မုန္တိုင္းရဲ႕ ေက်ာရိုး
ေယာက္်ားအမ်ားစုဟာ သိပ္ရယ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ က်မေျပာရင္ ရွင္က မ်က္လုံးျပဴးေတြနဲ႔ က်မကို မေက်မနပ္ ၾကည့္ဦးမွာပါပဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ဆိုရင္ေတာ့ က်မကို မေက်မနပ္နဲ႔ ရွင့္ရဲ့ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ စကားလုံးျပင္းေတြနဲ႔ က်မကို ပစ္ေပါက္မွာေပါ့။ ခုေတာ့ မေက်မနပ္နဲ႔ ၾကည့္ၿပီး ရွင္ အခန္းထဲက လွည့္ထြက္မယ္။ တံခါးကို အျပင္းထန္ဆုံး တြန္းပိတ္မယ္။ ေနာက္ဆုံး ကားကုိ အရွိန္အျမင့္ဆုံးနဲ႔ ေမာင္းၿပီး က်မနဲ႔ေ၀းရာ အရက္ဆိုင္တစ္ခုခု ဒါမွမဟုတ္ မိန္းမငယ္တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီ ရွင္သြားမယ္.. ဒါပဲမဟုတ္လား.. ကိုေအာင္ရဲ။ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေပါင္းခဲ့တဲ့ ေယာက္်ား တစ္ေယာက္အေၾကာင္း သူ႔မိန္းမသိတာ မဆန္းပါဘူးေနာ္။ ဒါေပမဲ့ ရွင္ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ ကိုေအာင္ရဲ။ ရွင္တို႔ေယာက္်ားအမ်ားစုဟာ တကယ့္ကို ရယ္စရာေကာင္း တာပါ။
ၾကည့္ေလ၊ ရွင္ဆုိ ကိုယ္တုိင္က ထက္ျမက္မာေက်ာတဲ့ မိန္းမကို သေဘာက်တယ္ဆုိၿပီး က်မကို ပိုင္ဆုိင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ေဟာ… ဒီကေန႔က်ေတာ့ “မင္းဟာ မာနႀကီးလြန္း၊ မာေက်ာလြန္းတယ္ ထရီဇာ၊ ကိုယ္ဟာ ေယာက္်ား၊ အိမ္ေထာင္ဦးစီး၊ ၿပီးေတာ့ မင္းရဲ့ေရွ႕က ရပ္တည္ဖို႔ အရည္အခ်င္း အျပည့္ ရွိတယ္။ ေနရာတကာ ကိုယ့္ကိုလႊမ္းမိုးတာ ကိုယ္မခံယူႏုိင္ဘူး ထရီဇာ”လုိ႔ ေျပာလာျပန္တယ္။ က်မကို ရွင္ အဲဒီိလို ေျပာတုိင္း က်မ စဥ္းစားတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ျပန္ၾကည့္တယ္။ က်မကေတာ့ နဂို ‘ထရီဇာဘဦး’ ကေန ‘ထရီဇာေအာင္ရဲ’ ျဖစ္လာတာသာ ရွိမယ္။ က်မရဲ့ စရိုက္၊ ဗီဇ၊ အမူအယာ၊ အျပင္အဆင္ေတြကေတာ့ ဘယ္လုိမွ မေျပာင္းလဲခဲ့ဘူး ထင္တာပဲ။ ထင္တယ္ဆိုတာထက္ ယုံၾကည္တယ္။ ထရီဇာဆိုတဲ့ မိန္းမက နဂိုကတည္းက ထုံထိုင္းတဲ့ မိန္းမမွ မဟုတ္ဘဲ ကိုေအာင္ရဲ။ ရွင္နဲ႔ရင္ေပါင္တန္းၿပီး ႏုိင္ငံတကာေရးရာေတြ၊ ႏုိင္ငံတကာစာေပယဥ္ေက်းမႈ ေတြ၊ ေဆြးေႏြးေနခဲ့တဲ့ မိန္းမေလ။ ရွင္ အင္မတန္ မက္ေမာ ျမတ္ႏုိးတယ္ဆုိတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြရွိပါတယ္ဆိုတဲ့ ရွင့္ရဲ့မိန္းမပဲ။ ပိုၿပီး တိတိက်က် ေျပာရရင္ ရည္းစားေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ရွင္ ဆန္္ကာတင္ေရြးခဲ့တဲ့ မိန္းမပဲ။ ခုေတာ့ ရွင္ျမတ္ႏိုးပါတယ္လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ ထက္ျမက္မာေက်ာမႈကိုပဲ ရွင္က မႀကိဳက္ျပန္ဘူးတဲ့။ ရွင္ကသာ စိတ္မူမမွန္ခဲ့တာပဲ။ ေဖါက္ျပန္ခဲ့တာပဲ ကိုေအာင္ရဲရယ္။ ကဲ.. ရွင္ ရယ္စရာေကာင္းမေနဘူးလား… ကိုေအာင္ရဲ ။ က်မကေတာ့ ကိုယ္က မွန္ပါလ်က္နဲ႔မွ ေယာက်္ားက အျပစ္ျမင္ရက္တယ္ဆိုၿပီး ထိခိုက္ ေၾကကြဲေနမယ့္ မိန္းမမ်ဳိးမဟုတ္ေလေတာ့ ရယ္ခ်င္တာပဲ သိတာေပါ့ ကိုေအာင္ရဲရယ္ ေနာ … ။
+++++
က်မဟာ စကားတစ္ခြန္းကို ဘယ္ေတာ့မွ လက္လြတ္စပယ္ မေျပာတတ္ဘူးေလ ကိုေအာင္ရဲ။ ၿပီးေတာ့ က်မစကားကို သူမ်ားလက္ခံေအာင္ အၿမဲတမ္းအခ်က္အလက္ပိုင္မွ ေျပာတတ္တယ္မဟုတ္လား။ (က်မ သတိရေသးတယ္၊ အဲဒီလုိ က်မ စကားေျပာ ကၽြမ္းက်င္တာကိုလည္း ရွင္သေဘာက်တယ္လို႔ ဆိုခဲ့တာကိုး)။ က်မရင္ထဲမွာေလ ရွင့္ကိုေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ကိုေအာင္ရဲရယ္။ ခုလို စကားမွ ဟဟ မေျပာၾက ေတာ့တဲ့ အေျခအေန ၾကာလာေလ ပုိေျပာခ်င္လာေလပဲ။ မေျပာရေတာ့လည္း အဲဒီနာက်င္ စကားလုံးေတြက က်မရင္ထဲမွာ ေပါက္ကြဲေနျပန္ေရာ။
