတတ္ႏိုင္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုေတာ့.. ပါရဂူမဟုတ္ရင္ ရာထူးမတက္ပါ…တဲ့။

ဒီေနရာမွာ ထည့္ေျပာရပါေတာ့မယ္။ ေလာေလာဆယ္.. မဟာတန္းေတြ တက္ေနၾကတဲ့ အမ်ားစုက ၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ တကၠသိုလ္ေရာက္သူေတြပါ။ သူတို႔ထဲမွာ ၁၉၉၀ေနာက္ပိုင္း ပညာေရးေလာကထဲ အဂတိအင္မတန္မ်ားလာတဲ့ ေခတ္ထဲမွာ စာကူးခ်တာတို႔ လာဘ္လာဘ ေပးတာတို႔နဲ႔ ဂုဏ္ထူးေတြရၾက.. မဟာတန္းေတြတက္ၾကတဲ့ သူေတြ ပါလာပါတယ္။ အဲဒီလို လူေတြက ေငြတတ္ႏိုင္ေတာ့ တကၠသိုလ္မွာ ဆရာမေတြ ျပန္ျဖစ္ၾက။ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ မရွိခဲ့ၾကေတာ့ ကေသာင္းကနင္း ဒေရာေသာပါးေတြျဖစ္ျပီး မျပည့္တဲ့ အိုးေတြပီပီ… ေငြတတ္ႏိုင္သူေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ပညာရွိသူေတြကို ေလးစားရေကာင္းမွန္းလည္း မသိၾက။ အဲဒီလိုလူေတြကပဲ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္ေလေတာ့ ပါရဂူဘြဲ႕ေတြ ရသြားၾကပါဦးမယ္.. ရာထူးေတြတက္ၾကပါဦးမယ္.. သူတို႔ကို သူတို႔ အဟုတ္ထင္ျပီး ေမာက္မာၾကပါဦးမယ္… ။ ပညာလည္း တကယ္ မျပည့္စံုၾကေလေတာ့ လြဲၾက မွားၾကပါဦးမယ္..။ အဲဒီအလြဲအမွားကို ေထာက္ျပရင္လည္း လက္ခံၾကမွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ၾကရပါဦးမယ္။

အဲ့ဒီအျပင္ တကယ္ ေတာ္ေပ တတ္ေပမဲ့ ပိုက္ဆံ မရွိတဲ့ ဆရာဆရာမေတြခမ်ာေတာ့ ပါရဂူဘြဲ႔ မယူႏိုင္တာေၾကာင့္ ရာထူးမတက္တဲ့အတြက္ အဲ့လို ကိုယ့္ထက္အငယ္.. ကိုယ့္တပည့္ေတြရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ အရိုအေသအတန္ခံျပီး အလုပ္လုပ္ၾကရပါမယ္။ (ကိုယ့္ထက္အငယ္ဆိုေပမဲ့ တကယ္ေတာ္တဲ့သူေတြက ကိုယ့္အေပၚေရာက္ရင္ေတာ့ က်မတို႔က ေလးစားလို္ကနာဖို႔ ၀န္ေလးမွာ မဟုတ္ပါဘူး)။ ဒီေတာ့ ရိုင္းရိုင္းဥပမာေပးရရင္ တကယ့္ကို ဘုရားကားေအာက္ ေမ်ာက္ကားအထက္ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ထားတဲ့ မူပါပဲ။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ထဲမွာေတာ့ က်မဆီမွာ ေက်ာင္းဆရာမဘ၀နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အဲလို စက္ဆုပ္စရာခံစားမႈေတြက ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲ ေတြ႔ၾကံဳလာရတာပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒီ ပါရဂူဘြဲ႕ က်မ မယူႏိုင္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ အဲလို လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ လက္ေအာက္မွာလည္း အလုပ္မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ က်မစိတ္ထဲ ျမသီလာက ခ်စ္စရာ လြမ္းစရာ မေကာင္းေတာ့ဘူးလို႔လည္း ထင္လာတဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့...။ က်မ တခုခုကို ဆံုးျဖတ္ရပါေတာ့မယ္..။
+++++


19 comments:

မမသီရိ said...

အစ္မေရ
ရင္ေမာစရာ ျမန္မာပညာေရး
ေလာကၾကီး အေၾကာင္း
စာတပိုဒ္ ဖတ္ သက္ျပင္း တခါခ် ျပီး
ဆုံးေအာင္ဖတ္ မိပါတယ္..
ပို႕စ္လဲ ဆုံး သြားေရာ..
ႏွလုံးသား ထဲ ဒဏ္ရာေတြ က
ပိုျပီး ႏိုးထ လာသလို ပါပဲ..
ဒဂုံ တကၠသိုလ္ အေၾကာင္း
ၾကားသာ ၾကားဖူးတာ ဒီပို႕စ္ ထဲ ဖတ္ရေတာ့
မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ လို ခံစား မိတယ္

MANORHARY said...

