Mar 13, 2009

ျမသီလာအလြမ္းေျပ(၃၆)

ျမသီလာ (၃၅)နဲ႔ ၂၀၀၄ခုႏွစ္အပိုင္းအျခားကို ေရးဖို႔ က်မ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ေလွ်ာ့ခဲ့ရပါတယ္။ က်မ မေရးရက္ လို႔ မေရးထြက္လို႔ ခ်န္ထားခဲ့တာေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါ..။ က်မေရးခဲ့တာေတြက အားလံုး ကိုယ္တိုင္ သက္ေသ ခံႏိုင္တဲ့ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ကိစၥေတြ ခ်ည္းပါ..။ မေသခ်ာဘူးထင္တာကို က်မ မေရးခဲ့ပါဘူး။ ဥပမာ ဆရာမေလး ကို Rape လုပ္တဲ့ ေက်ာင္းသား၃ေယာက္ ေမဂ်ာေျပာင္းျပီး တာ၀တကၠသိုလ္မွာ အခန္႔သား ေက်ာင္းတက္ေနၾက တယ္ဆိုတာ… က်မကိုယ္တိုင္ မျမင္ရလို႔ ထည့္မေရးေတာ့တာပါ။ (ဆရာမေလးကေတာ့ စိတ္ပံုမွန္ မဟုတ္ေတာ့ တာကို က်မကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ေနရတာပါ။ အဲဒါက်ေတာ့ မေရးရက္လို႔ မေရးေတာ့တာပါ)။ ျပီးေတာ့ ဘယ္ဌာနက ဘယ္ပါေမာကၡက လာဘ္ယူျပီး ဘယ္သူေတြကို အေအာင္ေပးတာ.. ဘယ္သူေတြကို ဂုဏ္ထူးတန္း ေပးတက္ လိုက္တာေတြ… က်မ မေရးေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိန္.. အဲဒီလူေတြက တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအေပၚ ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္လာတာမ်ိဳးရွိရင္ေတာ့ က်မက ခုႏွစ္နဲ႔ နာမည္နဲ႔ကို ဖြင့္ခ်မွာလို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီးသားပါ။

အဲလို မတရားမႈေတြ ရွိသလိုပဲ ထမင္း၀၀စားရဖို႔ထက္ သိကၡာကို ဖက္တြယ္ရင္း ဒုကၡေရာက္ေန ၾကရတဲ့ သူေတြ အေၾကာင္းလည္း က်မ ခ်န္ခဲ့တာေတြရွိပါတယ္။ ကာယကံရွင္ေတြက ထုတ္ မေျပာခ်င္တာမ်ိဳး ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ။ ျမသီလာတေလွ်ာက္ ဆရာမအေနနဲ႔ က်မ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡဆိုတာေတြက တကယ္ေတာ့ က်မလို ဆရာ ဆရာမမ်ိဳး ေတြကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ဒုကၡပါပဲ။ က်မသူငယ္ခ်င္းဆရာမတေယာက္ဆိုရင္ ေက်ာင္းမွာ အခ်ိန္ျပည့္ တာ၀န္ယူရ တာ တဘက္.. အပို၀င္ေငြရဖို႔အေရး က်ဴရွင္ေျပးျပရတာက တဘက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး အိမ္ေထာင္ဖက္က နားမလည္ ႏိုင္ဘဲ ေဖာက္ျပန္သြားတဲ့အတြက္ ကြဲၾကကြာၾက ျဖစ္ရတဲ့ အထိပါ။ (က်မေတာင္ အိမ္မွာ အေမက ဒိုင္ခံ ပံ့ပိုးေပး ေနလို႔ ကိုယ့္အလုပ္ကို ေနာက္ဆံ မတင္းဘဲ လုပ္ႏိုင္ေန တာေလ)။ က်မ သူငယ္ခ်င္းခမ်ာ ကေလးေတြ တို႔လို႔ တန္းလန္းနဲ႔.. ေက်ာင္းတာ၀န္ ေတြ တဘက္…. ပိုလို႔သာ ပင္ပန္း ဆင္းရဲျပီး ေနာက္ဆံုး ၁၇ႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ သားက မိန္းမ ခိုးေျပးသြားတဲ့အထိ..။ ဘ၀ေတြကို ေပးထားရတာ..။ အိမ္ငွားခ ေပးဖို႔ေလာက္ပဲ ရတဲ့ လစာအတြက္ တေန႔တေန႔ ေက်ာင္းမွာ ေပးရတဲ့အခ်ိန္ေတြ…။ အဲဒီလို အခ်ိန္ေပးျပီး ပညာတတ္ေတြ ေမြးထုတ္ရတာ ဆိုရင္လည္း က်မတို႔ ဆရာမေတြ ဘ၀အနာခံ.. အခ်ိန္ေတြ အနာခံရက်ိဳး နပ္ဦးမွာပါ။ ခုေတာ့…။

ဆရာဆရာမေတြခမ်ာ.. စာေမးပြဲေတြ အခ်ိန္ေပး ခြန္အားေပးျပီး ေစာင့္ရ.. အမွတ္ေတြ စစ္ရ..။ တကယ္တမ္း က်ေတာ့ (၃၅)မွာ ေျပာခဲ့သလိုပဲ ေက်ာင္းသားေတြ အေျဖစာအုပ္မွာ ခံုနံပါတ္ တပ္ရံုနဲ႔ကို အေအာင္ ေပးေနတာ ပါ။ က်မတို႔မွာသာ ခြန္အားေတြ ျပဳန္းတီး။ (က်မ တပည့္တေယာက္ဆို ဂုဏ္ထူးတန္းတက္ေနတာ ကေန.. က်ဴတာစာေမးပြဲ ေျဖရမယ္ဆိုလို႔ က်ဴတာျပန္မလုပ္ခ်င္ဘူးဆိုျပီး အဲဒီ က်ဴတာစာေမးပြဲကို သြားမေျဖဘဲေနတာ..။ ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ သူ႔ နာမည္ပါလာလို႔.. ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲလို႔ က်မကို လာတိုင္ပင္ဖူးပါတယ္။ အဲဒါလည္း ၂၀၀၄ မွာပဲ။ အဲဒီကာလေလာက္မွာပဲ ဘယ္သူစလိုက္မွန္းမသိတဲ့ စာခ်ိဳးတခု တကၠသိုလ္ေလာကမွာ ေပၚလာတာ.. “လမ္းအထိုထို တကၠသိုလ္.. ေတြ႔သမွ်လူ ပါရဂူ.. ျမင္ျမင္သမွ် ပါေမာကၡ…” တဲ့။ က်မကေတာ့ အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွာ တကယ္ပဲ ေသြးပ်က္လာပါတယ္။

ဆရာေတြက က်မကို ေတြ႔တိုင္း ဘယ္ေတာ့ ပါရဂူတန္းတက္မွာလဲဆိုတာ ေမးၾကပါတယ္။ က်မကေတာ့ ပိုက္ဆံ မတတ္ႏိုင္ဘူးလို႔ပဲ တြင္တြင္ ေျဖပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအတြက္ အေျဖကလည္း ဆရာေတြဆီမွာ မရွိပါဘူး။ တခ်ိဳ႕(က်မရဲ႕ တပည့္မေတာ္ဖူးတဲ့) ဂ်ဴနီယာ ဆရာမေလးတခ်ိဳ႕က က်မကို မ်က္ခံုး ပင့္ ပင့္ျပီး ၾကည့္စ ျပဳလာပါျပီ။ အဲဒီ ၂၀၀၄ထဲမွာပဲ က်မ ကထိကလုပ္သက္ ၅ႏွစ္ျပည့္လို႔မို႔ ၂၀၀၅ဆိုရင္ တြဲဖက္ ပါေမာကၡ တင္ရ ေတာ့မယ္တဲ့။ ပါရဂူေျဖဖို႔ လုပ္မွာလားဆံုးျဖတ္ေတာ့... ဆိုတဲ့ အခ်က္ေပးသံေတြ ျမည္လာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ စာေတာ္ေတာ္ မေတာ္ေတာ္.. စာသင္ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း.. အခ်ိန္တန္ရင္ ကထိကေတြ ပါေမာကၡ ေတြ အလိုလို ျဖစ္ျဖစ္သြားတဲ့ ဒီစံနစ္ကိုလည္း က်မ ဘ၀င္မက်ေတာ့ပါ။ က်မစိတ္ထဲ ျမသီလာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ခ်စ္စိတ္ေလ်ာ့လာတာလည္း အမွန္ပါပဲ။

+++++

ဒဂံုတကၠသိုလ္ထဲ ေမာေမာနဲ႔ အခ်ိန္ရသေလာက္လုျပီး က်မရဲ႕ ခ်စ္ေသာ ျမသီလာၾကီးရွိရာဆီ က်မ ေျပးေျပး သြားျပီး အေမာေျဖတဲ့အခါမွာေရာ…။ ျမသီလာကေတာင္မွ က်မကို စိမ္းစိမ္းၾကီး ၾကိဳပါျပီ။ စာၾကည့္တိုက္မွာ စာအုပ္ငွားဖို႔ သြားေတာ့ ပါရဂူတန္း တက္ေနသူေတြကိုသာ ငွားပါသတဲ့။ ျပီးေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က မဟုတ္ရင္ စာၾကည့္တိုက္မွာပဲ အျပီးထိုင္ဖတ္ပါ.. အိမ္ကို မငွားပါ..တဲ့။ ျပီးေတာ့ ဆံထံုးနဲ႔ ျခင္းေတာင္းနဲ႔ ဆရာမရယ္လို႔ ေသခ်ာတဲ့ အျပင္အဆင္နဲ႔ အသက္ ၄၀၀န္းက်င္ေတြကိုေတာင္မွ ျမသီလာ အေစာင့္ေတြက ကဒ္ျပားေတြ စစ္ပါတယ္.. ဘယ္သြားမွာလဲ ေမးပါတယ္။ ျမသီလာဟာ တံခါးနဲ႔ ဓားနဲ႔ ျဖစ္ခဲ့ျပီ။ ေတာင္ငူကင္တီးမွာ ဟိုးတုန္းကလို သြားထိုင္ျပန္ ေတာ့လည္း တခ်ိဳ႕(က်မရဲ႕ တပည့္မေတာ္ဖူးတဲ့) ပါရဂူသင္တန္းသူ ဂ်ဴနီယာ ဆရာမေလး တခ်ိဳ႕က က်မကို မ်က္ခံုး ပင့္ ပင့္ျပီး ၾကည့္စ ျပဳလာပါျပီ။

မိန္းထဲေရာက္လို႔ အဲဒီပညာေရးေလာကထဲက စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြကို ေျပာတဲ့အခါ က်မရဲ႕ ဆရာရင္း တခ်ိဳ႕ ကေတာင္ က်မကို တခ်ိဳ႔ကိစၥေတြမွာ သိပ္မခံစားဘဲ အလိုက္သင့္ေနပါတဲ့။ ‘ေယာနိေသာ မနသီကာရ’ ကို ႏွလံုးသြင္းပါလို႔ က်မကို ဆံုးမ လာျပီ။ က်မကေတာ့ ဒီကိစၥေတြဟာ အသင့္အတင့္ ႏွလံုးသြင္းရမယ့္ ကိစၥ မဟုတ္ဘူးလို႔သာ ခံစားေနရတာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြထဲမွာပါပဲ….

