သူတို႔ကို အားေပးဖို႔ လိုပါတယ္။

မိုးေန႔

တပတ္လံုးလံုး မိုးေစြေနတာ..။
ကိုယ့္နားက ျမင္ကြင္းအားလံုး မိႈင္းညိဳ႕ေနျပီး တခ်ိန္တည္းမွာပဲ စိမ္းစိုေအးခ်မ္းေနတယ္..။ မိုးေတြအဲလို ေရပါပါနဲ႔ ဆက္တိုက္ရြာတာကို ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး ၾကံဳခဲ့ဖူးသမွ် တခါမွ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလိုက္တာလို႔ မေတြးမိခဲ့ဖူးတာကိုလည္း သတိရတယ္။
ဘယ္အရြယ္ကတည္းက မိုးေန႔ေတြကို ခ်စ္ခဲ့တာပါလိမ့္…။
၄ႏွစ္နီးပါးေနခဲ့တဲ့ ဘားအံ.. ၅ႏွစ္ေက်ာ္ေနခဲ့တဲ့ ေမာ္လျမိဳင္.. ႏွစ္ေနရာစလံုးက မိုးေကာင္းတဲ့ ေဒသေတြ…။ ရက္ဆက္ မိုးေတြ သည္းသည္း ရြာလို႔ မိုးေရေအးစက္စက္ေတြထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရရင္ ခ်မ္းတဲ့ၾကားက ေပ်ာ္တာပဲ။
ခုလည္း အေမရိကအေရွ႔ျခမ္းမွာ ျမစ္ေရလွ်ံတဲ့ထိေအာင္ မိုးေတြ ၾကီးေနျပန္ျပီ။
အိပ္ယာက အိမ္ေပၚထပ္မွာမို႔ ေခါင္မိုးနဲ႔နီးေနေတာ့ အုတ္ၾကြပ္မိုးေပၚ မိုးေရက်သံ တေပါက္ေပါက္ကို ၾကားေနရတာ သေဘာက်လိုက္တာ။ အိပ္ယာေပၚ ေစာင္ပံုေအာက္ကေန နားေထာင္ေနမိတဲ့ မိုးသံဟာ ဘားအံက သစ္သားအိမ္ေလးရဲ႕ သြပ္မိုးေပၚက်တဲ့ အသံနဲ႔ ဘာမွမကြာ..
ရြာက အိမ္ရဲ႕ အုတ္ၾကြပ္ေခါင္မိုးေပၚ က်တဲ့ အသံနဲ႔လည္း တူတူ။
ေမာ္လျမိဳင္ ေတာင္၀ိုင္းတကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀င္းထဲက ဆရာမ်ားအိမ္ရာ တန္းလ်ားေလးရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚက မိုးသံ..
အို… ရန္ကုန္က အေမ့ သစ္သားအိမ္ေလးရဲ႕ သြပ္မိုးေပၚက်တာလည္း ဒီမိုးသံ ပါပဲ..။
က်မအတြက္ မိုးေရစက္ေတြနဲ႔ မိုးရဲ႕ ေတးသံေတြဟာ ကမၻာ့အေရွ႔ျခမ္းျဖစ္ျဖစ္.. အေနာက္ျခမ္းျဖစ္ျဖစ္ တူတူပါပဲ။
ေအးျမပံု.. ျပီးေတာ့ မိုးရနံ႔…
ခုဆို အိမ္ေရွ႕က စံပယ္ပင္ေလးလည္း အဖူးေတြေ၀.. သေျပပင္ေလးကလည္း အညြန္႔ေတြ ခ်ိဳးခ်ိဳးျပီး ပန္းအိုးႏိုင္ႏိုင္ထိုးပစ္ တာေတာင္ အညြန္႔သစ္ေတြ တလူလူတက္လို႔..။
မိုးေအးေအးနဲ႔ က်မတို႔ အိမ္ကေလးထဲမွာ လဘက္ရည္ခ်ိဳႏွပ္ထားတဲ့ အနံ႔ေလးနဲ႔ အီၾကာေကြး ဆီပူထိုးတဲ့အနံ႔ေလးနဲ႔။
ေဟာ… မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္က အိမ္ေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မရဲ႕ သမီးလိုျဖစ္ေနတဲ့ မအိ က ရံုးသြားဖို႔ ကားေပၚတက္ေနျပီ။
သမီးေရ.. မိုးေအးတယ္ေနာ္.. အေႏြးထည္၀တ္သြား..။
ပုလဲေလးေရာ.. ဒီေန႔ ေက်ာင္းမွာ မေအးေစနဲ႔ေနာ္.. လို႔ မအိရဲ႕ သမီးေလးအတြက္ပါ သတိေပးရင္း ဗမာလို အားရ ပါးရ ေအာ္ေခၚ ႏႈတ္ဆက္ႏိုင္ပါေသး။

ညေနဆိုရင္ေတာ့ မအိခင္ပြန္းက အလုပ္ကျပန္ေရာက္ျပီမို႔ စကားစျမည္ေျပာႏိုင္ပါေသးတယ္။ သူက ကဗ်ာေရးတဲ့ လင္းေႏြးအိမ္…။ ဘာသာစကားတူသူေတြမို႔ ေျပာစရာအပံု…။ က်မအိမ္ကို ေရာက္လာသူတိုင္းကေတာ့ သူတို႔ကို သူတို႔ အေမရိကန္ျပည္မွာ ေရာက္ေနတာကိုေတာင္ ေမ့သြားတယ္တဲ့။
ဟုတ္တာေပါ့ က်မတို႔ ရပ္ကြက္မွာ နီးနီးေလးေနၾကတဲ့ ဗမာအိမ္က ၁၀အိမ္မွ မကတာကိုး။ ခဏၾကာရင္ စာေရးဆရာ ဦး၀င္းေဖ ကားျဖတ္ေမာင္းသြားမယ္.. မီမီ၀င္းေဖလည္း ေဘးမွာ ပါလာလိမ့္မယ္..။
ေဟး ဘာေတြခ်က္ေနလဲ..တဲ့။ ေဟာ… လွမ္းေအာ္ ႏႈတ္ဆက္သံ.. အဲဒါ ေဒၚစီေပါ့.. ဟိုဘက္လမ္းမွာ ေနတာ။ မလျပည့္တို႔ ေမာင္လေရာင္တို႔ အေမ။
ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္း ငါးခူေၾကာ္နဲ႔ ငပိရည္က်ိဳ ေဒၚစီေရ လို႔ ေအာ္ေျဖရင္း ျပတင္းေပါက္ ကေနပဲ လက္ျပန္ျပလိုက္ရတယ္။ လက္ျပန္ျပျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာကို ခ်က္ခ်င္းမလႊဲႏိုင္ပါဘူး။ က်မေရွ႕မွာက ျခံ၀မွာ စိုက္ထားတဲ့ သေျပပင္ရဲ႕ ရြက္ႏုညိဳညိဳေတြက က်မကို မ်က္ႏွာမလႊဲႏိုင္ေအာင္ ဖမ္းစားထားတယ္။ မိုးေရစက္ေတြေအာက္မွာ သေျပညိဳ အညြန္႔ေတြက ေခါင္းေထာင္ေၾကာ့လို႔ ။ သူ႔ေဘးမွာက အဖူးအငံုေတြ အလုအယက္ ေ၀ေနတဲ့ စပယ္ရံု..။ နက္ဖန္မနက္ဆိုရင္ ေဖြးလႈပ္ ၾကိဳင္ေလွာက္ေနေအာင္ ပြင့္ၾကေတာ့မွာ…။ ဇီဇ၀ါပင္ကေတာ့ ဒီမိုးမွာ နည္းနည္း ဆြံ႔သြားတယ္။
အိုးထဲ ပြင့္ရလို႔ ထင္ပါရဲ႕..။ အခ်ဳပ္ခ်ယ္ခံရတဲ့ ဘ၀တခုလို.. အစြမ္းကုန္ မပြင့္ႏိုင္.. မေ၀ဆာႏိုင္ရွာတာ…။

