Dec 4, 2007

သန္႔ရဲ႕ ပ်ိဳးခင္း

ခုတေလာ ဘေလာ့တခ်ိဳ႕မွာ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးကိစၥ တက္လာပါတယ္။ ဘယ္က စတယ္ေတာ့ မသိပါဘူး။ က်မကေတာ့ က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာ စစ္အစိုးရက စစ္တပ္ အခြင့္အေရးကို အျပည့္ယူထားလို႔ လူထုမွာ အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရး ေတြကိုေတာင္ အၾကီးအက်ယ္ ဆံုးရႈံးေနရတာမို႔လို႔ ခုခ်ိန္မွာ လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ ကိစၥကိုပဲ ေျပာခ်င္ေနတာပါ။ က်မ ခံယူထားတာကေတာ့ လူထု အခြင့္အေရး ရဖို႔ လူထုကိုယ္တိုင္လုပ္ရမယ္.. အဲလိုပဲ အမ်ိဳးသမီးေတြအခြင့္အေရးရဖို႔လည္း အမ်ိဳးသမီးေတြကိုယ္တိုင္ လုပ္ယူၾကရပါမယ္။ အေရးၾကီးတာကေတာ့ အဲဒီ အခြင့္အေရးဆိုတာကလည္း က်မတို႔ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္ထဲက လူ႔အခြင့္အေရး အေပၚ အေျခခံတဲ့၊ ခြဲျခားဆက္ဆံ(Discrimination) ခံေနရတဲ့ အခြင့္အေရး မ်ိဳး ေတြသာ ျဖစ္ဖို႔ပါပဲ။ အထင္ရွားဆံုး ဥပမာကေတာ့ .. ပညာသင္ၾကားခြင့္ပါပဲ။

ျမန္မာ့ ယဥ္ေက်းမႈထဲမွာက အမ်ိဳးသားေတြ တခုလပ္ျဖစ္၊ မုဆိုးဖိုျဖစ္တာကိုက်ေတာ့ ဘယ္လိုမွ သေဘာမထား တဲ့ အျပင္ ‘တပင္လဲမူတပင္ထူ’လို႔ ေျပာၾကျပီး အမ်ိဳးသမီးဆိုရင္ေတာ့ ‘မိန္းမေကာင္းပန္းပန္ တပြင့္တန္’ လို႔ သတ္မွတ္လိုက္တာမ်ိဳးေတြ..။ သမီး မိန္းကေလးကို ကုန္ပစၥည္းလို သေဘာထားျပီး တန္ဖိုးႏႈန္းထား သတ္မွတ္ျပီး တင္ေတာင္း ရတာေတြ၊ မလိုအပ္ဘဲနဲ႔ မိဘေတြက အိမ္ေထာင္ေရးကို ၀င္ျပီးခ်ယ္လွယ္ ထိန္းခ်ဳပ္ တာေတြ၊ အိမ္ေထာင္ေရးဘ၀ထဲမွာ အမ်ိဳးသားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္မႈကို နာခံရတာမ်ိဳးေတြ၊ ဒါေတြက အမ်ိဳးသမီး တဦးခ်င္း ခံယူခ်က္နဲ႔ ရယူရမယ့္ အခြင့္အေရးပါ။ ဘာလို႔ ဒီလို ေျပာရတာလဲဆိုေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြထဲ မွာေတာင္မွပဲ မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ရတာ အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရးဆံုးရႈံးတယ္လို႔ ယူဆသူေတြ ရွိသလို၊ မအားရင္ေတာ့ မ၀င္ႏိုင္ဘူး.. အားရင္ေတာ့ ကိုယ့္မိသားစုကို ကိုယ္တိုင္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခ်က္ေကၽြးခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ .. အဲလို ခ်က္တတ္တာက အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေကာင္းတရပ္ပဲလို႔ ယူဆတဲ့သူေတြ(ဟဲဟဲ.. က်မေပါ့ :D) ရွိေနလို႔ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တကယ့္ လူ႔ေဘာင္ ေလာကကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲသြားေစေလာက္တဲ့ အခြင့္အေရး ေတြကိုေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ ရရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ရေအာင္ လုပ္ယူရမွာျဖစ္ပါတယ္။

