အိမ္(၁)

ေမွာင္ရင္ကြယ္.. မိုးခ်ဳပ္ခဲ့ရင္ကြယ္.. ဘ၀ရဲ႕ အေမာေတြ နားခ်င္တယ္..
အိမ္ျပန္မယ္.ကိုယ့္အတြက္ရွိရဲ႕လား အိမ္ကေလးတစ္ခုပါကြယ္..

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္တုန္းက သုခမိန္လိႈင္ေရးျပီး ေဇာ္၀င္းထြဋ္ဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္း။ အဲဒီသီခ်င္းေလးကိုမီွျပီး က်မ အိမ္ ဆိုတဲ့ ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ ျမန္မာ့ဓနမဂၢဇင္းမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီ၀တၳဳေလးကိုေရးရင္း က်မ ရင္ထဲဆို႔ေနခဲ့ဖူးတယ္။ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚက လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းစရိတ္ မတတ္ႏို္င္ေတာ့လို႔ စက္မႈတကၠသိုလ္ကေန တ၀က္တပ်က္နဲ႔ ထြက္လိုက္ရတာ.. အသံေကာင္းလို႔ အဆိုေတာ္ျဖစ္ခ်င္ေပမဲ့ ျဖစ္ခြင့္မရတဲ့ ဘ၀ကေန သာမန္ဘ၀အိမ္ထဲ ျပန္သြားရျပီး ေတာေက်ာင္းဆရာျပန္လုပ္တဲ့အေၾကာင္းေလး။ ကိုယ္ေရးျပီီး ကိုယ္ၾကိဳက္ခဲ့ရတဲ့ ၀တၳဳေလးပါ။ (ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ လက္ခံ၀တၳဳေလးက က်မလက္ထဲကေန ေပ်ာက္သြားတယ္။ ၁၉၉၅ ေမလထုတ္ ျမန္မာ့ဓနထင္တာပဲ)။
က်မတို႔ ဘ၀တေလွ်ာက္ ညေနတိုင္း အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတာ တကယ့္အိမ္လား…
အေမ့ရင္ခြင္ရွိရာအရပ္ကေရာ တကယ့္အိမ္လား။

အိမ္ျပန္ရာလမ္းမၾကီးရယ္..အိမ္ကိုလိုက္ပို႔ေပးပါ..ဘယ္သူမွလဲအိမ္မရွိဘူး.. ခရီးသည္ေလာကသားတို႔ ၀မ္းနည္းစရာကြယ္..၀မ္းနည္းပါတယ္.. အိမ္ဘယ္မလဲ လမ္းျပေပးပါကြယ္…

အဲဒါလဲ..သုခမိန္လိႈင္ပဲ ေရးျပီး ေမဆြိဆိုခဲ့တာ။ တကယ္ပဲ.. ဘယ္မွာလဲ.. က်မတို႔အိမ္။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ က်မတို႔က အိမ္လို႔ သမုတ္တဲ့ နားခိုရာေလးေတြမွာ ေနေနၾကရ၊တိုက္အိမ္။ သစ္သားအိမ္။ ဓနိမိုးထရံကာအိမ္။ အဲဒါ အိမ္ေတြေပါ့။အိမ္လို႔ ေခၚတာေပါ့။


ျမန္မာျပည္နယ္စပ္၊ ျမ၀တီတံတားေအာက္ ေရလည္ကၽြန္းေလးေပၚက လူေတြအတြက္ေတာ့ ၀ါးၾကမ္းခင္းနဲ႔ ပလပ္စတစ္မိုးထားတဲ့ တဲကေလးက အိမ္ပဲ။ထြန္းအိျႏၵာဗို အိမ္မွာေတာ့ ေခြးအိမ္က ၁၅ေပပတ္လည္ တိုက္ခန္းတစ္ခန္းလို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။နယ္စပ္ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာေတာ့ ၀ါးၾကမ္းခင္းထရံကာျပီး တံခါးမရွိတဲ့ တဲတန္းလ်ားက အိမ္ေပါ့။ခု.. စစ္ေျပးလာရတဲ့ ကရင္ဒုကၡသည္၂၀၀ေက်ာ္ကို ထိုင္းအာဏာပိုင္ေတြက ေနခြင့္မေပးႏိုင္လို႔ အိမ္ျပန္ပို႔မတဲ့။ ဘယ္မွာလဲ အိမ္.. သူတို႔အတြက္ေတာ့ အဲဒီအိမ္ဆိုတာက သတ္ကြင္းပဲ။ သူတို႔ ခမ်ာ သတ္ကြင္းဆီ ျပန္သြားၾကရမွာတဲ့။
အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းမွာ၊အိႏၵိယမွာ၊တရုတ္မွာ..ကမၻာတလႊားမွာ ဗမာျပည္က လူမ်ိဳးအစံု..။
အဲဒီမွာ အိမ္ေတြရွိိေနျပီလား..။ေလာေလာဆယ္..က်မအပါအ၀င္ လူေတြအမ်ားၾကီး ႏိုင္ငံမဲ့..။ အိုးအိမ္မဲ့...။ ျပီးေတာ့၊ က်မအျမဲပူေနတာ အနာဂတ္တဲ့။ေသခ်ာတဲ့ အိမ္ကေလးတလံုးတဲ့။သားသမီးေတြရဲ႔ အနာဂတ္အတြက္တဲ့။ႏိုင္ငံတခုေတာ့ ရွိသင့္တယ္ ထင္တယ္တဲ့။ ဒါေတာင္..ေလာေလာဆယ္ေနေနရတာ မိုးလံုေလလံု..အတန္သင့္ အျပည့္အစံု..။
က်မ ဒီဘက္ေရာက္ကာစ....ကေလးမေလးတစ္ေယာက္.. က်မေတြ႔ဖူးခဲ့တာ။သူ႔အသက္ ခုမွ ၁၉ႏွစ္။ ပညာေရးမွာသိပ္ေတာ္တာပဲ။သိပ္လဲ ၾကိဳးစားတယ္။သူကေလးက က်မကို ေျပာျပတယ္။ သူ႔ဘ၀မွာ တခါမွ အိမ္နဲ႔ မေနခဲ့ရဖူးဘူးတဲ့။အန္တီသိလား..ရြာပုန္းရြာေရွာင္ဆိုတာတဲ့။ အင္း..ၾကားဖူးတယ္ေပါ့..။ (ဒါေတာင္ က်မက ကရင္ျပည္နယ္မွာ ၅ႏွစ္နီးပါးေနဖူးလို႔သာ။ ျမိဳ႔ျပကလူေတြဆို မသိၾက)အဲဒီလို ကေလးမေလးတသက္ ေနခဲ့ရတာ။တခါတေလ သစ္ပင္ေအာက္ေတြက အိမ္..။ တခါတေလ..ငွက္ေပ်ာေတာအုပ္ေတြက အိမ္..။ တခါတေလ..ေက်ာက္ဂူေတြ.. ေတာင္နံရံေတြက အိမ္..တဲ့။ က်မစိတ္ထဲ လက္ရွိ ကိုယ္ေနေနဆဲ ယာယီဆိုတဲ့အိမ္နဲ႔ ယွဥ္ေတြးျပီး ရွက္ရြ႕ံအားနာသြားခဲ့ဖူးပါတယ္။