ကိုေ၀လင္းကို ရွင္မွတ္မိတယ္မဟုတ္လား ကိုေအာင္ရဲ။ ရွင္နဲ႔က်မ အိမ္ေထာင္သက္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလ၊ တိတိက်က်ေျပာရရင္ ရွင္နဲ႔ က်မရဲ့ ပဋိပကၡဘ၀ စေနၿပီျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ (ရွင့္ကိုရြဲ႔ၿပီး) က်မ ပထမဦးဆုံး တြဲခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသားေလ။ ရွင္ က်မကို ကမ္းလွမ္းမလာခင္ကတည္းက သူက က်မကို ပရိုပို႔စ္လုပ္ဖူးခဲ့တာ။ ေနာက္က်မွ ျပန္ေတြ႔၊ တြဲျဖစ္ခဲ့ၾကတာ။ က်မက သိပ္လွတယ္လို႔ ေက်ာ္ၾကားတယ္မဟုတ္လား။ သူက အလွကိုးကြယ္သူေလ။ ဆိုပါေတာ့… သူက က်မကိုခ်စ္ေနတုန္းပါပဲလို႔ ေျပာလာေတာ့ က်မကလည္း ရွင္နဲ႔အဆင္မေျပလို႔ စိတ္ရႈပ္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ကိုေ၀လင္းနဲ႔ က်မ ေမြးေန႔ပြဲေတြ၊ ဧည့္ခံပြဲေတြ၊ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ ပစ္ကနစ္ေတြမွာ တြဲျဖစ္ခဲ့တယ္။ တြဲလာခဲ့ၿပီး သုံးလ မျပည့္တျပည့္မွာ ရွင့္ကိုကြာရွင္းၿပီး သူ႔ကိုလက္ထပ္ဖို႔ ေတာင္းဆုိလာတယ္။ က်မ စဥ္းစားမယ္လို႔ ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူ က်မအေပၚ နည္းနည္း ပိုင္စုိးပိုင္နင္း ဆန္လာတယ္။ (ရွင္တို႔ေယာက္်ားအမ်ားစုရဲ့ ထုံးစံအတုိင္းေပါ့ ကိုေအာင္ရဲ)။ က်မဟာ ထူးၿပီး ယိုယြင္း ေလ်ာ့ရဲစရာမရွိေတာ့တဲ့ မိန္းမပဲလို႔ သူယူဆၿပီး က်မခႏၶာကို ထိပါးဖို႔ ႀကိဳးစားလာတယ္။ ဒီတုန္းက က်မ ေတာ္ေတာ္ ရွက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရွင့္ကို သတိရေနခဲ့တယ္။ က်မ အျပင္းအထန္ ျငင္းပစ္လုိက္တယ္။ သူလည္း ရွက္သြားပုံရတယ္။
ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ က်မ အလွျပင္တာကို သူမႀကိဳက္ဘူး။ ေယာက္်ားေတြနဲ႔ စကားမေျပာေစခ်င္ဘူး ဆုိတာေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မ ရယ္ခ်င္စ ျပဳလာခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံး “ထရီဇာ့ကို ဘယ္သူ ၾကည့္တာမွ မႀကိဳက္ဘူးကြယ္” လုိ႔ တတြတ္တြတ္ (နားၿငီးေလာက္ေအာင္)ေျပာလာတဲ့အခါလည္းက်ေရာ… က်မ သိပ္ရယ္ခ်င္သြားေရာ။ ၾကည့္ပါဦး ကိုေအာင္ရဲရယ္၊ သူေတာင္ အပ်ဳိဘ၀မွာေရာ၊ အိမ္ေထာင္သည္ ဘ၀မွာပါ မက္ေမာခဲ့ပါတယ္ဆိုတဲ့ က်မရ့ဲအလွအပကို သူပဲ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး လုပ္လာတယ္။ က်မ မြမ္းမံ ထိန္းသိမ္းခဲ့လို႔ပဲ သူအပါအ၀င္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားကို လႊမ္းမိုးလြန္းတဲ့ သိပ္လွတဲ့ မိန္းမလို႔ နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တာပဲ ဟာ။ နာမည္ရင္း ေအးေအးဦးထက္ သီခ်င္းဆုိတဲ့၊ ကဗ်ာေရးတဲ့ (ငယ္နာမည္လည္းျဖစ္တဲ့) ထရီဇာဆုိတဲ့ နာမည္ကသာ ပိုၿပီး ထင္ရွားခဲ့ တာေရာ… က်မကိုယ္က်မ အေရာင္တင္ႏုိင္လြန္းလို႔ပဲ မဟုတ္လား။ က်မကိုယ္ က်မ ဘယ္ေလာက္ျမတ္ႏုိးတယ္ဆိုတာ က်မ အသိဆုံးပဲေလ။ အဲဒီမွာတင္ က်မ ကိုေ၀လင္းကုိ္ ျပတ္ျပတ္ သားသား ခြဲခြာျဖစ္ခဲ့တယ္။ က်မ ထင္ပါတယ္၊ အဲဒီတုန္းက ရွင္ကသာ ယမင္းနဲ႔ တြဲမေနခဲ့ရင္ က်မလည္း ကိုေ၀လင္းနဲ႔ ပတ္သက္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔။
+++++
ထရီဇာဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ တကၠသိုလ္၀န္းက်င္မွာ သိပ္လႊမ္းမိုးဖူးခဲ့တယ္ေနာ္။ ေက်ာင္းသူဘ၀မွာ အလွဘုရင္မ လို႔ ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ က်မဟာ လွတယ္၊ ထက္တယ္၊ ခ်မ္းသာတယ္ ဆိုၿပီး လူစိတ္၀င္စားတာကို ခံယူရရုံနဲ႔ အားမရ၊ မေက်နပ္ႏုိင္ေလေတာ့ ဖိုင္နယ္ရီးယားမွာ စာအျပင္းအထန္က်က္ၿပီး ဂုဏ္ထူးတန္း တက္ခြင့္ရေအာင္ ရယူႏုိင္ခဲ့တယ္။ ၿပီးက်ေတာ့ က်ဴတာ၀င္ေျဖၿပီး ေအာင္ခဲ့ျပန္ေရာ။
ဆရာမဘ၀မွာလည္းထရီဇာက နာမည္ေက်ာ္ျပန္တာေပါ့။ တကၠသိုလ္ရဲ့ ကဗ်ာေလာကထဲမွာလည္း ထရီဇာဟာ မွတ္တုိင္ေလးတစ္ခု ျဖစ္ႏုိင္ခဲ့တာပဲ။ ကဗ်ာေလာကထဲမွာ ကဗ်ာသမားပုံစံနဲ႔ နည္းနည္းေလးမွ မတူတဲ့ က်မဟာ ထူးျခားေနခဲ့တယ္။ ရွိတဲ့မိန္းကေလး ကဗ်ာသည္ေတြကလည္း ဆံပင္ရွည္ႀကီးေတြနဲ႔၊ သနပ္ခါး မလိမ္း၊ ႏႈတ္ခမ္းပါးနီမဆိုး၊ ရွပ္အက်ၤ ီခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေတြနဲ႔။ အဲဒီအထဲမွာ ကမ ထင္ေပၚခဲ့တာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒါကိုပဲ ထူးဆန္းသလုိ လူေတြက ၾကည့္ၾကတယ္။ တကယ္ထူးဆန္းတာက ဒီေလာက္ အလွအပ ႀကိဳက္ၿပီး ခ်မ္းသာတဲ့ ထရီဇာဆိုတဲ့ မိန္းမရဲ့ အသည္းႏွလုံးနဲ႔ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ေယာက္်ားေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္တဲ့ ကဗ်ာဗီဇေတြ ရွိေနတာ။ ၿပီး ရွင္တို႔အဆိုအရ အင္မတန္ ထက္ျမက္မာေက်ာတဲ့၊ သြက္လက္ေတာက္ပတဲ့ ထရီဇာမွာ အင္မတန္ သိမ္ေမြ႔နက္ရႈိင္းတဲ့ အႏုသေႏၶေတြ ရွိေနတာကမွ ထူးျခားသင့္တယ္လို႔ က်မ ထင္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်မက အဲလိုပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ အဲသလို ထူးထူးျခားျခား မိန္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ က်မက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပုံသြင္း ေမြးျမဴခဲ့တာေၾကာင့္လည္း က်မရဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကို ဘယ္အရာနဲ႔မွ မလဲႏုိင္ေအာင္ (ရွင္နဲ႔ေတာင္ မလဲႏိုင္ေအာင္) က်မ ျမတ္ႏိုးတြယ္ဖက္ထားတာေပါ့… ကိုေအာင္ရဲရယ္။