က်မဘ၀မွာ သင္ၾကားေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ စံထားေလာက္ေအာင္ ေတာ္တဲ့ ဆရာ ၂ေယာက္.. အလုပ္ကေန ထြက္.. စိတ္က်ျပီး အရက္ေတြ နင္းေသာက္ေနတာ.. ေတြ႔ခဲ့တာ..။ (ခုေတာ့ အဲဒီဆရာလည္း ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ သတင္းၾကားရပါတယ္)။ အဲသလိုပဲ ေတာ္တဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္လည္း အလုပ္ထြက္ျပီး အျပင္မွာ ၁၀တန္း က်ဴရွင္ပဲ ျပေနေတာ့တာ..။

ေနာက္ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာဘူး.. အဲဒီ ႏွစ္ေယာက္ထဲက တေယာက္ျဖစ္တဲ့ က်မရဲ႕ တကယ့္ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာ လို႔ ေျပာရမယ့္ အကိုတေယာက္ကေတာ့ ဆံုးပါးသြားခဲ့တာ… လူေတြက အရက္ေသာက္လို႔လို႔ အျပစ္တင္ၾက ပါတယ္။ က်မကေတာ့ အဲဒီ အကိုဟာ ဆရာထက္တပည့္ လက္ေစာင္းထက္လို႔ စာေမးပြဲ အခ်ခံရရာက စိတ္က်ျပီး ဆံုးပါးရတာလို႔ သိေနပါတယ္။ သူဟာ သိပ္ကို ေတာ္တဲ့ ဆရာ.. ဒါေပမဲ့ ဆရာျဖစ္ခြင့္ မရခဲ့သူ..။

ေနာက္ေတာ့ က်မရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ တပည့္ေတြအေပၚ ေစတနာထားတဲ့ မွန္မွန္ပဲ စကားေျပာျပီး စကား ျပတ္ျပတ္ေျပာတတ္တဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြကို ေက်ာင္းသားေတြက ေစာင္းေျမာင္း ေစာ္ကားတာ..။ တပည့္ေတြကို မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ ဆက္ဆံျပီး ေအာင္စာရင္း အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္တဲ့ ဆရာဆရာမေတြက်ေတာ့ ေက်ာင္းသား ေတြက လံုးေထြး.. ေစာ္ေစာ္ကားကား ေနာက္ေျပာင္တာလည္း ရွိ။ အသက္ခပ္ၾကီးၾကီး ဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးေတြ ခမ်ာေတာ့ လူၾကိဳက္နည္း ကုန္ပစၥည္းမ်ားလို.. ေက်ာင္းအလုပ္ေတြ ဖိလုပ္ျပီး ရတဲ့ လစာနဲ႔ ေလာက္ေအာင္ သံုးရတာမို႔ ညိႈးညိႈးငယ္ငယ္ မွိန္မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့။

က်မကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သားၾကီးက ၈တန္းေက်ာင္းသား…။ သမီးေလးက Private Preschool တခုမွာ တက္ေန.. သားငယ္ေလးက ၁နွစ္သား။ သားၾကီး ဖယ္ရီခက တလ ၅ေထာင္၊ က်ဴရွင္ခက ၂ေသာင္း၊ သမီး ဖယ္ရီနဲ႔ ေက်ာင္းလခက ၃ေသာင္း၊ မုန္႔ဖိုးေတြ မပါေသး။ သားငယ္ေလး ႏို႔မႈန္႔ Dumax ဖိုးက တလ ၂ေသာင္းေလာက္ ရွိတယ္။ အိမ္အေဖာ္ ကေလးမေလး က ၁ေသာင္း…။ က်မလစာက ၁ေသာင္းခြဲ.. ေယာက်္ားက မေလးရွားကေန ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္ရတာေတာင္မွ တလ ၂သိန္းေလာက္ အႏိုင္ႏိုင္ ပို႔ရတာ…။ ဒါေပမဲ့ က်မနဲ႔မွ စာသင္ခ်င္ပါတယ္လုိ႔ လိုက္လာတဲ့ အေ၀းသင္ကေလးေတြကို အိမ္မွာ ေနရင္းကေန.က်ဴရွင္သင္တာက တလကို တသိန္းေတာ့ အသာေလးရတာပဲ..။ ဒါေတာင္ က်မမွာ သားၾကီးကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တန္းတူေအာင္ ကြန္ပ်ဴတာ ၀ယ္မေပးႏိုင္..။ သားၾကီးက TTC မွာ တက္တာမို႔ ပတ္၀န္းက်င္က ပိုၾကီးေလေတာ့ အမီလိုက္ဖို႔က ေတာ္ေတာ္ လက္ပမ္းက်တာပါ။ ေႏြရာသီမွာ သားကို အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းပို႔ဖို႔…။ ေနာက္ ၉တန္းအတက္မွာ က်ဴရွင္ေတြ ၾကိဳထားဖို႔က တလ၃ေသာင္းတဲ့။ အံမယ္မင္းး။

ေသခ်ာတာကေတာ့ က်မသာ ေသေသခ်ာခ်ာ က်ဴရွင္ျပမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်မကေလးေတြကို လူတန္းေစ့ ထားႏိုင္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံလိုခ်င္ေဇာနဲ႔ က်ဴရွင္ျပရတာမ်ိဳး က်မ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မလုပ္ရင္လည္း မျဖစ္ေတာ့ဘူးေဟ့ဆိုရင္.. က်မ ဘာလုပ္မလဲ…။

+++++

အဲဒီတုန္းက က်မရဲ႕ ထြက္ေပါက္ကေလး ေနာက္တခုက စေနညေနေတြမွာ ျမိဳ႔ထဲထြက္ျပီး မဂၢဇင္းတိုက္ေတြ သြားတာ.. သူငယ္ခ်င္းစာေရးဆရာေတြနဲ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တာပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ၂၀၀၄ ရက္ေတြထဲ က်မရဲ႕ အဲဒီ ေလထန္ကုန္း၀န္းက်င္ေလးမွာလည္း အသက္ရွဴ က်ပ္စရာေတြ… ေမာစရာေတြခ်ည္း ျမင္ရ.. ၾကားရ.. ခံစားရ။ မွတ္မွတ္ရရ… အဲဒီ ၂၀၀၄ ထဲမွာပဲ အယ္လ္ျဖဴ ဆံုးပါတယ္..။ ေနာက္ တစ္လမွာ သားၾကီးအေဖ ဆံုးပါတယ္… ေနာက္တစ္လ ကိုငွက္ ဆံုးပါတယ္။ ကိုငွက္ဆံုးျပီး ေနာက္တရက္မွာပဲ ဆရာၾကီးမင္းသု၀ဏ္ ဆံုးပါတယ္..။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ.. မရွိေတာ့.. ေဒၚခင္ႏွင္းယု မရွိေတာ့… ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ မရွိေတာ့… ကိုေခ်ာႏြယ္ မရွိေတာ့.. မင္းမင္းလတ္ မရွိေတာ့…။ ကိုခင္၀မ္း မရွိေတာ့.. ဒိုးလံုး မရွိေတာ့… ဗဒင္ မရွိေတာ့.. ေစာဘြဲ႔မွဴး မရွိေတာ့။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ေတာ့ ကုန္ျပီဆိုပါေတာ့… ေနာက္ေတာ့ က်မ ခ်စ္တဲ့ တန္ဖိုးထား တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၀န္းက်င္ (Celebrities ဆိုသူမ်ား) ထဲမွာ က်မခ်စ္ခဲ့တဲ့ ရင္းႏွီးပြင့္လင္းမႈေတြ မိွန္ေဖ်ာ့ခဲ့ျပီ။ အားလံုးရဲ႕ စိတ္ေတြ.. ႏွလံုးသားေတြ.. ယံုၾကည္မႈေတြ.. ခံစားခ်က္ေတြထဲမွာ ပိုက္ဆံကသာ လႊမ္းမိုးေနခဲ့ျပီ။ ေခတ္ကိုကလည္း အဲလိုျဖစ္ခဲ့ျပီ။ အဲလို စီးေၾကာင္းထဲ မပါတဲ့ ကိုငွက္ က်ျပန္ေတာ့လည္း ေလာကထဲက အလ်င္စလို ထြက္ခြာသြားခဲ့ျပီ။ အဲဒီတုန္းကဆိုရင္ “အရင္ကလို..” ဆိုတဲ့ စကားစုေလးကိုေတာင္မွ က်မ လြမ္းဆြတ္ေနခဲ့တာ မွတ္မိပါတယ္။

+++++

တကယ္ေတာ့ အနားမွာ တိုင္ပင္ရင္ဖြင့္စရာ ရာေက်ာ္လည္း မရွိတဲ့အခိုက္.. ၀န္းက်င္က ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ ေတြကလည္း ကိုယ့္ကို ရိုက္ခတ္လာတဲ့ အခ်ိန္… သားၾကီးရဲ႕ မ်က္လံုးထဲမွာ သူ႔ဘ၀အေပၚ မေက်နပ္တာေတြ ရွိလာတာေတြကို က်မ ျမင္လာရ…။ က်မ၀န္းက်င္မွာ အလိုေလာဘေတြက ျမင့္ျမင့္တက္လာ…။ ျမင္ကြင္းေတြ ထဲမွာ ေဒါသနဲ႔ ေမာဟေတြက သိသိသာသာ တိုးထြက္လာၾက..။

တေန႔ က်မ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲသြားတဲ့အခိုက္ က်မ ေလးစားရတဲ့ ပါေမာကၡဆရာၾကီး တေယာက္ကို စပယ္ယာက ေအာ္ေငါက္ျပီးေတာ့ ‘ဟိုမ်က္မွန္နဲ႔ဘၾကီး.. အထဲတိုးပါဆိုတာ မတိုးဘူးလား’လို႔ ေျပာတာကို က်မ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဆရာၾကီးက “ငါ့ကို မင္းပဲ ေနာက္ကေန တိုးသြားဆိုလို႔ တိုးလာလို႔ ဒီနား ေရာက္လာတာ ေလကြာ..” လို႔ ျပန္ေျပာေတာ့ စပယ္ယာက ‘ဘာမွ ျပန္ေျပာမေနနဲ႔ တိုးႏိုင္ရင္တိုး မတိုးႏိုင္ရင္ ဆင္း.. Taxi စီး’လို႔ ေျပာတာ.. က်မတို႔ တည့္တည့္ေတာင္ မၾကည့္ရဲတဲ့ ေလးစားခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဆရာၾကီးကိုပါ။ က်မ တိတ္တိတ္ မ်က္ရည္၀ဲခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ.. ဆရာၾကီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားမွာ စိုးတဲ့အတြက္သာ က်မကို မျမင္ေအာင္ ေခါင္းကို တဘက္ လွည့္ထားရပါတယ္။ က်မတို႔ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ လူ႕တန္ဖိုး.. လူၾကီးတေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးနဲ႔ ဂါရ၀ဆိုတာေတြကိုေတာင္ အသိအမွတ္ မျပဳ ေတာ့တဲ့ ၀န္းက်င္ျဖစ္ေနပါျပီ။

အဲဒီအေၾကာင္းေျပာရရင္.. ဒီစပယ္ယာက ဆရာၾကီးကို ဆရာမွန္းမသိလို႔ ေျပာတယ္ ဆိုပါေတာ့။ က်မ ကိုယ္တိုင္ ကေတာ့ ဆရာမအ၀တ္အစားနဲ႔ ဒဂံုတကၠသိုလ္အသြား ေက်ာင္းထဲ ဌာနေရွ႔မွတ္တိုင္မွာ က်မ ဆင္းရမွာကို ကားရပ္မေပးလို႔ “ဒီမွာ ဆင္းမွာေဟ့..” လို႔ ေအာ္ေျပာတာကို စပယ္ယာက ဒရိုင္ဘာကို “ရပ္ေပး ဆရာေရ႕.. ဒီမွာ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ ဆင္းမယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒါကိုလည္း ကားေပၚပါလာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက ၀ိုင္းရယ္ ပါတယ္။ က်မက.. ဆင္းရင္းနဲ႔ “ဟဲ့ ငါ ဒီေက်ာင္းက ဆရာမ.. နင့္အေမေလာက္ ရွိတယ္.. ေနာက္စရာလား..” လို႔ က်မ ေျပာမိပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ စပယ္ယာက ပ်စ္ခၽြဲခၽြဲ အသံ တမင္ လုပ္ျပီး ျပန္ေျပာတယ္… ေၾကာက္ပါတယ္ ဆရာမ.. တဲ့။ အဲဒါကိုလည္း ကားေပၚက ေက်ာင္းသား ေတြက ရယ္ျပန္ပါတယ္။ က်မကေတာ့ ေဒါသေတြျဖစ္ျပီး ေခါင္းေတြေတာင္ မူးလာတဲ့အထိပါပဲ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်မက ေမာ္လျမိဳင္က ေျပာင္းလာကာစဆိုေတာ့ နယ္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ ေတြရဲ႕ လိမၼာမႈမ်ိဳးနဲ႔သာ ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ ဆရာမ ျဖစ္ေန ခဲ့တာမို႔လည္း ပို ခံစားလိုက္ရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ က်မ ဆရာမေပါက္စဘ၀ လိႈင္မွာတုန္းကေတာ့ ခုလို ေစာ္ကားေမာ္ကားအဆက္ဆံမ်ိဳး မၾကံဳဖူးေလေတာ့ ဒီလို အျဖစ္အပ်က္ေတြမွာ ေတာ္ေတာ္ကို ခါးသီးတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲလိုေတြ ၾကံဳရဆံုရတာ မ်ားလာတဲ့အခါမွာေတာ့ က်မ စိတ္ထဲ ျမသီလာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ကို ဗလာဆန္ လာခဲ့တာပါ။