ေနာက္တခါ… ဒုကၡသည္စခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ႏွင္းမႈန္ေတြၾကားထဲ ေတာင္နံရံ ေနာက္ခံနဲ႔ တဲတန္းရွည္ေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ရင္း က်မလႊတ္ကနဲ လွလိုက္တာလို႔ ေျပာမိသြားပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဘးမွာရပ္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္က ၾကားေတာ့ ရယ္ျပီး အမေလး...အမရယ္.. ရက္စက္လိုက္တာတဲ့။


သစ္ေကာင္းအိမ္ကေတာ့ေရးတယ္..
ဒုကၡတဲ့...
အေ၀းကၾကည့္ေတာ့လဲ ရသေပါ့…တဲ့။


ထက္မိုးကက်ေတာ့
ႏိုင္ငံျခားသားက ဒုကၡသည္စခန္းကိုလာျပီး
ဒုကၡသည္က ႏိုင္ငံျခားကိုသြားတယ္၊
ငါတို႔က အသနားခံရမွာလား..
သနားရမွာလား..
အေဟာင္းကို အေကာင္းလုပ္ေပးလဲ
အလွဴရွင္ျဖစ္တတ္တာပါပဲ…။ လို႔ ေျပာတယ္။

သစ္ေကာင္းအိမ္ကေတာ့ က်မကို စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္ႏို္င္ေနက် ကဗ်ာဆရာပါပဲ။ သူကေျပာေသးတယ္…။
မေတာ္တဆဆိုတာ
ဒုလႅဘတရားျဖစ္ရဲ႕။
ဘ၀ဟာ
လူသားတဦးနဲ႔ တေယာက္
ရင္ထဲက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို
ခင္းက်င္းျပသရာ နယ္ေျမတခုပဲ ျဖစ္သင့္တယ္…။ … တဲ့ေလ..။

ကဲ.. လူျဖစ္ရတဲ့ ဒုကၡ ထဲ ..က်မတို႔…ဘယ္လိုနယ္ေျမ..ဘယ္လိုအိမ္မွာ ဘယ္လိုေနၾကမွာလဲ..။

ေမျငိမ္း(၁၀ဇြန္)

အညႊန္း…
ကိုပု (ပထဇ)ေရ..
ကိုပုရဲ႕ ေပ်ာ္စရာပူေဖာင္း….. ကို ဖတ္ျပီးေတာ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္ စာမေရးႏိုင္ဘဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ခု ဒီ အိမ္..ကိုေရးျဖစ္တာ ကိုပုဆီကရတဲ့ inspiration ေၾကာင့္ပါပဲ။
ေနာက္တခါ က်မရဲ႕ သားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ Monster of Rock ကလဲ ျပန္အစေဖာ္ေပးတာမို႔ ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။အဲဒီအတြက္ ေက်းဇူး……

က်မ နဲ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္

ကိုယ့္ေျမအေၾကာင္းျပန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ က်မလြမ္းလြမ္းတတ ျဖစ္ရတဲ့အထဲမွာ လဘက္ရည္ဆိုင္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရပါပါတယ္။လဘက္ရည္ဆိုင္ဆိုရင္ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔သာ သက္ဆိုင္တယ္လို႔ ယူဆထားၾကတဲ့ ေခတ္(၁၉၈၀ တ၀ိုက္)ေလာက္မွာကတည္းက က်မကေတာ့ အေဖရဲ႕ေခတ္မီမႈေၾကာင့္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တဲ့အခြင့္အေရးရခဲ့ပါတယ္။ ေရႊၾကည္ေအးဆိုင္၊ဦးခ်စ္ဆိုင္၊ ဘားလမ္းမုတ္ဆိတ္…အေဖနဲ႔ လိုက္လိုက္ထိုင္။ ေနာက္ေတာ့ က်မ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့လဲ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျပီး ေထြရာေလးပါးေျပာရ၊ သီခ်င္းနားေထာင္ရတဲ့ အရသာကို က်မက စြဲစြဲလမ္းလမ္း။ က်မတက္ရတဲ့ ၾကည့္ျမင္တိုင္ေကာလိပ္ (RC-3) မွာက ေက်ာင္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ ထိုင္စရာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းလဲ မရွိလွေတာ့ လိႈင္(RC-2) ထဲ သြားသြားထိုင္ရတာ။အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းေနာက္ဘက္က အေဆာင္ကင္န္တီးကို က်မသိပ္သေဘာက်တာ။ တကယ္က ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ေနပူပူကြင္းျပင္ထဲ ဓနိမိုးထရံကာတဲေလးေတြ။ အဲဒီဆိုင္တန္းေလးကိုဘယ္သူကနာမည္ေပးလိုက္မွန္းမသိဘူး။ ဗကပကင္န္္တီးလို႔နာမည္တြင္ေနတာ။ ေတာထဲက ဗကပ စခန္းနဲ႔ တူလို႔တဲ့။
က်မကေတာ့ အဲဒီ စားေသာက္တန္းေလးကို စြဲလမ္းလြန္းလို႔ ၀တၳဳေတြထဲ ခဏခဏထည့္ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။

ေျပာရရင္ေတာ့ က်မရဲ႕ ၀တၳဳေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကဗ်ာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲဒီမွာလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ရင္း.. ကုန္ၾကမ္းေတြ ရခဲ့တာ။ေနာင္..ဆရာမ ျဖစ္ေတာ့လဲ လိႈင္မွာပဲမို႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္အထိုင္မပ်က္ခဲ့။ တပည့္ေတြကို ကုန္ၾကမ္းလုပ္၊ ကဗ်ာေတြ ၀တၳဳေတြ ေရး..။ အသည္းကြဲကဗ်ာ..အလိုမျပည့္ကဗ်ာေတြက အမ်ားစုေပါ့။

ေက်ာင္းသူအၾကီးပိုင္းဘ၀ မိန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ ဦးခ်စ္ဆိုင္ရဲ႕ ငွက္ေပ်ာေတာအုပ္ေလးက က်မေနရာပဲ။ ျပီးေတာ့ ေတာင္ငူေဆာင္နေဘးက ေတာင္ပိႏၷဲပင္ေအာက္က အရွည္ၾကီး လက္ဘက္ရည္ဆိုင္။ အဲဒီမွာလဲ က်မ ၀တၳဳေတြ ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့။ျပီးေတာ့ ဆရာၾကီးေတြရဲ႕ စကား၀ိုင္းေတြထဲ ေငးေမာရင္း … ။
အဲဒီအခါမွာေတာ့ စာေတြထဲမွာ လက္ေတြ႔ဘ၀ေတြ ပါလာခဲ့ျပီ။

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ေလာဘၾကီးတဲ့ က်မကေတာ့ အဲဒီတုန္းက ေနခဲ့တဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္၀င္းထဲမွာဆိုလဲ ေမတၱာေပါင္းကူးနဲ႔ ေႏြးေအးက က်မရဲ႕ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြေပါ့္..။