က်မ အေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးကိစၥေတြ ေတာ္ေတာ္ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္ေလာကထဲမွာ မလိုအပ္ဘဲ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ႏွိမ္ထားတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြကိုေပါ့။ ဥပမာ ေျပာရရင္.. က်မ အသက္ ၁၃ႏွစ္ေလာက္တုန္းက က်မအဖြားေျပာဖူးတာ ေခြးထီးေတာင္ မိန္းမထက္ ျမတ္တယ္တဲ့။ အဲဒီတုန္းကတည္းက က်မက အဖြားကို ျပန္ေျပာတယ္.. ေခြးက တိရစာၧန္.. သမီးတို႔က လူ..။ ေခြးက အိပ္စားကာမပဲ သိတယ္.. သမီးတို႔က စာတတ္တယ္..ဘာလို႔ ေခြးက သမီးတို႔ထက္ျမတ္ရမွာလဲလို႔။ အဖြားက ေသခ်ာ ျပန္မရွင္းတတ္ေတာ့ဘူး။ ဟဲ့ လူၾကီးေတြ ေျပာခဲ့တာပဲ..တဲ့။ ဒါေပမဲ့ က်မ အေဖနဲ႔ အေမ ေခတ္က်ေတာ့ အဲလို အယူသည္းမႈမ်ိဳး မရွိေတာ့ပါဘူး။ က်မကေတာ့ အရည္အခ်င္းကို လက္ခံေပမဲ့ ဘုန္း ကံ ဆိုတာေတြကိုေတာ့ လက္မခံပါဘူး။ အဲလိုပဲ ခုခ်ိန္ထိ ျမန္မာအိမ္ေတြမွာ အေဖေတြ ေမာင္ေတြ သားေတြ နဲ႔ ေယာက်္ားရဲ႕ အ၀တ္ေတြတိုက္တဲ့ မီးပူ သပ္သပ္၊ အေမေတြ အမေတြ သမီးေတြ တိုက္တဲ့ မီးပူ သပ္သပ္ထားတဲ့ အိမ္ေတြ ရွိေနတုန္းပါ။ ဒါေတြက တဦးခ်င္းရဲ႕ လက္ခံမႈနဲ႔ပဲ ဆိုင္ပါတယ္။

ေျပာရရင္ အမ်ားၾကီးပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈရွိမွ၊ အရည္အေသြးျမင့္မားမွ၊ ေအာင္ျမင္မွပဲ လူ႔ေဘာင္ေလာက ပိုျပည့္စံုလွပမွာေတာ့ အမွန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကိုယ့္အခြင့္အေရး ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး က်မေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ၀တၳဳတိုေတြထဲက ခပ္ရြတ္ရြတ္ စိတ္နဲ႔ ေရးခဲ့တဲ့ တပုဒ္ တင္ေပး လိုက္ပါတယ္။ အသက္ ၂၂ႏွစ္ေက်ာ္ အရြယ္တုန္းက ေရးခဲ့တာပါ။


သန္႔ရဲ့ပ်ဳိးခင္း

(ဒီေနရာက ပံုပါ)

(၁)

အိပ္ခန္းတံခါးကို ဆြဲအပိတ္အၿပီးမွာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးမႈအရသာကုိ အျပည့္အ၀ ခံစား လုိက္ရသည္။ ၾကည့္မွန္ကုိ အၾကည့္မွာ ေက်ာခိုင္းသြားေသာ သူ႔ပုံသ႑န္ကုိ ျပန္ ျမင္ေယာင္မိ၏။ ခုေတာ့လည္း မွန္ရိပ္ထဲမွာ သန္႔ တစ္ေယာက္တည္းပဲေလ။ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ယွဥ္တြဲေနခဲ့ဖူးသည့္ သူ႔အရိပ္မရွိေတာ့။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေတာ့ မၿပဳံးရက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ဘာကိုမွ်လည္း မေတြးခ်င္ေတာ့ပါ။ ေဘးအနားမွာ အၿမဲ အတူရွိေနတတ္ေသာ အရိပ္လို သူ႔အစား ကြာရွင္းျပတ္စဲစာခ်ဳပ္ကေလးကမွ သန္႔ကို ပိုလိို႔ လြတ္လပ္ ေပါ့ပါး ေစႏုိင္သည္ မဟုတ္ လား။

+++++

သားသမီးမရႏုိင္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ကုိေအာင္ ဆက္မေပါင္းေစခ်င္ပါဘူး။ သန္႔ ကိုယ္တိုင္က ဆက္မေပါင္းခ်င္ေတာ့တာပါ ကိုေအာင္၊ ကိုေအာင္စဥ္းစားပါဆုိေသာ စကားမ်ဳိးကုို ပထမဆုံးအႀကိမ္ ေျပာစဥ္က မ်က္ႏွာပ်က္ခ်င္ေနခဲ့ေသာ သူသည္ ကြာရွင္းလက္မွတ္ ထိုးစဥ္ကမူ တည္ၿငိမ္လ်က္ရွိေနခဲ့သည္။ ေပ်ာ္ေတာင္ ေပ်ာ္္ေနမည္ ထင္၏။ သူလုိခ်င္ေသာ သားေတြ၊ သမီးေတြ၊ ေမြးဖြားေပးႏုိင္သည့္ ေနာက္ထပ္ တရား၀င္ ဇနီးမယားတစ္ေယာက္ ရွာေဖြေတြ႔ဖို႔ ေတြးၿပီးေပ်ာ္ေနလိမ့္မည္။ သန္႔ စိတ္ထဲ က်ိတ္ၿပဳံးမိ၏။ ၿပီးေတာ့ တခုလပ္ ဘ၀ကမွ သန္႔ကုိ ပိုၿပီး စိတ္လုံၿခဳံေစတယ္ဟု ေမ့ေမ့ကို သန္႔ေျပာရဦးမည္။

+++++
(၂)

