Sep 17, 2014
ဘီအာရ္
Dec 24, 2013
အဆိပ္အေတာက္ျဖစ္ေနႏိုင္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္
က်မ ငယ္ငယ္က အေဖ့စာအုပ္စင္မွာ ေတြ႔သမွ် စာအုပ္ေတြ ဆြဲဖတ္ရင္း ေပၚလီယာနာ တို႔ .. ထမီကၽြတ္၍ လႊတ္လိုက္မည္ တို႔၊ မပန္ပါနဲ႔ ေၾကြခ်င္တယ္.. တို႔၊ ႏွလံုးသားျမိဳ႕ေဟာင္း တူးေဖာ္ခ်က္ ေနာက္ဆံုး အစီရင္ခံစာ.. တို႔ကေနစလို႔ ၊ စစ္နဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရး.. အရင္းက်မ္း.. အာဒိကပၸက်မ္း.. ဘာသာၾကီးေလးမ်ိဳးေပၚ အျမင္.. ဗုဒၶ၀ါဒ ျပႆနာမ်ား.. သိဒၶတၳ .. ဇိနတၳပကာသနီ .. ဗုဒၶဘာသာေကာင္းတစ္ေယာက္.. လာျခင္းေကာင္းေသာအရွင္.. ၅၅၀ ဇာတ္ေတာ္မ်ား လို စာအုပ္ေတြအထိ အမ်ိဳးစံု ဖတ္ခဲ့တာမွာ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္ေလးေတြ သိလာပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဘုရားမရွိခိုးတဲ့.. သူမ်ားကို ပိုက္ဆံ ကူညီျပီး အလႉလို႔ ကင္ပြန္းမတပ္တဲ့၊ သံဃာေတာ္ေတြကို အလႉလုပ္ေပမဲ့ ေရစက္မခ်တဲ့.. ၊ နတ္ကိုးကြယ္မႈကို ဆန္႔က်င္တဲ့.. နတ္ကိုးကြယ္မယ့္ အစား ကိုယ့္မိန္းမကို ကိုးကြယ္တာေတာင္ အက်ိဳး အမ်ားၾကီး ရွိေသးတယ္လို႔ ေျပာတတ္တဲ့.. ၊ က်ေနာ္က မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္ဘူး.. ဗုဒၶ၀ါဒီလို႔ ေျပာတတ္တဲ့..၊ ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚတက္တိုင္း ဗုဒၶဟူးေထာင့္မွာ ထိုင္ျပီး ျငိမ္ျငိမ္ေလး ထိုင္ျပီး ေရႊတိ၈ံုေစတီေတာ္ကို ၾကည့္ေနရတာ တရားထိုင္ရသလိုပဲ စိတ္အျငိမ္းခ်မ္းဆံုးလို႔ ေျပာတတ္တဲ့ ၊ ျပီးခဲ့တာကို ခ်ထားခဲ့.. ေရွ႕ဆက္ လုပ္.. ခရီးဆံုးေရာက္ေအာင္ ဇြဲနဲ႔သြားဆိုတဲ့ မူကို ၾကိဳက္လို႔ တခါတေလ ဇင္ ဗုဒၶ ၀ါဒီေတြက ပိုျပီး အလုပ္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာတတ္တဲ့.. အင္မတန္ လက္ေတြ႔က်က် နဲ႔ ဒီကေန႔ ဆိုတာကို တည့္တည့္ ရင္ဆိုင္ျပီး လုပ္စရာရွိ္တာကို လုပ္သြား တတ္တဲ့၊ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သတင္းစာထဲထည့္ရမယ့္ ကိုယ့္နာေရးသတင္း ကို ကိုယ္တိုင္္ေရး ထားသြား ခဲ့တဲ့ အေဖနဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့အျပင္ အေဖက က်မကို သားေယာက်္ားေလးလို ေမြးျမဴခဲ့တာမို႔ အေဖ့ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြက က်မဆီ စိမ့္၀င္ေနခဲ့ပံုရပါ တယ္။ (အေမ့အေျပာအရေတာ့ က်မက အေဖနဲ႔ ရုပ္ေရာ စိတ္ပါ အတူဆံုးသမီးလို႔ ဆိုပါတယ္)
က်မက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အျဖစ္ သိပ္ေက်နပ္ပါတယ္။ သိဒၶတၳမင္းသား နိမိတ္ၾကီးေလးပါး ျမင္ျပီး တရားရတာ သိပ္ေတာ္တဲ့ မင္းသားပဲ.. ဒီအရြယ္.. ကာမဂုဏ္အာရံုထဲ ဒီေလာက္ေနလို႔ ေကာင္းေနတဲ့အခ်ိန္ ဒါဟာ သုခ အစစ္မဟုတ္ဘူး .. မျမဲဘူးလို႔႔ ျမင္တာ.. ေတာ္လိုက္တာ.. ။ ျပီးေတာ့ ဆရာရွာမေတြ႔ဘဲ ကိုယ့္ဘာသာ အားထုတ္ ရွာေဖြရတာမို႔ ၆ ႏွစ္ေလာက္ လမ္းလြဲသြားရွာေသးတာ..။ ဟုတ္ျပီ .. ဉာဏ္အလင္းပြင့္ျပီလည္းဆိုေရာ သူသိသမွ်ကို ေ၀ငွေတာ့တာ..၊ ဉာဏ္မီတဲ့သူ ရေပလိမ့္..။ သူ ရွာေတြ႔သမွ် ျငိမ္းခ်မ္းရာျငိမ္းခ်မ္းေၾကာင္းထဲ က်မ ဉာဏ္မီ သမွ်က ရလိုက္တာက သစၥာေလးပါး၊ မဂၢင္ရွစ္ပါး၊ ၃၈ျဖာမဂၤလာ၊ ၂၄ ပစၥည္းျဖစ္စဥ္အဆင့္ဆင့္ နဲ႔ ပ႒ာန္း အက်ယ္ ၊ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္အတြင္း ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ် နဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ အဘိဓမၼာ.. ရျပီ။ ဒီေလာက္နဲ႔ ကို ဒီလို အသိတရားထူးကို ထိုးထြင္းသိျမင္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့ လက္ဦးဆရာ သဗၺညဳတပညာရွင္ၾကီးကို က်မ အျမတ္တႏိုးနဲ႔ ဘုရားရယ္လို႔ ၾကည္ညိဳျပီ။