ေနာက္ေတာ့.. စာမ်က္ႏွာေပၚက စာေရးဆရာဘ၀က်ေတာ့ ေက်ာ္ၾကားလွတဲ့ ေလထန္ကုန္းက က်မရဲ႕ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ျဖစ္လာျပန္တာေပါ့။ ေက်ာင္းအားရက္ စေနဆို ေလထန္ကုန္းမွာ အထူးအေထြ
ခ်ိန္းစရာမလိုဘဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုၾက..ျငင္းၾက ခုန္ၾက ရန္ျဖစ္ၾက ျပန္ခ်စ္ၾက။တခါတေလ စိတ္ညစ္၊ စိတ္ရႈပ္ျပီး က်မ အိမ္ျပန္။ဒါေပမဲ့.. ေနာက္တပတ္ စေနဆို.. အမိန္႔ခ်ခံထားရသလို.. ေလထန္ကုန္းဆီ ေျခလွမ္းျမဲ။အဲဒီ ၊ လမ္းေဘးက ေျမာင္းပုပ္ေစာ္ ..တခါတေလ အိမ္သာနံ႔ေတာင္ ရတတ္ေသးတဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးလဲ .. က်မ စြဲလန္းခဲ့ရတာပါပဲ။

ဒီေတာ့ ..ခု..သူမ်ားေျမေပၚမွာ က်မ တမ္းတမ္းတတ လိုက္ရွာျဖစ္တာကလဲ၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ပါပဲ။ ဗမာျပည္ကို တူေအာင္ ဘယ္လိုတုတု မတူႏို္င္တာကေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ယဥ္ေက်းမႈပါပဲ။ လက္ဘက္ရည္ေသာက္ရင္း ဘာသာစကားတူသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေတြေျပာရမယ့္ ေနရာကေလး….။ ဘယ္မွာ ရွိမလဲ။
တေန႔.. အလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ခ်ိန္းလို႔ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ကို က်မ ေရာက္သြား ခဲ့ပါတယ္။ ဇင္းမယ္ရဲ႕ ျမိဳ႕ထဲလမ္းမတေနရာက Wawee ေကာ္ဖီဆိုင္။ ေကာ္ဖီကေတာ့ အခါတိုင္း က်မ
ထိုင္ေနက် ၀ါ၀ီေကာ္ဖီဆိုင္တိုင္းမွာ ရတဲ့ ေကာ္ဖီအရသာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ေနရာေလးကေတာ့ က်မကို တခ်ီထဲနဲ႔ အမိဖမ္း ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီဆိုင္ေလးေပါ့

ဦးခ်စ္ဆိုင္က ငွက္ေပ်ာေတာအုပ္ေလးကို ခ်စ္တဲ့က်မ၊ ေတာင္ပိႏၷဲပင္ရိပ္နဲ႔ ၀ါးရံုရိပ္ေတြကို ႏွစ္သက္တဲ့က်မ.. ဒီဆိုင္ေလးကို စြဲပါျပီ။ ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔မ်ားအတူထိုင္ရင္း ေကာ္ဖီေသာက္္ျပီး စကားေတြ ေျပာလိုက္ရရင္ဆိုတဲ့ အေတြးကလဲ ဖိစီးလာပါတယ္။အဲလိုနဲ႔.. က်မရဲ႕ ရွားရွားပါးပါးရွိ္လွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕နဲ႔ က်မရဲ႕ဆံုရပ္က အဲဒီေကာ္ဖီဆို္င္ေလး ျဖစ္သြားတယ္။အဲဒီေကာ္ဖီဆို္င္ထဲ တေမ့တေမာ ထိုင္ရင္း စကားေတြေျပာ.. တခါတေလ က်ေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ ဟိုေငးဒီေငးထိုင္ေတြး။

ဒီလို သစ္ရိပ္ေတြေအာက္မွာ

ဒါနဲ႔ပဲ.. ဆရာဂ်မ္း (ဦးတင္မိုး)လာေတာ့ အဲဒီဆိုင္ေလးဆီေခၚသြားလိုက္ေတာ့ ခံစားခ်က္ တူသူေတြမို႔ က်မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတိုင္း ဆရာက အဲဒီဆိုင္ေလးကို ခ်စ္သြားျပီ။ က်မတို႔ ဘာသာစကားတူသူေတြ ေလးငါးေယာက္ အခ်ိန္အရယူျပီး အဲဒီဆိုင္ေလးဆီ ခဏခဏ ခ်ီတက္ အလြမ္းေျဖၾက။ဆရာဂ်မ္းက ေျပာတယ္.. ၀ါ၀ီမွာ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္တာ အဓိက မဟုတ္ဘူး.. ေနရာေလးကို ေသာက္ခ်င္တာတဲ့၊

ဒီေနရာေလးမွာ ဆရာဂ်မ္းနဲ႔ က်မတို႔တေတြ ထိုင္ေနက်

ဟိုးတေလာေလးတုန္းကလဲ ့ ျမန္မာ့လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ဆိုတဲ့ အင္တာနက္ထဲက ျငင္းစရာခုန္စရာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲ ေန႔တိုင္းထိုင္လို႔။ ေပ်ာ္လိုက္စိတ္တိုလိုက္ရယ္လိုက္…တကယ့္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္။ ဘာမွန္းမသိဘဲ သူ႔ဆီသြားမရဘဲ ျဖစ္ေနေတာ့ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ေနရတာေတာင္ တစ္ခုခုလိုေနသလိုလို..။

ဒီေတာ့မွ က်မ စဥ္းစားမိတယ္။
ဟုတ္သား.. က်မ တေလွ်ာက္လံုး စြဲစြဲလမ္းလမ္း ေသာက္ခဲ့တာ လက္ဘက္ရည္ေတြမွ မဟုတ္ဘဲ.. ေနရာေတြကို ေသာက္ခဲ့တာပဲေနာ္..။ ခ်စ္တဲ့သူေတြ ရွိတဲ့ေနရာ.. ခ်စ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ရွိတဲ့ေနရာ.. ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ရွိတဲ့ေနရာ…..။ျပီးေတာ့ ခ်စ္တဲ့ ေနရာေတြ။ က်မေသာက္ခဲ့တာ… ေနရာမ်ားစြာ…။ ခုထိလဲေနာက္ထပ္ဘယ္ပဲေရာက္ေရာက္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြကိုေတာ့ ေသာက္ခ်င္ေနေသးတာပါပဲ။

ေမျငိမ္း(၇ဇြန္)

အခ်စ္ကိစၥ

မေန႔ကတင္တဲ့စာကို ခ်စ္စိတ္လို႔နာမည္ေပးျဖစ္ေတာ့ ခ်စ္စိတ္ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ဒီေန႕ဆက္ေတြးေနမိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့၊ခ်စ္စိတ္ဆိုတာကိုက အင္မတန္သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ရွိတဲ့ စကားလံုးေလးပါ။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲအခ်စ္၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာေတြ ဒီဘက္ေခတ္ထဲမွာရွားပါးလာေနျပီလားဆိုတာကိုပါ ဆက္ေတြးမိသြားရင္းနဲ႔ပဲ အခ်စ္ ဆိုတာကို က်မ သတိရသြားပါတယ္။

