Nov 5, 2007

ျဖန္႔ေ၀ျခင္း(၅၉)

စက္တင္ဘာမွာ ေသသြားခဲ့တဲ့ က်မရဲ႔ စာေရးခ်င္စိတ္ေတြ ခုထိ ျပန္မရွင္ႏိုူင္ေသး။ အဲဒီတုန္းက 'က်ေနာ္လည္း ကဗ်ာေရး မရဘူး..အမၾကီးရာ..' ဆိုတဲ့ က်မေမာင္ေလး သစ္ေကာင္းအိမ္က ခုက်ေတာ့ျဖင့့္ ကဗ်ာေတြ တပုဒ္ျပီး တပုဒ္ ေရးခ်င္ေနတာပဲတဲ့။ ေကာင္းလိုက္တာ.. က်မ ဘေလာ့ကေလး အိပ္ေပ်ာ္မေနေတာ့ဘူးေပါ့၊ သစ္ေကာင္းအိမ္ဟာ က်မသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြထဲမွာ တေယာက္အပါအ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကဗ်ာေတြ က်မဘေလာ့မွာ တင္ရတာ ကိုယ္တိုင္ စာေရးျဖစ္ရသလို စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။



ေဆာင္းဦးေပါက္ကြင္းျပင္မွာ ေရႊ၀ါေရာင္စပါးေတြ ၀င္းမွည့္ေနျပီ ညီမေလး


ငါတုိ႔ ကိုးကြယ္တဲ႔ဆင္းတုကို
ေခါင္း႐ိုက္ခြဲသူ
ငါတို႔ ဦးညြတ္တဲ႔တရားကို
လွံစြပ္နဲ႔ထိုးသူ
ငါတို႔ ၀ပ္တြားတဲ႔ ၀တၱကေျမကို
က်ည္ဆံနဲ႔ မီးေလာင္တိုက္သြင္းသူ

လမ္းေဘး
ေတြ႔ရာအုတ္ခဲနဲ႔ ငါတုိ႔ျပန္ထုတယ္

ဒါ ... အႀကမ္းဖက္မႈလား

ႀကမ္းႀကမ္းဖက္ထားႀက
ငါတို႔ရြက္ေတြကို

ႀကမ္းႀကမ္းဖက္ထားႀက

ႀကမ္းႀကမ္းဖက္ထားႀက
ငါတို႔တက္ေတြကို

ႀကမ္းႀကမ္းဖက္ထားႀက

ရန္သူကို ရန္သူလို႔ မေခၚနဲ႔ဆို
ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ႔ကာတြန္းထဲက လူ႐ိုင္းေတြလို

ယူသန္ .. ယူသန္ .. လို႔

ေအာ္မယ္

မစၥတာဘန္ကီမြန္းေရ ...
အသက္ကယ္ေဘာမပါတဲ႔ကမၻာႀကီးထဲ

ဘီကီနီမ၀တ္ဘဲ

ေရနစ္ေနတဲ႔ေခတ္တစ္ေခတ္ဟာ

ငါတို႔ျဖစ္တယ္

ျမင္ကြင္းေတြဟာ ဟင္းလင္းပဲ

ေဆာင္းဦးေပါက္ကြင္းျပင္မွာေတာ့
ေရႊ၀ါေရာင္စပါးေတြ

၀င္းမွည့္ေနျပီ ညီမေလး ။

သစ္ေကာင္းအိမ္
( ၄ – ၁၁ – ၂၀၀၇ )

မနက္ ၃နာရီ ၁၅ မိနစ္

2 comments:

nyee said...

မစၥတာဘန္ကီမြန္းေရ ...
အသက္ကယ္ေဘာမပါတဲ႔ကမၻာႀကီးထဲ
ဘီကီနီမ၀တ္ဘဲ
ေရနစ္ေနတဲ႔ေခတ္တစ္ေခတ္ဟာ
ငါတို႔ျဖစ္တယ္
very good words,

thann said...

is it poem???????
:).....