အဲဒီအခါ အၾကည္ညိဳလြန္သူေတြက ဘုရားရယ္လို႔ ရုပ္ပြားေတြ ထုလုပ္ျပီး ၾကည္ညိဳၾကတဲ့အခါ ၊ က်မလည္း အဲလို အမွတ္ထား ၾကည္ညိဳရတာကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ စိတ္ကူး ခပ္ယဥ္ယဥ္ က်မက ၊ ဘုရားက အိႏၵိယႏြယ္ဖြားမို႔ ဒီလိုေလးေနမွာလို႔ ေတြးျပီး ႏွာတံ ခၽြန္ခၽြန္ နဲ႔ ..၊ ျပီးေတာ့ ေရာင့္ရဲတဲ့အက်င့္ကို က်င့္သူမို႔ ဘုရားရွင္ဟာ ခပ္သြယ္သြယ္ျဖစ္မွာလို႔ ေတြးျပီး.. ပိန္သြယ္သြယ္ မ်က္ႏွာက် ေလး ေပၚေပၚနဲ႔.. ၊ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးက.. ပကာသနဆိုတာ အဆိပ္အေတာက္ေတြပဲလို႔ တရားျပခဲ့သူမို႔ ေရႊေတြအိေနေအာင္ ခ်မထားတဲ့ (အေရာင္လွျပီး သာမန္ထက္ထူးကဲေၾကာင္းေပၚရံုေလး ေရႊေရာင္၀င္းထားတဲ့.. အဲလို ဆင္းတုမ်ိဳး ေတြကို အိမ္မွာ စင္ျမင့္ထက္တင္ျပီး တရိုတေသ ေနရာေပး ကိုးကြယ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘုရားရွင္ အခ်ိန္ ၾကာၾကာ သီတင္းသံုးေလ့ရွိခဲ့တဲ့ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာေတာင္ သာယာျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အေငြ႔အသက္ရေအာင္ ပန္းဥယ်ာဥ္ ရွိတာဆိုေတာ့ ဘုရားရွင္နံေဘးမွာ ပန္းေတြ ေ၀ေအာင္ ၾကိဳးစား ဖန္တီးပါတယ္။
++++++
က်မရဲ႕ အဖြားေတြက ေန႔တိုင္း မနက္တိုင္း ဘုရားရွင္ကို သက္ရွိသံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းကပ္သလို စားပြဲ၀ိုင္းနဲ႔ အခ်ိဳပြဲ ၊ လက္သုတ္၀တ္ ၊ ဇြန္းခက္ရင္းမက်န္ ဆြမ္းကပ္ပါတယ္။ အိမ္မွာ အျမဲ ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ထိုင္ကိုယ္ေတာ္ ေတြ အနည္းဆံုး ၅ ပါးရွိပါတယ္။ က်မ လည္း အိမ္မွာ ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ သံဃာေတာ္ ရွိမွ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ကထိန္ဆိုရင္ အမ်ားၾကီး မခင္းႏိုင္ေတာ့တာေတာင္ အနည္းဆံုး သကၤန္းလႉ ဆြမ္းကပ္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မက ဘုရားရုပ္ပြားေတာ္ကိုေတာ့ ဆြမ္းမကပ္ပါဘူး။ ဒါက က်မ အယူအဆနဲ႔ က်မပါ။ ဆြမ္းကပ္တဲ့ သူေတြက လည္း သက္ရွိဘုရားရွင္ကဲ့သို႔ သေဘာထားျပီး တရိုတေသ ကပ္္ၾက တာပါ..။ ျပီးေတာ့ တန္ခိုးအာႏုေဘာ္ ရွိေနတဲ့ ရုပ္ပြားေတာ္ဆိုရင္ ဆြမ္းစားရသကဲ့သို႔ ရွိမယ္ဆိုတာကို လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ လက္ခံႏိုင္ပါ တယ္။ ဒါကို က်မ ေ၀ဖန္စရာ မရွိပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ အဖြားတို႔က ကိုယ့္နားမွာ စားစရာမရွိတဲ့ အမ်ိဳးေတြကိုေတာ့ မေပးဘဲ ေရႊတိဂံုေစတီ ထီးေတာ္မွာ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္နားကပ္ေတြ စိန္လက္စြပ္ေတြ သြားခ်ိတ္တာကိုေတာ့ က်မ လက္မခံခ်င္ပါဘူး။ (အဖြားကို ေျပာေတာ့ အဖြားခမ်ာ က်မကို မိစၦာဒိ႒ိျဖစ္မယ္ရယ္လို႔ စိတ္ပူရွာပါတယ္) ေနာက္.. ကၽြဲေကာ္သီးေတြ အလံုးလိုက္ၾကီး ဘုရားစင္ေပၚတင္ျပီး ဘုရားကို လႉတယ္ဆိုေတာ့.. က်မက အဖြားရယ္.. ဘုရား ဘယ္လို ခြဲစားမလဲလို႔ ေျပာမိပါတယ္..။ က်မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆို ငွက္ေပ်ာသီးအစိမ္းေတြ အျဖီးလိုက္တင္ေသး.. ျပီးေတာ့ ေနာက္ သံုးေလးရက္ေနရင္ မွည့္ျပီ.. စြန္႔ စားရံုပဲ လို႔ ေျပာေသးတာ.. တကယ္။
ျပီးေတာ့ က်မက ကိုယ္တိုင္ ပရိတ္ၾကီး ၁၁ သုတ္ နဲ႔ ပ႒ာန္းအက်ယ္.. ဓမၼစၾက္ာ ေဒသနာေတာ္ အကုန္ရေပမဲ့ က်မရဲ႕ သားသမီးးေတြကို ၾသကာသ နဲ႔ ငါးပါးသီလက လြဲလို႔ ဘုရားစာ မသင္ျဖစ္ပါဘူး။ ေမတၱာသုတ္ ကိုေတာ့ အႏွစ္သာရ ကို ၾကိဳက္တဲ့ အျပင္ ကေလးေတြလည္း နားလည္ေကာက္ယူႏိုင္တဲ့ အဓိပၸါယ္ ရွိတာေၾကာင့္ အနက္ က အစ (အခ်ိန္တန္တဲ့အခါ) သင္ေပးဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဗုဒၶရဲ႕ ျဖစ္ေတာ္စဥ္ကို သူတို႔ နားလည္မယ့္ စကားလံုးေတြနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာျပပါမယ္။ ဗုဒၶဟာ အသိဉာဏ္ပညာမွာ အႏိႈင္းမဲ့သူျဖစ္ေၾကာင္း..