မ..ေမွ်ာ္ေနတုန္းဖတ္လိုက္ရလို႔ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
က်န္တစ္ခုေတာ့မေၿပာေတာ့ဘူးေနာ္ ..

Moe Cho Thinn said...

ဆရာမေရ
အသည္းႏွလုံးတခုလုံး ဆုတ္ေျခပစ္လိုက္သလို စုတ္ျပတ္သြားေတာ႔တာပါပဲ။ ဖတ္ၿပီးေတာ႔ ခံစားလိုက္ရတာလဲ အလဲလဲ အကြဲကြဲပါပဲ။ သူတို႔ တကယ္ပဲ ဖ်က္ဆီးရက္ၾကတယ္။

wai said...

Saya Ma,
Our current governent derives from so called university DSA or DSTA. They wants to improve only these universities.
There are a lot of untold scandals about these universities. A lot of Homo raping, torturing, insulting and even killing each other, especially senior to junior. My nephew studied in DSTA 5 years ago, he asked a lot of money every month because his senior brothers forced him to ask such amount. About 5 years ago, four seniors killed my nephew in the pond but they mentioned this case as an accident. We couldn't do anything because one senior's father is General. Thats why they also wants to spoil (eradicate) our education system and universities.

cohtet said...

တီခ်ယ္ႀကီးေရ ..

တစ္ခ်ိဳ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ၾကားဖူးေပမယ့္၊ အေသးစိတ္ မသိခဲ့ပါ။ တီခ်ယ္ႀကီး တာ၀န္ တစ္ခု ေက်သြားၿပီ မွတ္လိုက္ပါေတာ့။ ေျပာလို႔ မေကာင္းတိုင္းသာ ျပန္မေျပာၾကရင္၊ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ေမ့ကုန္ၾကမယ္။

ေဒါက္တာစိန္ထြန္းတို႔၊ ဓာတုက ေခါင္းေပါင္းနဲ႔ ဆရာႀကီး (နာမည္ေမ့ေန) စတဲ့ ဆရာေတြေရွ႔ (ကိုယ့္ ဆရာမဟုတ္ပဲနဲ႔) လက္ေတာင္ တြဲမေလွ်ာက္ရဲတာ မွတ္မိေသး :P

ငထက္

ခင္မင္းေဇာ္ said...

ဓါတုက ေခါင္းေပါင္းနဲ႕ ဆရာႀကီးက ဦးဦးေအာင္ေလ ကြယ္ ( ဟုတ္တယ္မဟုတ္လားဟင္.. မွားသြားရင္ေတာ့ မ်ား..ေမ့ေနတာပဲ ျဖစ္မယ္။ မဟာသိပၸံ ပထမႏွစ္မွာ သင္ရတယ္)။
ဒီအပိုင္းေတြ ဖတ္ရင္း ကိုယ့္ႏုိင္ငံအတြက္ ၀မ္းနည္းၿပီးရင္း ၀မ္းနည္းေနရတယ္ ေမၿငိမ္းရယ္။

May Kyaungthu said...

ဆရာမေရ အေမလူထုေဒၚအမာ ေျပာတတ္တဲ့စကား
ေလးသြားသတိရမိတယ္။
”အေမတို ့ ေခာတ္ကေလ....အေမတို ့ေခာတ္ကေလ”
က်မတို ့လည္း က်မတို ့တက္ခဲ့တဲ့
“ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေခာတ္ကေလ ”
ဆိုျပီးေျပာရမယ္။
ေခာတ္ႀကီးကေျပာင္းသြားလိုက္တာ
ေႀကာက္စရာ။

May Kyaungthu said...

ဟိဟိ စာလုံးေပါင္းေတြမွားသြားတယ္။
ေခာတ္ မဟုတ္ပါ။
ေခတ္ ဟုျပင္ဖတ္ႀကပါ။

Ko Myo (SG) said...

Dear Sayama,

It is with deep sorrow to read all those accounts.
The military junta systematically and intentionally spoiled universities and Burmese education system because they think that the less educated we are, the longer they can rule.

Because of their inconsideration and ignorance, the present generation and the next ones have to be paying the price.

A saying goes "A politician thinks of the next election and a statesman thinks of the next generation." But for these dumb military thugs, they can never think beyond the welfare of their own.