ေလေအးေအးတသုတ္က ဖ်တ္ကနဲ ေ၀ွ႔သြားတယ္။
မိုးနံ႔က လတ္ဆတ္သန္႔စင္လိုက္တာ။
အိမ္တံခါးကို တြန္းဖြင့္ျပီး ျခံထဲဆင္းေတာ့ မိုးစက္ ေအးေအးေတြ ကိုယ္ကို လာပက္ခ်ိန္မွာ 
အသက္ ၄၆ႏွစ္ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ အေနအထားကို ေမ့သြားတယ္။ က်မတသက္လံုး ခ်စ္ခဲ့ စြဲခဲ့တဲ့ မိုးေရေတြကေတာင္ က်မကိုယ္ေပၚမွာ မေျပာင္းမလဲ ရွိေနေသးတာပဲဟာေနာ္..။ ျမက္ခင္းေတြက မိုးေရရႊဲရႊဲေၾကာင့္ က်မရဲ႕ ေျခဖ၀ါးေတြက စိုအိနစ္၀င္သြားတယ္။
မိုးေကာင္းကင္ဆီကို မ်က္ႏွာေမာ့လိုက္ေတာ့ ေအးျမျမမိုးစက္ေတြက အပြင့္လိုက္ အေပါက္လိုက္ ပစ္ေပါက္ လိုက္သလို က်လာတယ္…။ အဲဒီအခိုက္ ရင္ထဲမွာ ေအးသြားလိုက္တာ..။ လတ္တေလာအပူေတြေတာင္ ျငိမ္းလို႔…။
ဘီလ္ေၾကြးအပူေတြ… Credit ေၾကြးအပူေတြ..
တေန႔ ၂၄နာရီနဲ႔ေတာင္ မေလာက္ႏိုင္တဲ့ ဗာဟီရေတြ…
ဟိုးအေ၀းၾကီးဆီကို လြမ္းဆြတ္ရတဲ့ မိုးေန႔ေတြ…
ျမသီလာ ေန႔ရက္ေတြထဲက မိုးေန႔ေတြ …
အျဖဴစိမ္း၀တ္ေက်ာင္းတက္ရက္ မိုးေန႔ေတြ…
အဲဒါေတြ အားလံုးကို ေမ့ေပ်ာက္ျပီး မိုးေန႔သက္သက္ကိုသာ ခံစားရတာ…။
ရြာပါမိုးရယ္.. ရြာလိုက္ပါ….။
အဲဒီလို စိမ့္ေန ေအးေနေအာင္ သိပ္သိပ္သည္းသည္း ရြာမွပဲ မိုးလို႔ ပီသေတာ့မေပါ့ေနာ္…။

++++++

ေမ့ထားခ်င္ေပမဲ့လည္း မိုးေရေတြနဲ႔အတူ တိုး၀င္လာတဲ့ အေတြးေတြကလည္း က်မဆီမွာ အလုအယက္..။ က်မက မိုးသည္းသည္းရြာတာကို ခ်စ္တယ္လို႔ မိုးေရေတြကို ခံစားေပ်ာ္ရႊင္ေနခ်ိန္မွာ… ေခါင္မိုးအေပါက္ မဖာႏိုင္လုိ႔ ေခါင္မိုးမလံုတဲ့ အိမ္မွာ ေနရတဲ့သူေတြ ဒီ မိုးေရေတြေၾကာင့္ အိပ္မရ စားမရ ေနမရသူေတြ… မိုးေရေၾကာင့္ ျမစ္ေရလွ်ံ ေရၾကီးတဲ့ ေဘးနဲ႔ ၾကံဳေနရသူေတြ.. ထီးမ၀ယ္ႏိုင္လို႔ မိုးရြာမွာ ေၾကာက္ေနသူေတြ…။ မိုးၾကီးလို႔ စပါးသီးႏွံပ်က္မွာ ပူပန္ေနၾကမယ့္ ဦးၾကီးေတြ…။ က်မ တရားပါရဲ႕လား…။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြကလည္း မိုးအျပစ္ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူးေနာ္…။ တကယ္လို႔မ်ား မိုးမ်ားလို႔ ေရၾကီးတဲ့ ဒုကၡမ်ိဳး ၾကံဳရရင္ေတာ့ေရာ.. က်မ မိုးကို ခ်စ္ႏိုင္ပါဦးမလား…။ မသိတတ္ျပီ။ စိတ္ေတြ ေတာင္စဥ္ေရမရ…။ အဲဒီ လြင့္ေနတဲ့ အေတြးေတြက မိုးရြာခ်ိန္ လမ္းေတြေပၚ ေျပးထြက္ရင္ေတာ့ မိုးရနံ႔ေအာက္မွာ ျငိမ္၀ပ္သြား ျပန္ပါတယ္..။ အဲလို မိုးက ျပဳစားတယ္…။

+++++

ေဟာ.. မိုးမႈန္ေတြ လြင့္လာျပီ…။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ေန႔လယ္လမ္းေပၚမွာ က်မတေယာက္တည္း…။ နေဘးမွာ.. ရွဥ္႔ညိဳေလးတေကာင္.. က်ီးၾကည့္ ေၾကာင္ၾကည့္နဲ႔…။ ျမက္ခင္းေပၚမွာ မိုးေရထိလို႔ အိႏြဲ႕ေနတဲ့ အရိုင္းပန္း၀ါ၀ါေလးေတြက ေလနဲ႔အတူ ျငိမ့္လို႔..။

အဲဒီခဏေလးမွာ… ေက်ာင္းသြားေနၾကတဲ့ သားသမီး ၃ေယာက္ကို ခဏေမ့သြား.. အလုပ္ခြင္ထဲက ခင္ပြန္းကို ခဏေမ့သြား… က်မရဲ႕ ဖိစီးတဲ့ အလုပ္တာ၀န္ေတြကို ခဏေမ့သြား… စိတ္ပ်က္စိတ္ညစ္စရာ ခံစားခ်က္ေတြကို ေမ့သြား… လက္ေတြ႔ တဒဂၤအခ်ိန္ေလးကို ခဏေမ့သြား…။ ျပီးေတာ့ မိုးမႈန္ေတြနဲ႔အတူ လြင့္လို႔… အဲဒီမိုးမႈန္ေတြလို ျပဳစားျပီး က်မကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္မိဖူးသူတေယာက္ဆီ စိတ္က ေျပးသြား…။ သူ႔ကို မိုး..လို႔ တိတ္တိတ္ေလး နာမည္ေပး ေခၚေ၀ၚခဲ့ဖူးတာကို သတိရမိ…။ မိုး..တဲ့။ အင္း.. ေနာက္ေတာ့လည္း က်မနေဘးက မိုးမႈန္ေတြလိုပဲ လြင့္သြားခဲ့တာပါပဲ…။

ဒီလိုပါပဲ.. ဘယ္သူမဆို.. ကိုယ့္ရဲ႕ အနာေဟာင္းေလးေတြကို တခါတခါ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ေလးေတြ ရွိတဲ့အခါ မေတာ္တဆ.. သတိရမိၾကမွာ...ဟုတ္...။ က်မကေတာ့ တခါတခါ ခုလို မိုးေတြရြာေနခ်ိန္ တခဏမွာ ျပန္သတိရ.. ျပီးေတာ့လည္း ျပန္ေမ့သြား…။ ခုလည္း အဲလိုေပါ့.. အမွတ္တမဲ့ေလး သတိရမိ...။
ဒီေတာ့လည္း စိတ္ထဲမွာ ခင္ပြန္းသည္ကို အားနာနာနဲ႔ ျပံဳးျပလိုက္မိျပီး တိုးတိုးေလး ရြတ္လိုက္မိပါတယ္..။ ဒါဟာ…. မိုးက လွည့္စားတာပါကြယ္…လို႔…။

ဧရာ၀တီ..သူစီးထြက္သြားခဲ့ျပီ..ပင္လယ္ဆီ....

က်မနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္

ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက က်မကို စိတ္ကူးေတာ္ေတာ္ယဥ္တယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ခံရတာကို မၾကာခဏ ၾကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲလိုမွတ္ခ်က္ခ်ခံရတိုင္းလည္း က်မ အျမဲ အလြယ္တကူ ၀န္ခံတတ္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္.. က်မက စိတ္ကူးယဥ္ရတာကို ေမြ႔ေလ်ာ္သူ..။ စိတ္ကူးယဥ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အမ်ားအားျဖင့္ ေကာက္ယူတဲ့ အဓိပၸါယ္က အဆိုးဘက္ နည္းနည္း ကဲတယ္ ထင္တာပဲ.. စိတ္ကူးယဥ္သမားတို႔.. စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လိုက္တာတို႔… အဲလိုေျပာတတ္ၾကတာကိုး..။ က်မကေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္တာက ဘယ္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ သာယာစရာ ေကာင္းတာပဲလို႔ ထင္ပါတယ္..။