ေမ့ေမ့သေဘာက် ကုိေအာင္သူ႔ကုိ သန္႔ ေခါင္းညိတ္ႏုိင္ခဲ့သည္။ အစ္ကို၊ အစ္မမ်ားပင္ ခ်စ္သူရွိသည့္ၾကားမွ ေမေမစီစဥ္သူကိုသာ လက္ခံခဲ့ၾကသည့္ အစဥ္အလာရွိခဲ့၍ သန္႔ကလည္း သမားရိုးက်စြာပဲ ေခါင္းညိတ္ခဲ့ရ သည္။ ျငင္းဆန္မည္ဆိုလ်င္လည္း သန္႔၌ အားကိုး မွီတြယ္ရာ ရည္ရြယ္သူမရွိခဲ့။ တကယ္လို႔သာ အခုလုိ မ်က္ႏွာျပားျပား၊ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါး၊ ပါးရိုးႀကီးႀကီး၊ ေသးေသးၫွက္ၫွက္ႏွင့္ အသားၫိၫိ မိန္းကေလး မဟုတ္ခဲ့ဘဲ အစ္မေတြလို ၾကည့္ေကာင္းခဲ့လ်င္ေတာ့ ယခုလုိ လြယ္လင့္တကူ ေခါင္းညိတ္ ႏုိင္ခဲ့မည္ မထင္ပါ။

ေမေမက သမီးေထြးေနာင္ေရးကို စိတ္မခ်ဟု အစခ်ီကာ ေန႔နံအရပါ ကိုက္ညီလွေသာ ေဒါက္တာေအာင္သူႏွင့္ စီစဥ္ရပါသည္ဟု အဆုံးသတ္ေသာအခါမွာ သန္႔ ေခါင္းညိတ္မိရၿပီး ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေမေမစီစဥ္သမ်ကို တည္ၿငိမ္ေအးေဆးစြာပင္ သန္႔ နာယူႏုိင္ခ့ဲသည္။ ေမေမ စိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာ သမီးေလးရယ္ဟူေသာ စကားတစ္ခြန္း၏ အင္အားႏွင့္ပင္ စကားဟဟမ် မေျပာခဲ့ရဖူးသည့္ ေဒါက္တာေအာင္သူ၏ ရင္ခြင္သို႔ မ်က္စိစုံမွိတ္ ၀င္ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ဒါေပမဲ့ သက္ေသာင့္သာယာ ေႏြးေထြးပ်ဴငွာေတာ့ မရွိခဲ့ပါ။

+++++

လိမၼာေသာ သမီးပီသသည့္ သန္႔သည္ ဇနီးေကာင္းပီသေအာင္လည္း ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ့ကုိ ခ်စ္လို႔သာ ရွင့္ကို လက္ခံတာသိလားဆိုေသာ စကားသံတို႔ ရင္၌ေပါက္ကြဲေနေသာ အမုန္းကို ခင္ပြန္းသည္ မသိမျမင္ေစခဲ့။ ျပစ္ခ်က္အႀကီးအမားဟူ၍ မရွိေသာ္လည္း ေဖေဖေမေမတို႔သေဘာက်သူ ျဖစ္ေနျခင္း တစ္ခုတည္းႏွင့္ပင္ သန္႔ရင္ထဲ၌ သူ႔ကုိ မုန္းခဲ့မိသည္ ထင္၏။ ဒါေပမဲ့ သန္႔ကုိသန္႔ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့သည္။ ေမေမ့ ေျခရာကုိ ဖ၀ါးထပ္နင္းကာ ခင္ပြန္းသည္ကုိ ထမင္းပြဲေရွ႔ေရာက္ျပဳစုေသာ၊ ခင္ပြန္းသည္လက္ကို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး တြဲခ်ိတ္ကာဧည့္ခံတတ္ေသာ၊ ခင္ပြန္းသည္အေပၚ ရုိးက်ဳိးေသာ ဇနီးေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းႏုိင္ခဲ့ပါသည္။

+++++

မဂၤလာဦးည၏ မီးလုံးျပာလဲ့လဲ့ေအာက္တြင္မွ တဘ၀လုံးအတူေနသြားရမည့္ ခင္ပြန္းသည္ ၏ မ်က္ႏွာကုိ အေသအခ်ာမွတ္မိခဲ့ရျခင္းအတြက္ သန္႔ရင္၌ နာက်င္ခဲ့ရသည္။ ရမၼက္ လႊမ္းေနေသာ မ်က္ႏွာ။ အမ်ဳိးသမီး တိုင္း၏ မဂၤလာဦးညတိုင္းမွာ ေတြ႔ရတတ္ေသာ ခင္ပြန္းသည္တိုင္း၏ ရမၼက္မ်က္ႏွာဆိုေပမဲ့ ဤအခ်ိန္တြင္မွ ဤမ်က္ႏွာကို မွတ္မိ သိရွိ ရျခင္းသည္ သန္႔၏ စိတ္ငရဲ မဟုတ္လား။ ဤည၌ပင္ ကိုေအာင္သူႏွင့္ ပတ္သက္၍္ ဘ၀၌ ပထဆုံးႏွင့္ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ သန္႔မ်က္ရည္က်ခဲ့ရသည္။