+++++
ရွင္နဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္တြဲေနတယ္လို႔ သတင္းထြက္လာျပန္တယ္။ ေထြးေထြး…တဲ့။ ဟုိးအရင္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့ ရွင့္သတင္းမ်ဳိးမို႔ က်မ သိပ္ေတာ့ မစိုးရိမ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီတေလာမွာ လက္ကမ္းကဗ်ာစာအုပ္တအုပ္ ထုတ္ဖို႔ ျပင္ေနရတဲ့ ကိစၥေတြထဲမွာ နစ္ေနခဲ့တယ္။ ကိုယ္တုိင္ ကားေမာင္းေက်ာင္းတက္ႏုိင္တဲ့ က်မဟာ တစ္က်ပ္ ျပည့္ေအာင္ အရင္းမရွိတဲ့ လက္ကမ္းကဗ်ာတစ္ရြက္ကို အင္မတန္ျမတ္ႏိုးတာကိုေတာ့ ရွင္ခုထိ သေဘာ က်ဦးမယ္ထင္တာပဲ ကိုေအာင္ရဲ။ ဘာလို႔ဆို ဒီလုိျမတ္ႏုိးတတ္လို႔လည္း ဘယ္ေယာက္်ားကိုမွ ရင္မခုန္ သေဘာမက်ခဲ့တဲ့ က်မက ရွင့္ကို ရွင့္ကဗ်ာေတြေၾကာင့္သာ (သိပ္ရင္မခုန္ေပမဲ့) သေဘာက်ခဲ့ရတာ မဟုတ္ လား။ ရွင့္ရဲ့ ကဗ်ာစိတ္ကိုေတာ့ က်မ တကယ္ ျမတ္ႏုိးတာပါ ကိုေအာင္ရဲ။ ရွင့္ရဲ့ ကဗ်ာအယူအဆ၊ ကဗ်ာ အေပၚအျမင္နဲ႔ ရွင္ႀကိဳးစားဆန္းသစ္ေနတဲ့ ကဗ်ာ ေရစီးေၾကာင္းေတြကို က်မသိပ္ႀကိဳက္ခဲ့တာပဲ။
ရွင္ေနာက္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းသြားျပန္တယ္။ ေမမီတဲ့။ က်မစိတ္ထဲ နည္းနည္း ရိုးသြားတယ္။ အဲဒီ ကာလမွာ က်မေတြးတယ္၊ ရွင္နဲ႔ ကြာရွင္းလိုက္ရင္ရင္ ေကာင္းမယ္ေပါ့။ လြတ္လပ္တဲ့ ဘ၀မွာ က်မရဲ့ သရဖူကို ပိုျပီး အေရာင္တင္လုိ႔ေကာင္းမယ္လုိ႔ ယူဆတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္ဘက္မိဘမ်ားကို ငဲ့ၾကည့္မိျပန္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္ စလုံးက ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ လက္ထပ္မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္တာကို လုိက္ေလ်ာညီေထြရွိတယ္လို႔ အလြယ္တကူ ခြင့္ျပဳခဲဲ့တဲ့ မိဘေတြမို႔ က်မ ငဲ့သင့္တယ္ေလ။ ဒါေပမဲ့ ရွင္ အဲဒီလုိ တြဲေနတာေၾကာင့္ က်မရဲ့ သိကၡာ ပြန္းရတာ ကိုလည္း စိတ္က သိပ္လက္မခံခ်င္ျပန္ဘူး။ အဲဒီမွာတင္ ကဗ်ာသမားေတြထဲက ေက်ာ္ေက်ာ္ဆိုတဲ့ ခ်ာတိတ္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။ ကဗ်ာရူးကေလးကလည္းျဖစ္ေတာ့ က်မရဲ့ အလွအပကို ကိုးကြယ္ခ်င္ျပန္သတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ က်မအတြက္ ေက်ာ္ေက်ာ္ဟာ အေဖၚေကာင္း ျဖစ္လာတယ္။ က်မလည္း ရွင့္ကို တုံ႔ျပန္ရလို႔ ေက်နပ္။ သူလည္း မမကဗ်ာ ေတြ တစ္ေလွႀကီး ရေပါ့။
ၾကာေတာ့ ေယာက္်ားေတြရဲ့အားနည္းခ်က္ဟာ အသက္ႀကီးတာ ငယ္တာနဲ႔ မဆိုင္မွန္း သိလာတယ္။ ႏွစ္ဆယ့္ သုံးႏွစ္သာ ရွိေသးတဲ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ဟာ က်မလို အသက္၂၇ခုႏွစ္ရွိေနျပီျဖစ္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္မိန္းမကို သူနဲ႔ လက္ထပ္ရမယ္လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္လာရဲ့။ အသည္းကြဲသံေတြနဲ႔ က်မကို အေရးဆုိတာေပါ့။ အရက္ေတြ မူးၿပီး သူ က်မေရွ႔မွာ လာငိုတဲ့တစ္ေန႔က်ေတာ့ က်မ သူ႔ကို အၿပီးသတ္ ႏႈတ္ဆက္ ျဖစ္လို္က္ေတာ့တယ္။ ေယာက္်ား ဆိုတာကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္သြားခဲ့တယ္ ကိုေအာင္ရဲ။
က်မရဲ့စိတ္ ဟိုးနက္နက္တစ္ေနရာမွာေတာ့ သိမ္းထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ရွိေနတယ္။ အဲဒါဟာ တကယ္ ေတာ့ ရွင့္ကိုေျပာလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ရင္ထဲမွာလည္း ရွိေနတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ ေသခ်ာတာကေပါ့ေလ၊ က်မဘ၀မွာ ရွင့္ေလာက္ သေဘာက်ရတဲ့ ေယာက္်ား မေတြ႔ဖူးေသးဘူး ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ရွင္သိလုိ႔ မျဖစ္ဘူးလုိ႔ ေျပာတာပဲ။ ဘာလုိ႔ဆို ရွင့္ကို က်မ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ ရင္ထဲမွာထားခဲ့တယ္ဆိုတာ ရွင္သိရင္ စိတ္ပိုင္းဆုိ္င္ရာအရ က်မ ရွင့္ကိုရႈံးမွာေပါ့။ ထရီဇာဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မရႈံးရဘူး ကိုေအာင္ရဲ … သိလား။ က်မ အရႈံးမခံႏိုင္ဘူး… ။