က်မငယ္ငယ္ေလးကတည္းက တကၠသိုလ္က ဆရာမ ျဖစ္ခ်င္တယ္.. အဂၤလိပ္စာ.. ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာစာ ဆရာမလုပ္ခ်င္တာ..။ ေဖေဖေျပာျပတဲ့ ေနာ္လီြဇာဘင္ဆင္ နဲ႔ Joice Win (ႏြဲ႔ယဥ္၀င္း)တို႔ကို သိပ္အားက်တာ။ ျမန္မာစာဆရာမေတြကေတာ့ အစဥ္အလာကကို နည္းနည္းရိုးၾကတယ္။ အလွျပင္ရင္ေတာင္မွပဲ အျငိမ္ျပင္ၾကတာေလ..။ က်မကေတာ့ ေခတ္မီတာကို ၾကိဳက္တယ္..။ က်မ ဆရာမ ျဖစ္ေတာ့ ထမီတိုလို႔.. နားကြင္း၀တ္လို႔.. ပခံုးသိုင္းအိတ္ကို အ၀တ္စနဲ႔ ခ်ဳပ္တဲ့ အိတ္ေပ်ာေပ်ာ့ အၾကီးၾကီးေတြ သံုးလို႔ အဆူလည္း ခံရတယ္။ ခါးတိုအက်ၤ ီက ခါးနည္းနည္းရွည္ျပီး အက်ၤ ီက ပြပြမို႔ မသပ္ယပ္ဘူးတဲ့။ အကဲ့ရဲ႕လည္း ခံရပါတယ္။ (အက်ၤ ီပါးပါး၀တ္တဲ့ဆရာမေတြက်ေတာ့ အဆူမခံရဘူး..)။ က်မ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒါေတြက ဆရာမဆိုတဲ့ ကာယိေျႏၵကို ထိခိုက္တယ္လို႔ ခုထိ က်မ လက္မခံႏိုင္ေသးဘူး။ အဲဒါနဲ႔႔ က်မက စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တယ္ဆိုတာနဲ႔လည္း မဆိုင္ဘူး ထင္တာပဲ..။ ဒါေပမဲ့ က်မကေတာ့ က်မစိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာမပံုစံအတိုင္း ရေအာင္ ေနတာပါပဲ…။ ဒီေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္တခုကို စိတ္ပ်က္ေပမဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကူးယဥ္ထဲမွာေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာတာ အမွန္ပဲ…။

ဒီလိုနဲ႔ က်မ စိတ္ကူးယဥ္တဲ့အတိုင္း.. ပန္းခ်ီဆြဲတာပဲ.. ဂစ္တာတီးတာပဲ… စာေရးတာပဲ.. ကဗ်ာေရးတာပဲ..။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခ်င္လိုက္တာလို႔ေတာ့ တခါမွ စိတ္ကူးမယဥ္ဖူးပါဘူး။ (ဒါေၾကာင့္ပဲ အားလံုးက ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္အဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိခဲ့တာ ထင္ပါရဲ႕)။ ျပီးေတာ့ စာေရးဆရာမ လုပ္မယ္လို႔ မစဥ္းစားဘဲ စာေရးခ်င္လိုက္တာလို႔ စဥ္းစားျပီး စာေတြေရးေတာ့ မိတ္ေဆြ သံုးေလးေယာက္က မဂၢဇင္းပို႔ၾကည့္ပါလားဆိုတာနဲ႔ ပို႔ၾကည့္တာပဲ..။ ကံေကာင္းလို႔ ကိုယ့္စာကို ၾကိဳက္တဲ့ အယ္ဒီတာေတြက ေရြးလို႔ ေနရာေပးလို႔ အလြယ္တကူ စာေရးဆရာ ျဖစ္လာရေပမဲ့ အဲဒီစာေရးဆရာဘ၀ကို သိပ္ကို မက္ေမာခဲ့ပါတယ္။ (အမက္ေမာဆံုးဘ၀ လို႔ေတာင္ ေျပာရမယ္ထင္တယ္)။ စာေရးတဲ့ေလာကထဲ လွ်မ္းလွ်မ္းမေတာက္ခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ္ေရးခဲ့သမွ်က ကိုယ့္ရင္ထဲက လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေရးခဲ့တာမို႔ ေက်နပ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ က်မရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ေတြကို က်မ ပိုင္ခြင့္ရခဲ့.. ေနာက္ထပ္လည္း စိတ္ကူးယဥ္ခြင့္ေတြ ရခဲ့ပါလားလို႔လည္း ဘ၀ကို အားရမိတာ ၀န္ခံပါတယ္။

++++++

ကံကိုယံုေပမဲ့ ကံထဲပစ္ခ်လိုက္ဖို႔ စိတ္မကူးခဲ့သူမို႔.. ဆိုးတဲ့ ဘ၀တခု ရခဲ့ဖူးတာကိုလည္း ေဒါသမျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒီဘ၀ထဲကေန ရသေလာက္ ျပန္ထူဖို႔ကိုလည္း စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရာကေနပဲ အားမာန္ေတြ ရခဲ့တာပဲ..။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ဘ၀ေလးတခု..။ ကံရဲ႕ မ်က္ႏွာသာေပးမႈနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ေက်နပ္စရာ.. ရုန္းရုန္းကန္ကန္ ဘ၀ေလး။ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့ရလို႔မို႔ တန္ဖိုးတခုလည္း ရွိေနတာပါ။ စိတ္ကူးထဲမွာ.. ဆင္းရဲရင္ ဆင္းရဲပါေစ.. ပင္ပန္းရင္ ပင္ပန္းပါေစ..။ သားသမီးေတြနဲ႔.. စိတ္ရွည္သည္းခံတဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္နဲ႔.. ဘယ္လို မတရားမႈ မေကာင္းမႈမ်ိဳးကိုမွ မက်ဴးလြန္ရဘဲ စားေသာက္ ေနထိုင္ ေနႏိုင္တဲ့ ေလာကတခုထဲ ေနခြင့္ရရင္ေတာ္ပါျပီလို႔ ယဥ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စိတ္ကူးထဲက ဘ၀တခုကို အခုရေနတာဟာလည္း စိတ္ခ်မ္းသာစရာေပါ့..။ ဓမၼပဒထဲက the more you have to loose ဆိုတာကို သေဘာက်ဖူးေတာ့ ဘာမွအပိုင္မရွိတဲ့ဘ၀ထဲမွာ ေနသားက်ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ က်မတို႔တေတြဟာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတဲ့ စိတ္ကူးေတြကိုေတာ့ တကူးတက ယဥ္သင့္တယ္ ထင္ပါရဲ႕…။ ျပီးေတာ့ အဲဒီစိတ္ကူးယဥ္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔က ေနာက္တဆင့္ေပါ့..။

+++++

ခုခ်ိန္ထိ.. က်မမွာ အိမ္ပိုင္တလံုး မရွိ..။ ကားေကာင္းေကာင္းတစီး မရွိ..။ အပ်ံစား အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂေတြ မရွိ…။ ဒါေပမဲ့ ပညာေရးမွာ စိတ္ေအးရတဲ့ သားၾကီးရွိတယ္.. ၊ ေနရာတကာ စပ္စပ္ စပ္စပ္ပါျပီး ပါသမွ်မွာ ထူးခၽြန္ဆုရတတ္တဲ့ သမီးေလးတေယာက္ရွိတယ္..။ အေမကို အကပ္ဆံုး အခၽြဲဆံုးနဲ႔ အကဲဆံုး သားငယ္ေလးတေယာက္ ရွိတယ္။ မိသားစုအေရးကိုသာ အဓိကထားတဲ့ ခင္ပြန္း ရွိတယ္။ မိသားတစု ဆူလိုက္ ပူလိုက္ ေအာ္လိုက္ ဟစ္လိုက္နဲ႔ေပမဲ့ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းရွိလွတဲ့ ေနခ်င့္စဖြယ္ ၀န္းက်င္ေလး ရွိတယ္…။ ေနာင္ဆို သားမက္နဲ႔ ေခၽြးမေတြ ေျမးေတြလည္း ရလာဦးမွာ…..။ ေနာက္ထပ္ရင္ဆိုင္ရမယ့္… ျပင္ဆင္ထားရမယ့္.. စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ထား ရမယ့္ စိမ္ေခၚခ်က္ အသစ္အသစ္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး…။ ဒါေပမဲ့ က်မ ရင္ဆိုင္ျဖတ္ေက်ာ္ ႏိုင္မယ္လို႔ ယံုတယ္..။ က်မမွာ အရာရာကို ေအာင္ျမင္ႏိုင္ဖို႔ အင္အားအျဖစ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ရွိတယ္ေလ..။