ေနာက္တေန႔ မနက္အလင္းမွာ သန္႔ ေမေမ့ကို သတိရေနခဲ့ေၾကာင္း မွတ္မိေနသည္။ သန္႔ကို သမီးေထြးျဖစ္၍ မခြဲႏိုင္ဟု အေၾကာင္းျပကာ အိမ္ခြဲေနခြင့္မျပဳခဲ့၍ သန္႔ဘ၀သည္ သူစိမ္းေယာက္်ားတစ္ဦးကုိ ခင္ပြန္းေတာ္ကာ အတူအိပ္လိုက္ရသည္က လြဲ၍ ဘာတစ္ခုမွ မေျပာင္းလဲခဲ့ျခင္းကုိ ေတြး၍ ေမေမ့ကိုမေက်မနပ္ သတိရ ေနျခင္းပါပဲ။

အပ်ဳိဘ၀ သန္႔အိပ္ခန္းမွာ ႏွစ္ေယာက္ကုတင္တိုးလာျခင္းႏွင့္ ဗီရုိတစ္လုံးတိုးလာျခင္းမွ လြဲ၍ တျခား အေျပာင္း အလဲ တိုးတက္မႈဆိုတာကုိ သန္႔မရခဲ့။ သို႔ေသာ္ ထိုစဥ္က ဘာတစ္ခုမွ် ထူးျခားမလာသည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ပင္ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ဆိုသည္ကိုေတာ့ သန္႔တိတ္တခုိုး ေမွ်ာ္ေစာင့္ ၾကည့္ေနခဲ့ေသးသည္။

+++++

အိမ္ေထာင္သက္ တစ္လတာ ၿငီးေငြ႔စြာကုန္ဆုံးသြားရ၏။ ေမေမ့အစီအမံအရ ခင္ပြန္းႏွင့္ ထမင္းအတူစား၊ အတူသြားလာ၊ ေဆးခန္း ကူထိုင္ရသည္ကလြဲ၍ သန္႔၌ ဘာတစ္ခုမွ ေျပာင္းလဲမလာ။ တိုးတက္မႈမဲ့၊ ဆုတ္ယုတ္မႈမဲ့။ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေသာ ဟင္းလ်ာမ်ားကိုေသာ္မွ သန္႔မစီမံတတ္ေသးသည္ကို ေမေမေမ့ေနသလားဟု သန္႔ေမးျဖစ္ ခဲ့သည္။ ေမေမကၿပဳံး၍ ဒါက အေရးမႀကီးပါဘူး သမီးရယ္ဟု ေျဖသည္။ သန္႔၌ စိန္နားကပ္တစ္ရံ တိုးလာ၏။ ေမ့ေမ့မ်က္ႏွာေပၚမွာ တိုးလာေသာ စိတ္ခ်မ္းသာရိပ္ေတြ သန္႔ျမင္ေနရသည္။ မ်က္မွန္ထူထူတပ္ၿပီး စာအုပ္ထူထူဖတ္ေနတတ္တဲ့ ခင္ပြန္းသည္ ကေတာ့ သန္႔အျမင္မွာ စက္ရုပ္တစ္ ရုပ္လိုပါပဲ။

ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္အတူ ကိုယ္ပိုင္ဘ၀တခုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဖန္တီး တည္ေဆာက္လိုေသာ သန္႔သည္ ေမေမ့ ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွ စက္ရုပ္ခင္ပြန္းကို စက္ဆုပ္သည္။ သန္႔ကုိယ္တုိင္ေတာ့ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္ အျဖစ္ မခံႏိုင္။

+++++

ကိုေအာင္က ကေလးလိုခ်င္သည္တဲ့။ သန္႔ၿပဳံးမိသည္။ အာရုံမွာ စက္ရုပ္ကုိယ္ပြား ကေလးေတြကို ျမင္ေယာင္ လာ၏။ မနက္ ၅ နာရီ က စာက်က္၊ ၇ နာရီမနက္စာစား၊ ၉ နာရီေက်ာင္းသြား၊ ညေနေက်ာင္းအျပန္ ၄ နာရီ ကိုယ္လက္ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္၊ ညေန ၆ နာရီ ထမင္းစား၊ ရုပ္ျမင္သံၾကား ၾကည့္၊ ေက်ာင္းသခၤန္းစာ ၾကည့္၊ ၈ နာရီ စာက်က္၊ ညေန ၁၀ ရီ အိပ္ ဆုိေသာ ပုံေသနည္းေတြထဲက သန္႔ သားသမီးေတြကုိ ျမင္ေယာင္ ၾကည့္သည္။ အေတြးထဲမွာပင္ ေခါင္းကုိ သြက္သြက္ခါယမ္း ျငင္းဆန္မိေတာ့၏။ သားသမီးေတြရဲ့ ပညာရည္တိုးတက္မႈမွတ္တမ္းထဲ အဆင့္ ၁ မရတဲ့အခါ ဆူပူေအာ္ေငါက္မယ့္ အေဖမ်ဳိးမွာ သူလည္းပါမွာပါပဲ။ သန္႔ ခိုင္မာ ဆံုးျဖတ္ ၿပဳံးမိသည္။ သန္႔ရင္ေသြးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ သူ႔လို စက္ရုပ္ အျဖစ္ မခံႏိုင္။