+++++
ရွင္ နဲ႔ ေမမီ၊ က်မ နဲ႔ ေက်ာ္ေက်ာ္တို႔ရဲ့ ကာလမွာပဲ ရွင္ နဲ႔ က်မ လုံး၀စကားမေျပာေတာ့ဘဲ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ မၾကည့္ၾကေတာ့တဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြ ျဖစ္သြားၾက တယ္ေနာ္။ တကယ္ဆို ဘာေၾကာင့္ရယ္လို႔ ေရေရလည္လည္ ေျပာျပလို႔မရတဲ့ ကိစၥ ကေလးေတြပါ။ က်မ အ့ံၾသမိတယ္။ ရွင္နဲ႔ က်မ ပစၥည္းရွိတဲ့ ပမာဏလည္း အတူတူပဲ၊ မိဘအရွိန္အ၀ါလည္း တန္းတူပဲ။ ပညာအရည္အခ်င္းနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ေတာင္ အတူတူပဲ။ ေနာက္ဆုံး ကေလးဆန္ဆန္ေျပာရရင္ ေပၚျပဴလာျဖစ္တာခ်င္းေတာင္ အတူတူပဲ မဟုတ္လား။ လူတိုင္းက က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အားက် ေက်နပ္ခဲ့ၾကတာလည္း ရွင္အသိပဲ။ ရွင္နဲ႔က်မ ၀ါသနာတူ၊ ဗီဇတူ၊ ဘာလိုေသးလဲ ကိုေအာင္ရဲ။ ေၾသာ္… ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ ျပႆနာျဖစ္ၾကတုန္းက ရွင္ေျပာသလို “မာနပါတူတာ ခက္တယ္ ထရီဇာ” ဆုိတာပဲ ျဖစ္မယ္ေနာ္။
“မင္းဟာ မိန္းမ၊ မိန္းမဟာ ေယာက္်ားရဲ့ ေနာက္လုိက္ပဲ၊ မင္းကို ကိုယ္ အင္မတန္ ခ်စ္ခဲ့၊ ျမတ္ႏိုးခဲ့တယ္၊ ဒါနဲ႔တၿပိဳင္တည္းပဲ ကုိယ္မင္းကုိ ေယာက္်ားပီပီ ဦးေဆာင္ခ်င္တယ္၊ တစ္ေယာက္ က ဗိုလ္ဆိုရင္ တစ္ေယာက္က ေနာက္လိုက္ပဲ ျဖစ္ရမယ္၊ ဒီေတာ့ ေျပာပါ … ထရီဇာ မင္း ဗိုလ္လုပ္မလား၊ ေနာက္လိုက္လုပ္မလား”
အဲဒီလို ရွင္ေျပာလာေတာ့ က်မ သိပ္တုန္လႈပ္သြားတယ္။ က်မဘ၀မွာ ရွင့္ကို အိမ္ဦးနတ္ အရာထားခဲ့တာ က်မအသိဆုံးေပါ့။ ကုိယ့္ေယာက္်ားကို “မိုင္ပက္တ္(My pet)”လို႔ ေျပာတတ္တဲ့ မိန္းမစားေတြ၊ “တို႔ေယာက္်ားက တို႔ေသဆုိ ေသ၊ ရွင္ဆုိ ရွင္ပဲ” လုိ႔ ေျပာတတ္တဲ့ မိန္းမေတြကို အင္မတန္ စက္ဆုပ္တဲ့ မိန္းမပဲ။ ခု ရွင္က ဒီလုိ ေျပာလာေတာ့ က်မ အ့ံၾသမႈေၾကာင့္ တုန္လႈပ္သြားတာေပါ့။
“ေနပါဦး ဒါလင္၊ ခုခ်ိန္ထိ ထရီဇာ ဒါလင့္ကို မတို္င္ပင္ဘဲ အိမ္ေဖာ္ခန္႔တာက အစ၊ ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္တာအထိ လုပ္ဖူးလား၊ ၿပီးေတာ့ ဒါလင့္ကို မေစာင့္ဘဲ ထမင္းေတာင္ စားဖူးရဲ့လား၊ စိတ္ဆိုးၿပီးေတာ့ ေအာ္ဖူးလား၊ ယူေတြ အုိင္ေတြနဲ႔ေတာင္ မေျပာခဲ့ပါဘူး ဒါလင္…၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘ၀အေဖာ္ေတြအျဖစ္ လက္ခံခဲ့ၿပီးကတည္းက ထရီဇာ ဒါလင့္ကုိ အိမ္ဦးနတ္အေနနဲ႔ ရိုေသခဲ့တယ္လို႔ ယုံၾကည္တာပဲ”
လို႔ က်မ ျပန္ေျပာ ေတာ့ ရွင္က က်မကို မ်က္လုံးျပဴးၿပီး ၾကည့္လာျပန္ေရာ။၊ ၿပီးေတာ့…
"မသိဘူးလား ထရီဇာ၊ မင္းကုိယ့္ကို ခြင့္ေတာင္းတာမဟုတ္ဘူး၊ တုိင္ပင္တာမဟုတ္ဘူး၊ အသိေပးတာ သက္သက္ပဲဆိုတာ၊ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ရမလားလို႔ ေျပာတာမွ မဟုတ္ဘဲ၊ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္မလုိ႔-လို႔ အသိေပးတာပဲ။ ေျပာတာကေတာ့ ေလေအးေအးနဲ႔ပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ခံရတဲ့ေကာင္က မသက္သာဘူး ထရီဇာ၊ ဒီမွာ ကိုယ္ လိုခ်င္တာက ရက္စ္ ေအာ္ ႏုိး၊ ဘလက္ အန္ ၀ႈိက္တ္ ပဲ။ ကဲ… ေျပာပါ၊ ခင္ဗ်ား ဗိုလ္လုပ္မလား၊ ေနာက္လုိက္လုပ္မွာလား”
ရွင္အဲလုိေျပာရင္ က်မရဲ့ မခံခ်င္စိတ္ေတြ ေရာက္လာေရာ။ အဲေလာက္ေတာင္ နားမလည္ခ်က္ ဆိုးလွခ်ည္ ေကာလို႔ ေတြးမိရင္း…
“ဒါလင္ေျပာတာကို ထရီဇာ လက္မခံႏုိင္ေသးတာ ခက္တယ္၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အေပး အယူမွ်ရမယ့္ လင္မယားဘ၀ပါ ဒါလင္ရဲ့။ တပ္ဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔မဟုတ္ပါဘူး၊ ဗိုလ္ေတြ၊ ရဲေဘာ္ေတြ မလုိပါဘူး၊ ထရီဇာ့ကို စိတ္ညစ္ေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔”
လို႔ပဲ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။
ရွင္ကေတာ့ ေဒါသမေျပပါဘူး၊ နီရဲခက္ထန္တဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ က်မကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး….