၊ အဲဒီပညာေၾကာင့္ ရွာေတြ႔လာတဲ့ အယူအဆ က ေကာင္းလြန္း.. ျပည့္စံုလြန္း.. စိတ္ေအးခ်မ္းရလြန္းလို႔ လိုက္နာက်င့္ၾကံသင့္ ေၾကာင္း..၊ ဗုဒၶက ရွာေတြ႔ ထားတဲ့ လမ္းကို လိုက္နာက်င့္သံုးလို႔ ဗုဒၶဘာသာလို႔ ေခၚတာျဖစ္ေၾကာင္း..၊ ျပီးေတာ့ ေကာင္းမြန္သင့္ျမတ္တဲ့ အက်င့္ ၈ မ်ိဳး (မဂၢင္ ရွစ္ပါး) နဲ႔ သူတပါးအေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ျပီး ေလာကဓံကို ရင္ဆိုင္တတ္ေစဖို႔မွာ အေရးပါလွတဲ့ ျဗဟၼစိုရ္တရားေလးပါး ကို ေျပာျပမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ္က်င့္တရား (၅ ပါးသီလ)က အေရးၾကီးလဲဆိုတာ ေျပာျပမယ္..။ အဲေလာက္ကိုပဲ သားတို႔ သမီးတို႔ က်င့္ႏိုင္ေအာင္ မနည္း ၾကိဳးစား ရ မွာ လို႔ ေျပာျပမယ္။ သူတို႔ လက္ခံယံုၾကည္ရင္ က်မရဲ႕ သားသမီးက ဗုဒၶကို သိျပီ။ (သားၾကီးကေတာ့ သိသင့္ သေလာက္ သိျပီးျပီ .. သူဘယ္လို လက္ခံသေဘာထားတယ္ဆိုတာ နဲ႔ သူယံုၾကည္တဲ့ ကိုးကြယ္မႈပံုစံက သူ႔ကိစၥ)
ျပီးေတာ့ သူမ်ားရဲ႕ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ နဲ႔ မကိုးကြယ္ မယံုၾကည္မႈကို ကဲ့ရဲ႕တာလည္း မၾကိဳက္ပါဘူး..။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘာာေရးေၾကာင့္ သူမ်ားကို တနည္းနည္းနဲ႔ အေႏွာင့္အယွက္ေပးတာ.. ထိခိုက္နစ္နာေစတာကိုလည္း မၾကိဳက္ပါဘူး။ က်မအတြက္ေတာ့ ဘုရားရယ္လို႔ မဟုတ္ဘဲ အယူအဆကို ၾကိဳက္လို႔ တရားလို က်င့္ၾကံရတာေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါ..။ ဥပမာ.. မဟတၱမ ဂႏၶီၾကီး လူငယ္ဘ၀ ရထားစီးရင္း ဘိနပ္တဘက္ ကၽြတ္က်တာမွာ ေနာက္တဘက္ပါ ထားရစ္ခဲ့တာမ်ိဳးက က်မအတြက္ က်င့္ၾကံရတဲ့ တရားပဲ..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဆီမွာဆိုလည္း က်မ က်င့္ၾကံရမယ့္ တရားေတြ အပံု..။ John Lennon ရဲ႕ Imagine ကလည္း တရားပဲ..။ Vincent Van Gogh ရဲ႕ Sunflower ကလည္း တရားပဲ။ Mother Teresa ရဲ႕ ပရဟိတေတြကလည္း တရားပဲ.. ။ အဲလိုေတြအမ်ားၾကီးေပါ့..။ အနက္အရိႈင္း ပမာဏသာ ကြာေကာင္းကြာမယ္ေလ။
အဲဒီအခါ က်မက ပတ္၀န္းက်င္တခုမွာ နည္းနည္းေတာ့ ျပႆနာရွိႏိုင္ပါတယ္..။ စာေရးဆရာမ ေက်ာင္းဆရာမ ျဖစ္ေလေတာ့ နည္းနည္း ပိုဆိုးႏိုင္တာေပါ့. ေနာ္.. .။
May 2, 2013
ျမသီလာ.. မိတ္ဆက္
ျမသီလာ.. ကို က်မ စ ေရးတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္း၀န္းက်င္ကို လြမ္းရင္းက အမွတ္မထင္ စျဖစ္သြား ရင္းက အဲဒီထဲ အာရံု၀င္စားျပီး ဆက္တိုက္ ဆက္တိုက္ ေရးျဖစ္သြားတာပါ။ ေက်ာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ တဲ့ က်မရဲ႕ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈကို ေရးေနရင္းကပဲ ေက်ာင္းနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ သမိုင္းေက်ာင္းေလးေတြလည္း ထည့္ဦးမွ.. ပညာေရးကိစၥေလးေတြ လည္း ထည့္ဦးမွ.. အမွတ္ရစရာလူေတြအေၾကာင္းလည္း ထည့္ဦး မွ… ေခတ္နဲ႔ ပတ္သက္တာေလးေတြလည္း ထည့္ဦးမွ.. နဲ႔။ Blog ေပၚမွာ ဘာရယ္မဟုတ္ေရးရာကေန အမွတ္တရ မွတ္တမ္းတစ္ေစာင္ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ေဆာင္းပါးနဲ႔ မတူ.. ၀တၳဳလည္း မဟုတ္ေလတဲ့ အတၳဳပၸတၱိဆန္ဆန္ ဒီစာအုပ္ေလးက Memoir လို႔ ဆိုပါစို႔။
ဒီ Memoir ေလးကို ဘေလာ့ကေန တကူးတက ကူးျပီး က်မကို ခ်စ္တဲ့ ျမန္မာျပည္က က်မရဲ႕ စာဖတ္ ပရိသတ္ သမီးေလး တစ္ေယာက္က အေမရိကမွာ ရွိေနတဲ့ ပန္းခ်ီဒီဇိုင္း ကိုမ်ိဳး ကို အဖံုးဒီဇိုင္း လွမ္းအပ္ျပီး PDF ဖိုင္အျဖစ္ Scribd မွာ တင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ က်မရဲ႕ အသက္ ၄၅ ႏွစ္ျပည့္တုန္းက အမွတ္တရ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ ပါပဲ..။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕လည္း Blog ေပၚမွာကတည္းက တခ်ိဳ႕လည္း Ebook ကေလးလို ဖတ္ထားၾက ျပီး သား ျဖစ္ပါလိ္မ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔ ပရိသတ္ အမ်ားစုကေတာ့ မဖတ္ၾကရေသးပါဘူး။ ဒီေတာ့ ျမသီလာ ကို ေသခ်ာ ျပန္ မြမ္းမံ တည္းျဖတ္ ျပင္ဆင္ ျဖတ္ေတာက္ ျဖည့္စြက္ျပီး.. စာအုပ္ထုတ္မယ္လို႔ ျပင္ရတာပါပဲ။