+++++

ခုခ်ိန္မွာ က်မ အခ်စ္ လံုးခ်င္း၀တၳဳေတြ ျပန္ေရးခ်င္ေနတာ.. တကယ့္အခ်စ္ကို ေရးတဲ့.. ေမတၱာတရား ပါတဲ့ ၀တၳဳေတြ က်မတို႔ တိုင္းျပည္မွာ သိပ္နည္းေနတယ္လို႔ ထင္တယ္..။ လူငယ္ေတြ အခ်စ္ကို မသိေတာ့မွာ စိုးတယ္..။ အခ်စ္ကို သိမွ ေမတၱာတရားကို သိမယ္..။ ေမတၱာတရားကို သိမွ စာနာငဲ့ညွာမႈကို သိမယ္။ စာနာငဲ့ညွာမႈကို သိမွ ကမၻာေလာကကို သိမယ္..။ ကမၻာေလာကကိုသိမွ….. ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို လိုလားမွာကိုး။ အေရးၾကီးဆံုးက လူေတြ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္မက္တတ္ၾကဖို႔ပဲ မဟုတ္လား..။

မဂ်ဴးက ပိုခ်စ္တဲ့သူ ကိုယ္ျဖစ္ပါေစ.. ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔ လံုးခ်င္းထြက္မယ္ဆိုေတာ့ တကယ့္အခ်စ္၀တၳဳကို ငတ္မြတ္ေနတဲ့က်မ.. ဂ်ဴးရဲ႕ အခ်စ္၀တၳဳတပုဒ္ကို ေမွ်ာ္လင့္မိတာ အမွန္ပါ။ က်မလက္ထဲ စာအုပ္ကေလးေရာက္လာေတာ့ အငမ္းမရကို စဖတ္တာ..။ က်မ အငတ္မေျပခဲ့ပါဘူး…။ က်မ အခ်က္အလက္ေတြ မဖတ္ခ်င္ဘူး..။ ႏူးညံ့တဲ့အခ်စ္ကို ဖတ္ခ်င္တယ္။ က်မ သတင္းစကားေတြ မၾကားခ်င္ဘူး..။ လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေခတ္ထဲက ရင္ခုန္သံကို သိခ်င္တယ္..။ ရက္စက္ဆိုးယုတ္မႈေတြ.. ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးေတြထဲ အခ်စ္တခုကို သြပ္ထားတာ မလိုခ်င္ပါဘူး။ အခ်စ္ဘ၀ထဲမွာပါလာတဲ့ သိေကာင္းစရာေလးေတြကိုပဲ လက္ခံခ်င္ပါတယ္…။ လူငယ္ေတြအတြက္ သတင္းစကားေတြလိုအပ္သလို စစ္မွန္တဲ့အခ်စ္စိတ္ဆိုတာလည္း တန္းတူ လိုအပ္ပါတယ္။ ခ်စ္တယ္..လို႔ မပါတဲ့ အခ်စ္၀တၳဳက ဆန္းေကာင္း ဆန္းလိမ့္မယ္..။ က်မကေတာ့ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားေလး ရွားပါးလာတာကိုသာ ႏွေမ်ာပါတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ အခ်စ္၀တၳဳ..

တကယ့္ကို သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ရွိတဲ့ အခ်စ္..

ဘယ္လို တိုးတက္တဲ့ ေခတ္ျဖစ္ပါေစ.. ရိုးမသြားရတဲ့အခ်စ္..

ဘယ္လို ရုပ္၀တၳဳေတြထြန္းကားပါေစ.. အဆန္းမထြင္တဲ့ ရိုးရိုးသားသားအခ်စ္..

ဘယ္လို ရက္စက္မႈေတြရွိပါေစ… ေပ်ာက္ကြယ္မသြားႏိုင္တဲ့ ေလးေလးနက္နက္္အခ်စ္ေတြ..

တကယ္ပဲ က်မတို႔ ၀န္းက်င္မွာ မရွိေတာ့ဘူးလား..

မရွိေတာ့ရင္ေကာ က်မတို႔က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကမလား…

အခ်စ္က အေရးၾကီးသလား။

အခ်စ္က အေရးမၾကီးဘူးလား…

+++++

ခုေတာ့ျဖင့္ က်မရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ထဲမွာ.. အခ်စ္၀တၳဳေတြ ျပန္ေရးေနပါျပီ..။

ျပီးေတာ့ လွပသပ္ယပ္တဲ့ အျပင္အဆင္နဲ႔.. စကၠဴသားေကာင္းေကာင္းနဲ႔..

လွပတဲ့ ပန္းခ်ီအဖံုးနဲ႔..

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေရေမွ်ာပန္းခ်ီကို မ်က္ႏွာဖံုးလုပ္လို႔..

စာအုပ္ျပန္ထုတ္ခ်င္ေသးတာပါ…။

ခ်ိဳတူးေဇာ္ေရ..

ေခတ္ၾကီး ဘာျဖစ္ေနေန.. အနည္းဆံုး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေလး ရွိေနေသးရင္ေတာ့ ေလာကၾကီးကပဲ လွသေယာင္နဲ႔ ေနသာထိုင္သာ ရွိႏိုင္မယ္မဟုတ္လားေဟ….။

၄ ဇြန္လ ၂၀၁၁။

ေကာင္းကင္ေအာက္က ခ်စ္သူမ်ား…..

၁၉၉၇ ႏို၀င္ဘာထဲမွာ…
မင္းခိုက္စိုးစန္ေခၚလာတဲ့ ယဲ၀င့္ဟန္ဆိုတဲ့ လူငယ္ေလးတေယာက္က ခ်စ္သူမ်ားေန႔အထိမ္းအမွတ္ စာအုပ္ေလးတအုပ္ ထုတ္ခ်င္လို႔ အခ်စ္အေၾကာင္း စာမူတပုဒ္ ေပးပါတဲ့..။ ေျပာရရင္ ကိုယ့္မွာ ေရးစရာအခ်စ္အေၾကာင္း မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာေတာ့ မင္းခိုက္စိုးစန္ က ရယ္ေနတယ္။ တခုခုေတာ့ ေရးေပးပါ တီခ်ယ္ၾကီးရာ.. က်ေနာ္တို႔နဲ႔ တြဲထြက္မွာ..တဲ့။ ဘယ္သူေတြပါမလဲဆိုေတာ့ တာရာမင္းေ၀.. မင္းခိုက္စိုးစန္.. နီကိုရဲ.. သိမ္းတင္သား.. ယဲ၀င့္ဟန္.. လူစိမ္းသက္.. ႏွင္းေ၀ျငိမ္း.. လူပန္႔ငယ္.. ရွင္ေဒ၀ီ… တဲ့။ ဟုတ္ပါ့.. ကိုယ့္လူေတြခ်ည္းပဲ.. ေပ်ာ္စရာ။ စာအုပ္ေလးရဲ႕ နာမည္က “ေကာင္းကင္ေအာက္က ခ်စ္သူမ်ား” ။ ဒါနဲ႔ပဲ တပုဒ္ ျဖစ္ေအာင္ ေရးေပးလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး နဲ႔ ရိုးရိုးေလးပါပဲ.. ကိႏၷရာေခ်ာင္းျခား အမွာစကားလိုလို ဘာလိုလိုေလး..။
ခု ထိုင္းမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ စာအုပ္ေတြကို ေမာင္ေလးတေယာက္ ပို႔ေပးလို႔ ရလာျပီမို႔.. Blog ေလးကိုလည္း မေသရေလေအာင္ စာတင္ျဖစ္ဖို႔ အဲဒီအပုဒ္ေလး တင္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အခ်ိန္လုျပီး လံုးခ်င္းေတြ ရိုက္တင္သြားမယ္လို႔လည္း စိတ္ကူး ပါတယ္..။

လြမ္းတဲ့စာ…

ေဟာ့ဒီမွာ
တခါမွ မဖူးပြင့္ရေသးတဲ့
ဆည္းဆာခ်ိန္ေလးရွိတယ္..
ဘယ္သူမွ မေရာက္ဖူးတဲ့
ျဂိဳဟ္ျပာျပာေလးရွိတယ္…
အခ်စ္ေတြ႔ရဲ႕လား
မင္းနဲ႔ငါသာ ေသာက္ခြင့္ရွိတဲ့
ပီတိစမ္းေခ်ာင္းေလးေလ……။
(ေမာင္နႏၵ)

ဟုတ္တယ္မဟုတ္လားေမာင္ေရ..
ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ကို ခ်စ္ခြင့္မရမွေတာ့
အလြမ္း ဆိုတာကိုပဲ ခ်စ္ၾကရံု…
အဲဒါကိုက အခ်စ္ရဲ႕ တရားကိုယ္ပဲ မဟုတ္လားကြယ္..။
ကဲ ဘာအတြက္မ်ား နာက်င္ၾကဦးမွာလဲ…
တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္ေတြ တန္ဖိုးရွိေနမွေတာ့ ဘာကိုမ်ား လိုအပ္ၾကရဦးမွာလဲ…။
အတူေနဘ၀..။
စား.. ၀တ္.. ေန ေရး။
ေလာကဓံဆိုတာကို ေလွာင္ရယ္ၾကစို႔ေမာင္..။
ျပီးေတာ့ ေမာင္ရြတ္ေနက်…
ဘယ္သူစီရင္တဲ့ တရားလဲ..
တို႔ဥယ်ာဥ္ထဲ ပိန္းပိတ္ေမွာင္.. ဆိုတဲ့ ကဗ်ာတစကိုလည္း ဟာသလုပ္ပစ္ၾကစို႔ရဲ႕..။
မဟုတ္ရင္..
ေလာကဓံဆိုတဲ့ ရန္သူက တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ၀မ္းသာေနပါဦးမယ္။
အေရးၾကီးတာက..
တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆည္းဆာခ်ိန္ေလးရယ္..
ျဂိဳဟ္ျပာျပာေလးရယ္..
ပီတိစမ္းေခ်ာင္းေလးရယ္..
ဒါေတြကို ျပဳစုၾကဖို႔ပဲ မဟုတ္လားကြယ္…။

+++++

ေဟာ့ဒီမွာ
တခါမွ မဖူးပြင့္ရေသးတဲ့
ဆည္းဆာခ်ိန္ေလးရွိတယ္..