ျပည္တြင္းမွာတုန္းကက်မလံုးခ်င္း၀တၳဳေတြ၊ကဗ်ာေတြေရးတဲ့အခါ အမ်ားစုကအခ်စ္၀တၳဳေတြျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း ကိုယ္စြဲစြဲလန္းလန္းၾကိဳက္ေလ့ရွိတာကလဲ အခ်စ္၀တၳဳ၊အခ်စ္ကဗ်ာ၊အခ်စ္သီခ်င္းေတြပါပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ က်မ သူငယ္ခ်င္း မင္းထက္ေမာင္နဲ႔အတူ စီစဥ္ျပီး ကဗ်ာဆရာ၉၈ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ကဗ်ာ ၉၈ပုဒ္ကို ၁၉၉၈မွာ ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက တိုင္းျပည္ထဲမွာ လူေတြအနာဂတ္ေပ်ာက္ေနတာမ်ိဳး စၾကံဳလာေနၾကရျပီ။ အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြ ၾကားထဲမွာ ေငြေၾကးကသာအေရးၾကီးဆံုးဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္လာေနျပီးေတာ့ ကိုယ္က်င့္တရား..ေမတၱာတရား.. အနုပညာ နဲ႔ အခ်စ္ဆိုတာေတြ ေမွးမွိန္စျပဳလာေနတာကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။အထူးသျဖင့္.. ၉၆ ေက်ာင္းသား လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ေတြ ရက္ရွွည္ပိတ္ထားျပန္တဲ့ အခ်ိန္မို႔ လူငယ္ေတြၾကားမွာ စိတ္ေလလြင့္မႈလိႈင္းေတြ ရိုက္ခတ္ အားေကာင္းေနတဲ့အခ်ိန္။ျပီးေတာ့ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ေတြၾကားမွာ စီးပြားေရးျပႆနာ၊ အလုပ္လက္မဲ့ျပႆနာေတြမ်ားလာတဲ့အခ်ိန္။

အဲဒီ ၁၉၉၆ေနာက္ပိုင္းကာလတ၀ိုက္တုန္းက က်မပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘိန္းျဖဴစြဲတဲ့လူငယ္ေတြ၊ ရာဘ လို႔ေခၚတဲ့ စိတ္ၾကြေဆးတမ်ိဳးစြဲေနတဲ့ လူငယ္ေတြမ်ားလာတယ္။စစ္အစိုးရရဲ႕ စနစ္တက်ဖ်က္ဆီးမႈေအာက္မွာ မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔အရက္ေသစာဟာ အင္မတန္ေပါတဲ့ေဖ်ာ္ေျဖေရးပစၥည္းေတြလို ျဖစ္လာေနတယ္။အဲဒီအခ်ိန္.. မိန္းကေလးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ခ်စ္သူေတြ ၊ အိမ္ေထာင္ဘက္ေတြကို အဲဒီ မူးယစ္ေဆးေတြ၊ အရက္ေသစာေတြနဲ႔ ယွဥ္ျပိဳင္ျပီး ခ်စ္ေနၾကရတယ္။အဲလိုပဲ မိဘေတြ၊ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြဟာလဲ သူတို႔သားခ်င္းေတြကိုမူးယစ္ေဆး ေတြ အရက္ေသစာေတြဆီကေန ျပန္လုယူေနၾကရတယ္။

အရင္ေခတ္ေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ အဲဒီကာလအပိုင္းအျခားမွာ လူငယ္အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကို မူးယစ္ေဆးေတြနဲ႔ လဲေနၾကတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ မိသားစုဘ၀ေတြ၊ ခ်စ္သူဘ၀ေတြဟာ မူးယစ္ေဆးေၾကာင့္ ယိုယြင္းလာေနတယ္။ (က်မကိုယ္တို္င္ရဲ႕ လက္ေတြ႔ဘ၀ အပါအ၀င္…)။ စိတ္က်တယ္ဆိုတဲ့စကားလံုးကို အသံုးမ်ားလာၾကတယ္။

အဲဒီအခါ…အခ်စ္ေတြဟာေပါ့ပ်က္ပ်က္ျဖစ္လာတယ္၊ပ်က္စီးလာေနတယ္။ေသခ်ာတာကေတာ့.. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ရဲ႕ မြန္ျမတ္လွတဲ့ တန္ဖိုးေတြ က်ဆင္းလာတာပါပဲ။ ဒါဟာ အနာဂတ္ကာလရဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စိတ္ပူစရာ လို႔ က်မ ခံစားရပါတယ္။

ေရွာလမုန္သီခ်င္း အခန္းၾကီး၈အခန္းငယ္၆(ေရွာလမုန္၈း၆)
က်မကို ကိုယ္ေတာ္၏ႏွလံုးေပၚမွာ တံဆိပ္ခတ္ေတာ္မူပါ။
လက္ရံုးေတာ္ေပၚမွာ တံဆိပ္ခတ္ေတာ္မူပါ။
အေၾကာင္းမူကား..
ေမတၱာသည္ ေသျခင္းႏွင့္အမွ် တန္ခိုးၾကီးပါ၏။
ခင္ပြန္းကို မယံုေသာစိတ္သေဘာသည္ မရဏႏို္င္ငံႏွင့္အမွ် ခက္ထန္ပါ၏။
သူ၏အရွိန္သည္ မီးအရွိန္၊လွ်ပ္စစ္အရွိန္ျဖစ္ပါ၏။

ဒါနဲ႔ပဲ က်မ.. အခ်စ္ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက..က်မေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ..

အေရာင္ဆြံ႔

ရင္ထဲ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္နာက်င္
ေၾကကြဲတမ္းတ ေန႔မ်ား ညမ်ား
တရြတ္တိုက္ ေမ်ာပါ ေရြ႕လ်ား
ေျပးလႊားလာၾကသမွ် ဓါးသြားလွံခ်က္ေတြ
ငိုေၾကြးတိုင္တည္ရာ ေကာင္းကင္ျပင္ျမင့္မား
အေ၀းၾကီးကသူ႔ဆီ
ႏွလံုးသားကို ခိုစီးလို႔ လိုက္ပါသြား
ျမင္ရဲ႕လားအခ်စ္ေရ..
မင္းအနားက အရိပ္တစ္ခုကို
အဲဒါ ..ရူးသြပ္ေနတဲ့ ၀ိဥာဥ္
မင္းစြန္႔ပစ္ထားတဲ့ ဆံတစ္ပင္..
မင္းလက္ခံမယူရဲတဲ့ သစ္တစ္ပင္..
မင္း ျဖတ္ေတာက္ခုတ္ထစ္ရမယ့္ ႏြယ္တစ္ပင္။ ။

က်မစိတ္ထင္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ ျမန္မာျပည္က လူငယ္ေတြရဲ႕အနာဂတ္ေတြ အထိပါးအခံရဆံုး အဖ်က္ဆီးအခံရဆံုးအခ်ိန္ေတြပါပဲ။ အဲဒီကာလမွာ ဇနီးမယားေတြ၊ ခ်စ္သူေတြ၊ မိဘသားခ်င္းေတြဘက္က အဆံုးအရႈံး မ်ားခဲ့ပါတယ္။