ျမသီလာထဲမွာ.. က်မဘ၀ထဲက က်မစိတ္ကို ဒဏ္ရာအနာတရ ေပးခဲ့သူေတြထဲက ဘယ္သူ႔ကိုမွ ပုဂၢိဳလ္ေရး မထိခိုက္ေစဘဲ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို ထိခိုက္ေအာင္.. လူအမ်ားကို ထိခိုက္နစ္နာေအာင္ လုပ္သူေတြကိုပဲ ထည့္ေရးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ က်မရဲ႕ ဘ၀ အေတြ႔ အၾကံဳထဲက သင္ခန္းစာ ယူစရာ.. ခံ၀န္ခ်က္ ေပးစရာေတြနဲ႔ က်မ ျဖတ္သန္းခဲ့ရာ ျမသီလာရဲ႕ ပံုရိပ္ ေတြကို အလြမ္းေျဖမႈေတြ.. ဒီေလာက္ပါပဲ…။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုေတာ့ ျမသီလာအလြမ္းေျပ... ျမန္မာျပည္က ဆိုင္ေတြေပၚ ေရာက္ေနပါျပီ....
Oct 9, 2012
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မခန္႔ေလးစား ထိကပါး ရိကပါး ေ၀ဖန္ရေအာင္ က်မက ဘာမို႔လို႔လဲ..
May 22, 2012
ေမျငိမ္း ၀တၳဳတိုမ်ား
၁၅ ႏွစ္ၾကာမွ ကိုယ့္ႏိုင္ငံထဲ ပထမဆံုး ျပန္ထြက္ခြင့္ ရတဲ့ ၀တၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ပါ.. က်မ စိတ္ၾကိဳက္ ပန္းခ်ီ မ်ိဳးျမင့္ မ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔.. ကံေကာ္၀တ္ရည္စာေပက ထုတ္ေ၀ျပီး ၀တၳဳတို ၁၆ပုဒ္ပါ ပါတယ္။ ဒီကေန႔ပဲ ျဖန္႔ပါတယ္ရွင္။
May 2, 2012
အိမ်ဆီသွားတဲ့ လမ်း…
အဲဒီနေ့က ကျမ မော်လမြိုင်-သံဖြူဇရပ်လမ်းပေါ် ခဏ ပြန်ရောက်သွားတယ်။
ပြီး ခဏကြာတော့ ပင်းဒယ-တောင်ကြီးကားလမ်းပေါ် ရောက်သွားပြန်ရော…။
ဟော ဟိုးမှာ တောင်တန်းအလွှာတွေလား..၊ သစ်ပင်တောအုပ်အဆင့်ဆင့်တွေလား။
အစိမ်းရင့်.. အစိမ်းနု၊ အညိုရင့်.. အညိုနု၊ မီးခိုးရင့်- မီးခိုးနု။ တချို့နေရာတွေမှာ လိမ်မော်တွေ အနီတွေ ကျန်နေသေးတယ်။ Fall တုန်းက လက်ကျန်တွေလား… ဒါမှမဟုတ်.. သူ့ရဲ့ ရွက်သစ်လဲတဲ့ ရာသီကိုက Spring လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်.. သဘာဝက ဖန်ဆင်းတဲ့ ရှုခင်းပန်းချီထဲ အရောင်စုံအောင် ထည့်ပေးထားသလို..။
ဒီနေ့ကျကာမှ နည်းနည်း အအေးပိုပေမဲ့ ကောင်းကင်ကတော့ ကြည်စင်လို့။ တိမ်တွေ ကလည်း အရုပ်တွေ ထင်လောက်အောင် အထူသားနဲ့။ ငယ်ငယ်က ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်း ကျောက်မဲမြို့နားက နမ့်ဟူးတောင်းမှာ မော့ကြည့်ခဲ့ရတဲ့ တိမ်တွေလိုပါပဲ။ ဟော.. ကျမ နမ့်ဟူးတောင်းလည်း ရောက်သွားပြန်ပြီ။ တချက်တချက်မှာ ကားက တောင်မြင့်မြင့်တွေပေါ် တက်ရင် ဘေးမှာ ချောက်တွေ နဲ့ ချောက်တွေအောက် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ချောင်းတွေ မြစ်တွေ ပတ်စီးနေတာကို လှမ်းတွေ့ ပါတယ်။ ဟော.. အဲဒါ လားရှိုးသွားရင် ဖြတ်ရတဲ့ ဂုတ်တွင်း ပေါ့..။ ဂုပ်ထိပ်တံတားကို တွေ့ချင်ရင်တော့ Shenandoah River ဘက်သွားရင် West Virginia ရဲ့ ပြည်နယ်သင်္ကေတ တံတားကြီးကို တွေ့မှာ။ ဂုတ်ထိပ်တံတားနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်ပေါ့။
ဟုတ်တာပေါ့.. တကယ်တော့ ကျမ သွားနေတာ West Virginia ကိုပါ။ ကျမနေတဲ့ Maryland ကနေ
၂နာရီကျော်လောက် ကားမောင်းသွားရင် ရောက်နိုင်တဲ့ အဲဒီ ဒေသ လေးက ကျမကို
ချင်းတောင်တန်း တွေ.. ရှမ်းတောင်တန်းတွေနဲ့ မွန်ပြည်နယ် က သစ်ပင်အုပ်တွေကြား
ဖြတ်သွားရတဲ့ အဝေးပြေးလမ်း တွေဆီကို ရောက်သွားစေတာပါ။ အဝေးကြီးက တောင်တန်းတွေကလည်း
ဘယ်သူတွေ ဘာပဲ ပြောပြော ကျမ ခံစားရ တာကတော့ ရှမ်းတောင်တန်းတွေ.. ဒါမှမဟုတ်လည်း
ချင်းတောင်တန်းတွေ ပါပဲ။ အလွှာလိုက် အထပ်လိုက်..၊ တချို့နေရာတွေမှာ
လှေကားထစ်တွေလို ထစ်ပြီး စိုက်ဖို့ ပျိုးဖို့ မြေတွေ ပြင်ထားတာလည်း တွေ့တယ်။