အဲဒီ တေလာေတြမွာ က်မ ခံစားရတာအားလံုးဟာ တကယ့္ အနိ႒ာရံုေတြခ်ည္းပါ…။ က်မစိတ္ထဲ က်မအနား ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြဟာ တေန႔ထက္တေန႔ ဗင္ဂိုးရဲ႕ အာလူးစားသူမ်ား ပန္းခ်ီကားထဲက မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ တူတူလာတယ္….။ ပိုဆိုးတာက က်မအနားက က်မသူငယ္ခ်င္းဆရာမေတြ ေဖာင္စီးရင္း ေရငတ္ဆိုတာလို ကိုယ္က တကၠသိုလ္က ဆရာမျဖစ္လ်က္နဲ႔ ကိုယ့္သားသမီးကို က်ဴရွင္ေကာင္းေကာင္းမွ မထားႏိုင္လို႔ စိတ္ဆင္းရဲေနရတာေတြ…၊ တေန႔တေန႔ ကားတိုးစီးျပီးေတာ့ ေ၀းေ၀းလံလံေက်ာင္းလာၾကရ.. ပင္ပင္ပန္းပန္း စာသင္ၾကရျပီး ရတဲ့ လခက လာခပဲ ရွိတာေတြ…။ အဲဒီကာလမွာပဲ မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၄ေႏွာင္းပိုင္း ႏို၀င္ဘာလ ေလာက္မွာ ဆရာဆရာမေတြ က်ဴရွင္မျပရ.. က်ဴရွင္ျပရင္ အလုပ္ထုတ္ခံရတဲ့အထိ အေရးယူမယ္ဆိုတာကို သိရွိေၾကာင္း.. လိုက္နာပါမယ့္ အေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးရမယ္တဲ့။ က်မေလ စိတ္တိုလိုက္တာ.. အသားေတြ ဆတ္ဆတ္ တုန္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာ ဆရာမေတြ က်ဴရွင္ျပတယ္ဆိုတာ ဆရာ၀န္ေတြ ဂ်ီပီ ထိုင္တာနဲ႔ အတူတူပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ဆရာ၀န္ေတြ ေဆးရံုမွာ အလုပ္ျပီးရင္ အျပင္ေဆးခန္း ထိုင္တဲ့ သေဘာပဲ မဟုတ္လား။ ျပီးေတာ့ က်ဴရွင္ျပရတယ္ဆိုတာကလည္း တကယ့္ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း အားစိုက္ခြန္စိုက္ လုပ္ၾကရ တာ။ ကိုယ့္ပညာနဲ႔ လုပ္စားရတဲ့ အလုပ္ကိုေတာင္ ခိုးလုပ္ရမယ့္အေပါက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာေလ..။ ဆရာ ဆရာမေတြက စာျပတဲ့အလုပ္ မလုပ္ရဘူးဆိုေတာ့့ သူတို႔ေပးတဲ့ လစာက ေလာက္လို႔လား..။ ဒါဟာ တမင္တကာကို ဆရာေတြရဲ႕တန္းကို ခ်ပစ္လိုက္တာလို႔ က်မကေတာ့ ခံစားရပါတယ္။ က်ဴရွင္ျပရင္ ခိုးျပရမယ္.. မျပရင္ ငတ္မယ္.. ခိုးျပလို႔ မိရင္ အလုပ္ျပဳတ္မယ္.. ကဲ.. ဘာလုပ္မလဲ..။

+++++

အင္မတန္ကို စိတ္ဆိုးေနတဲ့ က်မ.. ထံုးစံအတိုင္း စိတ္ရဲ႕ ထြက္ေပါက္အေနနဲ႔ အဲဒီေန႔ ေန႔ခင္းမွာပဲ မိန္းထဲသြားျပီး ကင္တီး ထိုင္ျဖစ္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ဆရာေတြ.. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔.. ထံုးစံအတိုင္း ေပါက္ကြဲ.. ထံုးစံအတိုင္း အေျဖမရ..။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတုန္းမွာပဲ သမိုင္းဌာနက သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ သူတို႔ ပါရဂူတန္းေတြရဲ႕ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲပါတဲ့။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္… သမိုင္းဌာနက သူငယ္ခ်င္း ဆရာ တေယာက္က အဲဒီပြဲမွာ အကန္ေတာ့ခံ ဆရာၾကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္း ေျပာတဲ့စကားကို က်မကို ျပန္ေျပာျပ ပါတယ္။ ကန္ေတာ့ျပီး ဆုေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာက ေျပာပါတယ္တဲ့။

ဆရာေျပာတဲ့ အဓိပၸါယ္ကေတာ့… “မင္းတို႔ကလည္း အျပစ္ရွိခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ေျပာသလို.. အဲလိုပဲ ငါက လည္း မင္းတို႔ကို ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ျပန္ေျပာရဦးမယ္.. ပါရဂူေခၚေလာက္ေအာင္ မထိုက္တန္တဲ့သူေတြကို အေအာင္ေပးေနတဲ့အထဲ ငါလည္းပါေနေတာ့ မလုပ္သင့္တာ လုပ္မိသလိုျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ငါ့ကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ၾကပါ…” ဆိုတာမ်ိဳးပါ။ (က်မ စကားလံုး အတိအက် မမွတ္မိေပမဲ့ သေဘာအဓိပၸါယ္က အဲလို အတိအက်ပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာၾကီးရဲ႕ အဲဒီ စကားပါတဲ့ ၾသ၀ါဒေဆာင္းပါးကို ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္) က်မ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ရယ္ရယ္ေမာေမာပဲ ေျပာတာပါ။ ။ က်မရဲ႕ စိတ္ထဲကိုေတာ့ တစံုတရာက ထုတ္ခ်င္းေဖာက္ ၀င္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ က်မကိုယ္တိုင္လည္း အဆိပ္ပင္ေတြ ေပါင္းသင္ ေရေလာင္း ပိ်ဳးေထာင္ေနသူေတြထဲ တေယာက္ အပါအ၀င္ ျဖစ္ေနျပီ။ အဲဒီအခါ က်မေတြးမိခံစားမိလာတာက က်မကိုယ္တိုင္ သမိုင္းတရားခံျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနျပီဆိုတာပါပဲ။

၂၀၀၄ခုႏွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာမွာေတာ့ က်မ တခ်ိန္လံုး ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားေနမိတာက ဒီ ေက်ာင္းဆရာမဘ၀ လမ္းေၾကာင္းကို က်မ ဆက္ေလွ်ာက္မလား…။ ဒါမွမဟုတ္.. အလုပ္ ထြက္ရင္ က်မ ဘာလုပ္မလဲ..။ က်မခမ်ာက စာေရးေတာ့လည္း ေရးခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ ေရးခ်င္တာကို ေရးခ်င္သလို ေရးတာမို႔ ေစ်းကြက္၀င္ေအာင္လည္း မလုပ္တတ္။ ပိုဆိုးတာက ေစ်းကြက္၀င္ေအာင္ ေရးဆိုရင္လည္း အဲလို လုပ္မစားခ်င္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္က ရွိျပန္။ တကယ္လို႔ ဒီေက်ာင္းဆရာမ လမ္းေၾကာင္းပဲ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း ေနာက္ ၆လ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနရင္ က်မက တြဲဖက္ပါေမာကၡျဖစ္ျပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ေလွ်ာ့ျပီး ပါရဂူဘြဲ႔ယူမယ္ဆိုရင္ ခဏေလးနဲ႔ ပါေမာကၡ ျဖစ္မွာပဲ။

ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာေနတာတခုကေတာ့ က်မက ေက်ာင္းသားေတြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ အမ်ားစုက မၾကိဳက္တဲ့ ပါေမာကၡမ်ိဳးပဲ ျဖစ္မွာေလ..။ သင္ၾကားေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ စည္းကမ္းၾကီး.. လာဘ္လာဘမယူ.. ဆင္းရဲ.. အဲလို ပါေမာကၡက လူၾကိဳက္နည္းမွာ အမွန္။ အဲလိုမွမဟုတ္ဘဲ က်မရဲ႕ မိသားစုလိုအပ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ အမ်ားလို မိုးခါးေရ ေသာက္စို႔ ဆိုရင္ေရာ..။ ကန္ေတာ့ခံျပီး စား.. တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္.. ဘာမွမတတ္ဘဲ ကိုယ့္ကိုယ္ စီးလားနင္းလားဆက္ဆံမယ့္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ေတြကို ေခါင္းငံု႔ အရိုအေသေလး ေပး။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္မွ မခက္ခဲ မပင္ပန္း…။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ လူ႔ေအာက္က်ိဳ႕လို႔ လူပိမေသဘူးတဲ့။ အမေလးးး က်မကေတာ့ အဲဒါမ်ိဳးေတြ လုပ္ဖို႔ ေတြးၾကည့္တာနဲ႔ေတာင္ မ်က္ႏွာေတြ ျဖန္းကနဲ ပူလာတာ..။ ျပီးေတာ့ မဟုတ္မမွန္ လုပ္တဲ့သူတိုင္းကို ခပ္တင္းတင္းၾကည့္ျပီး “ဒီမွာ ျငိမ္းခက္ခက္ရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္ လိုက္ၾကည့္လိုက္ဦး.. မိဘက အစ.. ဘယ္လိုဆိုတာ”လို႔ ခပ္မာမာ ေျပာခဲ့သမွ်အတြက္ က်မကိုယ္တိုင္က ေျပာင္းလဲျပီး မဟုတ္မမွန္ေတြ လုပ္ခဲ့ျပီဆိုရင္…။ ဘုရား.. ဘုရား.. လဲေသပစ္လိုက္တာမွ ေကာင္းပါဦးမယ္..။ အဲလို အေတြးေတြနဲ႔ ဗေလာင္ဆူေနခဲ့တာ ၂၀၀၄ ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာမွာေပါ့။