“ၿပီးတာပါပဲ ထရီဇာ၊ ကိုယ္နဲ႔မင္း ၫိွမရပါဘူး၊ ဒီေတာ့ အေကာင္းဆုံးကို စဥ္းစားထားပါ၊ တို႔တစ္ခုခု ရင္ဆုိင္ပစ္လုိက္တာ ေကာင္းပါတယ္၊ ဟုတ္လား”
လို႔ေျပာၿပီး ရွင္ ထြက္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ တစ္လနဲ႔ငါးရက္တိတိၾကာမွ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္ေနာ္။ ခရီး မထြက္၊ အလုပ္သြားမပ်က္ပါဘဲနဲ႔ ရွင္ က်မနဲ႔ အေ၀းမွာ ေနခဲ့တယ္။ ခင္ပြန္းသည္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔ရလုိ႔မွ ၿပဳံးျပမရ၊ ႏႈတ္ဆက္မရတဲ့ မိ္န္းမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ က်မ ရွင္ျပန္အလာကုိ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ သိပ္လည္း သတိရေနခဲ့တယ္ ကိုေအာင္ရဲ။ (ရွင္ကေတာ့ မယုံဘူးလို႔ ေျပာဦးမွာပါပဲ)။
အဲဒီျပႆနာဟာ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ အျပင္းထန္ဆုံး ေပါက္ကြဲမႈျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔မွာ စတင္ခဲ့တဲ့ တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ေသြ႔မႈဟာ ရွင္နဲ႔ က်မၾကားမွာ ဒီေန႔ထက္ထိ တည္ၿမဲေနဆဲပဲေနာ္ ကိုေအာင္ရဲ။
+++++
က်မ ခဏခဏ စဥ္းစားျဖစ္တယ္။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ သမားရိုးက် မဟုတ္တာေတြကို သေဘာက်တဲ့ ေနရာမွာလည္း တူၾကတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ က်မတို႔ စိတ္ေသာက ေရာက္ေနၾကရတာလားလို႔ ေတြးမိတယ္။
ၾကည့္ေလ၊ သမားရိုးက်အေနနဲ႔ဆို ေယာက္်ားနဲ႔ မိန္းမ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သေဘာက်မယ္၊ ၿပီးရင္ ပရိုပို႔စ္လုပ္မယ္၊ ခ်စ္သူေတြျဖစ္မယ္၊ မိဘသေဘာတူတူ၊ မတူတူ လက္ထပ္ၾကမယ္။ ဒါက တစ္မ်ဳိး၊ ေနာက္ တစ္မ်ဳိးက တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘယ္လုိသေဘာထားရမွန္းေတာင္ မသိခင္မွာ မိဘေတြေၾကာင့္ ေစ့စပ္လိုက္မယ္၊ ေနာက္ လက္ထပ္ၾကမယ္။ လင္မယားဘ၀ေရာက္ေတာ့ ခ်စ္သြားၾကေရာ။ အဲဒီ ႏွစ္မ်ဳိး စလုံး ဟာ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ေတာ့ အဆင္ေျပၾကတယ္။ ရွင္နဲ႔ က်မကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သေဘာက် ေနတုန္း ရွင္က လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္း၊ က်မက ေခါင္းညိတ္၊ အိမ္ကို ဖြင့္ေျပာျပ၊ သေဘာတူေတာ့ လက္ထပ္၊ အင္းလ်ားလိတ္မွာ ဧည့္ခံပြဲလုပ္၊ ႏွစ္ဖက္မိဘလက္ဖြဲ႔တဲ့ ၿခံနဲ႔အိမ္နဲ႔ ကားတစ္စင္းစီနဲ႔။ ဒါေပမဲ့ အဆင္မေျပ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
တကယ္ဆို ရွင္ကလည္း က်မကို ပရိုပို႔စ္လုပ္ကတည္းက “ကိုယ္ထရီဇာ့ကို သေဘာက်တယ္၊ လက္ထပ္ ခ်င္တယ္”လို႔ ေျပာမယ့္အစား “ထရီဇာ့ကို သိပ္ခ်စ္တယ္”လုိ႔ မြတ္မြတ္သိပ္သိပ္ ေျပာခဲ့ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ အဲလိုသာေျပာခဲ့ရင္ က်မလည္း ရင္ခုန္မိခ်င္ရင္ ခုန္မိခဲ့မွာပဲ။ ဆိုရင္… က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ သမားရိုးက် ခ်စ္သူေတြလို သိပ္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းမွာပဲလို႔ အခု က်မ ယူဆေနတယ္။ ခုေတာ့ လက္ထပ္သက္ အေတာ္ၾကာမွ “ကုိယ္ထရီဇာ့ကို ခ်စ္ပါတယ္ကြာ”ဆိုတဲ့ ေအာင့္သက္သက္ စကားသံေၾကာင့္သာ၊ ေၾသာ္… သူ ငါ့ကို ခ်စ္ေတာ့ ခ်စ္သားပဲလို႔ လက္ခံႏိုင္ခဲ့ရတာမဟုတ္လား။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ရွင္ က်မကို ပရိုပို႔စ္လုပ္တဲ့ေန႔နဲ႔ က်မတို႔လက္ထပ္ေန႔ဟာ ေျခာက္လေလာက္ပဲ ကြာခဲ့တာေၾကာင့္မ်ား က်မတို႔ အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့ရတာလား လို႔လည္း ေတြးမိေသးတယ္။ မဟုတ္ရင္လည္း ရွင္နဲ႔ က်မ ခ်စ္သူလို မေနခဲ့ဖူးလို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ေျပျပစ္ေခ်ာေမြ႔တဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးကို အလြယ္တကူရခဲ့လုိ႔၊ ဒါေတြေၾကာင့္ပဲလား က်မ ေတြးတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ၊ ခုအေျခအေနေလာက္ထိေတာ့ မဆုိးရြားသင့္ဘူးလို႔ က်မထင္တယ္ ကိုေအာင္ရဲ ရယ္.. ေနာ္။
+++++