+++++

သန္႔ရင္တြင္းက ေအးစက္အေငြ႔အသက္တို႔ကို အိမ္ေထာင္သက္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္မွ သူ သတိထား လာမိဟန္တူသည္။ မၾကည္လင္ေတာ့ေသာ သူ႔မ်က္ႏွာကုိ ျမင္အရမွာ သန္႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္အငူက အာရံုထဲမွာ ၿပိဳးျပက္ ေတာက္ပလာသည္။ သားသမီးမရႏုိင္ေသး သည္ကိုလည္း သူေခ်ာက္ခ်ားေနသည္ဟု သန္႔ထင္သည္။ သားသမီးရႏုိင္ဖို႔ ဆရာ၀န္ ပီသစြာ စီမံကိန္းခ်၊ ႀကိဳးစားျပင္ဆင္၊ စဥ္းစားေတြးယူေနျခင္းမ်ားျဖင့္ သူ၏ မ်က္ႏွာ ရိပ္ မႈန္မႈိင္းေနခဲ့သည္မွာလည္း သန္႔၏ေက်နပ္မႈတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ ရင္ထဲကေအးစက္ေသာ အၿပဳံးကို ဘယ္သူကမွ် မျမင္။ သန္႔ကိုယ္တုိင္ကသာ ကုိယ္ႏွစ္လိုေသာ ၿပီးေတာ့ ေအးစက္ေသာ၊ အၿပဳံးကုိ သိေနခဲ့သည္။ သားသမီးမရႏိုင္ျခင္းအတြက္ အစစ္ေဆးခံရန္ ရွက္သည္ဟု သန္႔က ခါးသီးစြာ ျငင္းဆန္ေတာ့ သူက သူ႔မွာ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္မရွိ။ သန္႔ကသာ ခၽြတ္ယြင္းသူျဖစ္မည္ဟု တုန္တုန္ယင္ယင္ ေျပာလာသည္။ သန္႔ကေတာ့ မည္သူကပင္ တိုက္တြန္းပါေစ ကေလးရႏိုင္၊ မရႏိုင္စစ္ေဆးခံရန္မူ အျပင္းအထန္ ျငင္းဆန္ ျဖစ္္ခဲ့သည္။

ၾကည္ႏူးဖြယ္(ထင္ရေသာ)စကားသံမ်ား၊ အၿပဳံးမ်ား အိပ္ခန္း၌ တစတစ ပါးလွပ္လာခဲ့ သည္ႏွင့္အမွ် သန္႔ရဲ့ ေပါ့ပါးသြက္လက္လာမႈကလည္း တစတစ ထူထပ္ သိပ္သည္း လာခဲ့ပါသည္။ ေကာင္းမည္ဆုိးမည္ဟု မေသခ်ာ ေသာ အေျခအေနတစ္ရပ္စီကုိ ေမွ်ာ္ေစာင့္ ေနျဖစ္ခဲ့ၾကေသာ အခ်ိန္မ်ားပါပဲ။

+++++

သည္လိုႏွင့္ပါပဲ သမီးျဖစ္သူ၏ ဘဏ္စာရင္းတိုးပြားျခင္း၊ လက္၀တ္ရတနာ မ်ားျပားလာျခင္းတို႔၌ ေမေမေက်နပ္ေနၿပီျဖစ္ေသာအခ်ိန္ သန္႔အထင္အရ ကိုေအာင္သူကိုယ္တုိင္လည္း မ်ားစြာ စိတ္ပင္ပန္း ေနေလာက္ၿပီျဖစ္ေသာ အခ်ိန္တြင္ သန္႔ကြာရွင္္းခြင့္ေတာင္းျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က တစ္ခုလပ္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရ ကို ေၾကာက္ရြံ႔ ၍ပဲလား သန္႔ကုိပဲ ႏွေျမာစုံမက္၍လား အံ့ၾသေန၍ပဲလားေတာ့ မသိ။ သူ တုန္လႈပ္ သြားဟန္ ရွိေနခဲ့သည္။ သူ႔အျမင္မွာေတာ့ သန္႔ဟာ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္သူ၊ ခင္ပြန္းသည္ အေပၚ ယုံၾကည္တြယ္တာသူ ျဖစ္ေနႏုိင္သည္ေလ။ သန္႔ကိုယ္တိုင္လည္း သံုးႏွစ္ေက်ာ္ ေပါင္းသင္းလို႔ အတူေနထိုင္ခဲ့ရသူမို႔ သံေယာဇဥ္ အေငြ႔အသက္ရဲ့ ဒဏ္ကိုေတာ့ ခံစားခဲ့ရသည္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္အက်ဥ္းက် ဘ၀ကိုေတာ့ သန္႔က ၿငီးေငြ႔ စိတ္ပ်က္ ေနခဲ့ပါၿပီ။