+++++

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သားၾကီးရဲ႕ TTC မွာလည္း ဆရာဆရာမတခ်ိဳ႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာလိုက္မႈေတြကို သားၾကီးဆီကတဆင့္ ရိပ္မိလာရတာက တေမွာင့္ ျဖစ္လာပါေသးတယ္။ သားၾကီးက သိပ္ တိုင္တိုင္ေတာေတာ မလုပ္တတ္ေလေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲၾကည့္ျပီး ေမးျမန္း ၾကည့္ရတာပါပဲ။ တၾကိမ္မွာေတာ့ သားရဲ႕ ျမန္မာစာဆရာမနဲ႔ က်မ ထိပ္တိုက္ ေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။ လစဥ္စာေမးပြဲတခုမွာ ကဗ်ာစကားေျပျပန္တဲ့ ေမးခြန္းတခုကို သားေျဖထားတာ ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ ဗလာစာရြက္နဲ႔ ၂မ်က္ႏွာ ရွိျပီး ေျဖထားတာလည္း အခ်က္အလက္က ကြက္တိပါပဲ။ ဒါကို ၁၂မွတ္ေပးတဲ့ အဲဒီအပုဒ္ကို ျမန္မာစာဆရာမက ၂မွတ္ပဲ ေပးလို႔ သားက ေတာ္ေတာ္ မေက်မနပ္နဲ႔ က်မကို လာျပတာပါ။ က်မလည္း ဖတ္ၾကည့္ျပီး ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသသြားပါတယ္။ ေတာ္ရံုနဲ႔ က်မက ေက်ာင္းေတြ ဘာေတြ လိုက္သြားတတ္တဲ့ အေမမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ခုကိစၥကေတာ့ လိုက္မွပဲ ရမွာ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တရက္မွာ က်မ သားေက်ာင္းကို လိုက္သြားပါတယ္။ သားအတန္းပိုင္ဆရာမနဲ႔ ေတြ႔ျပီး အမွတ္ေပးစည္းမ်ဥ္း ကိစၥကို ဆယ္တန္းအမွတ္ေပးပံုနဲ႔ ယွဥ္ျပီး က်မေျပာျပပါတယ္။ ျမန္မာစာဆရာမက သူ ေပးထားတဲ့ မွတ္စုအတိုင္းမေျဖလို႔ အမွတ္မေပးတာပါ..တဲ့။ က်မေျပာျပတာေတာင္ ျမန္မာစာ ဆရာမက မေလွ်ာ့တဲ့အတြက္ က်မလည္း စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ပဲ က်မရဲ႕ ရာထူးေတြ.. ဘာညာေတြ ထည့္ေျပာရပါတယ္။ ဒါေတာင္ အဲဒီဆရာမက ၀န္မခံပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုး အတန္းပိုင္ ဆရာမကေတာ့ တာ၀န္ယူပါတယ္… သူ ေျပလည္ေအာင္ ညွိပါ့မယ္တဲ့။ က်မကေတာ့ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ “အခ်က္အလက္ ကိုက္ညီေအာင္ ေျဖထားေပမဲ့ ‘၏ သည္’ မလြဲ ေျဖမွ ေအာင္မွတ္ေပးမယ္ဆိုရင္ အဲဒါကို စာေရးျပီးေတာ့ ျမန္မာစာဆရာမ လက္မွတ္ထိုးျပီး က်မကို ေပးပါ.. က်မ Board of study မွာ တင္လိုက္မယ္”လို႔ ေျပာျပီး ျပန္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေနာက္မွ က်မပိုစဥ္းစားမိလာတာက က်မအတန္းက တပည့္ေတြကို က်မက ဘယ္ေလာက္ပဲ Student centered approach နဲ႔ သြားသြား.. က်န္တဲ့ သူေတြက Teacher centered ပဲ သြားေနေလေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ဆရာေခၚေပးတဲ့ Notes ကို သက္ေသာင့္သက္သာ ယူျပီး က်က္ေျဖတာပဲ အားသန္ ၾကေတာ့တာ…။ က်မ ဘာသာရပ္ ဆိုရင္ေတာ့ Lecture ကို သူတို႔ Notes ျပန္ျပင္ရေတာ့ ေဒၚျငိမ္းခက္ခက္ ဘာသာဆို လုပ္ရတာ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ညည္းသံေတြ ၾကားရတာ။ ဒါေတြကို က်မ ၾကိဳးစားလုပ္ယူႏိုင္ေပမဲ့ က်မ သားတို႔ေက်ာင္းေတြ.. သမီးတို႔ေက်ာင္းေတြမွာ.. က်မ လုပ္မေပးႏိုင္ဘူး..။ က်မ သက္ျပင္းေတြ ခ်မိ။ က်မ နေဘးက လူေတြကို ရင္ဖြင့္ေတာ့ တခ်ိဳ႕က ဒါကို ျပႆနာလုိ႔ မထင္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ… တဲ့။ တခ်ိဳ႕က က်မေျပာခ်င္တာကို နားလည္ပံု မျပ။ ေသခ်ာတာေတာ့ က်မမွာ ေပ်ာ္ပိုက္စရာေနရာ သိပ္နည္း လာတာပါပဲ။

+++++

ေနာက္ထပ္ ျမသီလာနဲ႔ ဆက္စပ္ေရးဖို႔ မဆိုင္သလိုျဖစ္ေနေပမဲ့ က်မကို အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ ဖိစီးေနတဲ့ ေနာက္တခုကေတာ့ ဒီစစ္အစိုးရရဲ႕ ၂၀၀၃ ေမ၃၀.. ဒီပဲယင္းမွာ အန္တီစုကို လုပ္ၾကံဖို႔ ၾကိဳးစားၾကတာ.. အန္တီစုကို အင္းစိန္ေထာင္ထဲ ပို႔ရဲတဲ့အထိ.. ဘဘဦးတင္ဦးကိုပါ အက်ယ္ခ်ဳပ္ရဲတဲ့အထိ မို္က္ကန္းၾက ရက္စက္ ၾကတာ.. ခံရတဲ့သူေတြကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ခ်ဳပ္ထားလိုက္တာ… အဲဒါေတြကို က်မ မုန္းတီး စက္ဆုပ္ ရြံရွာတာကလည္း ၂၀၀၃ ေမေနာက္ပိုင္းမွာ က်မကို ဖိစီးလာတဲ့ ပူေလာင္မႈတခုပါ။ အဲဒီ ပူေလာင္မႈေၾကာင့္လည္း က်မက ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ မေနခ်င္တာေတြ.. ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုတာေတြ.. မဟုတ္တာလုပ္သူေတြကို ခါးခါးသီးသီး မုန္းတာေတြ.. စစ္အစိုးရအေပၚ ရြံရွာစက္ဆုပ္တာေတြကလည္း တေန႔ထက္ တေန႔ ပို ပို ဆိုးလာ..။ ဒီလိုနဲ႔……

+++++

အဲဒီ ၂၀၀၄ ဒီဇင္ဘာမွာပဲ အေမရိကားမွာ ေနလာတာ ၃၅ႏွစ္ရွိျပီးျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္ ရန္ကုန္ကို လာလည္ပါတယ္။ အဲဒီမိတ္ေဆြနဲ႔ သြားၾက လာၾက လည္ၾက ပတ္ၾက ရင္းနဲ႔ က်မတို႔ ဟိုဟိုဒီဒီ ေျပာရာက က်မ ရဲ႕ ရင္ဖြင့္သမွ် အဲလို မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို သူက နားေထာင္ရင္းအမွတ္တမဲ့.. 'ေမျငိမ္း ခဗ်ားက ျမန္မာျပည္နဲ႔ မကိုက္ဘူးျဖစ္ေနတာ.. ခဗ်ားသာ အေမရိကမွာဆို လုပ္ႏိုင္တာေတြ လုပ္ခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီး ေတြ႔မွာ…' တဲ့။ အဲဒါဟာ က်မ တခါမွ မစဥ္းစားမိဖူးတဲ့ အသစ္တခု..။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံဆိုတာ က်မနဲ႔ တကယ္ကိုမွ အေ၀းၾကီး…။ သူက ေျပာေသးတယ္.. အဲဒီ ျပႆနာမ်ိဳးေတြကို public က ထဲထဲ၀င္၀င္ မသိၾက နားမလည္ ၾကတာေၾကာင့္ ပိုဆိုးတာ.. တဲ့။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ က်မစိတ္ထဲ ဒီတိုင္းျပည္ကေန ထြက္သြားလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား ဆိုတဲ့အေတြး ပထမဆံုး ေပၚလာပါေတာ့တယ္…။ အဲဒီအေတြးနဲ႔အတူ ကိုယ့္လက္ရွိဘ၀ကို တကယ္ ျဖတ္ေတာက္ႏိုင္သလားလို႔လည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အျပန္ျပန္ စစ္ေမးမိပါတယ္။ စာဆန္ဆန္ ေျပာရရင္ေတာ့ ျမသီလာကို တကယ္ပဲ ေက်ာခိုင္းႏိုင္ျပီလားေပါ့…။

+++++


23 comments:

Ko Paw said...

ဖတ္ရတာ ရင္ေမာလုိက္တာ ဆရာမေရ…. ဆရာမေျပာတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြက က်ေနာ္တုိ႔က ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ႀကဳံလုိက္ရတာေပါ႔။ ဘာပဲေျပာေျပာ က်ေနာ္တုိ႔ တကၠသုိလ္တက္တဲ့ေခတ္ (၁၉၉၀-၁၉၉၆)မွာေတာ့ တကယ့္ကုိ ဆရာပီသတဲ့ ဆရာေတြ ထက္၀က္ေလာက္ က်န္ေသးတယ္ဆုိေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္ေပါ႔။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ တပည့္မပီသတာက က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ဆရာမရဲ႕။ အေတာ္မ်ားမ်ားက ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ ဆယ္တန္းေအာင္၊ အေရးအခင္းႀကီးအၿပီး ၃ ႏွစ္ေလာက္ တကၠသုိလ္ေတြပိတ္ထားေတာ့ အရပ္ထဲမွာ ေယာင္တဲ့လူကေယာင္။ ရရာအလုပ္ ၀င္လုပ္သူကလုပ္။ လုပ္ငန္းခြင္မွာ၀င္ၿပီး ေငြကုိ ရွာခဲ့ဖူးၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြမ်ားတာမုိ႔ အမ်ားစုမွာ အရပ္သားစိတ္ေတြ၊ ေနာက္ၿပီး စိတ္ၾကမ္းေတြ ၀င္လာတယ္။

ေနာက္ၿပီး တကၠသိုလ္ကလည္း တကယ့္ကုိ ပိတ္လုိက္ဖြင့္လုိက္။ ဖြင့္ခ်ိန္ကနည္းနည္း၊ ပိတ္ခ်ိန္ကမ်ားမ်ား။ ေက်ာင္းဖြင့္တာနဲ႔ စာေမးပြဲအခ်ိန္စာရင္းပါ တခါတည္း ထြက္လာတာမ်ဳိး။ ေက်ာင္းသားေတြမွာ အနာဂတ္ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းကုိ မေျပာနဲ႔….ေက်ာင္းၿပီးဖုိ႔ေတာင္ မေသခ်ာ။ အားလုံးကလည္း စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ေနၾကပုံရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အားလုံးဟာ စနစ္ရဲ႕ သားေကာင္ေတြပါပဲ။

ေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲမွာ လူျဖစ္ရတာေပါ႔ဗ်ာ။ အခုေတာ့ အဲသည္ထက္ ဆုိးေရာေပါ႔။ ဆရာမက ႏုိင္ငံျခားကုိ ထြက္လာတာ က်ေနာ့္ထက္ ေနာက္က်ေတာ့ အဲသည္လုိ တေန႔တျခား ပုိဆုိးလာတဲ့အျဖစ္ေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ျမင္ေတြ႕ၿပီး ေအာ့ႏွလုံးနာမယ္ဆုိတာ ေတြးၾကည့္႐ုံနဲ႔ သေဘာေပါက္ပါတယ္။

မ်ဳိးဆက္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားအထိ ဒီ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဆုိးေမြႀကီးရဲ႕ ဒဏ္ကုိ ခံစားေနရမယ္မသိ။

ကုိယ့္လက္ထက္မွာေတာ့ ကိုယ္တတ္စြမ္းသမွ် အဲသည္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆုိးႀကီးကုိ ျမန္မာ့ေျမေပၚက ေပ်ာက္ေအာင္ ဆန္႔က်င္တုိက္ဖ်က္သြားရမွာပါပဲ။

ေမျငိမ္း said...

ကိုေပါေရ.. ခုခ်ိန္ထိ က်မ ေက်ာင္းသတင္းေတြ နားစြင့္ၾကည့္ေနသေလာက္ေတာ့ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀းဆဲ...။ က်မတို႔ ပစ္လိုက္ရတာေတြ သိပ္မ်ားေနခဲ့ျပီ။

Moe Cho Thinn said...