အဲဒီဆည္းဆာခ်ိန္ေလးထဲမွာ မၾကာခဏ ခြဲခြာေနၾကရတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္..။
ေမာင္က က်မ လက္ဖမိုးကို ဖြဖြနမ္း…၊ ဒါမွမဟုတ္… ေမာင္က က်မမ်က္လံုးေတြထဲ တမ္းတမ္းဆြတ္ဆြတ္ေငးရင္း ႏႈတ္ဆက္ၾက။ အဲဒီညေနမွာ မခြဲႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စကားေတြကို တက္ညီလက္ညီ မ်ိဳခ်ၾက..။ ေနာက္တခါ ျပန္ေတြ႔ၾကတဲ့အခါ..ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ တက္ညီလက္ညီ အိပ္မက္ၾက…။ ျပီးရင္ေတာ့ အခ်စ္ရဲ႕ သစၥာတရားတခုျဖစ္တဲ့ အလြမ္းေတြကို ကိုယ္စီ သယ္ပိုးလို႔ သီးျခားဘ၀ေတြကို စီးခ်င္းထိုးၾကရေတာ့တာပါပဲ..။

+++++++

ခြဲေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြထဲမွာဆိုရင္ေတာ့ ျဂိဳဟ္ျပာျပာေလးဟာ အလြမ္းရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ေပါ့ေမာင္..။ ဘယ္ေတာ့မွ ရန္မျဖစ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဂိဳဟ္ျပာျပာေလးကို ျပန္ျမင္ေယာင္တဲ့အခါ အလြမ္းဆိုတာက ပစၥဳပၸန္ကို ေမာင္းႏွင္ေပးတဲ့ တြန္းအားပဲ ျဖစ္တယ္ေမာင္..။ အဲဒီျဂိဳဟ္ျပာျပာေလးထဲမွာ ေလျပည္ေလညွင္းရွိတယ္..။ ပန္းရနံ႔ရွိတယ္..။ ေနေရာင္ႏုႏုေလး ရွိတယ္..။ စမ္းေရစီးသံေလး ရွိတယ္..။ လိပ္ျပာလွလွေလးေတြ ရွိတယ္..။ သက္တံတစင္းလည္း ရွိ္တယ္..။ တိမ္တိုက္ေတြေပၚ စီးေမ်ာေနတဲ့ ကိုယ္ နဲ႔ မင္းလည္း ရွိတယ္..။ ေနာက္ထပ္ေသခ်ာတာတခုက ေဒါသသင့္တဲ့ အရာေတြ တခုမွ ရွိမေနၾကတာပဲ..။
ဒါေတြကို ေမာင္လည္း ျမင္ရဲ႕ မဟုတ္လားကြယ္..။ ၾကည့္စမ္းပါ.. ဘယ္လို ပူပန္ေသာကမ်ိဳးမွ မပါတဲ့ ဘ၀တခုေလ..။ အဲသည္အခါ အလြမ္းဆိုတာၾကီးကေတာင္ ခ်ိဳျမိန္လို႔…။

+++++

အခ်စ္ ေတြ႔ရဲ႕လား..။
မင္းနဲ႔ငါသာ ေသာက္သံုးခြင့္ရွိတဲ့
ပီတိစမ္းေခ်ာင္းေလးေလ…။

အရင္တုန္းကေတာ့ ပညာတတ္ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္တို႔အတြက္ ႏွစ္ေယာက္အတူ ရပ္တည္ဖို႔ဆိုတဲ့ အနာဂတ္က အဲေလာက္ ခက္ခဲရလားလို႔ ေမာင့္ခမ်ာ မၾကာခဏ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ခဲ့ရတာ…။ ေမာင္ရယ္.. အေရးၾကီးတာက ကိုယ့္ရဲ႕ ခံယူခ်က္ပါပဲလို႔ က်မေျပာေတာ့ မင္းတကယ္ပဲ ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ကို စြန္႔ရဲသလား လို႔ ေမာင္က တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္ေမးခဲ့တာ..။ က်မက “အခ်စ္ကို တန္ဖိုး မေလ်ာ့ေစခ်င္တာပါကြယ္.. ဘ၀ရဲ႕ ဒုကၡေတြၾကားထဲ အခ်စ္ဆိုတာက ျမဳပ္သြားရမွာကို စိုးတာ.. အေရးၾကီးတာက တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ၾကားမွာ အခ်စ္ဆိုတာရဲ႕ တန္ဖိုးက အျမဲျမင့္မားေနဖို႔ပါပဲ” လို႔ ျပန္ေျပာတဲ့အထိ ေမာင္က လက္မခံခ်င္ေသးေပ။ ေနာက္မွ.. “ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ကို စြန္႔ရတာ မဟုတ္ပါဘူးေမာင္ရယ္.. ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ကို ေစာင့္ရတာပါ..” လို႔ ေျပာမွ ေမာင္က စိတ္သက္သာရာရသကဲ့သို႔ သက္ျပင္းဖြဖြရိႈက္လ်က္ ခ်စ္ကို သနားတယ္ဟု တိုးဖြဖြဆိုေလသည္..။
ျပီးေတာ့ေမာင္.. အလြမ္းဆိုတာကလည္း အခ်စ္ရဲ႕ အရည္အေသြးကို ပိုျပီး ျမင့္ေစပါတယ္ကြယ္.. ဟု က်မက ထပ္ေျပာသည့္အခါမွာေတာ့ ေမာင္က က်မ လက္ဖ၀ါးေတြကို ဆုပ္ဖ်စ္ကာ သစၥာတရားရဲ႕ ျပယုဂ္လည္းျဖစ္တယ္.. ဟု ျဖည့္ေျပာေလသည္။

ေနာက္ေတာ့ အဲသည္ ပစၥဳပၸန္စိမ္ေရထဲမွာ နစ္၀င္ၾကကာ ခြဲခြာရျခင္းဆိုတာေတြကိုလည္း မေၾကာက္ၾကေတာ့ျပီ။