+++++

မွန္္ၾကည့္ေသာအခါတိုင္း ၾကည့္မွန္ထဲက မေျပာင္းလဲေသာ သန္႔ပုံသန္ကို သန္႔ ၾကည္ႏူူးစြာ ၾကည့္ျဖစ္ၿမဲ ျဖစ္သည္။ အပ်ဳိစင္သန္႔ ႏွင့္ အိမ္ေထာင္သည္သန္႔ကို ကြဲျပား ျခားနားသြားေအာင္ မည္သည့္အရာကမွ မျပဳျပင္ႏုိင္ခဲ့သည္ကို ေတြးကာ ေက်နပ္သည္။ ထိုသို႔ ေက်နပ္ေနမိစဥ္မွာပင္ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္မ်က္ႏွာႏွင့္ ခင္ပြန္းသည္၏အရိပ္က သန္႔၏ပုံရိပ္ႏွင့္ ယွဥ္တြဲ၍ေပၚလာတတ္သည္ကုိ သန္႔သေဘာမက်။ အိပ္ရာ၀င္တိုင္း ျမင္ရေသာ မ်က္ႏွာပူကိုလည္း ရင္မဆိုင္လို။ သန္႔ကို သူ႔ေဆးစာအုပ္မ်ားလို ဖတ္ရႈ ေလ့လာေသာ၊ သူပိုင္ လူနာတစ္ေယာက္လုိ ဂရုတစိုက္ ေရာဂါရွာေဖြေနတတ္ေသာ သူႏွင့္ သန္႔အတူ မေနလုိ။ သူ၏ေအးခ်မ္းမႈသည္ သန္႔အဖို႔ ဘ၀ တစျပင္။

+++++

ခ်စ္ဇနီး၏ သနပ္ခါးေဖြးေဖြးကို ခံစားေသာ ပင္ပန္းေခၽြးနံ႔ကုိ ခုံမင္တတ္ေသာ ၿပဳံးရယ္ရႊင္ျပ ညကို လိုလားေသာ ေယာက္်ား တစ္ေယာက္အျဖစ္ သူ႔ကို အိမ္ေထာင္သက္ ႏွစ္လခန္႔အထိ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါေသးသည္။ အလုပ္သြားခါနီး အကၤ် ီၾကယ္သီးတပ္ေပး၍မွ ဇနီးသည္၏နဖူးကို ငုံ႔နမ္းႏွစ္သိမ့္ မတတ္သည့္ ေယာက္်ားကုိ သန္႔စိတ္ပ်က္မိခဲ့သည္မွာ သန္႔၏အျပစ္ဟု မထင္ပါ။ အတူအိပ္ရုံျဖင့္ လင္မယားဘ၀ ၿပီးျပည့္စုံသည္ဟု ယူဆတတ္ေသာ သူ႔ကို သန္႔ရြံရွာသည္။ အိမ္ေထာင္ေရးဘ၀ေႏြးေထြးမႈကို မသိတတ္သည့္ အတြက္လည္း သူသည္ သန္႔၏ တစ္သက္တာ ဘ၀အေဖာ္မျဖစ္ထုိက္ဟု သန္႔ယူဆ ခဲ့သည္ကလည္း သူႏွင့္ ခြဲခြာရလိုမႈတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္။ အိမ္ေထာင္သက္ သုံးလခန္႔မွ စခဲ့ေသာ စစ္ေအးတိုက္ပြဲတစ္ခုျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ တိုက္ပြဲ အဆုံးသတ္ခဲ့ပါၿပီ။ သန္႔ေက်နပ္ ပါသည္။ တိုက္ပြဲမွာ သန္႔မႏိုင္ပါ။ သူလည္း မရႈံးပါ။ သိပ္ကို တရားမွ်တတဲ့ တိုက္ပြဲပါပဲ။ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ကာလအထိ သားသမီးမရႏုိင္ခဲ့ျခင္းသည္ ကြာရွင့္ခြင့္ေတာင္းရန္အတြက္ လုံေလာက္ေသာ အေၾကာင္း ျပခ်က္ပဲ မဟုတ္လား။

+++++

(၃)
ေမ့ေမ့ကို အားေပးႏွစ္သိမ့္ရပါမည္။ ေဖေဖကေတာ့ အားလုံးကိုရင္ဆိုင္ႏုိင္မည့္သူပါ။ ေမေမ့အလုိက် လိမၼာခဲ့ေသာ သမီးသန္႔မွာ ဘာမွ စိတ္ပူစရာ မရွိေတာ့ေၾကာင္း၊ တစ္သက္စာအတြက္ လုံေလာက္ႏုိင္ေသာ စည္းစိမ္ႏွင့္တကြ တည္ၿငိမ္ရင
့့္္က်က္သည့္ ဘ၀အေတြ႔အႀကဳံမ်ားလည္း ရွိေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းေတြ ေျပာျပရပါ မည္။ အပ်ဳိစင္တစ္ေယာက္၏ ဘ၀ထက္စာလွ်င္ တစ္ခုလပ္တစ္ေယာက္၏ဘ၀က ပို၍လုံၿခဳံႏိုင္မည္ျဖစ္ ေၾကာင္းကိုလည္း ေမေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လက္ခံႏိုင္ေအာင္ေျပာမည္။