For those unethical teachers and students, they deserve one another.

Thank a lot for telling us about these accounts.

ေယာနသံစင္ေရာ္ said...

တီခ်ယ္ .. အလုပ္ေတြမ်ားတဲ့ၾကားထဲက..
၃၅ ကုိေရးေပးတာ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။
ဖတ္ၿပီးသြားေတာ့ ယူႀကံဳးမရျဖစ္မိတယ္...
လူေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြကုိဖ်က္စီးခံလုိက္ရတာ အဆုိးဝါးဆုံးပဲ...

ပံုရိပ္ / Pon Yate said...

ဆရာမေမျငိမ္းေရ မယုံႏုိင္စရာဘဲ။ ဒီေလာက္ ေတာင္ပဲလားဟု ဖတ္ၿပီး ရင္ေမာရပါသည္။

Maung said...

ဆရာမ..

ကၽြန္ေတာ္ၿဖတ္သန္းခဲ႕တဲ႕ဘူမိေဗဒဆိုတာ..

*တပည္႕ေလးေတြနဲ႕အတူတူ field trip မွာ ဆရာ/တပည္႕မခြဲၿခားပဲ ေနထိုင္ပညာသင္ေပးတဲ႕..ေအးခ်မ္းတဲ႕ပညာရည္ၿပည္႕ဝလြန္းတဲ႕
Professor ဦးသိန္းနဲ႕ဆရာႀကီးေတြရွိတဲ႕ေနရာ

*တပည္႕ေတြကိုစစ္တပ္ကေတာင္ငူေဆာင္နဲ႕ဒဂုံေဆာင္
ထဲမွာဝင္ဖမ္းေတာ႕အခ်ဳပ္ကားေနာက္ကေနလိုက္ၿပီး
ဘြဲ႕ႏွင္သဘင္ထဲမွာတပ္မမွဴးနဲ႕ရင္ဆိုင္ၿပီး
တပည္႕ေတြကိုထုတ္ဖို႕ႀကိဳးစားခဲ႕တဲ႕
ဆရာဦးကိုကိုသန္႕တို႕လိုဆရာငယ္ေတြရွိတဲ႕ေနရာ

ဆိုးတယ္လို႕ေၿပာခံရတဲ႕ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္တပည္႕ေတြကို Respect and kindness နဲ႕သူငယ္ခ်င္းလိုေပါင္းၿပီး တပည္႕ေတြအေပၚတာဝန္အၿပည္႕ယူေလ႕ရွိတဲ႕
ဒဂုံေဆာင္အေဆာင္မွဴးဆရာဦးခင္ေမာင္ဝင္း နဲ႕အေဆာင္မွဴးဆရာေတြရွိတဲ႕ေနရာ

*သူငယ္ခ်င္းကိုထိရင္.. ဘူမိေဗဒမေကာင္းေႀကာင္းတိုးတိုးၿဖစ္ေစ..က်ယ္က်ယ္ၿဖစ္ေစ.
ႀကားတာနဲ႕က်ီးေတြလိုဝိုင္းအာႀကတဲ႕
ခ်စ္တဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတဲ႕ေနရာ..

*ကိုညြွန္႕ဝင္းလြင္..ကိုေဝလ တို႕လိုအကိုလိုသူငယ္ခ်င္းလိုေပါင္းသင္းတဲ႕
အတန္းႀကီးေတြ
စိုးစိုး(ေနဆူးသစ္)..Jၾကီး.ေအာင္ႀကီး..ေက်ာ္လင္းဦးတို႕လို..ေၿပာမနာဆိုမနာ.အတန္းငယ္
္ညီအစ္ကိုေတြရွိတဲ႕ေနရာ..

ုအဲဒီလိုပဲမွတ္မိခ်င္ပါတယ္..အဲဒီလိုပဲသတိရပါတယ္..

ေနလင္း

ေမျငိမ္း said...

ေနလင္းေရ..
အရင္တုန္းကေတာ့ Geology ဆိုရင္ စည္းလံုးတယ္..ဆိုသလိုပဲ တျခားေမဂ်ာက ကေလးေတြဆိုလည္း ဆရာဆရာမေတြကိုေတာ့ ခ်စ္ၾကတာပါပဲ..။ ခု ၂၀၀၀ ေနာက္ပိုင္းမွသာ အျပန္အလွန္ဆိုသလို အားနည္းခ်က္ေတြနဲ႔ကိုး။ ေနာက္တခုပ Geology က သားတို႔ ေခတ္တုန္းကလို အမွတ္ျမင့္ျမင့္နဲ႔ ေရြးတာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ.. အမွတ္ေပါင္း ၂၀၀ နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းျပီး ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေပါ့ေပါ့ ေရြးတာမ်ိဳးေလ..။ ျပီးေတာ့ ၀ါသနာပါလို႔ ယူတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ေတာ့ ေမဂ်ာစိတ္မရွိ.. ေမဂ်ာကို မခ်စ္တတ္ၾကေတာ့ဘူးေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ေခတ္စနစ္ရဲ႕ သားေကာင္ျဖစ္ရတာလည္း ပါတာပါ...။

သက္ေ၀ said...