ေမျငိမ္း(၆ဇြန္)

ခ်စ္စိတ္

ဇင္းမယ္တဲ့။
နာမည္ေလးကိုက ဆြတ္ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕ႏို္င္ေနတဲ့ ျမိဳ႕။
ဲ့က်မအတြက္ေတာ့..ဇင္းမယ္ဆိုတာက သိပ္ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေနတဲ့ နာမည္ပါ။
ဇင္းမယ္ဆို ညိဳတဲ့ျမိဳ႔မွာဆိုတာကို ေညာင္ရမ္းေခတ္အိုင္ခ်င္းေတြထဲ ေတြ႔ခဲ့ဖူး။
အထူးသျဖင့္ ေတာင္တြင္းရွင္ျငိမ္းမယ္ရဲ႕ အိုင္ခ်င္းေတြထဲမွာ။

ဇင္းမယ္ကို လူအေတာ္မ်ားမ်ားက သိပ္လွတယ္တဲ့။
အင္း.. က်မလဲ အဲသလိုပဲ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။
ဇင္းမယ္ဟာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ တင့္တင့္တယ္တယ္ရွိလွတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးပါ။
ကဗ်ာဆရာၾကီး(ဦး) တင္မိုးစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့
ဇင္းမယ္ဟာ ဗမာေတြအတြက္ေတာ့
မႏၱေလးနဲ႔ ေမျမိဳ႕ကို အလြမ္းေျပေစတဲ့ ျမိဳ႕ေပါ့။

မႏၱေလးလို က်ဳံးနဲ႔..ေမျမိဳ႕ရာသီဥတုဆန္ဆန္ရိွျပီး ပန္းမ်ိဳးစံုေ၀တဲ့ျမိဳ႕။
ျပီးေတာ့ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ရတဲ့ျမိဳ႕။

ရာဇ၀င္မွာေတာ့ ဗမာက သူ႔ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ႏို္င္ခဲ့သတဲ့။
တခ်ိဳ႕က ဒါကို ဂုဏ္လုပ္ၾကတယ္။
က်မကေတာ့ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္
မတရားမႈကို တိုက္ယူရတဲ့ စစ္မ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ နယ္ပယ္ခ်ဲ႕ထြင္လိုစိတ္ေတြေၾကာင့္တိုက္ၾကတဲ့က်ဴးေက်ာ္စစ္ကိုေတာ့
မတရားစစ္လို႔ ခံယူျပီး မုန္းတီးပါတယ္။

က်မကေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ခိုလႈံရင္း သူ႔အေပၚ
ဗမာျပည္ရဲ႕ က်ဴးေက်ာ္ေစာ္ကားခဲ့ဖူးသမွ်အတြက္ အားနာေနမိတယ္။
သူကေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ ဗမာျပည္က လာလာသမွ် လူမ်ိဳးမေရြးဘာသာမေရြး
လူဆိုးလူေကာင္းမေရြးကို ရင္ခြင္ထဲ ထည့္ပိုက္ထားရတာပါ။

စဥ္းစားၾကည့္ရင္ေတာ့ သူ႔ခမ်ာလဲ ရင္တမမရွိမွာ။ဒါေၾကာင့္ပဲ ထင္ပါရဲ႕။ သူကလဲ
တခါတေလမွာေတာ့ ဗမာေတြကို နဲနဲ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ကိုင္တြယ္တတ္တယ္။
( မိဘကို အထင္ေသးတာေၾကာင့္ သားသမီးကို ေစာ္ကားရဲတာလဲ ပါတယ္လို႔ က်မေတာ့ ထင္တာပဲ။တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ မိဘနဲ႔ တူတဲ့သူေတြက မေကာင္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္
ရလာတဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြ.. ျဖစ္မွာ)

ဇင္းမယ္မွာ..
ေတာင္တန္းေတြ.. ဘုရားေစတီပုထိုးေတြ..ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြနဲ႔၊
လယ္ကြင္းေတြ..သစ္သီး၀လံႅ သစ္ပင္ပန္းမာလ္ေတြ..
ခုဆို ဗမာျပည္ဇာတိ ပိေတာက္ေတြ ငုေတြ ခေရေတြပါ ဇင္းမယ္ကို ေရာက္လာျပီ။

ဒါေပမဲ့ က်မစိတ္ထဲ ဇင္းမယ္ကို မခ်စ္ခဲ့ေသးပါ။
အေနာက္တိုင္းမ်က္ႏွာျဖဴေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ ဒီျမိဳ႕ေလးက ေနခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္ေပမဲ့
က်မကေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ေလာက္မွ လွတယ္မထင္.. ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္မထင္။
က်မတို႔ဆီမွာေရာ.. အင္းေလး ကေလာတ၀ိုက္..ပုဂံေညာင္ဦးတ၀ိုက္..ငပလီ ေခ်ာင္းသာ..ကခ်င္ျပည္က ျမစ္ဆံုေဒသ..ေမျမိဳ႕က ခ်ယ္ရီေတြ.. ဘားအံျမိဳ႕နားက သံလြင္ျမစ္တေၾကာ ကိုမ်ား ေရေၾကာင္းအတိုင္း ဆင္းသြားရင္ ၀န္းက်င္အလွက လူတိုင္းကို ဖမ္းစားႏိုင္တာ။ အဲလိုေနရာမ်ိဳးေတြက်မတို႔ တိုင္းျပည္မွာ.. အမ်ားၾကီး ။ဒီေတာ့ျဖင့္ ဇင္းမယ္က က်မကို ဘယ္ေလာက္မွ သိသိသာသာ မဖမ္းစားႏို္င္ခဲ့။

ဒါေပမဲ့.. အဲဒီဇင္းမယ္ကို တၾကိမ္မွာေတာ့ က်မ ရင္ခုန္သြားခဲ့ရပါတယ္။
ဇင္းမယ္ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ေတာင္ေပၚဘုရား ဒြိဳင္စူထက္ ကို သြားဖူးတုန္းကေပါ့။
ဒိြဳင္စူထက္ဘုရားက က်မေနခဲ့တဲ့ ေမာ္လျမိဳင္က က်ိဳက္သံလံႅဘုရားနဲ႔ တူလွပါတယ္။
အဲဒီမွာ က်မ ရင္ထဲ က်မ ၅ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေနခဲ့တဲ့ ေမာ္လျမိဳင္ကိုလြမ္းစိတ္နဲ႔
ေၾကေၾကကြဲကြဲျဖစ္ေနမိပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ က်မကို စိတ္လႈပ္ရွားသြားေစတဲ့ ျမင္ကြင္းက က်မေရွ႕ေရာက္လာတာ။

ဘုရားရင္ျပင္မွာ အင္ၾကင္းပန္းေတြ ေၾကြေနတဲ့ ျမင္ကြင္း..။
တဖြဲဖြဲေၾကြလက္စ ျမင္ကြင္း...။