+++++

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကိုေအာင္သူ႔အေငြ႔အသက္ေတြက အိပ္ခန္းအတြင္းမွာ က်န္ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေယာက္တြဲ ဓါတ္ပုံမွ အစ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါတို႔၊ ေဆးစာအုပ္ အခ်ဳိတို႔အထိေပါ့။ တျဖည္းျဖည္းေတာ့ ရွင္းယူရမည္။ သိပ္ေတာ့ မလိုအပ္လွေတာ့ပါ။ ထိုအေငြ႔အသက္တို႔က အခါတိုင္းလုိမွ သန္႔အတြက္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစႏိုင္ေတာ့တာပဲေနာ္။ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ၾကည့္ေနမိသည္။ အေတြးမွာ သူႏွင့္ ပတ္သက္ေနေသးသမွ်ကို အမွတ္တရေတြးၾကည့္သည္။ နံေဘးမွာ သူရွိမေနေတာ့။ အပ်ဳိဘ၀ ညေတြကို ခုမွ ျပန္လည္ခံစားရၿပီ။ ေအးခ်မ္းလြတ္လပ္ေနေသာ အေတြးစဥ္ကို ဘယ္လုိအရိပ္မ်ဳိးမွ မစြန္းေပေနေစလုိေၾကာင္း ေတြးမိစဥ္မွာ သူႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေဆာင္ရြက္စရာ တစ္ခုကို သတိရသည္။ ဟုတ္ပါရဲ့။ ေသာက္ေနက် အခ်ိန္ပါပဲ။ အိမ္ေထာင္သည္သက္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး အစဥ္တစိုက္ ဂရုျပဳေသာက္လာ ခဲ့တဲ့(သူမသိေအာင္လည္း ဖုံးဖိထားႏုိင္ခဲ့တဲ့) ေဆးကို သတိရသည္။ ျမားတန္းေလးေတြ ဆုံးသည့္တိုင္ ေဆးဆက္ေသာက္ရမည့္တာ၀န္ က်န္ရွိေနေသးသည္ေလ။ ေရႊေရာင္ ေဆးကဒ္ကို ထုတ္အယူ မွာ အရင္အခ်ိန္ေတြကလို မလုံမလဲျဖစ္စရာ မရွိေတာ့တာကို ေတြးမိသည္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသာက္ခဲ့သမွ်မွာ ဒီတစ္ႀကိမ္ဟာ အေခ်ာေမြ႔ႏိုင္ဆုံး အေနအထားနဲ႔ ေဆးလုံးကေလး လည္ေခ်ာင္းျပြန္ထဲ ၀င္သြားႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ အရင္အခ်ိန္ေတြတုန္းကလုိလည္း ခင္ပြန္းသည္ကုိ သစၥာေဖာက္မိသလို ခံစားစိတ္တို႔ မလုံမလဲ မျဖစ္ေတာ့။

အေတြးအားလုံးကို ေမ့ပစ္ျဖတ္ေတာက္ရမည္။ သန္႔ေခါင္းကို အားပါးတရ ျငင္းဆန္ ခါထုတ္ ပစ္လုိက္သည္။ သိစိတ္ထဲမွာ ရွိခဲ့ဖူးသမွ် အားလုံး လြင့္စင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။

ေမၿငိမ္း
ရုပ္ရွင္အျမဳေတ၊
၁၉၈၈၊ ေမလ

7 comments:

Ko Paw said...

အင္း….လူႀကီးမိဘ စီမံတာကုိ နာခံရတာ ျမန္မာလူ႔အသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ မိန္းကေလးမွ ႀကဳံရတာမဟုတ္။ ေယာကၤ်ားေလးေတြချမာမွာလည္း ႀကဳံၾကရရွာပါတယ္။ စာေတြ႔မဟုတ္၊ ငါေတြ႕။ လြန္ခဲ့တဲ့ ကုိးႏွစ္ဆယ္ႏွစ္ ေလာက္က က်ေနာ့္ မိဘမ်ား က်ေနာ့္ကုိ အိမ္ေထာင္ခ် မိန္းမေပးစား ခ်င္ခဲ့တာကုိ သတိရမိၿပီး ၿပဳံးမိပါတယ္။ က်ေနာ့္မိဘေတြက အညာက ဆုိေတာ့ ပုိၿပီးေတာ့ေတာင္ ေရွး႐ုိးစြဲခ်င္ေသးတာ။ “ငါ႔သား၊ မယားေတာသူတဲ႔ေနာ္။ ၿမဳိ႕သူေတြ သြားယူရင္ေတာ့ သူတုိ႔လည္သမွ်ဒဏ္ မင္းခံရလိမ့္မယ္” ဆုိၿပီး ေဆြမ်ဳိးနီးစပ္ထဲက (ပုိက္ဆံရွိသူ) မိန္းကေလး အခ်ဳိ႕နဲ႔ လွည့္ပတ္ေပးစားဘုိ႔ ႀကံပါတယ္။ သည္ေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ့္ အခြင့္အေရးအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ရေတာ့တာေပါ႔။ “အိမ္ေထာင္ေရးကိစၥမွာေတာ့ က်ေနာ့္ဘာသာ ဆုံးျဖတ္မယ္။ အေမတုိ႔ စီမံတာဆုိရင္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ေနတဲ့ မိန္းကေလး ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ မယူဘူး” ဘုိ႔ စကားကုန္ ေျပာလုိက္ေတာ့မွ နားေအးသြားပါေတာ့တယ္။ လူႀကီးမိဘစကားနားမေထာင္တဲ့အတြက္ ဆရာမရဲ႕“သန္႔” ေလာက္ေတာ့ မလိမၼာဘူး ေပါ႔ေလိ။ ဒါေပမယ့္ တျခားကိစၥေတြမွာေတာ့ ကုိေပါ က အရမ္းလိမၼာတဲ့ ေကာင္ေလးပါ…အဟိ။