+++++

ဘယ္သူမွ မေရာက္ဖူးတဲ့
ျဂိဳဟ္ျပာျပာေလး ရွိတယ္….။

အဲသည္ ျဂိဳဟ္ျပာျပာထဲမွာ..
ကိုယ္ပိုင္အိမ္တလံုး ရွိဖို႔ မလို၊
ခရီးစရိတ္မလို၊ စာရင္းဇယားမလို၊
အေပးအယူ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရ မလို၊
တာ၀န္၀တၱရား မလို။
ေလာဘ ေမာဟကင္းေသာ တြယ္ျငိျခင္းေတြသာ လိုသည္..၊
ရိုးသားေသာ ေပးဆပ္ခ်င္စိတ္သာ လိုသည္၊
ပကတိခ်စ္စိတ္သာ လိုသည္။
ဒါျဖင့္ ဘာကိုေၾကာက္မလဲ ေမာင္။ တို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ အားလံုးျပည့္စံုျပီ။
တနယ္စီေ၀းေနရတာကိုလည္း မေၾကာက္ေတာ့ျပီ။
အတူတူမေနႏိုင္ၾကေသးဘူးဆိုတဲ့ ေသာကေတြကိုလည္း မမႈျပီ။
အဲသည္ အခ်စ္ရဲ႕ တြန္းအား.. အလြမ္းရဲ႕ ေမာင္းႏွင္အားေတြနဲ႔
ဘ၀ဆိုတာၾကီးကို စနစ္တက် အသံုးခ်ဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တာ..။
ကဲ.. စိန္ေခၚလိုက္ၾကစို႔ရဲ႕ကြယ္..
အဲသည္.. ဘ၀ဆိုတဲ့ ျပိဳင္ဖက္ၾကီးကို..။
ေလာေလာဆယ္ကေတာ့ အဲဒီဘ၀ဆိုတာရဲ႕ အထဲမွာ ေစာင့္ဆိုင္းရျခင္းေတြ ရွိတယ္..။
အလုပ္ေတြထဲ လက္ပစ္ကူးရတာေတြ ရွိတယ္..။ သစၥာေစာင့္သိရတာေတြ ရွိတယ္..။
အမ်ားဆံုးကေတာ့ အလြမ္းေတြေပါ့..။ အဲဒီအတြက္ နည္းနည္းေတာ့ ပင္ပန္းမွာေပါ့ ေမာင္ရယ္..။ ပင္ပန္းတာေတြ မ်ားလာတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ေတြ႔ၾကရတဲ့ အခ်ိန္တိုေလးက ပံုမွန္ ျပန္ေရာက္လာမွာေပါ့။
အဲဒီအခါ အလြမ္းေတြရဲ႕ တြန္းအားနဲ႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ဟာ ပိုတိုးခ်စ္ၾကလိမ့္ဦးမယ္..။
မခြဲႏိုင္ မခြာရက္ ၾကင္နာၾကလိမ့္ဦးမယ္..။ အင္အားျပည့္ႏွလံုးသားေတြနဲ႔ ေန႔ေတြကို ရဲ၀ံ့ရင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကဦးမယ္..။
ဘ၀ဟာ အဓိပၸါယ္ေတြလည္း ပိုရွိလို႔ေပါ့။

ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ အခ်စ္ရယ္..
ဒီလိုေတာ့ျဖင့္ ေန႔ရက္ေတြဟာ လွပ..။
ခြဲခြာရျခင္းေတြကလည္း လွပ…။
ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ရျခင္းေတြကလည္း လွပ..။
အတူ မေနရျခင္းေတြကလည္း လွပ..။
လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြကလည္း လွပ..။
ရုန္းကန္ၾကိဳးစားရျခင္းေတြကလည္း လွပ..။
ေရာင့္ရဲရျခင္းေတြကလည္း လွပ..။
ေဟာ…ဟိုေရွ႕မွာ…

အခ်စ္ေတြ႔ရဲ႕လား…
မင္းနဲ႔ငါသာ ေသာက္ခြင့္ရွိတဲ့
ပီတိစမ္းေခ်ာင္းကေလးေလ….။

၁၉၉၇၊ ႏို၀င္ဘာ။

(၁၉၉၈ ဇန္န၀ါရီလ၊ ၀တ္ရည္အိမ္စာေပက ထုတ္တဲ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔အထိမ္းအမွတ္စာစုစာအုပ္ထဲက)

ရတုမ်ားစြာတိုင္တဲ့အခါ....

ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက က်မ ဘာလုပ္ခ်င္ခဲ့သလဲလို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မက သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ ၾကံဳရာ စိတ္ကူးတည့္ရာကို လုပ္ခြင့္ရခ်င္ခဲ့တာပဲဆိုတာကို သတိထားမိတယ္…။

ငယ္ငယ္က ၈တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္မွာ.. ကဗ်ာအတိုအစေတြ ဗလာစာအုပ္သပ္သပ္ထားျပီး ေရးတတ္ေနျပီ။ ေနာက္ေတာ့ ၁၀တန္းေလာက္မွာ ၀တၳဳေတြအဖတ္မ်ားျပီး ရည္းစားဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရမွာ စိတ္ကစားတတ္လာေတာ့ ရည္ရြယ္တဲ့သူ ရွိရွိ မရွိရွိ.. ရည္းစားစာေကာင္းေကာင္းေတြ ေရးေနတတ္ျပီ။ သူငယ္ခ်င္းေယာက်္ားေလးေတြအတြက္ ရည္းစားစာေတြ ကူ ကူ ေရးေပးရတာလည္း မွတ္မိတယ္..။ ေနာက္ေတာ့ အသက္ ၁၇ႏွစ္ေလာက္.. တကၠသိုလ္တက္စမွာ… အသည္းလည္း ကြဲတတ္ျပီ။
ေသခ်ာတာကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာအေပၚ ေသေသခ်ာခ်ာ ေပ်ာ္၀င္ခံစားတတ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ..။ အဲဒါေၾကာင့္ ၾကိဳက္တဲ့ ၀တၳဳေတြကေတာင္ အခ်စ္အေပၚ အေျခခံမွ ၾကိဳက္တာ..။
အသက္ ၂၃ႏွစ္အရြယ္… အခ်စ္ဆိုတာကို အျပင္းထန္ဆံုး ခံစားေလ့တဲ့ အရြယ္မွာ အခ်စ္ဘ၀ဆိုတာ အိမ္ေထာင္ေရးပဲလို႔ မွတ္ထင္ခုန္ခ်ခဲ့။ ဒါဟာ အခ်စ္တဲ့လားလို႔ မူးမူးေထြေထြ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆို..။ အသည္းကြဲေပမဲ့.. ဒဏ္ရာရေပမဲ့.. ေနာင္တ မရတတ္ခဲ့…။

ေနာက္ေတာ့….
ငယ္ငယ္က ခ်ာတိတ္အရြယ္ ေက်ာင္းေနတုန္း..
လူတကာလိုမဟုတ္ဘူး အရမ္းကိုဆိုး..
လူလိမ္မာေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ခဲ့.. ခုေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္လဲ…ဆိုတဲ့ ၀င္းမင္းေထြးနဲ႔ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ရဲ႕ ဂ်စ္ပစီမိုးတိမ္က ကိုယ္နဲ႔ လာအံကိုက္ခဲ့..။
ဂငယ္ေကြ႔ေတြအျပည့္နဲ႔ လမ္းေပၚမွာ.. ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးျပီေလ…
ငါေနထိုင္လာခဲ့တဲ့ ႏွစ္က ၃၀.. မယံုႏိုင္ဘူး ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရသလို ဘ၀က ဆန္းၾကယ္တယ္….။
တကယ္ပဲ ကိုယ့္ဘ၀ဇာတ္အနာက ဒရာမာ ရုပ္ရွင္တကားလို…။
အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက အဲဒီနာက်င္စရာ ဘ၀ကို စိတ္မနာဘဲ.. အဲဒီျဖတ္သန္းမႈကိုပဲ အႏုပညာတခုလို သေဘာက်..။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရူးသြပ္ႏိုင္ခဲ့ေပတာ…။

ဒီလိုနဲ႔.. ခုေတာ့ လူ႔သက္တမ္းရဲ႕ ၃ပံု ၂ပံု က်ိဳးျပီ…။
၄၅ ႏွစ္ေျမာက္ဆိုတာ…. နီလာရတု..တဲ့။
အင္း.. တန္ဖိုးအားျဖင့္ ရွိတန္သေလာက္ရွိတဲ့ ေက်ာက္မ်က္အျပာ..
သူ႔အျပာက ေမွာ္ဆန္တယ္.. ေအးတယ္.. ရင့္မာတယ္… ျပီးေတာ့ ခိုင္က်ည္တယ္…။
ဒါျဖင့္.. ကိုယ္ကေရာ.. ၄၅ မွာ ခိုင္မာ တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းျပီလား…။
ေရာင့္ရဲ ေက်နပ္ႏိုင္မႈေတြ အရင္ကထက္ ပိုမ်ားလာတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္…
ဘ၀ထဲ ပို ပို ေနေပ်ာ္လာတယ္…
လက္ရွိျဖစ္တည္မႈကို ခ်စ္တတ္လာတယ္…
အသက္ရွင္ေနထိုင္မႈအတြက္ ေမတၱာတရားသာ အေရးပါဆံုးလိုအပ္ခ်က္ရယ္လို႔ အျမင္ျပတ္သားလာတယ္…
ေလာကကို ေက်းဇူးတင္တတ္လာတယ္..
သဘာ၀တရားကို ပို ျမတ္ႏိုးတတ္လာတယ္..
သတၱ၀ါေတြအေပၚ ပို ၾကင္နာတတ္လာတယ္..
တန္ျပီ။

++++++

ခ်စ္ရတာေတြထဲမွာ ျမိဳ႕မျငိမ္း ပါသလို.. The Beatles လည္း ပါတာေပါ့.. John Lennon လည္း ထိပ္ဆံုးနားမွာ ပါတာေပါ့..။ Imagine ကို သိပ္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တာေပါ့…။ ေျပာႏိုင္ပါတယ္.. က်မကိုလည္း အိပ္မက္သမား..လို႔။ ဒါေပမဲ့ က်မလည္း ယံုတာပဲ.. ဒါဟာ လူတိုင္း ႏွစ္ျခိဳက္ႏိုင္မယ့္ လမ္းတလမ္းဆိုတာ…။

Imagine there's no Heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

+++++++

ဒီလိုနဲ႔ု နီလာရတု ကို ေက်ာ္ျဖတ္လာရျပီဆိုတဲ့အခါမွာေတာ့ မၾကာခဏ နားေထာင္ရတဲ့ သီခ်င္းက When I’m 64 ျဖစ္သြားျပီ…။ Paul McCartney က ၆၄… ဆိုတဲ့ အသက္ အပိုင္းအျခားကိုမွ ဘာလို႔ ေရြးခဲ့လဲ.. က်မ မသိပါ…။ ဒါေပမဲ့…

When I get older losing my hair,
Many years from now,
Will you still be sending me a valentine
Birthday greetings bottle of wine?