သားသမီး မယူခဲ့ၾကတာကေတာ့ ႏွစ္ဦးလုံးသေဘာက် ဆုံးျဖတ္ေနခဲ့တာမို႔ ျပႆနာတည္ရာ ျဖစ္မယ္မထင္ပါ ဘူး။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးကလည္း မဟာ၀ိဇၨာက်မ္းျပဳ မၿပီးၾကေသးေတာ့ ေက်ာင္းကိစၥေတြအားလုံးၿပီးမွ သားသမီး ယူမယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။ တစ္ေယာက္ ကားတစ္စီးစီ၊ ေက်ာင္းစာေတြလုပ္၊ ကိုယ့္၀ါသနာေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္၊ ကဗ်ာေရး၊ ပန္းခ်ီဆြဲနဲ႔။ က်မ ေက်နပ္သလုိ ရွင္လည္း က်မနည္းတူ စာဖတ္၊ ကဗ်ာေရး၊ အရက္ေသာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္သလုိေနေနခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္လား။ လြတ္လပ္တဲ့ ဘ၀ကို ရွင္ ႏွစ္သက္တယ္ဆို…။ က်မ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ ထိန္းသိမ္း မထားခဲ့တာ ေသခ်ာပါတယ္။
+++++
ေရွ႕ေျပာေနာက္ေျပာ မညီတဲ့ေနရာမွာလည္း ရွင္က စံျပပါပဲ။ (တကယ္ေတာ့လည္း ေယာက္်ားတုိင္းလုိလိုပါပဲ)။ ရွင္ကိုယ္တုိင္ က်မရဲ့ ေယာက္်ားေလးမိတ္ေဆြထဲက တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့လ်က္နဲ႔ က်မ ေယာက္်ားမိတ္ေဆြ မ်ားတာကို ခုမွ သေဘာမက်ျပန္ဘူး တဲ့။ က်မက…
“အဲလိုေတြ မေျပာပါနဲ႔ ဒါလင္ရယ္၊ ထရီဇာ့ကို ဒါလင့္မိန္းမမွန္း ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးက သိသားပဲဲဟာ။ ၿပီးေတာ့ ထရီဇာ့အေပါင္းအသင္းေတြကလည္း အသစ္ေတြမွမဟုတ္တာ၊ ဒါလင္နဲ႔ ထရီဇာ သူငယ္ခ်င္းဘ၀ ကတည္းက အတူဆက္ဆံခဲ့တဲ့ လူေတြပဲဟာ”
လုိ႔သာ ေလသံေအးနဲ႔ ေခ်ာ့ေျပာေျပာ တုံ႔ျပန္ခဲ့တဲ့ မိန္းမပါ။ ရွင္ေျပာသလုိသာ က်မဟာ တကယ္ မာနႀကီး၊ မာေက်ာတဲ့ မိန္းမဆိုရင္…
“ယူစကားေျပာတာ ၾကည့္ေျပာေနာ္၊ အုိင္တုိ႔က ကိုယ့္အဆင့္နဲ႔ကိုယ္ ေနတာ၊ မေစာ္ကားနဲ႔။ ဟိုးအရင္ ကတည္းက အိုင္ ဒီလုိေနလာခဲ့တာ၊ ခုမွ ေဖာက္ျပန္တာမဟုတ္ဘူး၊ မွန္တာလုပ္တာ”
ဆိုတဲ့ စကားလုံး မ်ဳိးေတြ နဲ႔ ရွင့္ကုိျပန္ေအာ္မွာေပါ့ ဒါလင္ရယ္။ အခု ရွင္၊ က်မလို႔ သုံးေနရတာေတာင္ က်မစိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ ထိခုိက္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အရင္ကလို ဒါလင္လို႔ သုံးရမွာကိုေတာ့လည္း ရွက္ေန တယ္ ေလ။
ေယာက္်ားေလးမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထိုင္တာ၊ မဂၢဇင္းတုိက္က လူေတြနဲ႔ စကားပြဲေတြ ဖြဲ႔တာ၊ ထရီဇာရယ္လို႔ နာမည္ေက်ာ္လြန္းတာေတြကို ရွင္မႀကိဳက္ဘူးတဲ့။ 'ေယာက္်ားကို ထမင္းဟင္း ေသခ်ာခ်က္ ေကၽြးတဲ့…၊ ေယာက္်ားရဲ့ အ၀တ္ေတြကို ကိုယ္တုိင္ေလွ်ာ္ဖြတ္၊ မီးပူတုိ္က္ေပးတဲ့၊ ေယာက္်ားလုပ္သမွ် အထင္ႀကီး ေခါင္းညိတ္တတ္တဲ့…၊ ထုံထုံထိုင္းထုိင္းမိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ ဇနီးမယားအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္မိခဲ့ရင္ေတာင္ ငါ စိ္္္တ္ ခ်မ္းသာရဦးမွာ' တဲ့။ အရက္မူးလာတဲ့ တစ္ညမွာ ရွင္ေျပာခဲ့တာေလ။ က်မ ေသြးဆူခဲ့ရတဲ့ စကားေပါ့။ အဲဒီညက စလို႔ ရွင့္နဲ႔က်မ ပဋိပကၡေတြ စခဲ့တာေနာ္။ မွတ္မွတ္ရရ အိမ္ေထာင္သက္တစ္ႏွစ္ မျပည့္တျပည့္မွာေနာ္။
က်မက ေျပာတယ္။
“က်မ ျဖည့္ဆည္းေပးမွ ျပည့္စုံမယ့္ကိစၥမွန္သမွ်မွာ ဒါလင္ ဘယ္တုန္းက လိုအပ္ေနရဖူးလဲ၊ ဒါလင့္ေ၀ယ်ာ၀စၥအေသးအဖြဲေတြကို လုပ္ေပးမယ့္သူေတြ ရွိေနတာပဲ။ အေမစုိးဆိုရင္ ထရီဇာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ထမင္းဟင္းခ်က္ေကၽြးလာတာ၊ နီနီဆိုလည္း အ၀တ္စင္ေအာင္ေလွ်ာ္၊ မီးပူျပန္႔ေအာင္ တုိက္ႏိုင္တာပဲ။ ထရီဇာမပါလည္း ျဖစ္ေနတာပဲ၊ ၿပီး ဒါလင့္အတြက္ ထရီဇာ လုပ္ေပးမွ ျဖစ္မွာမွလည္း မဟုတ္တာ”
လို႔ ျပန္ေျပာေတာ့ ရွင္ လက္မခံျပန္ဘူး။ ရွင္လုပ္သမွ် ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံဖို႔ ဆုိျပန္ေတာ့လည္း က်မကို အလုပ္ထြက္ခုိင္းတာ၊ ကေလးေတြေမြးၿပီး ရွင့္၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ေတြ ျပဳစုဖို႔သာ လုပ္ခုိင္းတာက်ေတာ့လည္း က်မ ဘယ္လုိေခါင္းညိတ္ႏုိင္မလဲ ကိုေအာင္ရဲရယ္။ အဓိပၸါယ္လည္း မရွိလွဘူးေလရွင္။ အဲဒါေတြက ရွင္နဲ႔ က်မရဲ့ လင္မယားဘ၀အတြက္ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ခ်က္လား ေျပာေလ။
တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မေျပာပေလာက္တဲ့ ကိစၥေလးေတြကုိပဲ ရွင္က ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ၿပီး ခံစားယူေနတာ လို႔ က်မ ထင္တယ္။ က်မ စိတ္ပ်က္မိခဲ့တာ အမွန္္္ပါပဲ။
+++++
ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ရွင့္သတင္းေတြ ပိုစိပ္လာတယ္။ တပည့္မေတြနဲ႔ေတာင္ တြဲေနသတဲ့။ အိမ္ေထာင္သည္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ပ်က္စီးေနတဲ့ မိန္းမေတြဆီမွာလည္း အိပ္သတဲ့။ က်မ ရွင့္ကို ရြံလာတယ္။ ရွင့္သတင္းအားလုံးကုိ နားပိတ္ေနလို္က္ေတာ့တယ္။