စိုက်ရာသီကို စောင့်နေကြတာလေ..။
မြေကွင်းပြင် ကျယ်တွေ ဖြတ်ရင်တော့ နွားတွေ သိုးတွေ
အုပ်လိုက်..၊ သန်မာ တောင့်တင်းတဲ့ ရွှေညိုရောင် မြင်းတွေနဲ့ သပ်ရပ် ကြီးမား
ခိုင်ခံ့တဲ့ အိမ်ကြီးတွေ..။
စိုက်ခင်းတွေ.. ပျိုးခင်းတွေ.. ပန်းခင်း တချို့..။ စိတ်ထဲ
မချင့်မရဲနဲ့ ကားတံခါး ဖွင့်လိုက်တော့ လေရဲ့ ရနံ့က မွှေးလိုက်တာ။
တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှတဲ့ ဝန်းကျင်။ သာယာလှပတဲ့ သဘာဝ။ လမ်းတလျှောက် အကောက်အကွေ့တွေ
ဂုံးတက် ဂုံးဆင်းတွေ.. သစ်ပင် တောအုပ်တွေက ကိုယ့်နံဘေးမှာ…။ နေခြည်တွေက
သစ်ပင်တွေကြားထဲ ထိုးစိုက်ကျ..။ တိုက်ခတ်တဲ့ လေက အေးမြ..မွှေးမြ..။
အင်း ဒါကြောင့်လည်း John Denver က
Almost heaven,
West Virginia Blue ridge mountains,
Shenandoah river
Life is old there, older than the trees
Younger than the mountains,
growing like a breeze ♩ ♪ ♫ ♬
လို့ ဆိုပေတာပဲ…။
+++++
လမ်းတလျှောက်မှာ တွေ့ခဲ့ရသမျှနဲ့ ပြောရင်တော့ ကျမတို့ ဖြတ်ခဲ့တာက ကျေးလက် ဒေသ ပါ။ အဲဒီမှာ နေသူတွေက စိုက်ပျိုးရေး မွေးမြူရေးတွေ လုပ်ကြမယ်။ ဒါမှမဟုတ်.. ပိုင်ရှင်တွေက မြို့ပြမှာ နေပြီး အပန်းဖြေဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတဲ့အနေနဲ့ ဒီ မြေတွေ အိမ်ကြီးတွေကို ဝယ်ထားကြပြီး အိမ်စောင့်တွေက စိုက်ပျိုးမွေးမြူတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါ တယ်။ တချို့အိမ်တွေက သူတို့ မြေတွေ ကျယ်လွန်းတော့ အိမ်ရှေ့မှာ ကန်ကြီးတွေ တူးထားတယ်။ ကန်ထဲမှာ ဝမ်းဘဲတွေ.. ငန်းတွေက ရေကူးလို့။ တချို့နေရာတွေမှာ တော့ သိုးအုပ်တွေ နဲ့ သိုးထိန်းခွေးတွေ ပြေးလွှား။ တကယ့် ကျေးလက်။ တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒီနေရာက မြို့တော် ၀ါရှင်တန်ဒီစီနဲ့ ဆိုရင် အလွန်ဆုံး ၂နာရီကျော် ၃ နာရီ လောက်ပဲ ကားမောင်းရင် ရောက်တဲ့ နေရာ။ ပြီးတော့ စျေးချိုချိုနဲ့လည်း မြေကျယ်ကျယ် အိမ်ကြီးကြီး တွေ ရနိုင်တဲ့ နေရာ။
ညဆို အဲဒီ အိမ်ကြီးတွေထဲ အေးအေးဆေးဆေး နွေးနွေးထွေးထွေး နေနိုင်ပါသေး။
သားသမီးတွေ မရှိတော့တဲ့ ပင်စင်စားအဖိုးကြီး အဖွားကြီး
နှစ်ယောက်တည်းဆိုလည်း တူတူ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ရင်း ၀ိုင်တခွက် စီ သောက်၊
ဒါမှမဟုတ် ခြံထွက် နွားနို့လေး သောက်၊ လျှပ်စစ်မီး အမြဲရတဲ့နိုင်ငံမို့ နွားနို့
ပူပူလေးကို မပင်မပန်းသောက်နိုင်လိမ့်မယ်။ သားသမီးတွေ ကိုယ့်ဆီ လာမနေ လည်း
မပူတော့ပါဘူး လေ.. အရွယ်ရောက် သားသမီးတွေက သူတို့ဘဝ သူတို့ ထိန်းကျောင်းနိုင်မယ့်
နိုင်ငံမှာ ရှိနေတာမို့ မိဘတွေမှာ ပူဖို့ တာဝန်မရှိ။ မိဘ မို့ သူတို့လေးတွေကို
လွမ်းတာ တော့ ရှိမှာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ဓမ္မတာမို့ အဆန်းတကြယ်
ခံစားရမယ့်ကိစ္စမဟုတ်။ သားသမီးတွေ လက်လွတ် သွားတဲ့ အချိန်မျိုးကျရင်နေဖို့
တကယ်ရွေးသင့်တဲ့ နေရာလို့ ကျမ ခံစားနေမိတယ်။ ဘယ်လောက် စိတ်အေးချမ်းမြေ့
ရှိလိုက်မလဲ..။
+++++
ဆက်ပြောရင် ကျမ ဘယ်လောက် တကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်ဆိုတာ
ပေါ်လာတော့မယ်။ ကျမက ကိုယ့်ဇာတိမြေရဲ့ အဝေးကြီး တိုင်းတပါးနိုင်ငံမှာ
ပျော်နေနိုင်.. စိတ်အေးချမ်း နိုင်တဲ့ တကိုယ်ကောင်း ဆန်သူပေါ့..။ ဟုတ်တယ်မို့လား။ ဒါပေမဲ့
မတတ်နိုင်ပါဘူး။ ဟုတ်ပါတယ်.. ကျမ တကယ်ပဲ ခု ကျမ နေရတဲ့ဘဝမှာ ပျော်ပါတယ်။
စိတ်ချမ်းသာပါတယ်။ တချိန်မှာတော့ အဲလို စိုက်ခင်းမြေ အကျယ်ကြီး ပါတဲ့ နေရာဒေသ
မျိုးလေးမှာ ကျမ ခင်ပွန်း အင်မတန်ဝါသနာပါတဲ့ စိုက်ပျိုး မွေးမြူရေး အလုပ်ကို
လုပ်ရင်း .. ကျမက စာတွေရေး စာတွေဖတ်နဲ့ ဘဝမှာ ဇောက်ချ နေသွားနိုင်ချင်တယ်လို့လည်း
စိတ်ကူးနေသေးတာပါ။
John Denver ကတော့ ဆိုတယ်..