If I'd been out till quarter to three
Would you lock the door,
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four?

oo oo oo oo oo oo oo oooo
You'll be older too, (ah ah ah ah ah)
And if you say the word,
I could stay with you.

I could be handy mending a fuse
when your lights have gone.
You can knit a sweater by the fireside
Sunday mornings go for a ride.

Doing the garden, digging the weeds,
Who could ask for more?
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four?

Every summer we can rent a cottage
In the Isle of Wight, if it's not too dear
We shall scrimp and save
Grandchildren on your knee
Vera, Chuck, and Dave

Send me a postcard, drop me a line,
Stating point of view.
Indicate precisely what you mean to say
yours sincerely, Wasting Away.

Give me your answer, fill in a form
Mine for evermore
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four?

တကယ္ပဲ အသက္ ၆၄မွာ က်မ ဆံပင္ျဖဴေတြ ကၽြတ္ေနေရာ့မယ္…
ေျခလက္ေတြလည္း အားေလ်ာ့လို႔…
မ်က္လံုးေတြက ေ၀သီလို႔..
ခုလို ညေနခင္း ခင္ပြန္းသည္နဲ႔ ၀ိုင္ အတူတူေသာက္ရင္ေတာင္မွပဲ ခပ္ပါးပါးတခြက္ဆို က်မ မူးျပီး ေစာေစာ အိပ္ခ်င္လာေတာ့မယ္။ ခုလို စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ ေျပာႏိုင္ပါဦးမလား..။
အဲဒီအခါ ခ်စ္တဲ့သူက ဟိုးတုန္းကထက္ မေလ်ာ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ ခ်စ္ဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ ေမတၱာတရားကိုသာ အားကိုးရေပေတာ့မယ္..။

++++++

အသက္ ၆၄ႏွစ္မွာေတာ့ ျခံ၀န္းက်ယ္ၾကီးထဲ တႏိုင္တပိုင္ စားပင္ သီးပင္ကေလးေတြ စိုက္လို႔ ေနခ်င္တယ္..။ မနက္ခင္းေတြမွာ ျခံထဲ သစ္ပင္ေအာက္မွာ .. ေနေရာင္ခံရင္း အဖိုးၾကီး အဖြားၾကီး ႏွစ္ေယာက္ လဘက္ရည္ေသာက္မယ္.. ငွက္ကေလးေတြ ၾကည့္မယ္… ပန္းပင္ေတြ ၾကည့္မယ္..။ ျပီးရင္ အဖိုးၾကီးက သူ႔တိုလီမိုလီအလုပ္ေတြနဲ႔ ရႈပ္…။ အဖြားၾကီးက်မကေတာ့ စာဖတ္.. စာေရး.. ။ က်မကေတာ့ သီခ်င္းေတြလည္း နားေထာင္ခ်င္ေနဦးမွာ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ Linda Ronstadt သီခ်င္းေတြလည္း ရွိေနေစခ်င္ေသးတယ္…။ Love is a Rose တို႔ Blue bayou တို႔ေပါ့..။ သားသမီးေတြ ေျမးေတြ မရွိတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ အဖြားၾကီးက Mamma Mia အေခြကို ဖြင့္ျပီး Meryl Streep နဲ႔ အျပိဳင္ ABBA သီခ်င္းေတြ လိုက္ဆိုဦးမွာ…။ ဗုဒၶတရားကို အခ်ိန္တကူးတကယူ မပြားမ်ား တတ္ေပမဲ့ သတၱ၀ါေတြကို ေမတၱာထားျပီး သတိကို အျမဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္.. ဒါဟာ ဘာ၀နာပဲ မဟုတ္လားေနာ္…။


ခင္ပြန္းကလည္း စိုက္ခင္းလယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးထဲမွာ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြပါ တစုတေ၀းတည္း မိသားတစု အိမ္တလံုးစီနဲ႔ မိသားစုရြာ တည္ေနခ်င္တာတဲ့…။ ဟုတ္တယ္.. ဒါမွ မနက္လင္းတဲ့အခါ အလုပ္သြား ေက်ာင္းသြားမယ့္ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြအတြက္ မနက္စာ ေကာင္းေကာင္း က်မ ျပင္ဆင္ေကၽြးႏိုင္မွာ…။ သူတို႔ အသီးသီး ထြက္သြားၾကတဲ့အခါ အဖြားၾကီးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ တေနကုန္မွာ.. စာေတြ ဖတ္.. စာေတြ ေရး.. ပန္းခ်ီေတြေတာင္ ဆြဲႏိုင္ေသးးး

ေႏြအားလပ္ရက္ေတြဆိုရင္ေတာ့ အခုအခ်ိန္ေတြလိုပဲ မိသားစုၾကီး တစုတေ၀း အပန္းေျဖခရီး ထြက္မွာေပါ့…။ ေတာင္ေပၚရြာေလးေတြမွာ အိမ္တလံုး လံုးခ်င္းငွား.. ဒါမွမဟုတ္.. ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ.. ။ ဒါမွမဟုတ္.. ေက်းလက္ေတြဘက္…။ အခ်င္းခ်င္းမတည့္တဲ့ သားသမီးေတြ ပါရင္လည္း အဖိုးၾကီးအဖြားၾကီးႏွစ္ေယာက္ ကူရွင္းေပါ့..။ ျပီးေတာ့မွ ကြယ္ရာမွာ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြရဲ႕ အတင္းကို ေျပာရင္း စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ျပံဳးရယ္ၾကမယ္..။ ခ်စ္တတ္မယ္ဆိုရင္ အရာရာဟာ ျပံဳးစရာ လို႔ ယံုပါတယ္..။ အဲဒီအခါ ၆၄ႏွစ္ဆိုတာ.. ခု ၄၆ႏွစ္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္မွ မကြာ…။ စိတ္ထားတတ္ဖို႔သာ လိုပါမယ္…။

++++

၆၄ႏွစ္မွာ.. လူ႔ေလာကထဲ က်မ ေနခြင့္ရေနေသးတယ္ဆိုရင္ က်မ ေရာဂါေ၀ဒနာ တခုခု ခံစားေနရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္.. ဒါမွမဟုတ္ က်န္းမာပကတိနဲ႔ ခုလိုပဲ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား သြားသြားလာလာ.. အလွေတြျပင္လို႔ ေခတ္မီမီ အဖြားၾကီးအျဖစ္နဲ႔လည္း ရွိေနႏိုင္ေသးတယ္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္... ဘ၀ကို စံုမက္တတ္တဲ့ က်မကေတာ့ ေနေပ်ာ္မွာ...။

အဂၤလိပ္ေတြကေတာ့ ၇၀ သက္တမ္းဟာ ေရႊျဖဴရတု..တဲ့။
ျမန္မာအယူအဆမွာေတာ့ ပထမစိန္ရတု .. တဲ့။
၆၀..၆၄ႏွစ္ဆိုတာေတြအတြက္ တန္ဖိုးသတ္မွတ္ထားတာ မရွိေပမဲ့ .. တန္ဖိုးရွိတဲ့ ရတု တခုခုေတာ့ ျဖစ္ရမွာေပါ့…။
ရတနာရတု တခုခုေပါ့ေလ...။

အဲဒီအခါ.. က်မကေတာ့ ၾကည္ေအးေျပာတဲ့..
“က်မခ်စ္ျမဲ သံသာ၀ဲမွ ခြဲထြက္ခ်င္ဘူး တပ္မက္ဦးမည္..” ဆိုတာကို သက္၀င္သူပီပီ
က်မခ်စ္တဲ့ သံသရာေႏွာင္ၾကိဳးေတြထဲ အရစ္ပတ္ခံရင္း..
ေရာက္လာဦးမယ့္ ေရႊရတုေတြ.. စိန္ရတုေတြနဲ႔ အမည္ေပးမထားတဲ့ ရတုမ်ားစြာကို
ခုလိုပဲ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ရင္း စိတ္ကူးယဥ္ သာယာရင္း စိတ္လိုလက္ရ ၾကိဳဦးမွာ..။

+++++

အရြယ္ဆိုတာကိုက ေရွးေဟာင္းဂႏၶ၀င္ပစၥည္းမ်ားလို... တန္ဖိုးထား မက္ေမာတတ္တဲ့သူေပၚ မူတည္ျပီးေတာ့၊ သက္တမ္းရင့္ေလ… တန္ဖိုးတက္ေလ… မက္ေမာစရာေကာင္းေလလို႔.. က်မကေတာ့ ယံုတာပဲ။

၂၀၁၁ ဧျပီ ၂၆။
(လမင္းတရာက ထုတ္ေ၀မယ့္ '၆၀' စာအုပ္အတြက္ အမွတ္တရေရးတဲ့ စာပါ...)