နားပိတ္ေနခဲ့တာ အၾကာႀကီးၾကာၿပီးမွ နားပိတ္ဆန္႔က်င္ေနလို႔ မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ က်ယ္ေလာင္တဲ့ သတင္းတစ္ခု က်မ ၾကားရတယ္။ ရွင္ အခု ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ပဲ တြဲေတာ့တယ္တဲ့။ အဲဒီ မိန္းကေလးနဲ႔ တြဲေနခဲ့တာ ေျခာက္လေက်ာ္ေလာက္ ရွိၿပီတဲ့။
က်မ နည္းနည္း အ့ံၾသသြားတယ္။ ဘာလုိ႔ဆို ဘယ္သူနဲ႔မဆို ရွင္အၾကာဆုံးတြဲတာ တစ္လပဲ မဟုတ္လား။ က်မ အဲဒီမိန္းကေလးကို ျမင္ဖူးေအာင္ ၾကည့္ခဲ့တယ္။ ၾကားရ ေအာင္ စုံစမ္းခဲ့တယ္။ “ျဖဴလဲ့ေက်ာ္”တဲ့။
တကယ္လည္း ျဖဴျဖဴလဲ့လဲ့ကေလး။ ခါးေလာက္ရွည္တဲ့ ဆံပင္ၫိဳၫိဳေတြနဲ႔၊ လွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မထက္ သာႏိုင္တာေတာ့ မရွိပါဘူး။ သူက ငယ္ဂုဏ္သာတယ္ဆုိေတာင္ က်မက ပကာသနဂုဏ္၊ သမၻာဂုဏ္ သာတာပဲ မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ ငယ္လွတယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္ဆယ့္တစ္၊ ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ေလာက္ပါပဲ၊ သူနဲ႔ရွင္ ေတာ္ေတာ္တြဲေနၾကတယ္တဲ့။ ရွင္တုိ႔တြဲေနၾကတာ ကိုးလေက်ာ္ၾကာသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မ ေစာင့္ၾကည့္ ေနလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္က က်မကို လႈံ႔ေဆာ္လာတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ့ အသံေတြထဲမွာ ထရီဇာ့ကို သနားတဲ့ အသံေတြပါလာရင္ေတာ့ က်မ စိတ္ထဲမွာ အနာက်င္ရဆုံးပါပဲ။ က်မ မာနက က်မကို ျပန္သေရာ္ တယ္။ အရင္အေျခအေနလို ကိုေ၀လင္း၊ ေက်ာ္ေက်ာ္တို႔ကို ခုတုံးလုပ္ၿပီး ရွင့္ကုိ ပညာျပေနခဲ့တဲ့ ထရီဇာ ဆုိရင္ေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ ထရီဇာလည္း အဆိုးေပါ့။ ခုေတာ့ ထရီဇာကလည္း ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ေနေလေတာ့ လူေတြက ရွင့္အဆိုးသက္သက္ေပါ့။
ရွင့္ကိုယွဥ္ၿပိဳင္တာမဟုတ္ပါဘူး ကိုေအာင္ရဲ။ က်မကုိယ္က်မ ရွင့္ထက္ ပို ခ်စ္တယ္ ထင္တာမို႔ က်မ အႏုိင္ယူ ရပါမယ္။ က်မ ရွင့္ကို ေျပာဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။
“ကိုေအာင္ ခုတြဲေနတဲ့ ျဖဴလဲ့ေက်ာ္ကို ျဖတ္လိုုုက္ပါ၊ ထရီဇာလည္း သည္းမခံႏုိင္ဘူး၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ထရီဇာ သိကၡာက်ပါတယ္”
ရွင္က က်မကို တည္ၿငိမ္တဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ ျပန္ၾကည့္တယ္။ က်မ အ့ံၾသသြားတယ္။ ရွင္ က်မကို ေဒါသနဲ႔ တုံ႔ျပန္မယ္ ထင္ထားတာကိုး။
“ကိုယ္လည္း ထရီဇာကိုေျပာဖို႔ပါပဲ။ အေျခအေနၾကည့္ေနတာ… ကိုယ္ ျဖဴလဲ့ကို လက္ထပ္ဖို႔အထိ ရည္ရြယ္ ပါတယ္။ အဲဒါ .. ထရီဇာနဲ႔… ကြာရွင္းဖို႔...”
က်မရင္ထဲ မီးေတာင္တစ္ခု ေပါက္ကြဲသြားတယ္။ တကယ္ပဲ ပူျပင္း ေလာင္ၿမိဳက္သြားတယ္။ ရွင္က ျဖဴလဲ့့ေက်ာ္ ကို က်မထက္ မက္ေမာတယ္လား။ ဒါဆို က်မက ျဖဴလဲ့့ေက်ာ္ကို ရႈံးရမယ္ေပါ့။ ေခါင္းထဲမွာ ဦးေႏွာက္က အလုပ္လုပ္လြန္းေနတယ္။ က်မ ရွင့္ကို လွလွပပ ၿပဳံးျပလုိက္တယ္။
“ဘယ္ျဖစ္မလဲ ကိုေအာင္ရဲရယ္၊ က်မက လူ႔အရိုေသတန္ တစ္ခုလပ္ အျဖစ္ခံရမယ္လား၊ ဘာမဟုတ္တဲ့ မိန္းမငယ္ တစ္ေယာက္အတြက္ ရွင့္ေဘးက က်မရဲ့ ေနရာကို ဖယ္ေပးရမယ္လား၊ က်မ ကြာရွင္းခြင့္ မေပးႏုိင္ ပါဘူး”
ေလသံေအးနဲ႔ တုံ႔ျပန္လုိက္တယ္။ ရွင့္ေဒါသမ်က္လုံးေတြကို ခဏ ေတြ႔လိုက္ရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ရွင္ထြက္သြားတယ္။
+++++
က်မေရွ႕မွာ ျဖဴလဲ့ေက်ာ္ ထိုင္ေနတယ္။ သူ႔ကို တစ္ခုခုေသာက္ပါလုိ႔ေျပာေပမဲ့ သူ မေသာက္ဘူး။ “မမ ေျပာစရာရွိတာ ေျပာပါ” တဲ့။ က်မကလည္း ေျပာလိုက္ပါတယ္္္။
“ကိုယ္ ဘာေျပာမယ္ ဆိုတာ မင္းသိၿပီးသား ျဖစ္မွာပါ”
ထူးထူးျခားျခားပဲ ေကာင္မေလးက တုန္လႈပ္မေနဘူး သိလား… ကိုေအာင္ရဲ။ ၿပီးေတာ့ က်မကို ျပန္ေျပာတယ္ ။
“သိတာေတာ့သိပါတယ္ မမ၊ ဒါေပမဲ့ စကားလုံးအတိအက်နဲ႔ေတာ့ ဘယ္သိပါ့မလဲ၊ ေလသံခ်င္း၊ ေျပာတဲ့ အဓိပၸါယ္ခ်င္း ကြာႏုိင္ပါတယ္” တဲ့။
ေလသံတိုးတုိးေလးက ျပတ္သားေနတယ္။ က်မရင္ထဲမွာ ခုန္သြားသလုိပဲ သိလား.. ကိုေအာင္ရဲ။ က်မ ေျပာရ ေတာ့တယ္။
“ကိုေအာင္ရဲနဲ႔ မင္းကိစၥ ၿပီးဆုံးပစ္လိုက္ဖို႔ပါပဲ”
သူ႔မ်က္ႏွာကေလးက ပိုတည္သြားတယ္။ မ်က္ရည္ၾကည္ေတြ ေ၀့လာတယ္။ မ်က္လုံးေတြက ေတာက္ပ လာတယ္။
“ဆရာက ေမတၱာငတ္ေနတယ္၊ ျဖဴလဲ့ကလည္း ေမတၱာငတ္ေနတယ္၊ ျဖဴလဲ့တို႔ႏွစ္ေယာက္ ရိုးရိုးကေလးပဲ ေတြ႔ၾကပါတယ္။ ျဖဴလဲ့က ဆရာ့တပည့္မဟုတ္ဘူးဆိုတာလည္း မမ သိၿပီး ျဖစ္မွာပါ၊ ဆရာအလုပ္လုပ္တဲ့ လူမို႔ေရာ၊ မမေရွ႕မွာမို႔ေရာ ဆရာလို႔ သုံးတာပါ၊ ျဖဴလဲ့က သူ႔ကို ကိုကိုလို႔ေခၚပါတယ္ မမ”