ဆရာမေရ..
ျမသီလာ ၃၆ ကေတာ႔ ဖတ္ခဲ႔သမွ် ျမသီလာထဲမွာ စိတ္အဆင္းရဲရဆုံး၊ စိတ္အထိခိုက္ရဆုံး ပို႔စ္ပဲ ထင္ပါရဲ႔ ဆရာမရယ္။ အားလုံးက ေခတ္စနစ္ရဲ႔ သားေကာင္ေတြပဲ ဆုိတာ ရုပ္လုံးေပၚလြန္းလို႔ ရင္နာရတယ္။
ဒါေၾကာင္႔ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံမွာ ပညာေရး အဖ်က္ဆီးခံရရင္ သမိုင္းအေမြအႏွစ္ ဖ်က္ဆီးခံရရင္ ဘာမွ မေမွ်ာ္လင္႔နဲ႔ေတာ႔လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ ပညာေရးကို နားမလည္ တန္ဖိုးမထားတဲ႔ အာဏာရွင္ေတြရဲ႔ လက္ထက္မွာ ျမသီလာလဲ ရစရာမရွိ ျဖစ္ရၿပီေပါ႔။
ခ်ိဳသင္းက ၾကက္တူေရြးက်က္ က်က္ၿပီး ၏ သည္ မေရြး ေျဖမွ ေအာင္တဲ႔ အမွတ္ရတဲ႔ ပညာေရးစနစ္ႀကီးလို႔ ရင္နာခဲ႔ရတာ ဘာဟုတ္ေသးလို႔လဲ။ အခု ဆရာမ ေရးျပသလိုမ်ိဳးဆို စာေမးပြဲ သြားမေျဖတဲ႔သူ ဂုဏ္ထူးတန္းေက်ာင္းသူေတာင္ စာေမးပြဲေအာင္တယ္ ဆိုပါလား။ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႔ ခြင္႔လႊတ္ၾကပါကို ရင္နာသြားတယ္။
ခ်စ္ေသာ
ခ်ိဳသင္း

ၾကည္ said...

ေအာ္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သံေယာဇဥ္ၾကီးလွတဲ႔ ျမသီလာကို သံေယာဇဥ္ျဖတ္ႏိုင္ စြန္႔ႏိုင္ခဲ့တယ္ေနာ္။ ဒါကို ၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ ဆရာမရင္ထဲမွာ ခံစားရတာေတြကို သိႏိုင္၊ ခံစားႏိုင္ပါတယ္။

မမသီရိ said...

ရင္နာနာ နဲ႕ ၃၇ ကို ဖတ္သြားပါျပီ
ကိုယ္တိုင္လဲ အေျခခံ ပညာ မွာ
ပညာေရး ၀န္ထမ္းျဖစ္ခဲ့ သူမို႕
ပိုေၾကကြဲ ခဲ့ရတာပါ..
က်မလဲ .. သင္းကြဲ တဲ့ သူ တေယာက္ျဖစ္ခဲ့ တယ္..
အဲဒီ.. CCA .. TCA ေၾကာင့္ပါ...

Ko Gyi Jeff said...

ဆရာမေရ..ရင္ထဲမွာမြန္းက်ပ္သြားတာပဲ။ ျဖစ္ခဲ့တာေတြ အနီးကပ္ျမင္ခဲ့ရေတာ့ ၾကည္ညိဳခဲ့ဘူးတဲ့ဆရာႀကီးကို မ်က္ႏွာေတာင္မၾကည့္ျခင္ဘူး။ အင္း…..G အခ်င္းခ်င္း သူု ့ရာထူးအတြက္ရက္စက္တယ္
“လမ္းအထိုထို တကၠသိုလ္.. ေတြ႔သမွ်လူ ပါရဂူ.. ျမင္ျမင္သမွ် ပါေမာကၡ…” လက္သည္က ဆရာဦးကိုႀကီး (သမိုင္း႒ာန) ထင္တယ္။

ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ said...

ဆရာမ ၃၆ လာဖတ္သြားပါတယ္ခင္ဗ်ာ

တန္ခူး said...

မ ေရ… ျမသီလာကို ေျဖးေျဖးခ်င္းဖတ္လာတာ အခုေတာ့မွီသြားျပီ… အိမ္ျပန္တုန္းက အေၾကြးေတြေလ… ကြ်န္မအက်င့္ကလဲ စာအုပ္ဖတ္ရင္ ေက်ာ္ဖတ္တတ္တဲ့ အက်င့္မရွိေတာ့ အစဥ္လုိက္ေလး ဖတ္တာ… မ အသစ္တင္တာေတြ ့ရင္ ကိုယ္မမွီေသးေတာ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြေတာင္ မၾကည့္မိေအာင္ သတိထားတယ္… အရသာပ်က္သြားမွာ ေၾကာက္လုိ ့ေလ…

ျမသီလာရဲ့ ဆြဲေဆာင္မွ ုထဲမွာ ပြင့္လင္းျခင္းကလဲ တခုပါတယ္… ျမသီလာထဲမွာ မ ရဲ့ ပြင့္လင္းျခင္း၊ မကြယ္မ၀ွက္ရိုးသားစြာ ေဖာ္ျပျခင္းကို ကြ်န္မနွစ္သက္တယ္... အစိတ္စိတ္ အမြွာမြွာ တစစီ ကြဲေၾကသြားတဲ့ ျမသီလာကို ျမင္ရေတာ့ ကိုယ္စီး၀င္ေမ်ာပါခဲ့တဲ့ ရာစုနွစ္ေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ ခံစားခ်က္ေတြ အသစ္ျပန္ျဖစ္တယ္ မ ရယ္… ငိုမိတယ္… ေၾကကြဲမိတယ္…

လင္းျမအိမ္ေလးက မ နဲ ့တူတယ္ေနာ္… အငယ္ဆံုးေလးက နာမည္ဘယ္သူလဲဟင္… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကံဆိုတာ အျမဲေကာင္းမေနနိုင္သလို အျမဲဆိုးမေနနိုင္ဘူးဆိုတာ ျမသီလာက သက္ေသခံေနတယ္… ျမသီလာထဲမွာ အခ်ိဳးအေကြ ့ေတြ ဘယ္ေလာက္ ၾကမ္းၾကမ္းဘ၀ကို ရဲရဲၾကီးဆန္တက္တဲ့ အမိ်ဳးသမီးတေယာက္ရဲ့ ထက္ျမက္ျခင္းေတြ ရွိတယ္… ျမသီလာထဲမွာ အခ်စ္နဲ ့ ကိုယ့္မိသားစုေလးကို ေအးျမမွ ုေပးနိုင္တဲ့ ေယာက်ၤားတေယာက္ရဲ့ သစၥာေတြ ရွိတယ္… ျမသီလာထဲမွာ ေအးအတူပူအမွ် ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမတဲ့ မိသားစုေလးရဲ့ ၾကည္နူးမွ ုေတြရွိတယ္… ျပီးေတာ့ ျမသီလာထဲမွာ ျမသီလာရဲ့ သမိုင္းေတြရွိတယ္…

မ ေရ… မ ရဲ့အားထုတ္မွ ုကို ေလးစားအားက်မိပါတယ္… ျမသီလာဟာ မ ရဲ့မွတ္တိုင္တခုပါ… ေစာင့္ေနမယ္ မ ေရ… နားနားေနေနေရးပါ…

ေမျငိမ္း said...

13 Mar 09, 06:05
zaw zaw ( Hlaing ): I am not a Sea man.
13 Mar 09, 06:05
zaw zaw ( Hlaing ): if some one who really in need. But we, one could hardly find such behaviour in our country. Sorry , may be i was wrong, but I could npot bear the feeling when I saw it.
13 Mar 09, 06:03
zaw zaw ( Hlaing ): now i am please that I do not need to face such people any more, do not need to take a Bus like in Burma. I do not need to lie any more, I do not need to cheat any body. But I still give up my seat on
13 Mar 09, 05:56
zaw zaw ( Hlaing ): to me and said I must stop building now, he was the King of the Street, cos i did not let him know and pay.
13 Mar 09, 05:54
zaw zaw ( Hlaing ): I wanted to do a very small shop, oh..my god... my saving is just enough for paying the authority, everything was asked by law ( funny ), I was building a shop which was permitted, but some one came
13 Mar 09, 05:48
zaw zaw ( Hlaing ): suit in that country any more, no more.
13 Mar 09, 05:46
zaw zaw ( Hlaing ): the Law ( oh.. my..mine.. god.. ) I was really serious, wanted to hit that guy. 2004 to 06 I was once again in Hell. really,that was one of my experiences in my beloved country. And I knew I did not
13 Mar 09, 05:41
zaw zaw ( Hlaing ): I could not catch him, n he disappeared. so I went to the nearestes Police station and reported about that. But.. but... a Police guy said that I was having unlawfull currency and i was breaking the
13 Mar 09, 05:39
zaw zaw ( Hlaing ): I needed to take an IELTS exam, so I must have to buy US Doller, I baught some, suddently a guy came to me and saying friendly and suddently rubbed some of my momey, it wa in Bar Street. I could not
13 Mar 09, 05:37
zaw zaw ( Hlaing ): I ..er... liked a man who really wanted a worm socitly like b4, but other way roung so much.. so much different but it was not a good , the old sociaty spoiled, I think it was destroyed perfactly.
13 Mar 09, 05:27
zaw zaw ( Hlaing ): since I finished my Dip in Burma 96, left the country, working abroad.I was really far away from the country came back there in 2004. Things had changed, and the people had changed. Unbelieveable...I.
13 Mar 09, 05:23
zaw zaw ( Hlaing ): Mmmm... I left a MSG once about missing unreachable Nights around University Halls ( around Hlaing Campus ).since then , I ve read every one of your Articles but reary leve a MSG in the Cbox.
13 Mar 09, 05:20
zaw zaw ( Hlaing ): Hello....

ေမျငိမ္း said...

ခ်ိဳသင္းေရ.. အဲဒီဂုဏ္ထူးတန္းေက်ာင္းသားက ေအာင္တာမွ ဆရာျပန္လုပ္ဖို႔ စာေမးပြဲကို ေအာင္တာေနာ္.. တကယ္ စိတ္မပါတဲ့သူေတြ အရည္အခ်င္းမရွိတဲ့သူေတြကို ဆရာျပန္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိေနၾကသလဲဆိုတာ... ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ဆရာမ စိတ္နာတဲ့ အထဲမွာ ပညာရွင္ဆိုတဲ့ ဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးေတြပါ ပါလာခဲ့ေတာ့တာ..။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔သာ ညီညီညာညာနဲ႔ ပညာမာနရွိခဲ့ရင္.. အမွန္တရားအေပၚ သစၥာရွိခဲ့ရင္..
အရွက္နဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို ရာထူးထက္ တန္ဖိုးထား ခဲ့ရင္.. တို႔ပညာေရးက ဒါေလာက္ မပ်က္စီးဘူး လို႔..။ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရင္ Authority ရွိပါလ်က္နဲ႔ အဖ်က္ဆီးခံခဲ့တဲ့ ဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးေတြကိုပါ ဆရာမ မုန္းတယ္...။

ၾကည္ေရ..
တကယ္ပါပဲ.. တခ်ိဳ႔ကိစၥေတြဆို စာနဲ႔ မွတ္တမ္း တင္ရမွာကိုေတာင္မွ ရွက္လို႔ ထုတ္မေရးခဲ့တာေတြ ေတာင္ ရွိတာပါ။ က်မ စိတ္ထင္ေတာ့ ဒဂံုတကၠသိုလ္ဟာ အဆိုးဆံုးေက်ာင္းျဖစ္မယ္ ထင္တာပဲ..။ က်မ အဲဒီ ၂၀၀၃-၂၀၀၅ ဒဂံုတကၠသိုလ္က အာဏာပိုင္ေတြအၾကီးအကဲေတြကို သိပ္စိတ္နာတယ္.. မုန္းတယ္..။

မမသီရိေရ..
ဟုတ္တယ္.. အဲဒီႏွစ္အပိုင္းအျခားမွာ ပ်က္လိုက္ တာမွ အဖတ္ဆယ္လို႔ မရေတာ့ေအာင္...။ တကၠသိုလ္ေတြကေန သူငယ္တန္းအထိ...။ ဒီအစိုးရနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အဓိက ခံစားခ်က္က ပညာေရးကို ဖ်က္ဆီးခဲ့တဲ့ အေပၚ သိပ္စိတ္နာတာ ပါပဲ.. တကယ့္ကို ကမၻာမေၾကဘူး..။