♩ ♪ ♫ ♬
Country
roads, take me home
To the place
I belong West Virginia,
Mountain
momma
Take me
home, country roads… ♩ ♪ ♫ ♬
ကျမအတွက်လည်း လောလောဆယ်မှာတော့ ခဏလေးသွားခဲ့ရတဲ့ West Virginia ခရီးတိုလေးက
အိမ်ဆီရောက်အောင် ပြန်ခေါ်သွားသလိုပါပဲ။
ဟုတ်ပါတယ်.. အဲဒီလမ်းတွေက ကျမကို အိမ်ဆီ ရောက်အောင်
ခေါ်သွားခဲ့ကြတယ်..။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျမအတွက်
အိမ်ဆိုတာက..
ရောင့်ရဲ တင်းတိမ်မှုတွေနဲ့
စိတ်ချမ်းသာ ကိုယ်ကျန်းမာ..
လွတ်လပ်ပေါ့ပါး…
နေခွင့်ရတဲ့ နေရာတခုသာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။
♩ ♪ ♫ ♬
I hear her voice in the mornin' hour she calls me
The radio reminds me of my home far away
And drivin' down the road
I get a feelin' That I should have been home yesterday, yesterday
Country roads,
take me home To the place
I belong West Virginia,
mountain momma Take me home,
country roads ♩ ♪ ♫ ♬
++++++
မေလ ၁ ရက်၊ ၂၀၁၂။
အေမရိကန္ေက်ာင္းေတြဆီက ဘက္စံုဖြံ႔ျဖိဳးေရး
ဒီေတာ့ ကေလးေတြမွာ.. စာသင္သားေတြမွာ အဲဒီ တီထြင္ၾကံဆဉာဏ္ ဖြံ႔ျဖိဳးေအာင္ ဘယ္လို ပ်ိဳးေထာင္ ပါသလဲ…။ အဲဒီအခ်က္ကို က်မ အေမရိကန္နိုင္ငံရဲ႕ အေျခခံပညာေရးစနစ္ထဲမွာ ေလ့လာ ရွာေဖြ ၾကည့္ ပါတယ္။ သေျပညိဳ ျမန္မာစာေက်ာင္းေလးဟာ တပတ္မွာ ၂နာရီေက်ာ္ေက်ာ္သာ စာသင္ ခြင့္ ရတဲ့ သင္တန္းေလး ျဖစ္ေပမဲ့ က်မတို႔ကေလးေတြကို သူတို႔ ေက်ာင္းပညာေရးမွာ အေလ့အက်င့္ ရျပီးသား စနစ္ေတြနဲ႔ မကင္းကြာေအာင္၊ ျပီးေတာ့ က်မတို႔ သိေစခ်င္တဲ့ ျမန္မာမႈ ျမန္မာ့စာ အရာမွာ လည္း တိုးတက္ ဖြံ႔ျဖိဳးရေလေအာင္ အားထုတ္တဲ့ သေဘာပဲျဖစ္ပါတယ္။
ဒါျဖင့္ က်မေတြ႔ရတဲ့ အေမရိကန္ ေက်ာင္းေတြက အေျခခံပညာေရးထဲမွာ ကေလးေတြအတြက္ ဘယ္လို အရည္အေသြးေတြ ဖြံ႔ျဖိဳးေစပါသလဲ.. ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ အေမရိကန္ ပညာေရး စိတ္ပညာရွင္ Howard Gardner ( Prince of Asturias Award 2011 in Social Sciences ) က ကေလးေတြဆီမွာ ရွိဖို႔ လိုအပ္တဲ့ စြမ္းရည္ ၉ မ်ဳိး ကို အဆိုျပဳခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ယုတၱိေဗဒ- သခ်ၤာစြမ္းရည္ (Logical Mathematical)၊ ဘာသာစကားစြမ္းရည္ (Linguistics)၊ ေတးဂီတစြမ္းရည္ (Musical)၊ လက္မႈအႏုပညာ စြမ္းရည္(Spatial)၊ ကာယလႈပ္ရွားမႈ စြမ္းရည္ (Bodily- Kinesthetic)၊ လူမႈဆက္ဆံေရး စြမ္းရည္ (Interpersonal)၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆင္ျခင္ႏိုင္မႈစြမ္းရည္ (Intrapersonal)၊ သဘာ၀တရားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမႈ စြမ္းရည္ (Naturalist) နဲ႔ ေတြးေတာဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္းရည္ (Existentialist) ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးအမ်ားစုမွာေတာ့ အဲဒီ စြမ္းရည္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ကို အေျခခံျပီး ေက်ာင္းပညာေရး ထဲမွာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ဳိး နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္တဲ့ သင္ရိုးေတြ၊ သင္ၾကားနည္းပံုစံေတြ၊ စီစဥ္ ထည့္သြင္းထား တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
ေျပာရရင္ေတာ့ ဒါဟာ ဘက္စံုပညာေရးဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ ေက်ာင္းေတြ ဟာ ဒီ စြမ္းရည္ ေတြကို အေျခခံထားျပီး သင္ရိုးေတြ သင္ၾကားနည္းစနစ္ ေတြ ျပဳစုထား တယ္ လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ မူလတန္းမွာကိုပဲ သခ်ၤာဘာသာရပ္ကို သင္တဲ့အခါ ျမန္မာျပည္က အေပါင္း အႏႈတ္အေျမွာက္အစားအျပင္ ဂ်ီၾသေမၾတီဆန္ဆန္ ေတြးျပီး တြက္ယူေျဖရွင္း ရတဲ့ အေမးပုစၦာေတြ ပါပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ပံုေတြ ဆြဲျပီး တြက္ခ်က္စဥ္းစားရတာေတြ မ်ားတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ (Logical Mathematical) လို႔ ဆိုႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။