ဆရာမေရ...
ေမွ်ာ္ေနမိတဲ့ ျမသီလာ (၃၅) အတြက္ ေက်းဇူးပါ။
ဆရာမေရးထားတာက သရုပ္ေပၚလြန္းေတာ့ ဒဂံုတကၠသိုလ္ အေၾကာင္းဖတ္ရတာ ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ ထိခိုက္ရပါတယ္...။
ကေမာက္ကမ ပညာေရးစနစ္ထဲ သားေကာင္ ျဖစ္ၾကရတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြနဲ႔ တပည့္ေတြ... အခုေရာ..
ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနၾကမလဲ မသိဘူးေနာ္...။

MYO said...

In Myanmar,

Unbelievable is nothing!

hana san said...

မမ..
ဟနက ဒဂံုတကၠသိုလ္ကို တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးသလိုေတာ့ ဒဂံုတကၠသိုလ္ ဘယ္လိုဆိုတာ မသိဘူး။ ဗိုလ္တေထာင္ကေန မိန္းကိုလာမတက္ရေတာ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေျပာတာ ေတြၾကားဖူးေတာ့ သူက ဟနတို႔လို အာရ္စီတူး ကေန မိန္းကို မကူးရလို႔ ဒဂံုကို တမင္စိတ္နာျပီး မိန္းမွာ မတက္ၾကရလို႔ ဒဂံုကို မေကာင္း ေျပာတာ ထင္မိေသးတယ္။ ေနာက္မွ ဟို ေမာင္ေလးပဲ ေလ..သူ ေရးထားေတြဖတ္မိေတာ့ သူတက္ခဲ့တဲ့ ဒဂံုကိုနည္းနည္း ေရးေရးျမင္လာတယ္။ ခု ျမသီလာမွာ ဖတ္မိေတာ့မွ ေသခ်ာ သိေတာ့တယ္။ မိန္းမွာ ဟနတို႔ ဖိုင္နယ္တုန္းက အတန္းထဲကေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က သူ ခိုးခ်တာကို လာဟန္႔တဲ့ ဆရာမကို အဲဒီ ဆရာမ ငါ အလုပ္ျပဳတ္ေအာင္ တုိင္မယ္ ဆိုတာ နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ၾကားတုန္းက အေတာ္ေလး အံ့အားသင့္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုေက်ာင္းသားမ်ိဳးေတြ ရွိသလားေပ့ါ။ တကယ္တန္းက်ေတာ့ အပံုၾကီး ဆိုးေနပါေပ့ါလား။ ျမသီလာ မမ ေရးေနတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မသိရတာေတြ သိရတယ္။ ခံစားခ်က္ေတြလည္း အစံုျဖစ္လာတယ္။ ခု (၃၅)က ဒဂံုအေၾကာင္းဖတ္ရတာ မ်က္ရည္ေတြက်လာတယ္ ဘာလို႔လဲ မသိဘူး။ကိုယ္တိုင္က ဆရာဆိုတဲ့ ဖီလင္ေၾကာင့္မို႔ ထင္တယ္။ ၂၀၀၇ တုန္းက ဟန သင္တဲ့ဘာသာမွာ ဆရာတစ္ေယာက္လိုလို႔ အဲဒီဘာသာရပ္ဘြဲ႔ကလည္း ဒီကႏိုင္ငံသားေတြ မရွိတဲ့ဘြဲ႔ျဖစ္ေနေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက ဆရာတစ္ေယာက္က သူ႔တပည္႔တစ္ေယာက္ကို ေလွ်ာက္ခိုင္းလိုက္တာ အဲဒီတစ္ေယာက္က မာစတာကို ဒယ္ဘယ္ ဒီဂရီ ။ထရန္စခရစ္ပ္ ကလည္းအေတာ္ေလး ေကာင္းတယ္။ သူေတာ္တာလဲ သိတယ္။ အဲဒါကို ဒီက အိပ္ခ်္အာရ္ က ရီဂ်က္ လုပ္လိုက္ေတာ့ ေမးၾကည္႔မိတာေပ့ါ။ ဒဂံုတကၠသိုလ္ကမို႔လို႔တဲ့ သူတို႔ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ တကၠသိုလ္မဟုတ္လို႔တဲ့။ (အဲဒီေနာက္ဆက္တဲြဲေတြ ေတြးမိတာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ..အေတြးေတြတိုင္းမွာ ပူေလာင္လာတယ္။) ဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး မမရယ္။

M.Y. said...