က်မရင္ထဲ တလွပ္လွပ္ခုန္လာတယ္။ အင္ၾကင္းဟာ က်မ သိပ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ပန္း..
က်မ ၾကည္ညိဳေလးျမတ္လွတဲ့ ဗုဒၶ ကို အင္းၾကင္းပင္မွီျပီး ဖြားခဲ့တာေၾကာင့္ေရာ..
အင္ၾကင္းပြင့္ရဲ႕ ဆန္းတဲ့ ခမ္းနားတဲ့ သႏၱာန္ေၾကာင့္ေရာ..
က်မက အင္ၾကင္းပန္းကိုေတြ႔ရင္ ရင္ခုန္တယ္။
ျပီးေတာ့ အင္ၾကင္းက ေတြ႔ရခဲတဲ့ ပန္း..။
ဒါနဲ႔ပဲ..အဲဒီ ညေနမွာမွ ..
ဇင္းမယ္ကို က်မက ရင္ခုန္သြားေတာ့တာ။
ကိုယ္မွီခိုေနရတဲ ့ျမိဳ႕ကေလးကိုအဲဒီေတာ့မွပဲ ခ်စ္ရေကာင္းမွန္း နဲနဲသိသြားတာ။ ျပီးေတာ့..အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာမွပဲ
ဇင္းမယ္က ပိုျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းလာတယ္လို႔ ျမင္လာပါတယ္။
အဲဒီအခါမွာေတာ့... ဇင္းမယ္ကို က်မ ထပ္တခါ အားနာခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

ၾကည့္ပါဦး..သူ႔ရင္ခြင္မွီျပီး က်မ သူ႔ကို ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေစာ္ကားေနမိခဲ့တာ။
အေသးအဖြဲေလးေပမဲ့လဲ အားနာစရာ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ဆက္စပ္ျပီး က်မ..ေတြးမိတယ္။

တစံုတရာအေပၚ ေက်းဇူးမသိစြာ ေစာ္ကားသလို ျပဳမူမိတာေတြကို
လူတိုင္းသာ သတိထားမိၾကမယ္ဆိုရင္..
ျပီးေတာ့ ခ်စ္စိတ္နဲ႔ ခံစားတတ္ၾကမယ္ဆိုရင္...
ေလာကၾကီးက ဘယ္ေလာက္မ်ား ပိုျပီး လွလာလိုက္မလဲလို႔…။

ေမျငိမ္း(၅၊ဇြန္)

အမွန္နဲ႔အမွား

အမွန္တရားမွာ
အျဖဴေရာင္ ဦးေခါင္းတလံုးရွိခဲ့တယ္။
အမွားကေတာ့
အဲဒီဦးေခါင္းရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကို ေဖာက္စားျပီး
ပဥၥလက္အတတ္နဲ႔ ဖုတ္သြင္းထားခဲ့တယ္။

အမွန္တရားဟာ
ဦးေႏွာက္မပါတဲ့ သူ႔ဦးခြံနဲ႔
သိကၡာေတြအဖတ္ဆယ္ရင္း
အမွားရဲ႕ စားၾကြင္းစားက်န္ေတြထဲ
ေခြး၀ဲစားတစ္ေကာင္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။

အမွန္တရားဟာ
ႏွစ္ခ်ဳိ႕အဘိဓမၼာေဟာင္းေတြနဲ႔
ဂႏၱ၀င္သစ္ပဲ့တင္ေစရင္း
အမွားရဲ႕ေခတ္ေပၚဗန္းစကားေၾကာင့္
ေလဟာနယ္ေတြသာ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့တယ္။

အမွန္တရားဟာ
ေလာကရဲ႕သဘာ၀ေရစီးေၾကာင္းထဲ
အျပင္းစားစိတ္ကူး၊အိပ္မက္ေတြ
ေပါေလာေမ်ာပါခဲ့။
အမွားရဲ႕အဖတ္ဆယ္တင္မႈေၾကာင့္
အမွ်င္မျပတ္တဲ့ အသက္ရွဴေငြ႔ေတြ
ေသြးသားယိုစိမ့္ ခ်ိနဲ႔လာခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔
အမွန္တရားဟာ
အမွားကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ရႈံးနိမ့္ျခင္းေၾကာင့္
အမွားကို အထင္ၾကီးစြာနဲ႔
အမွားကို အမွန္ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။

အမွားကေတာ့
အမွန္တရားကို ထိပ္ပုတ္ေခါင္းပုတ္လုပ္ျပီး
အမွန္တရားရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမႈကို ကဲ့ရဲ႕ရင္း
အမွားေတြ ဘယ္လိုေအာင္ျမင္လာရတယ္ဆိုတာ
အခန္႔သားရွင္းျပေနေလရဲ႕။

ေနဆူးသစ္

(၁၉၉၄၊ဇန္န၀ါရီလထဲ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ ထုတ္ခဲ့တဲ့
တမိုးထဲေအာက္မွာ လက္ကမ္းကဗ်ာစာအုပ္မွ)

အဲဒီကဗ်ာေလးဟာ ၈၈ ေနာက္ပိုင္း လူငယ္ေတြရဲခံ့စားခ်က္ပါပဲ။
လူငယ္ဆိုေတာ့လဲ အယူအဆျပင္းထန္မယ္။
အျမင္ေတြ ရဲမယ္။ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာက ဒါ ေခတ္ျပိဳင္ခံစားမႈ။
တကယ့္ေလာကထဲက မ်က္ေမွာက္အေျခအေနကို ထင္ဟပ္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္။
ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္ထဲမွာ တကယ္ ထြန္းကားစျပဳလာေနတဲ့ ျပႆနာ…။

က်မ ဖတ္ဖူးတဲ့ စကားတခြန္းရွိပါတယ္..
အမွန္တရားက အိမ္ျပင္ထြက္ဖို႔ ေျခလွမ္းျပင္ေနတုန္း
အမွားက ကမၻာတပတ္ ပတ္ျပီးေနျပီဆိုတာ။

ဒါေပမဲ့ ..ေနာက္တခုလဲ ရွိပါေသးတယ္။

အမွားကို လူတစ္ေထာင္ေျပာေသာ္လဲအမွန္ျဖစ္မလာ။
အမွန္ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္တည္းကေျပာေသာ္လဲ
အမွန္သာျဖစ္တယ္တဲ့။
(ေျပာသူေတြမမွတ္မိတာေတာ့ ခြင့္လႊတ္ပါ)

ဒါေၾကာင့္..ဘာေတြ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္
အမွန္တရားဆိုတာကေတာ့..
ဘယ္ေတာ့မွမေသ..။
ဘယ္ေတာ့မွ မရႈံး..။
ဒါ..အၾကြင္းမဲ့ သစၥာ။

တခ်ိန္ထဲမွာပဲ..
အမွားကလဲ လူေတြၾကားထဲ အခန္႕သား ထိုင္ေနဦးမွာပါပဲ..