ေနာက္တခု ဘာသာစကား စြမ္းရည္ (Linguistics) မွာေတာ့ မူလတန္းအဆင့္ Grade 4 အထိဟာ ဘာသာစကားအပို သင္ယူစရာမလိုေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ မိခင္ဘာသာစကား အဂၤလိပ္စာကိုပဲ Grammar နဲ႔ Reading , Writing ကို Comprehension Question Types နဲ႔ အိမ္စာေလ့က်င့္ခန္းေတြ ေန႔စဥ္လုပ္ခိုင္းျပီး ယဥ္ပါးေအာင္ ေလ့က်င့္ ေပးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ပံုဆြဲျပီး ကိုယ့္ဘာသာ တီထြင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုေတြ Comic ေတြ လုပ္ခိုင္းတာမို႔ ဘာသာစကားတိုးရံုသာမက၊ တီထြင္စြမ္း Creativity နဲ႔ ေတြးေတာ ဆင္ျခင္ႏိုင္ စြမ္းရည္ (Existentialist) ကိုပါ တက္လာေစတာပါ။
ေတးဂီတစြမ္းရည္ (Musical)အတြက္ကေတာ့ ကေလးတိုင္းဟာ Grade 4 ကို ေရာက္ျပီဆိုရင္ တူရိယာ တခု ေရြးခ်ယ္ျပီး တီးမႈတ္ရပါတယ္။ ပုေလြ၊ တေယာ၊ စႏၵယား၊ အစရွိသျဖင့္ ကိုယ္ ႏွစ္သက္ရာ ေရြးျပီး သင္ယူရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ထူးခၽြန္ျပီဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာင္းေဖ်ာ္ေျဖပြဲ Concert ေတြမွာ ပြဲတိုင္းေက်ာ္ျဖစ္ျပီေပါ့။
လက္မႈအႏုပညာ စြမ္းရည္(Spatial) ပိုင္းကို ေျပာရင္ေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာက စာသင္ခန္းထဲက လက္မႈအႏုပညာသင္ၾကားပံုပါပဲ။ သူ႔အတန္း သူ႔အရြယ္အလိုက္၊ အရုပ္လုပ္ဖို႔ သီးသန္႔ထုတ္လုပ္တဲ့ ရႊံ႕ေစး(Clay) ေရာင္စံုသံုးတဲ့ Grade 1, 2, 3 ကေနစလို႔ ပလာစတာ သံုးတဲ့ အရြယ္အတန္း Grade 4,5 ေတြအထိ ပန္းပုရုပ္ေတြ အုတ္ခြက္ရုပ္ေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္အနား၀န္းက်င္က လႊင့္ပစ္ရေတာ့မယ့္ သတင္းစာ စကၠဴေတြ၊ ျပကၡဒိန္အေဟာင္းေတြကို ကိုက္ျဖတ္ညွပ္ကပ္ျပီး ပန္းခ်ီဒီဇိုင္းဖန္တီးတာေတြလည္း လုပ္ၾကပါတယ္။ သံုးတဲ့ပစၥည္းေတြက စိတ္၀င္စားစရာပါ တခါသံုး ထမင္းစားပန္းကန္ျပားေတြ ပလပ္စတစ္ခြက္အေဟာင္း၊ ေဖ်ာ္ရည္စုပ္ ေသာက္တဲ့ ပိုက္ေတြကိုသံုးျပီးေတာ့လည္း အရုပ္ေတြ ဖန္တီးၾကတာပါ။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွတဲ့ လက္မႈသင္ခန္းစာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ကာယလႈပ္ရွားမႈ စြမ္းရည္ (Bodily- Kinesthetic) အတြက္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အေမရိကန္ Football ၊ Basketball၊ ေရကူး၊ ကရာေတး၊ စသျဖင့္ ကိုယ္ၾကိဳက္ရာ ေရြးခ်ယ္ကစားဖို႔ပါပဲ။ ကေလးေတြဟာ ကစားနည္း တခုခုကိုေတာ့ တတ္ေျမာက္ရသလို ေက်ာင္းျပင္ပမွာလည္း အျမဲတေစ အေလ့အက်င့္ ရွိေနရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ အျပည့္အ၀ တာ၀န္ခံယူရတာက မိဘေတြပါပဲ။
လူမႈဆက္ဆံေရး စြမ္းရည္ (Interpersonal) ကေတာ့ ေက်ာင္းခန္းတြင္း ကေလးရဲ႕ အသင္းအဖြဲ႔နဲ႔ လႈပ္ရွားတဲ့ Team Work ေတြမွာ ကေလးက အဆင္ေျပလိုက္ေလ်ာ ညီေထြ ရွိသလား၊ အဖြဲ႔၀င္ ေကာင္း Team Player တေယာက္ ျဖစ္ရဲ႕လားဆိုတာေတြကို ဆရာ ဆရာမေတြက အျမဲ ေစာင့္ၾကည့္ အကဲျဖတ္ေနရပါတယ္။ တခုခု ခ်ိဳ႕ယြင္းတယ္လို႔ ယူဆတာနဲ႔ မိဘေတြဆီ ခ်က္ခ်င္း အေၾကာင္းၾကား ပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာ အဓိက ထားတာကေတာ့ ကေလးအခ်င္းခ်င္း အႏိုင္က်င့္ (Bully) သလား ဆိုတာ ပါပဲ။
ဆရာ ဆရာမေတြက မိဘေတြဆီကို အပတ္စဥ္ ေသာၾကာေန႔တိုင္းမွာ ကေလးရဲ႕ တပတ္စာ ေက်ာင္းတြင္း လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ အေျခေနေတြကို Report ေပးပါတယ္။ အဲဒီအခါ ကေလးက စကားမ်ားတာ၊ စာသင္တာကို အာရံုမစိုက္တာ၊ ပိုျပီး လိမ္မာေနတာ၊ အားလံုးကို မွတ္ခ်က္ေရးေပးတာမို႔ မိဘကပါ သားသမီးရဲ႕ စာသင္ခန္းအတြင္း လူမႈဆက္ဆံေရး စြမ္းရည္ ကို မ်က္ျခည္မျပတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆင္ျခင္ႏိုင္မႈစြမ္းရည္ (Intrapersonal) ကလည္း အဲဒီကေန ဆင့္ပြားလာတာပါပဲ။ ကိုယ့္အေပၚ ဆရာဆရာမနဲ႔ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြ.. မိဘေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ အျပန္အလွန္ တုံ႔ျပန္မႈ အရပဲ ကေလးဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္း တက္လာ မဟုတ္ပါလား။