တေန႔တာ အၾကိဳက္မ်ားး

သူယုတ္မာ မျဖစ္ေအာင္ ေရးရတဲ့ Post (ပန္ဒိုရာကို တည့္တည့္ေျပာသည္)

++++++

ႏိႈးစက္တီးလံုးျမည္သံကို စိတ္တိုျပီး မနက္ ၃နာရီ အိပ္ယာက ထရတိုင္း.. အိပ္ခ်င္လိုက္တာလို႔ ညည္းရင္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲ မ်က္ေစ့ေသခ်ာမပြင့္ဘဲ ၀င္သြားရတာကို မုန္းသမွ်…
ရံုးေရာက္လို႔ ေကာ္ဖီပူပူတခြက္ေသာက္ရင္း.. ေနာက္ ၃နာရီအၾကာမွာ အသံလႊင့္ဖို႔ အသင့္ျပင္ရင္း… အလုပ္ေတြ ရႈပ္လြန္းတဲ့ၾကားက … Face Book ၀င္၀င္ check ျပီး တခိခိ က်ိတ္ရယ္ရတာကိုေတာ့ သိပ္ၾကိဳက္…
အလုပ္ရႈပ္ျပီလားေဟ့ဆို.. “ခ်ာမ.. ေမာနင္း” လို႔ လွမ္း chat တဲ့ အရီးပန္ နဲ႔ ခ်က္တီး လုလုပ္ရတာကိုလည္း ၾကိဳက္..
၀ါရွင္တန္ဒီစီရဲ႕ မနက္ ၇နာရီ.. ျမန္မာျပည္ရဲ႕ မနက္ ၅နာရီခြဲမွာ စ အသံလႊင့္ဖို႔ စတူဒီယိုကို အေျပးအလႊားဆင္း.. Mic ေရွ႔မွာ ထိုင္.. မဂၤလာပါေသာတရွင္မ်ားရွင္.. က်မ ေမျငိမ္းပါ.. လို႔ ေျပာျပီး အစီစဥ္မႉး လုပ္ရတာကိုလည္း ၾကိဳက္ၾကိဳက္..
မနက္ခင္းတခ်ိန္ အသံလႊင့္ျပီး အလုပ္ေဖာ္ေတြနဲ႔ မနက္စာ စုစားရတာကိုလည္း ၾကိဳက္..။
ရံုးျပန္ခ်ိန္.. သိပ္ခမ္းနားျပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းဆန္တဲ့ ၀ါရွင္တန္ဒီစီရဲ႕ ျမင္ကြင္းကို အလုပ္ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ေမာင္းတဲ့ ကားေပၚကေန မရိုးႏိုင္စတမ္း ေငးျပီး လိုက္ရတာကိုလည္း ၾကိဳက္တာပဲ..
အိမ္ေရာက္ရင္ေတာ့ တေရးအိပ္ခ်ိန္… သီခ်င္းတိုးတိုးေလးဖြင့္.. ေဇာ္၀င္းထြဋ္ျဖစ္ျဖစ္.. ေဂ်ေမာင္ေမာင္ျဖစ္ျဖစ္.. ။ ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္…။ အိုးး ဇိမ္ပဲ…။
၃နာရီခြဲရင္ေတာ့ တေရးအိပ္ရာကေန မျဖစ္မေနထျပီး အလုပ္အျပန္မွာ ကေလးအငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္း၀င္ၾကိဳျပီး ျပန္လာၾကမယ့္ အေဖၾကီးနဲ႔ သမီး သားနဲ႔ကို ၾကိဳရတာေပါ့..။ အဲဒီအခ်ိန္ဆုိ.. အိမ္ထဲေတာင္ မေရာက္ေသးခင္ကတည္းက စကားလုေျပာလာတဲ့ သားနဲ႔ သမီးနဲ႔ အေဖ့နဲ႔ကို ဆီးၾကိဳရတာ.. အင္း ၾကိဳက္ပါတယ္..။ ေမာၾကိဳက္ေလးေပါ့ :P
အဲဒီ ခဏတျဖဳတ္ကေတာ့ မိသားတစု ေပါ့ေပါ့ပါးပါး.. တေန႔တာ ၾကံဳခဲ့သမွ်.. ေျပာၾက… တအိမ္လံုး ဆူညံ…။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အေဖၾကီးက လဘက္ထသုပ္ျပီး.. ထမင္းၾကမ္းနဲ႔ အဆာေျပ ၀ိုင္းစားၾကတာ.. ။ အဲဒါကိုေတာ့ သေဘာအက်ဆံုး…။
ျပီးရင္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမခမ်ာ မီးဖိုေခ်ာင္ ၀င္ရျပီေပါ့..
သားနဲ႔ သမီးက တေယာက္က TV ၾကည့္ တေယာက္က ကြန္ပ်ဴတာကိုင္…။
ခ်က္ရင္းျပဳတ္ရင္း.. ေျပာရင္းဆိုရင္း.. ရွင္းရင္းလင္းရင္း.. ေဟာ.. ၅နာရီထိုးျပီ။
ေမေမ Gym သြားမယ္.. လို႔ အ၀တ္အစားလဲတာနဲ႔ သမီးနဲ႔သားက ေငါက္ကနဲ ထလိုက္တာပဲ..။
ေဖေဖၾကီး အိမ္ရွင္း.. ေရခ်ိဳးထား..။ ျပန္လာရင္ ညေနစာစားၾကမယ္ေပါ့…။
ေမေမက Gym မွာ.. သူတို႔က ကစားကြင္းမွာ.. (ေမေမက မွန္မွန္မသြားျဖစ္တာေတာ့ ရွိသေပါ့ :D)
Gym မွာ ၁နာရီ ၾကာ… သေဘာက်စရာေတာ့ တကယ္ေကာင္းတာပါ..
ျပန္လာ.. ေရခ်ိဳး ညစာစားးးး TV ၾကည့္ရင္း သားနဲ႔ သမီးကို အိမ္စာကူလုပ္..။
ဒီလိုနဲ႔.. ည ၉နာရီေက်ာ္ျပီေလ…။ ည ၁၀နာရီေတာ့ အိပ္ယာကို မျဖစ္မေန၀င္ၾကရ….
မအိပ္ခင္ေတာ့ Face Book ေလး ၾကည့္ပါရေစဦး..
Blog ေလးေတြ ဖတ္ပါရေစဦး…. မဂၢဇင္း၀တၳဳတို တပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ဖတ္ပါရေစဦး…
အေဖၾကီးက ေအာ္ေနျပီ.. အေမၾကီၤးေနာ္.. မနက္ ၃နာရီ ထရမယ့္ဟာ.. အိပ္ေတာ့…တဲ့။
အင္းပါဆို..သိပါတယ္.. လို႔ ညတိုင္းနီးပါး ျပန္ေျပာျပီး အခ်ိန္ဆြဲေနရတာကိုလည္း သေဘာက်ပါ့..။
တကယ္၀င္အိပ္ေတာ့ ည ၁၁နာရီ…..
ဘုရားေရ.. အိပ္ခ်ိန္ ၄နာရီပဲ ရေတာ့မွာပါလား.. မျဖစ္ဘူး.. အိပ္မွ အိပ္မွ…။
အဲသလိုညတိုင္း ေပရတာလည္း ၾကိဳက္တာပဲ.. ဘယ္လိုလုပ္မလဲ…။
ၾကည့္ပါဦး က်မခမ်ာ.. အခ်ိန္ဆင္းရဲလိုက္တာ.. သနားစရာေနာ္…။
(အဲလို သူမ်ားသနားေအာင္ ေျပာရတာကိုလည္း ၾကိဳက္တာပဲ..)…

+++++

ရံုးပိတ္ရက္ တေန႔တာ အၾကိဳက္မ်ားေတာ့ မေရးေတာ့ဘူးေနာ္…
သူမ်ားေတြ မနာလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔.. ဟဲဟဲ…။

၆ဧျပီ၂၀၁၁။