(ထံုးစံအတိုင္း ကဗ်ာပိုင္ရွင္ကို ခြင့္မေတာင္းႏိုင္ပါ)

ဇြန္ တစ္ရက္ အမွတ္တရ

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အခ်ိန္အားလဲရ.. စိတ္ကလဲ သိပ္ပါေနေတာ့ အမ်ားၾကီးေရးခ်င္ေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဖတ္တဲ့သူေတြ အီကုန္မွာ စိုးလို႔.. နားနားျပီးေရးမွ။

ဒါေပမဲ့ … ဒီေန႔ေတာ့ အပိုင္းတိုေလး တစ္ပိုင္း ေရးခ်င္ေသးတယ္။
ကိုယ့္ကို ေမြးတဲ့လ ျဖစ္လို႔လား ဘာလားေတာ့ မသိဘူး.. က်မက ဆယ့္ႏွစ္လထဲမွာ ဇြန္လကို ၾကိဳက္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ က်မသေဘာက်တဲ့သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ ဇြန္လေမြးေတြထဲ ပါေနတာပဲ..ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္..။

ဒီေန႔ ဇြန္တစ္ရက္မွာ.. က်မ သေဘာက်တဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ပုဂၢိဳလ္ေတြထဲမွာမွ မာရီလင္မြန္ရိုး၊ ပက္ဘြန္း နဲ႔ ဟင္နရီ ကစ္ဆင္းဂ်ားကို ေမြးပါတယ္။ မြန္ရိုးကေတာ့ တကယ့္ ပံုျပင္ထဲက မင္းသမီးေလးပဲ.. သတင္းသမားေတြ အေျပာ အရေတာ့ အင္မတန္လွတဲ့ ဇနီးမယားရွိျပီး မိသားစုအေပၚလဲ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အေမရိကန္သမၼတ ဂၽြန္ အက္ဖ္ ကေနဒီကိုေတာင္ ဖမ္းစားႏို္င္ခဲ့သူဆိုပဲ။ ျပီးေတာ့ စာေရးဆရာၾကီး အာသာမီလာ.. ျပီးေတာ့… ပုရိသ အေတာ္ မ်ားမ်ား.. သူမထံမွာ နစ္၀င္ၾက.. အဲဒီကာလေတြထဲ..အင္မတန္ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ေဟာလီး၀ုဒ္ ရုပ္ရွင္ မင္းသမီး ဘ၀ထဲ လင္းလက္ေတာက္ပေနဆဲ..။ လွေန ပေနဆဲ.. သူ႔ဘ၀ကို သူကိုယ္တိုင္ အဆံုးသတ္ ပစ္လိုက္တာ..တဲ့။ (ေဒၚ)ၾကည္ေအးစကားနဲ႔ ေျပာရရင္.. ဘ၀ကို အႏို္င္နဲ႔ပိုင္းလိုက္တာ..ဆိုပါေတာ့။

ပက္ဘြန္းကလဲ သူ႔ေခတ္မွာ ဂီတဘုရင္ ပရက္စ္ေလျပီးရင္ အေအာင္ျမင္ဆံုး အဆိုေတာ္ၾကီး..။ ပ်ိဳေမေတြအၾကိဳက္.. အသံေကာင္းသေလာက္ ရုပ္ေခ်ာတဲ့ အဆိုေက်ာ္။ ဖက္ဆစ္ ဟစ္တလာနဲ႔ ဇာတိတူ ဂ်ာမန္ႏို္င္ငံသားျဖစ္ေပမဲ့ ဟင္နရီကစ္ဆင္းဂ်ား ကေတာ့ ၁၉၇၃ရဲ႕့ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ႏိုဗယ္ဆုရွင္ၾကီးပါ။ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္ထြက္ျဖစ္ျပီး ကိုလံဗီယာ တကၠသိုလ္ကေန ေဒါက္တာဘြဲ႔ ရပါတယ္။ နာမည္ေက်ာ္ ဗီယက္နမ္စစ္ကို အျပီးသတ္ေစႏို္င္ခဲ့တဲ့အတြက္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရခဲ့တာပါ။

ဇြန္လထဲမွာ အႏုပညာရွင္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးအေတြးအေခၚပညာရွင္နဲ႔ စာေရးဆရာေတြ.. စီးပြားေရး ပညာရွင္ေတြလဲ ေမြးၾကေသးတာ။ တကယ့္ကို အမ်ားၾကီး..။

အႏုပညာရွင္ အဆိုေတာ္ ရုပ္ရွင္မင္းသမီး မင္းသားေတြထဲကဆိုရင္..
Tom Jones, Susan Hayward , Dean Martin, Tony Curtis, Sir Paul McCartney, Michael J Fox, Bonny Tyler, Susie Quatro, Gorge Michael, Prince, Boy Gorge, Kris Kristofferson, Lindsay Wagner, Meryl Streep, Nicole Kidman, Johnny Depp, Cyndi Lauper, Isabella Rossellini , Paula Abdul, Lionel Ritchie, ျပီးေတာ့ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ Donald Duck နဲ႔ Garfield ကလဲ ဇြန္လေမြးေတြပဲ။ ေနာက္ေတာ့ Steffi Graf လဲ ဇြန္လဖြား။ ေနာက္ Mike Tyson လဲ ဇြန္လဖြားပဲ။

စာေရးဆရာ အေတြးအေခၚသမားစတဲ့ ပညာရွင္ေတြထဲကက်ေတာ့ …
Thomas Hardy, Alexander Pushkin, Jean Francois Voltaire , Jean-Paul Sartre, George Orwell, Pearl Buck, Professor Eric Segal,
ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလဲ..ေနာ္။ ျပီးေတာ့ က်မအၾကိဳက္ ပုဂၢိဳလ္ေတြခ်ည္းပဲ။

အထူးသျဖင့္ က်မတို႔ရဲ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္….
ျပီးေတာ့ ပါကစၥတန္က ဗင္နက္ဇာာဘူတို.. နဲ႕ ေဂ်ာ့ခ်္ဘုရွ္ (စီနီယာ)။
က်မ သေဘာအက်ဆံုးကေတာ Che Guevara နဲ႔ က်မ ေမြးရက္ တူရတာကိုပဲ။(ဒါကေတာ့ ဘာမွ မဆိုင္တဲ့ ေၾကာ္ျငာ..) တကယ္ေတာ့ Che က သတၱိခဲ..အင္မတန္ေတာ္တဲ့ မ်ိဳးခ်စ္ေတာ္လွန္ေရးသမား.. က်မက ငေပ်ာ့ ငညံ့ ဘာမွ မဆိုင္..။

တကယ္ေတာ့.. စဥ္းစားၾကည့္ရင္.. လူေတာ္ေတြ လူေကာင္းေတြနဲ႔ တစ္လထဲေမြးေတာ့ေရာ.. ဘာျဖစ္လဲ။ အေရးၾကီးတာက သူတို႔ကို အားက်တတ္ဖို႔ အတုယူႏို္င္ဖို႔ နဲ႔ သူတို႔လို ေလာကထဲ တန္ဖိုးတခုခုနဲ႔ ေနသြားႏို္င္ဖို႔သာ ၾကိဳးစားသင့္တာ မဟုတ္လား။ ခုထိကေတာ့… သူတို႔နဲ႔ က်မ လားလားမွ မဆိုင္ဆိုသလိုပါပဲ။ ခုပဲ အသက္ ၄၀ၾကီး ေတာ္ေတာ္ေက်ာ္ျပီ။ ကဲ..သူတို႔လို ေတာ္ဖို႔ကေတာ့ က်မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ကို ေခ်ာ္ေနဆဲ..။ ဒါေပမဲ့ မေတာ္ရင္ေတာင္မွ ေကာင္းဖို႔ေတာ့ အမ်ားၾကီး ၾကိဳးစားထားပါတယ္။ အဲေလာက္ဆိုရင္လဲ.. မဆိုးေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႕ေနာ္..။

ေမျငိမ္း

ဇြန္လကို ၾကိဳဆိုျခင္း

မိုးရြာေတာ့မယ္ေလ..