သဘာ၀တရား ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမႈ စြမ္းရည္ (Naturalist) ကိုေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ သင္ရိုးထဲမွာ ပါတဲ့ Social Science သင္ခန္းစာေတြနဲ႔ အနည္းဆံုး တႏွစ္ ၂ၾကိမ္ ခရီးတို Field Trip ေတြ ထြက္ရာကေန အမ်ားၾကီး ရႏိုင္ၾကပါတယ္။ ပန္းပင္ ပန္းပြင့္ သစ္ပင္ သစ္ေတာေတြအေၾကာင္း၊ လိပ္ျပာပိုးဖလံေတြအေၾကာင္း၊ အိမ္ေမြးတိရစၦာန္ေလးေတြအေၾကာင္း သင္ၾကားရင္း ပံုေတြဆြဲ၊ ဇာတ္လမ္းေတြ ေရးၾကရင္း ကေလးေတြကို သဘာ၀တရားကို ေကာင္းေကာင္းသိျပီး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္လာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တကယ္ကို လက္ေတြ႔က်က်.. သူတို႔ကေလးေတြကိုယ္တိုင္ တႏွစ္မွာ အနည္းဆံုး ပန္းပင္ေလးတပင္ ရွင္ေအာင္ စိုက္ၾကရပါေသးတယ္။
ဒီစြမ္းရည္ေတြက ပညာေရးထဲမွာ ဘာလို႔ အေရးပါရတာပါလဲ..။ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ ဘာေၾကာင့္ ဒီစြမ္းရည္ေတြ မျဖစ္မေနလိုအပ္ရတာပါလဲ…။ က်မ ဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့ ေျပာင္းလဲတိုးတက္မႈျဖစ္စဥ္ (Progressivism) အရ ဆိုရင္ေတာ့ Education should be life itself, not a preparation for living လို႔ ဆိုထားတာမို႔ “ပညာေရးဟာ ဘ၀မွာ အသက္ရွင္သန္ ေနထိုင္ဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရံု သာမဟုတ္ဘဲ ပညာေရးကို ေလ့လာ လိုက္စားေနျခင္း ကပဲ ဘ၀တစ္ခု” လို ျဖစ္ေန သင့္တာပါ။ ဒီေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ ပညာေရးစနစ္ထဲကေနပဲ ကိုယ္ရည္ ကိုယ္ေသြးနဲ႔ အတူ လူမႈဆက္ဆံေရး စြမ္းရည္ကိုပါ တျပိဳင္တည္း ဖြံ႔ျဖိဳးေစရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
Progressivism အယူအဆကို အေမရိကန္ ပညာေရးပါရဂူေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ John Dewey ၊ William Kilpatrick နဲ႔ John Child တို႔က ေျပာခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔က ကေလးေတြအတြက္ ပညာေရးဟာ ကေလးေတြ စိတ္၀င္စားတဲ့ သင္ခန္းစာေတြ ျဖစ္သင့္ျပီး စာသင္ခန္း ထဲမွာလည္း ဆရာဟာ ဦးေဆာင္ လမ္းၫႊန္သူ မျဖစ္ရဘဲ အၾကံေပးသူသာ ျဖစ္သင့္တယ္လို႔ ဆိုပါ တယ္။ ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းဆိုတာဟာလည္း ကေလးေတြရဲ႕ စြမ္းရည္ကို ထုတ္ေဖၚရာမွာ အစုအဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ ျပီးေတာ့သာ ေဖၚထုတ္ေစ သင့္ျပီး ကေလးတစ္ေယာက္ နဲ႔ တစ္ေယာက္ ယွဥ္ျပိဳင္ဖို႔ အတြက္ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔လည္း ဆိုပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ပဲ တႏွစ္တာလံုး ကေလးရဲ႕ ၾကိဳးပမ္းခဲ့သမွ်ကို ႏွစ္ကုန္မွာ စာေမးပြဲတခုေျဖခိုင္းျပီး အေအာင္ အက် နဲ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာဟာ မမွန္ကန္ဘူးလို႔ အေျဖထုတ္္ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ မွားယြင္းတဲ့ စာေမးပြဲစနစ္အေၾကာင္း ေရွ႕တပတ္မွာ ဆက္ေျပာျပပါဦးမယ္။
ေမျငိမ္း ၂၅၊ ဧျပီလ ၂၀၁၂။
Venus News Journal ပါ ေဆာင္းပါး - ၇
-
ကိုယ့္အလုပ္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ရႈပ္… ျပီးေတာ့ ေတာ္ရံုဆို ၀င္မေျပာခ်င္.. လို႔ ထားထားလိုက္တာ။ ခုေတာ့ နည္းနည္းလည္း အားျပီ။ ျပီးေတာ့ ေျပာခ်င္ စိတ္ လည္...
-
ဘယ္သူဟာ ေသျခင္းအတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္လဲ စဥ္းစားရင္ ပထမဆံုး သတိရတာ.. ခင္ဗ်ားပါပဲ ဂၽြန္.. Elvis လို ေသျခင္းကို ကုိယ့္ဘာသာ မေရြးခ်ယ္ခဲ့ေပ...