ဟုတ္တယ္ Jeff ေရ.. အဲဒီတုန္းကလည္း ဆရာမ အဲဒီစကားလံုးေတြကို ေျပာခဲ့တာ..။ G မွာ ကေလးေတြကေတာင္ ကိုယ့္ဆရာ ဆရာမကို ထိရင္ လံုးလံုး မခံတဲ့ အစဥ္အလာရွိခဲ့တာ..။ ခုေတာ့ G က ဆရာၾကီးက ပါေမာကၡခ်ဳပ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က်ကာမွ G က ဆရာမအေစာ္ကားခံရ.. ေစာ္ကားတာက G က ေက်ာင္းသားေတြ..ကဲ.. ဘယ္ေလာက္ ရာဇ၀င္ရိုင္းလိုက္သလဲ..။ ေခတ္အဆက္ဆက္ လက္ဆင့္ကမ္းလာတဲ့ G ရဲ႕ စည္းလံုးတယ္ဆိုတဲ့ သမိုင္း ပ်က္တာပဲ...အဲလိုဖ်က္တာကလည္း G က ဆရာၾကီးပဲ.. လို႔ ဆရာမေျပာခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ သားရယ္.. တေက်ာင္းလံုး.. တႏိုင္ငံလံုးက တာ၀န္ရွိသူေတြကကို ကိုယ့္သားသမီးကို ျပန္ဖ်က္ဆီးေနၾကတာပါပဲေလ။

ရြာသားေလးေရ...
အဲဒီသက္တမ္းက လူငယ္ေလးေတြခမ်ာ တကယ္ေတာ့ ေျမစာပင္ေလးေတြပါပဲ..။

တန္ခူးေရ...
မအားတဲ့ၾကားက အဲဒီလို ေလးေလးနက္နက္ ေစာင့္ဖတ္ျပီး အားေပးတာ.. ျဖည့္စြက္တာေတြ ေၾကာင့္ပဲ ေရးရတာလည္း အားရွိေနရတာပါ။
ျမသီလာကို ေရးေတာ့လည္း စိတ္ထဲ မွတ္တမ္းတခုျဖစ္ေစခ်င္တာမို႔ ကိုယ္ေတြ႔မ်က္ျမင္ အခ်က္အလက္မွန္ေတြကိုပဲ ဂရုတစိုက္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမွား အမွန္ကို ကိုယ္တိုင္ တာ၀န္ယူရဲတာပါ။ (ခုေတာ့လည္း ခါတိုင္း ၀င္၀င္ ေႏွာက္ယွက္တဲ့သူေတြမ်ား ျငိမ္လို႔..။ က်မက ေစာင့္ေနတာ.. ၀င္ေျပာလို႔ကေတာ့ အဲဒီအခ်က္ေတြမွန္ေၾကာင္း နာမည္ေတြ လိပ္စာေတြနဲ႔ကို ျပန္ရွင္းပစ္လိုက္မွာ ဆိုျပီးေတာ့ :D)
ဟုတ္ပါ့.. ညစ္တာေတြ ေရးရတာနဲ႔ သားငယ္ေလးနာမည္ေတာင္ မေရးမိ..။ သားေလးနာမည္က မင္းညိဳစင္.. လို႔ ေပးထားတာပါ။ ေနာက္ၾကံဳရင္ ထည့္ေရးပါဦးမယ္.. :)

zaw zaw (Hlaing) ေရ..
Cbox မွာ ေရးေရးသြားတဲ့ အခ်က္ေတြက က်မရဲ႕ ျမသီလာနဲ႔ ဆက္စပ္ျပီး သိမ္းထားခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ record လို ျဖစ္ေနတာမို႔ comment box မွာ ထည့္လိုက္ပါတယ္..။ ဒါလည္း က်မတို႔ ခ်စ္ေသာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သမိုင္းတခုပါပဲေလ..။

yh said...

Dear Sayama,

After I read this post, I feel very sad, cry and remember my childhood. My father was lecturer at Physic Department and my mother was teacher (now both of them are retired). Both of my parents didn’t want to teach tuition so we really could not spend a lot and I didn’t get pocket money till finished High School. When I knew second year exam result, I didn’t know how to decide to attend 1st year Hons or normal class at the Dagon University (2001), because I worked as Accounts Assistant and supported my family. My salary was five times of my mother’s salary at that time. So, my mother worried that I can’t support if I attend Honors but my father wanted me to attend. Although I attended the Honors class as my father wish, I could only attend first year because of the high living cost and tuition fee for my little brother who attended at 10th standard and me. My parents didn’t have enough earning to support both of us so I must work again and supported my family. I feel bitterly about this. Another one is I’ve to go tuition when I attended at Dagon University because most of our lecturers didn’t teach very well. Actually the lectures can’t teach very well as they need to take care their words what they said. Sometimes, they need to go Professor’s office as they teach some words related with political things.
I really appreciate if you forgive the Dagon University students who rude to you and their lecturers. Most of the students have their own problem and sadness stories. I attended 1st year at Yangon University (1996) and then closed the University and needed to sit the exam without lecture so what should we do??? We copied from paper and pass the exam. (Our morale are destroyed) When the University opened, we can’t attended at Yangon University and have to study at Dagon University which is very far from our houses and muddy (the farmers still did operate their farms when we attended Dagon University and we felt very sad for them as they must give their farms to build this University), no shade, the buildings are around with the wild tall grass and then the lectures do not come as the time-table and if we want to pass the exam, we have to attend tuition. At the same time, we need to worry about our family, the living cost.
During I write this letter, I cry and feel very painful about my University life. Now, I’m away from my parents and the soil that I love deeply. Anyway, thanks a lot for the knowledge of “Myathilar” posts and I always respect all the teachers.

Thanks and Best Regards,
Yu
(Major of International Relation-IR)
although I would like to write Myanmar Language, I don’t have Myanmar font. If I write wrong grammar or some words, please forgive me.

ေမျငိမ္း said...

Yu..
comment အတြက္ သိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ စာေရးဆရာမို႔ တင္စားေျပာသလို ျဖစ္ေနမွာပါ.. တကယ္လည္း ဒီ post ေတြကို ေရးခ်ိန္မွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ မ်က္ရည္၀ဲ.. မ်က္ရည္က်နဲ႔ ေရးခဲ့ရပါတယ္။ ခု Yu ရဲ႕ comment ကို ဖတ္ေနခ်ိန္မွာလည္း ရင္ထဲမွာ ဆို႔ေနခဲ့တယ္။ တကယ္ပါပဲ.. Yu လို ကေလးေတြလည္း အဲဒီတုန္းက က်မအနားမွာ ရွိေနခဲ့ၾကတာ.. ခုေတာင္ ျပန္သတိရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ခု ျမသီလာထဲက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေတြ႔သမွ် ဘာသာစကားတူ မိတ္ေဆြေတြကို ေျပာေျပာျပျပီး မ်က္ရည္က်လြန္းလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာင္ ခဗ်ား စိတ္နည္းနည္း ေလွ်ာ့မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္.. လို႔ ေျပာခဲ့ၾကရတာ ခု ျပန္သတိရေနေသးတယ္။ ခု Yu ရဲ႕ comment ေလးကလည္း က်မအတြက္ေတာ့ ျမသီလာ ကို ျဖည့္စြက္ေပးတဲ့ သမိုင္းေလးေတြပါပဲ..။

အိျႏၵာ said...

အစ္မေရ....

မၾကား၀ံ့မနာသာေတြ....

အမွန္တကယ္..ရွိခဲ့ ျဖစ္ခဲ့သတဲ့.....။

ခင္မင္းေဇာ္ said...

အင္း ဖတ္ရင္းနဲ႕ မ်က္ရည္၀ဲမိသဟ....
အႀကိမ္ႀကိမ္ၾကားဖူးၿပီးသားေတြေတာင္မွ ဒီေလာက္ခံစားေနရတုနး္ပဲ ..
တုိ႕ေတြ ကိုယ့္ျပည္ႀကီးကို ကယ္ႏုိင္ပါ့ဦးမလားဟင္...

Bad Side of ME said...

ေႀသာ္..မခင္မင္းေဇာ္ႏွယ္...

စစ္တပ္ကတိုင္းၿပည္ေခ်ာက္ထဲက်မွာစိုးလို႕ပခုံးေပၚတင္
ေခါင္းေပၚတင္..အိတ္ထဲထည္႕..မယားပါသားေတြကိုအလကားေပးနဲ႕
ကယ္တင္ထားတာ..ႏွစ္၅၀ေတာင္မၿပည္႕ေသးဘူးတဲ႕

ေလာက္ဖ်ား

Moe Cho Thinn said...

ယု စာေလးဖတ္ၿပီး စိတ္မေကာင္းလို႔ ထပ္ေရးတာပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ တကၠသိုလ္တက္တဲ႔အရြယ္ဆိုတာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စာသင္ခ်င္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စူးစမ္း ေလ႔လာခ်င္တဲ႔ အရြယ္ပါ။ အမတို႔တုန္းကလဲ အဲဒီလိုပဲ ခံစားခဲ႔ရတယ္။
ပထမႏွစ္တက္စ ၉၀ မွာ အေမ ဆုံး၊ ၉၁ ကေန ေက်ာင္းတက္တဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ အေဖ႔ကို ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ကဗ်ာေရးလို႔ ေထာင္က် ၊ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔လဲ ပညာေရးနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္တဲ႔သူေတြက ဘာလွဳပ္ရွားမလဲ မ်က္လုံးေဒါက္ေထာက္ ၾကည္႔ေနၾက၊ တက္သုတ္ရုိက္ ပညာသင္၊ အိမ္ရဲ႔ စီးပြားေရးလဲ ေလာက္င ေလေအာင္၊ သူမ်ားကို အကူအညီ မေတာင္းရေလေအာင္ ပူပန္ရ ဆိုေတာ႔ တကၠသိုလ္တက္တဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရင္ေတာင္ ဥပကၡာစိတ္နဲ႕ တ၀က္ပဲ ေပ်ာ္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာရမလား။
ဒါေၾကာင္႔ တခ်ိဳ႔ဟာေတြ ေမ႔ကုန္ၿပီ။ တကယ္က မသိစိတ္က ေမ႔ပစ္လိုက္ခ်င္လို႔ ေမ႔လုိက္တာ ျဖစ္မလား မသိ။ တခါတေလက်ေတာ႔လဲ အားလုံး ဗလာ ျဖစ္ေနေရာ..
ဒါေၾကာင္႔ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြ အားလုံး စိတ္ဒဏ္ရာေတြ ရင္မွာပိုက္ၿပီး ေက်ာင္းသြားၾက၊ အလုပ္တက္ၾက ခုခ်ိန္ထိ မေမ႔ေပ်ာက္ႏိုင္ၾက။ တျပည္လုံး ႏွစ္သိမ္႔ တဲ႔ concelling လုပ္ရမွာ။ ဒီေလာက္ သေဘာမေနာေကာင္းတဲ႔ ျမန္မာျပည္သူေတြမွ ဒီလို လူမိုက္ေတြနဲ႔ ၾကံရတယ္။ ျပည္သူေတြလဲ စိတ္ေရာ လူပါ ဖြတ္ဖြတ္ေၾကေနပါၿပီေလ။

Maung said...

ကိုႀကီး Jeff

မင္းငါ႕ထက္အသက္အေတာ္ႀကီးပံုရတယ္..:)

"ျဖစ္ခဲ့တာေတြ အနီးကပ္ျမင္ခဲ့ရေတာ့ ၾကည္ညိဳခဲ့ဘူးတဲ့ဆရာႀကီးကို မ်က္ႏွာေတာင္မၾကည့္ျခင္ဘူး။ အင္း…..G အခ်င္းခ်င္း သူု ့ရာထူးအတြက္ရက္စက္တယ္"

မင္းအသိဆံုးပါ..field ထဲကိုအဲဒီဆရာႀကီးက SuperRoof နဲ႕ Jonny Walker နဲ႕ပင္႕မွလိုက္တာ...

အခုလုပ္ေနတဲ႕ဆရာ။ဆရာမေတြထဲမွာ..ဘယ္လိုအကပ္လိုက္ရတာ...

ေနာက္ဆံုးကုန္ကုန္ေၿပာရရင္..ေထာက္လွမ္းေရးကိုမ်က္ႏွာခ်ဳိေသြး...စစ္တပ္နဲ႕ပတ္သက္ေနတာဂုဏ္ယူ...
ႀကံဖြတ္အေနနဲ႕ေထာင္လြွားေနတဲ႕သူေတြမ်ားတဲ႕
ေနရာၿဖစ္ေနမွေတာ႕...

တခါတေလေတြးမိတယ္
အဲဒီတုန္းကဆရာဦးေက်ာ္ထင္သာရွိရင္..ငါတို႕မင္းတို႕ေတြရွိခဲ႕ရင္..