ဂီ်အိုလိုဂီ် လို လူနည္းနည္းနဲ ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာတစ္ရပ္ကုိေပးမယ့္ဆရာေတြကို ရိုေသတတတ္တဲဲ့ ေမဂ်ာမိ်ုဳးမွာေတာင္ဒီလိုျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ တကၠသိုလ္ရဲ ့ျပယုဂ္ကေတာ္ေတာ္ျမင္မေကာင္းေတာ့ဘူးပဲ..

မသိေသးတာေတြ စိတ္ပ်က္စြာသိလိုက္ရတယ္။ ရင္ေလးစရာပဲ။

ေမ့သမီး said...

အစ္မရယ္ ဖတ္ရတာေတြကရင္ထဲမွာ မေကာင္းဘူး။ ညီမတို႕ေခတ္ေရာက္လာေတာ့ အေ၀းသင္မွာ ဒီလိုမ်ိဳးေတြရိွတာေတာ့သိတယ္။ ေက်ာင္းသားက ဆရာေတြကိုမေလးစားတာ။ (ဘယ္ေလးစားမလဲ သူတို႕ပိုက္ဆံေပးရင္ ေအာင္ေနတာကိုး) ဆရာေတြကလည္း ေငြမ်က္ႏွာတစ္ခုပဲ ၾကည္႕တာ။ တပည္႕လုရင္းဆရာဆရာမအခ်င္းခ်င္း ရန္ေစာင္ၾကတာ ေတြၾကားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေတြ Day တက္တဲ့အခါေတာ့ အဲဒါမ်ိဳးေတြသိပ္မရိွခဲ့ပါဘူး။ တပည္႕ေတြကလည္း ဆရာမေတြကိုခ်စ္တယ္။ နယ္မို႕လို႕လားေတာ့ မသိဘူး။ တစ္ခုခုဆို တပည္႕ကိုပို အျပစ္ျမင္ၾကတာ ေလ။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဆရာဆရာမကို ထိလို႕ကေတာ့ ထိတဲ့ေနရာမွာရန္ပြဲျဖစ္သြားမွာ။

htun said...

ဆရာမ
ထိုင္းေရာက္တာ မၾကာေသးလို႔ မသိရေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းဖြင့္ထားတဲ့ ျၽမသီလာအလြမ္းေျပေလကိုစ ဖတ္မိရာကေန အစအဆံုးမဖတ္ပဲ မေနႏို္င္ေလာက္ေအာင္ ကို စဲြမိသြားပါတယ္ ဆရာမေရးထားတဲ့ အရာေတြက တကယ့္အမွန္တရားေတြဆိုတာ လံုးလံုးလက္ခံပါတယ္. သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာျဖစ္တယ္ ငါသာ 88အေရးခင္းတုန္းက ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ဆိုယင္ ေတာခိုသြားတဲ့ အထဲမွာ ငါထိပ္ဆံုးမွာ ပါေနေလာက္ျပီး ဆိုျပီးေတာ့ေပါ့ေလ ရင္ထဲမွာ ဆိုနင့္ေၾကကြဲ ျပီးမ်က္ရည္ေတြ အၾကီမ္ၾကိမ္က်မိပါတယ္ ဖတ္ေနယင္းနဲ႔ေပါ့. တခါမွလည္းဒီလို စာမေရးဘူးပါဘူး.စစ္အစိုးရရဲ႔နည္းပရိယာယ္ေတြ ႏွစ္ရွည္စီမံကိန္းေတြ ၾကားမွာ ရွင္သန္လာရတဲ့ အခုေခတ္လူငယ္ေတြရဲ႔ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြကို အျပစ္တင္လို႔လည္းမရဘူးေနာ္ဆရာမ သူတို႔ကို ဘာမွစိတ္မ၀င္စားႏိုင္ေအာင္စီမံကိန္းေတြနဲ႔ လုပ္ထားတာကို ေျပာခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္ဆရာမ ေနာက္မွ ေျဖးေျဖးဆီေရးသြားမယ္ေနာ္