ေနာက္တခုက သည္ ေယာက္်ား မိန္းမ တန္းတူညီမွ်မရွိျခင္း ျပႆနာက ဘယ္လုိ လူမႈအသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ ျဖစ္ေလ့ရွိသလဲဆုိေတာ့ (ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရးအရ) လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈမရွိတဲ့ လူမႈအသုိင္းအ၀ုိင္းနဲ႔ ထုံးတမ္းစဥ္လာေတြေပၚမွာ အလြန္အမင္းတြယ္ၿငိတတ္တဲ့ (သုိ႔) အေျပာင္းအလဲကုိ အလြယ္တကူ လက္မခံတတ္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ ပုိျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဥပမာ ျမန္မာ၊ လားအုိ၊ ကေမၻာဒီယား၊ ဗီယက္နမ္၊ တ႐ုတ္၊ ဂ်ပန္ နဲ႔ အစၥလမၼစ္ႏုိင္ငံေတြမွာမ်ဳိး။ ျမန္မာႏုိင္ငံကလည္း သိတဲ့အတုိင္း ျပင္ပ ကမၻာေလာကနဲ႔ အဆက္ျပတ္ေနခဲ့တာၾကာခဲ့ၿပီဆုိေတာ့ လူေတြရဲ႕ ေတြးေခၚပုံကလည္း ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲတုိးတက္မလာဘူးေလ။ ႐ုိးရာအစြဲအလန္းေတြ ႀကီးၾကေပတာကုိး။ “အ႐ုိးကုိ အရြက္မဖုံးေစနဲ႔” ဆုိေတာ့ စကားဟာ ေျပာင္းလဲဆန္းသစ္မႈနဲ႔ ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းကုိ အေတာ္ႀကီးကုိ အဟန္႔အတားျဖစ္ေစပါတယ္။ မေျပာင္းလဲျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးရလာဒ္ကေတာ့ မတုိးတက္ျခင္း၊ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲျခင္းတုိ႔ပါဘဲ။

လြတ္လပ္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာကေတာ့ ဒီ ေယာက္်ားမိန္းမအၾကား မညီမွ်မႈဟာ လုံး၀ မပေပ်ာက္ေသးေသာ္ျငားလည္း မလြတ္လပ္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာေလာက္ေတာ့ မကြာဟေတာ့ပါဘူး။

သည္ေတာ့ ဆရာမေျပာသလုိဘဲ က်ေနာ္တုိ႔တုိင္းျပည္မွာ က်ားမ မဟူ အားလုံးက အခြင့္အေရးေတြ တန္းတူညီမွ် ဆုံး႐ႈံးေနၾကတာဆုိေတာ့လည္း လြတ္လပ္တဲ့ တုိင္းျပည္၊ လြတ္လပ္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္ေအာင္ဘဲ က်ေနာ္တုိ႔ အရင္ႀကိဳးစားၾကေသးတာေပါ႔။ အဲသည္ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ေယာက္်ားေတြ အိမ္မွာ အိမ္ရွင္ထီးလုပ္ၿပီး ထမင္းဟင္းခ်က္တဲ့ ေခတ္ကုိ ႀကဳံခ်င္လည္း ႀကဳံရဦးမွာေပါ႔။ (ဒါမ်ဳိး အီေဖစကုိ ဒါမ်ဳိး ေနခ်င္တာၾကာၿပီ။)

ေမျငိမ္း said...
This comment has been removed by the author.
ေမျငိမ္း said...

စာအရကို ကိုေပါလိမ္မာတာ သိသာတယ္.. ဟဲဟဲ.. (က်မေယာက်္ားလည္း အဲလိုပဲေျပာတယ္):D တခါတေလ မီးဖိုေခ်ာင္မွာပဲ ေအးေအးလူလူေနခ်င္ေသး..သတဲ့။ ပိုက္ဆံရွာတဲ့အလုပ္လုပ္ရတာ ညစ္လြန္းလို႔တဲ့ အဟိ..။ ရပါဘူး..က်မကေတာ့ တန္းတူအခြင့္အေရးေပးပါတယ္..။ ကိုယ့္လူေရ..ပိုက္ဆံလည္း ရွာ..မီးဖိုလည္း၀င္ပဲ။ ကိုယ္က ေမြးထားေပးရတာပိုေတာ့ သူက ကေလးနည္းနည္းပိုၾကည့္ေပးေပါ့..အဟိ..

9:57:00 PM

Ko Paw said...

“တိန္”

pandora said...

ဟယ္ ဒီလိုလား တူမ်ားတို႕လည္း အတုခုိးမွာပဲ။

ငစေန said...

ေဟးေဟး ... အစ္မေရ ... ဖိုးစေနတို႕ ကပ္သီးကပ္သတ္ ရွာႀကံရစ္တယ္လို႕ေတာ့ မေျပာနဲ႕ေနာ ... သန္႕ က ဘာလို႕ကိုယ္၀န္တားေဆးကို ဆက္ေသာက္ေနေသးတာလဲဟင္

တာယာ said...

I think she is taking medicine coz he don't love him who care more about his job. Wow,very poor couples hate theirs coz poor. understanding is the most important i think.