အခုေတာ႕ငါတို႕ခ်စ္တဲ႕ G
ဆိုတာ ေက်ာင္းသား "ဒီၿငိမ္းလင္္း" တို႕ထြက္တဲ႕ေနရာလို႕ပဲေၿပာခ်င္တယ္..

ေမ့သမီး said...

အစ္မေမၿငိမ္းေရ ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ႕အျဖစ္ကလည္း တကယ္ကိုခါးသီးခဲ့တာပါ။ အဲဒီလိုပညာေရးစနစ္ကို ကေမာက္ကမလုပ္တဲ့အခါ ကေလးေတြအေပၚမွာတကယ္ ေစတနာရိွတဲ့ဆရာ၊ဆရာမႀကီးေတြက ပိုၿပီးခံစားၾကပါတယ္။ ညီမတို႕တုန္းက ဆရာမရိုက္ရင္ ငိုရံုကလြဲၿပီးမေျပာရဲဘူး။ အိမ္ကေတာင္ကိုယ့္ကိုထပ္ ဆူေသးတယ္။ ဟိုတစ္ႏွစ္က ပုသိမ္ကိုျပန္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာစာမရလို႕ကေလးကိုရိုက္တဲ့ဆရာမကို အေမကသြားရန္ေတြ႕သတဲ့။ ပညာေရးဌာနကိုတိုင္မယ္ဆုိတာလည္းပါေသးတယ္။ အဲဒီဆရာမႀကီးကသူမ်ားေတြလို မ်က္ႏွာလိုက္၊ ပိုက္ဆံရိွသူကိုမ်က္ႏွာသာေပးၿပီး က်န္တဲ့သူကိုႏိွမ္တဲ့သူမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း ေခတ္ကိုကအဲဒီလိုဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတာကိုး။

Thint Swe said...

ဆရာမေရ
သမီးကေတာ့ဆရာမရဲ႕ပိုစ့္ကို ေန႕တိုင္းလာေခ်ာင္းျပီး တိတ္တိတ္ေလးျပန္သြားေနက်ပါ။ အသစ္ဖတ္ရရင္ေပ်ာ္ျပီး ေက်နပ္ျပီးျပန္သြားသလုိ ၊ အသစ္မတင္တာၾကာရင္လဲ ဆရာမေနမေကာင္းလို႕လား၊ အလုပ္ရႈပ္ေနလို႕လား၊ ဘာအဆင္မေျပလို႕လဲလို႕ တိတ္တိ္တ္ေလး စိတ္ပူေနက်။ ေပ်ာ္စရာၾကည္ႏူးစရာေတြျပည့္ေနတဲ့ ျမသီလာရဲ႕ေရွ႕ပိုင္းအခ်ိန္ေတြတံုးကေတာ့ ဆရာမရဲ႕စာေတြကို ဖတ္ေနရရင္ကိုပဲ ေက်နပ္ေနတာ။ ေနာက္ပိုင္း သမီးတို္႕ပါ ကိုယ္တုိင္ေတြ႕ၾကံဳ ခံစားရတဲ့အခ်ိန္ေတြနားေရာက္ေတာ့ သမီး ရဲ႕အေတြ႕အၾကံဳေလးကိုလဲ ေျပာျပခ်င္လာလို႕ပါ။ အလိုက္မသိလွ်ာရွည္သလိုျဖစ္သြားရင္အားလံုးပဲ ခြင့္လႊတ္ေပးပါေနာ္။
သမီးကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ယု တေယာက္ေပါ့။ ဒါေပမည့္ယုထက္ ေတာ့ တႏွစ္ၾကီးပါမယ္။ ဒုတိယႏွစ္စာေမးပြဲကို အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ေျဖျပီး ဂုဏ္ထူးတန္း၀င္ခဲ့တဲ့ သူေတြထဲကတေယာက္ေပါ့။ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ေၾကြးေက်ာ္ခဲ့တဲ့ ပါရဂူေဒါက္တာၾကီးျဖစ္ဖို႕ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးသူပါ။ တကယ္တန္းက်ေတာ့ ယုလိုပါပဲ။ ေက်ာင္းအကန္႕အသတ္မရွိေတြပိတ္ထားတံုးမွာ အေဒၚရွိတဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္းႏိုင္ငံတစ္ခုကို သြားလည္ျဖစ္တယ္။ စာေမးပြဲေတြျပန္ေျဖရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ အေမကအျပန္လာဖို္႕ အေၾကာင္းၾကားတယ္။ ဟိုကလူေတြက သူတို႕ဆီမွာပဲ ေက်ာင္းတက္ဖို႕တားတာေတာင္မွ ျမန္မာျပည္ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္နဲ႕ ျပန္လာခဲ့ျပီး ေက်ာင္းမပိတ္ခင္က သင္ထားခဲ့သမွ်ေလး ဒုတိယႏွစ္ သင္ခန္းစာေတြကို အားက်ိဳးမာန္တက္က်က္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သမီးသိသမွ်ေတာ့ အဲဒီ့တုန္းကေက်ာင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သင္ခဲ့သမွ်ေလးကိုေတာ့ ရသေလာက္အခ်ိန္ေလးမွာ ၾကိဳးစားပန္းစားက်က္ျဖစ္ ၾကပါေသးတယ္။ တႏွစ္ခြဲ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ (လုိ႕ထင္တာပဲ) အလကားထုိင္ေနရျပီး စာေမးပြဲကို ကမန္းကတမ္းစစ္ေတာ့မွ တစ္ႏွစ္က်မွာကိုေတာ့ ေက်ာင္းသားတိုင္းေၾကာက္ၾကပါတယ္။ စာေမးပြဲေျဖခါနီးမွာ ေက်ာင္းမပိတ္ခင္က တက္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းကဆရာေတြရဲ႕က်ဳရွင္ကိုစံုစမ္းျပီးျပန္တက္ၾကပါတယ္။ က်ဴရွင္ဆိုေပမယ့္ ဆရာေတြက တကယ္အပင္ပန္းခံျပီးသင္ေပးၾကတာပါ။ ေငြေၾကးကေတာ့ထံုးစံဆို္ေပယ့္ က်ဴရွင္မွာတကယ္ကို ေလးေလးစားစားသင္ခဲ့ၾကတာပါ။ ပထမရက္စာေမးပြဲေျဖဖို႕ အထက္တန္းေက်ာင္း ကိုေရာက္ေတာ့ နီးစပ္ရာသူငယ္ခ်င္းေတြအျပင္ ပထမႏွစ္ထဲကေတြ႕ဖူးေပမယ့္ မရင္းႏွီးခဲ့တဲ့သူေတြကိုေတြ႕ရေတာ့လဲ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြလို တရင္းတႏွီးႏႈတ္ဆက္ျပီး ေပ်ာ္ရေသးတယ္။ ေက်ာင္းသားခ်င္းယိုင္းပင္းမႈကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပါပဲ။ သမီးရဲ႕ကိုယ္ေတြ႕ေလးကို ေျပာျပခ်င္တာပါ။ သင္ထားသမွ်ေတာ့ က်က္ထားေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးေတြက သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပီသစြာ အေဆာင္ေလးေတြေပးလာေတာ့ ေဘးဆီးရန္ကာေဆာင္လို႕ေပါ့။ သူတို္႔မွာ အိတ္စိုက္ျပီး တျခားလူေတြအတြက္ပါ ရွယ္ယာလုပ္ေပးၾကတာေလ။ စာလုပ္ထားေပမယ့္ အနည္းဆံုးေတာ့ အေျဖတိုက္လုိ႕ရတာေပါ့ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္နဲ႕ေပါ့။ သမီးတို႕ေျဖရတဲ့ေက်ာင္းက ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲက သိပ္နာမည္မၾကီးတဲ့ေက်ာင္းပါ့။ တခ်ိဳ႕အထက္တန္းေက်ာင္းေတြကေတာ့မသိဘူး။ သမီးေျဖရတဲ့ေက်ာင္းကဆရာေတြ ဆရာမေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ဂရုဏာမ်က္၀န္းေတြနဲ႕ၾကည့္လို႕။ ခေလးေတြသနားပါတယ္ေပါ့ေလ။ စာေမးပြဲစလုိ႕ တစ္နာရီခြဲ ေလာက္လဲရွိေရာ... တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြကေျဖျပီးလို႕ ထိုင္ေနၾကျပီ။ ပထမရက္ဆိုေတာ့ မေသာင္းက်န္းၾကေသးပါဘူး။ အဲဒီ့မွာ ေစာင့္တဲ့ဆရာတေယာက္က မင္းတို႕ေတြ ေျဖၾကေလ။ ဘာလုပ္ေနတာလဲ၊ အခ်ိန္ကတန္ဘိုးရွိတယ္တဲ့။ အထာနဲ႕ေလ။ ျပီးေတာ့သူတို႕အခ်င္းခ်င္းလဲေျပာၾကေသးတယ္ ခေလးေတြသနားပါတယ္။ ေက်ာင္းဒီေလာက္အရွည္ၾကီးပိတ္ျပီး ျပန္ေျဖရေတာ့လဲ ကတိုက္ကရိုက္နဲ႕။ ဘာညာေပါ့။ ေက်ာင္းသားေတြကလဲအထာေပါက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရုပ္ဆိုးေလာက္ေအာင္ ဆရာေတြကို မေထမဲ့ျမင္ ေတာ့မလုပ္ၾကပါဘူး။ ေျဖတဲဲ့သူကလဲ သိုသိုသိပ္သိပ္၊ အေျဖတိုက္တဲ့သူကလဲ သိုသိုသိပ္သိပ္၊ ဆရာေတြကလဲ မသိက်ိဳးၾကြန္ ျပဳ။ အဲဒါၾကီးကိုေကာင္းတယ္လို႕ယူဆလို႕မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ နားလည္မႈေတြရွိခဲ့တဲ့တကယ့္အျဖစ္ပါ။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ အေ၀းသင္စာေမးပြဲေတြမွာ ၾကားရသလို္မ်ိဳး ေက်ာင္းသားေတြေငြစုျပီး ဆရာေတြကိုေပးၾကတယ္ဆိုတာမ်ိဳး အဲဒီ့ႏွစ္က မၾကားခဲ့ပါဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သမီးေနာက္ကခံုမွာ ထိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားက ေက်ာင္းမွာတံုးကမခင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္သမီးကို အေဆာင္ေပးတဲ့ထဲမွာ သူက ပထမဆံုးေပါ့။ မ်က္မွန္ေလးနဲ႕ေခ်ာေခ်ာေလးေပါ့။ တကယ္ေတာ့သူ႕မ်က္စိကတအားမႈန္တာ။ အေဆာင္ကိုလဲတအားအားကိုးတာ။ သူ႕အေဆာင္သူျပန္မျမင္ရေတာ့ သမီးကလဲ ေျဖတာျပီးရင္ သူ႕ကို အေျဖစာရြက္ေထာင္ျပရတယ္။ ပါးစပ္ကလဲ ေျပာျပရေသးတယ္။ သူကမ်က္စိတာမႈန္တာ နားက်ေတာ့ေတာ္ေတာ္ပါးတယ္။ ဒါေပမယ့္ေပပါ (၂) ေန႕မွာ သမီးDifferentiate နဲ႕ Integrateမွားေျဖတာက်ေတာ့ သူကျပင္ေပးရတာ။ ကံေကာင္းလို႕။ ႏုိ႕မဟုတ္ရင္ ဆြမ္းၾကီးေလာင္းတဲ့ႏွစ္မွာေတာင္ ဂုဏ္ထူးတန္းမ၀င္ဘူးျဖစ္သြားမယ္။ ေအာင္စာရင္းေတြထြက္လို႕သြားၾကည့္ေတာ့ သူနဲ႕သမီးက ကပ္ရက္ စတားေလးေတြနဲ႕ဆိုေတာ့ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ျပီး ရီလိုက္ရတာ။ အျပန္အလွန္ေက်းဇူးရွိၾကတယ္ဆိုျပီး ေပါ့ေလ။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကရွိေသးတယ္ အေဆာင္ေဆာင္ၾကတာခ်င္းအတူတူ သူက်ေတာ့ ဂုဏ္ထူးတန္းမ၀င္ဘူးဆုိေတာ့ မတရားဘူးေပါ့ေလ။ သမီးတို႕မွာ သူ႕ကိုမသနားႏုိင္ အားမနာႏိုင္ဘဲ သူစိတ္တိုတာကို ထိုင္ရီေနၾကတာ။ အဲ့ဒီမွာ အာစီ ၂ ကလူေတြက ဂုဏ္ထူးတန္း၀င္ ရင္ မိန္းမွာဆက္တက္ရမယ္။ ရိုးရိုးဆိုရင္ေတာ့ ဒဂံုနဲ႕ တာ၀မွာတက္ရမယ္။ ငယ္ငယ္ထဲက အိမ္မက္မက္ခဲ့တဲ့ ကံ့ေကာ္ေတာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ေျခခ် ရမယ္ဆိုေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပ်ာ္တာေပါ့ေနာ္။ ကံ့ေကာ္ေတာ က ေနာင္ေတာ္၊ အမေတာ္ေတြတို႕ေခတ္တံုးကလို္ မစည္ကားေပမယ့္လည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေလးေတြ ရွာၾကံျပီးေနခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ ဆရာမရဲ႕ ပိုစ့္ထဲမွာ ေျပာဖူးတဲ့ ပမာဏေလာက္ရွိတဲ႕ ပိုက္ဆံနဲ႕ အခ်ိန္ ငါးႏွစ္ေလာက္ ေပးႏိုင္ရင္ တေန႕က်ရင္ ပီအိတ္(ခ်)ဒီျဖစ္ႏိုင္တဲ႕ ေက်ာင္းၾကီးကို ကၽြန္မကေတာ့ ဂုဏ္ထူးတန္းအျပီးမွာ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ မာစတာတက္ရင္းက်န္ခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာ့ အားက်ရင္း တတ္ႏိုင္တဲ့သူေတြကိုေတာ့ ျပီးေအာင္ဆက္လုပ္ဖို္႕တိုက္တြန္းရင္းနဲ႕ေပါ့။ စေကာ္လာတေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ျပီး ျမသီလာကိုတန္ဖိုးထားေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ျမသီလာက ေက်ာခိုင္းထြက္ခဲ့ရတဲံ ေက်ာင္းသားေတြထဲက ေက်ာင္းသား တေယာက္အေၾကာင္းေပါ့။