ေခါင္းငံု႔ေပးလိုက္ၾက
သူ႔ရဲ႕ ၾကီးျမတ္သန္႔စင္ျခင္းကို
မတုပႏို္င္သူတို႔..။
ေကာင္းကင္ဟာ
သူ႔ရဲ႕ေၾကကြဲမႈကိုေျပာင္းလဲ
ေခါင္မိုးေတြကို
ေဆးေၾကာပစ္လိမ့္မယ္။
ျပီးေတာ့မွ
က်ယ္၀န္းတဲ့အျပာေရာင္ကို ေမာ့ေသာက္
အသစ္တဖန္ေတာက္ပၾကစို႔။
(ညလယ္မိုး- သစ္ျခင္းမိုး)

ေသခ်ာတာကေတာ့
ဇြန္လဟာ..
မိုးပီပီသသ ရြာရတဲ့ဥတုလ..
ေျခာက္ေသြ႔ျမက္ေတြ ရုန္းထ စိမ္းစိုခြင့္ရတဲ့ ရာသီလ..
ေအးျမလန္းဆတ္တဲ့ ေလညွင္းကို သယ္ပိုးလာတဲ့ အခါကာလ။
ေကာင္းကင္ျပာစင္ထဲ စိတ္ကူးလြင့္ေမ်ာခြင့္ရႏိုင္တဲ့ သမယ။
အသစ္ေတြမ်ား ရွင္သန္ေမြးလာေလမလားလို႔ ေတြးေတြးေမွ်ာ္ရတဲ့ ဘ၀ေတြလဲ
အဲဒီ ရာသီထဲမွာ ရွိတယ္။

လတ္ဆတ္လမ္းသြယ္စိမ္း
အနံ႔ေဟာင္းမရွိတဲ့ ကြင္းျပင္ေတြ
ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္လိုက္တာ
ျမင္ျမင္သမွ်အစိမ္း မျမင္ရတဲ့ေလညွင္းေတာင္
အစိမ္းေရာင္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္..ငါထင္မိ
မင္းဆီမွာ ေတာင္လဲညိဳ
မင့္ဆီမွာ မိုးလဲေစြ
မင့္ဆီမွာ ပန္းလဲတင္
မိုးေငြ႔ဆြတ္ပ်ံ႕ ညေနတခြင္လံုးစိမ္းလို႔..။

ေမာင္သိန္းေဇာ္က အဲလိုေရးတယ္။
ဇြန္လဖြဲ႔ မဟုတ္ေပမဲ့ ဒါလဲ.. ဇြန္လရဲ႕ မိုးေရစက္ေတြပါပဲဲ။
အဲသလို အစိမ္း.. အဲသလို အလန္း နဲ႔ အဲသလို ပန္းေတြ..ေ၀တာ.. ဇြန္ေပါ့ ။

အဲဒီ ဇြန္မွာ…
အဲသလို ၾကည္လင္လန္းဆန္း
ျငိမ္းခ်မ္းတာခ်ည္းပဲတဲ့လား..။

မိုးညိဳညိဳ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း
လယ္ယာေျမယိမ္းက
ငါ့ညီေလးေတြ..
မျပည့္စံုမႈကို ေရးမွတ္ဖို႔
စာအုပ္ေတြလဲ မျပည့္စံုေပါ့..
ရိုးသားရဲရင့္မႈနဲ႔
ဘ၀ကိုလံုျခံဳၾက..။ (ေက်ာ္ေဇာခိုင္)

အဲဒီလို မျပည့္စံုရရွာသူတို႔အတြက္လဲ
ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ေတြ စတယ္။
ထီး..ဘိနပ္.. စာအုပ္ဖိုး.. ေက်ာင္း၀င္ေၾကး..ဆိုတဲ့အပူေတြကို
ဗမာျပည္က ကေလးမိဘေတြသာ ခံစားဖူးတာ။
ေက်ာ္ေဇာခိုင္ရဲ႔ ကဗ်ာ...ဗမာျပည္ရဲ႔ သရုပ္မွန္။

ေမာင္စန္းဦးကေတာ့..ဒီလိုေျပာတယ္...

တိတ္တဆိတ္ခိုေအာင္းေနရတာနဲ႔
ငွက္ေတြ စကားမေျပာႏို္င္ၾကဘူး
လႈိင္းထန္ေနတဲ့ ျမစ္ၾကီးက ေရာင္ကိုင္းေမာက္ၾကြ
ေခ်ာ္က်ိက်ိသစ္ပင္ေတြ ေလးလံကိုင္းညြတ္
ျပီးမွ..တဖန္ စိမ္းလန္းရဲ႕

တိမ္ေတြကေတာ့
တခုခုကို အပန္းတၾကီးဖုံးကြယ္ထားေလတယ္
ဦးေခါင္းေပၚမွာ တျခားဘာမွ မရွိႏို္င္ဘူးလို႔ ထင္ထားသူ
အဲဒီလူေတြကေတာ့ မိုးေရေတြ ခံယူေနၾက
ေဟာဒါ
ရြာႏို္င္သမွ် ရြာခ်ေနတဲ့ အလယ္ေကာင္ဥတုၾကီးပါေလ…

စိတ္ကူးေတြလဲ စိုစြတ္ေပ်ာ့ဖတ္
ႏွလံုးသားမွာလဲ ဗြက္ေပါက္ေစးကပ္
အေ၀းမေျပးႏို္င္တဲ့ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားေလးေပါ့

တဒိန္းဒိန္း တဂ်ဳန္းဂ်ဳန္း
မိုးခ်ဳန္းသလိုလိုနဲ႔
မိုးၾကိဳးေတြ ပစ္ ပစ္ခ်တတ္လြန္းလို႔
ညစ္ပတ္ပတ္ မည္းသည္းသည္း
ရႊဲရႊဲစိုေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔
သရက္သီးေၾကြေကာက္ေနက် ကေလးကိုပဲ
ရင္ထဲ
ဇြတ္ဆြဲသြင္းထားရတယ္။ ။
(ေမာင္စန္းဦး-မိုးတြင္း)

ကဲ.. ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္..
အဲဒီ..မိုးတြင္းထဲကို ေသေသခ်ာခ်ာေရာက္ေစတဲ့ ဇြန္ကို
က်မတို႔ ဘယ္လို ခံစားခ်င္ပါသလဲ..
ဒါမွမဟုတ္… ဘာကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ပါသလဲ..။
ေအးျမရံုမိုးလား..
မုန္တိုင္းမိုးလား… …

ေမျငိမ္း(၁ဇြန္္)
ကဗ်ာရွင္ေတြကို ခြင့္ျပဳခ်က္မေတာင္းဘဲ
ကဗ်ာေတြ ယူသံုးထားတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။