Zephyr said...

တကယ္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔သူပါ အန္တီေမျငိမ္းေရ ...။

Ph.D ကို ေပါေပါေလာေလာေပးေနတဲ႔ ... ႏိုင္ငံျဖစ္သြားမွာ တကယ္ပဲစိုးရိမ္ခဲ႔တယ္...

ဘာမွမသိတဲ႔သူေတြက ဘာေတြမ်ားသင္ေပးႏိုင္မွာလဲ ...။ အေပၚယံဟန္ေဆာင္တဲ႔ ပညာေရးစနစ္ဟာ တႏိုင္ငံလုံးကို ထိခိုက္ေစတာပါ ...။

ကြ်န္ေတာ္ B.E ရဖို႕ ငါးႏွစ္တက္ခဲ႔ရတယ္ ...။
ျမန္မာျပည္မွာ ဆယ္တန္းေတြကုိ စာသင္တဲ႔ အလုပ္ကလြဲလို႕ဘာမွမလုပ္ဖူးခဲ႔ဘူး ...။ စင္ကာပူမွာ လာျပီးအလုပ္လုပ္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ... beginner level ကျပန္စေနရတယ္ ...။ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ ... professional ဘ၀ကို စႏိုင္တယ္ ...။ တကယ္တမ္းသာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေက်ာင္းေတြက အဆင္႔ျမင္႕ျမင္႕သင္ေပးႏိုင္ခဲ႔ရင္ ... ဒီလို entry level က စေနစရာ မလုိေတာ႔ဘူးေပါ႔ ...။

ဒီလိုေျပာလုိ႕ ျမန္မာျပည္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ စိတ္ဓာတ္က်မွာလဲစိုးရိမ္တယ္ ...။

ျမန္မာျပည္က ကြန္ျပဴတာ တကၠသိုလ္နဲ႔ နည္းပညာတကၠသိုလ္က selected few ေတြအားလံုးနီးပါး Singapore မွာေရာက္ေနၾကတာ တကယ္႔ကို မထူးဆန္းေတာ႔ဘူး ...။ ဒီမွာက သမာအာဇီ၀နဲ႔ ထမင္း၀တာတစ္ခုတည္းနဲ႔ လာေနၾကတာပါ ...။

တကယ္တမ္းပညာလိုခ်င္ရင္ ... ျမန္မာျပည္မွာ အခ်ိန္အမ်ားၾကီးမျဖဳန္းပါနဲ႔လုိ႕ပဲ ေျပာခ်င္တယ္ ...။ ဆရာၾကီးလုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး ..။ တကယ္ခံစားရတဲ႔အတိုင္းေျပာတာပါ ...။

ပညာေရးကို အားမေပးတဲ႔ အစိုးရလက္ထက္မွာ ... ပညာတတ္ေတြကို တန္ဖိုးမထားတဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈက ဆက္ၿပီး ဖြံ႕ျဖိဳးေနဦးမွာပါ ..။

အန္တီေမျငိမ္းရဲ႕ ႏွလံုးသားနဲ႔ေရးတဲ႔စာေတြကို အားေပးလ်က္ ..

Z

ေမျငိမ္း said...

ေမ့သမီးေရ..
အဲဒါေၾကာင့္ပဲ အမ ထည့္ေျပာတာပါ.. မွန္ကန္တဲ့ ဆရာဆရာမေတြက်ေတာ့လည္း စိတ္က်ၾက.. အလုပ္ထြက္ၾကေပါ့..။ အဲဒီေတာ့ ေခတ္ကိုက ဖ်က္ဆီးခံရတယ္ဆိုတာကိုပဲ ျပန္ေျပာရေတာ့တာပါပဲ။

Thint Sweယ
ဟုတ္ပါတယ္သမီးရယ္.. အဲလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးလို႔ ထင္ခဲ့တဲ့ အမိႈက္တစကပဲ ျပႆာဒ္မီးေလာင္ခဲ့တာ..။ ကေလးေတြကို ခိုးခ်ခြင့္ေပးတယ္ဆိုတာကိုက လြဲပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သမီးေျပာသလိုပဲ အဲဒီ ၁၉၉၈ စာေမးပြဲေတြတုန္းက ေက်ာင္းစာက နည္းနည္းေလးပါ။ ဘယ္လိုက်က္က်က္ ေအာင္တယ္ဆိုတာကိုလည္း ဆရာေတြကိုယ္တိုင္က အာမခံျပီးသားပါ။ အဲဒါကိုပဲ သမီးေျပာခဲ့သလို ကိုယ့္အစြမ္းမပါဘဲ ဂုဏ္ထူးတန္း၀င္ခ်င္တဲ့စိတ္.. အေခ်ာင္လိုခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြကို အစပ်ိဳးေစခဲ့တာ.. ဆရာဆရာမေတြမွာလည္း အျပစ္ရွိတယ္။

Z ေရ.. ဟုတ္တာေပါ့..
အမကေတာ့ နဂိုကတည္းက အမ်ားညီ ဤ ကၽြဲဖတ္ဆိုတဲ့ ထံုးစံကို လက္မခံတတ္ခဲ့တာ။ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ညီညီ ဤ ဟာ ဤ.. ကၽြဲ က ကၽြဲေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုးကို စိတ္ေလွ်ာ့ခဲ့မိတာပါပဲ..။

comment ၀င္ေရးသူေတြအားလံုးဟာ ျမသီလာမွတ္တမ္းကို ျဖည့္စြက္ေပးၾကသလို ရွိတာမို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

mm thinker said...

ျမန္မာျပည္ပညာေရးကို ျမန္မာျပည္ကလာတဲ့ တကၠသိုလ္ဆရာ/မ ေနာက္ေပါက္ေတြနဲ႔ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ေတြ႕မွပဲ ေတာ္ေတာ္ စုတ္ျပတ္ေနပါျပီေကာလို႔ လန္႔သြားမိပါတယ္။

တကယ္ေတာ္တဲ့သူေတြ ရွိပါတယ္ဆိုတာေတာင္မွ ရွိသင္တဲ့အခ်ိဳးထက္ အလြန္အမင္းနည္းေနႏိုင္ပါတယ္။

အျပင္ေလာကကနဲ႔ တကၠသိုလ္က ဆရာ/မ အဆင့္ကလာတာနဲ႔ယွဥ္ရင္ေတာင္ ပညာေရးကလာျပီး ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ညံ့ေနသလဲဆိုတာ အေတာ္ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္။

ခင္ဗ်ား ဘယ္လို မာစတာျပီးခဲ့လဲ ေမးေတာ့ ဘာမွ မဖတ္ဘူး ဒီလိုပဲ လုပ္လိုက္တာပဲတဲ့။
Neo- ဆိုတဲ့ ေရွ႕ဆက္ပုဒ္ကိုေတာင္ မသိဘဲ ျပည္တြင္းမွာ ပါရဂူဘြဲ႔လုပ္ေနပါတယ္ဆိုေတာ့ ေသဟဲ့နႏၵိယလို႔ပဲ ဟစ္လိုက္ခ်င္တာပါပဲ။

က်ေနာ္သိသေလာက္ ပညာေရးေလာကက လာသမွ် တစ္ေယာက္မွ ေက်ာင္းမျပီးဘဲ အရွက္ကြဲျပီး ျပန္သြားၾကရပါတယ္။ (တစ္ခုေတာ့ အျမတ္ထြက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကို လက္ပ္ေတာ့ပ္ ႏွစ္လံုးေလာက္စီေတာ့ အသာေလး ဝယ္သြားတာေတြ႔မိပါတယ္။) သူတို႔က ျပန္သင္မယ့္ တပည့္ေတြေတာ့ ဘယ္လို ထြက္လာမလဲဆိုတာ မေတြးတတ္ေတာ့ေအာင္ပါပဲ။

ဒါ ၂၀၀၇၊ ၂၀၀၈ မွာ ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေျပာတာပါ။

ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ က်ေနာ္ တက္ခဲ့ေတာ့ ေျပာရရင္ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ဆရာေတြကို မေလးစားေတာ့တာ အမွန္ပဲ။ က်ေနာ့္အတန္းေဖာ္ေတြ ေငြနဲ႔ေပါက္ျပီး ေအာနက္စ္ ဝင္ၾကတယ္။

ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ မေျဖႏိုင္တာခ်င္းအတူတူ က်ေနာ္က ေျခာက္ေထာင္က်ပ္ မေပးႏိုင္လို႔ စာေမးပြဲ က်တယ္။ (ကံေကာင္းခ်င္လို႔ က်မွန္း ေနာက္မွ သိတယ္။ အဟဲ) ဒါေတြျမင္ထားေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ စိတ္မွာလည္း အရိုအေသတန္ကုန္တယ္ ထင္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ဆရာ ဆရာမမ်ားနဲ႔ ရင္းႏွီးစြာ မထိေတြ႔တာလည္း ပါမယ္ ထင္ပါတယ္။

ပညာေရးစနစ္ ဘုန္းဘုန္းလဲတာဟာ ႏိုင္ငံျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမွာ မဟာ အဟန္႔အတားၾကီးျဖစ္ေၾကာင္း ပညာရွင္ေတြ ေထာက္ျပေျပာဆိုသံ ေတာ္ေတာ္က်ယ္လာတာ ေတြ႔ေနရပါျပီ။

ဘရိတ္ေပါက္ ေလးက်ိဳး ကားပ်က္ၾကီး ဘယ္ထိေမာင္းမလဲေတာ့ ၾကည့္ေနရတုန္းပါပဲ။

Orange said...

Teacher May Nyein,
I wanna write this comment after reading "Yu" comment. Really feel sorry to hear her university life. I also think "everyone wants to get happy university life without worry for anything". I do appreciate Yu for expressing her mood frankly.
For Yu, "Don't think the previous time that you have been passed, just think your future, you are now better than before, we are all destroyed coz of this bad Rule." Wish you will get happy future time.