က်မ မငိုဖူးေသးဘူး ကုိေအာင္ရဲ။ ဒါေပမဲ့ ဆို႔နစ္ဖူးတယ္။ ခံစားတတ္တယ္။ ရွင္သိတယ္မဟုတ္လား… က်မရဲ့ အႏုသေႏၶကို။ အခု က်မ သိပ္ စိတ္လႈပ္ရွားသြားတယ္။ “ထရီဇာ့ နာမည္ကေလးက သိပ္ေအးတာ၊ ေအးေအးဦးဆိုတဲ့ နာမည္ကေလးကို စိတ္၀င္စားခဲ့တာ။ ဒါေပမဲ့ ထရီဇာကိုယ္တုိင္က ‘ေအး’လို႔ ျပင္ေျပာမွ ကိုယ္လည္း ေျပာလုိ႔ ေကာင္းမွာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုလည္း ‘ကိုကို’လို႔ေခၚေလ၊ ဒါမွမဟုတ္ ‘ေမာင္’လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့”တဲ့။ ရွင္ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့စကားကို သတိရတယ္။ “ရွက္လို႔ပါ ကိုေအာင္”လို႔ က်မတုံ႔ျပန္ေတာ့ “ကိုေအာင္..လို႔ကေတာ့ ဘယ္သူမဆို လူတုိင္းက ကိုယ့္ကို ေခၚတာပဲ၊ ေအးက ကိုယ့္ရဲ့ သာမန္လူမွ မဟုတ္ဘဲ” ဆိုေတာ့ က်မ ေတာ္ေတာ္အားယူၿပီး ‘ဒါလင္’လို႔ ေခၚျဖစ္ခဲ့တာေလ။ က်မက သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာရမွာကိုေတာင္ ရွက္လို႔ ဒီေန႔ထိ ေျပာမွ မေျပာျဖစ္ခဲ့တာပဲ။
“အၿမဲတမ္း ‘ကိုကို’လို႔ ရည္ၫႊန္းေျပာေနက်မို႔၊ မွားေျပာမိရင္ မမ ထရီဇာမႀကိဳက္မွာစိုးလို႔ ႀကိဳေျပာထားတာပါ။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ျဖဴလဲ့နဲ႔ ကိုကို႔အေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာျပခ်င္ ပါတယ္။ ဘာလုိ႔ဆို မမထရီဇာဟာ ျဖဴလဲ႔ေလးစားတဲ့ သေဘာက်တဲ့ အတုယူခ်င္ခဲ့တဲ့ ဆရာမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ”
က်မ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ေတာ့မွ သူ စကားဆက္ပါတယ္။
“ကိုကိုက သိပ္ႏုနယ္ပါတယ္မမ၊ သူ႔ကဗ်ာေတြကို ျဖဴလဲ့ သိပ္ႀကိဳက္ခဲ့တာပါ။ မမ ကဗ်ာေတြကိုလည္း ျဖဴလဲ့ သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္၊ မမတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ျဖဴလဲ့အတြက္ အိပ္မက္တစ္ခုပါပဲ။ အဲဒီအိ္ပ္မက္ကေလးကို ျဖဴလဲ့ ထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့တာ မမ လက္ခံလား မသိဘူး။ အျဖစ္အပ်က္က ကိုယ့္အျဖစ္အပ်က္ေပမဲ့၊ ေဘးလူကသာ ပုိျမင္ႏုိင္တယ္ ဆုိတာကို၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေဘးလူက အတၱေတာ့ ကင္းရမွာေပါ့ေလ။ ျဖဴလဲ့ တစ္ခုေတာ့ မွားခဲ့တယ္၊ မမနဲ႔ေတာ့ နီးစပ္ေအာင္ မႀကိဳးစားခဲ့တာ တစ္ခုေပါ့။ မမရဲ့ အရွိန္အ၀ါကို ျဖဴလဲ့လန္႔ေနခဲ့တာေၾကာင့္ပါပဲ။ ျဖဴလဲ့ ကိုကိုနဲ႔ အနီးစပ္ခံခဲ့တာပါ၊ ကိုကို မိန္းကေလးေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ခပ္ေပါ့ေပါ့ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ေပါ့ေလ၊ သိပ္တြဲလြန္းလာတာနဲ႔ ကိုကို႔ကို ျဖဴလဲ့ ၿငိတြယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာ။ ခ်စ္သူအျဖစ္ မရည္ရြယ္ခဲ့ဘူး မမ၊ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္သေဘာကို နားလည္ေအာင္ ေျပာျပ၊ ေနျပဖို႔သာ ရည္ရြယ္ခဲ့တာပါ။ ျဖဴလဲ့ မမကို ကဗ်ာေတြကတဆင့္ နားလည္တယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာကိုး”
က်မ ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနမိတယ္။ သူကလည္း စိတ္ပါလက္ပါပဲ ေျပာျပတယ္။ က်မကို ရွင္နားလည္ေအာင္ သူႀကိဳးစားရွင္းျပခဲ့တယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေတြေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ရွင္က လက္မခံခဲ့ဘူး ဆိုတာေရာေပါ့။
“ေနာက္ဆုံးေတာ့ မမရယ္၊ စိတ္ေလေနတဲ့ ကိုကို႔ကို ထိန္းေပးရင္း ကိုကိုက ျဖဴလဲ့ကို သိပ္တြယ္တာလာတယ္၊ ျဖဴလဲ့လည္း ကိုကို႔ကို ခ်စ္သြားတယ္။ ကိုကိုနဲ႔ ျဖဴလဲ့ ဘ၀ထဲမွာေတာ့ မာနမရွိပါဘူး မမ”
က်မဟာ စားပြဲေပၚမွာရွိတဲ့ စပတ္ကလင္ခြက္ထဲက ေရခဲတုံံးကေလးေတြလို အရည္ေပ်ာ္သြားခ်င္စိတ္ ေပၚမိ တယ္။ သူ႔ရဲ့ ေနာက္ဆုံးစကားမွာ က်မ ဒဏ္ရာရသြားသလား။ ရင္ထဲမွာ နာက်င္သြားတယ္။ သူ စကားေျပာေန တဲ့ တေလွ်ာက္လုံး သူ႔အေပၚ ကရုဏာရွိေနခဲ့တဲ့ က်မရင္ထဲကို ေနာက္ဆုံးစကားက အမုန္းအေနနဲ႔ ၀င္လာ တယ္။ က်မ သူ႔ကို စိမ္းစိမ္း ၾကည့္ပစ္လုိက္တယ္။ သူကလည္း က်မကို မ်က္လုံး၀ိုင္းေတြနဲ႔ ျပန္ၾကည့္ေနတယ္။ သူ႔မ်က္လုံးေတြထဲမွာ အံ့ၾသရိပ္ေတြ ေတြ႔တယ္။ က်မကိုယ္က်မ သတိမထားမိခ်ိန္မွာပဲ က်မ ျဖဴလဲ့ကို စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာျဖစ္လိုက္တယ္။
“မိန္းမတစ္ေယာက္မွာ သည္းခံႏုိင္စြမ္း အတိုင္းအတာတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္၊ မင္းမွာလည္း ရွိမွာပါပဲ။ အဲဒီ အတိုင္းအတာဟာ အဲဒီမိန္းမရဲ့ ပိုင္ဆုိင္မႈရလဒ္အေပၚမွာ မူတည္တယ္။ ပိုင္ဆုိင္မႈ ပမာဏ မ်ားတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ သည္းခံႏုိင္စြမ္းအတုိင္းအတာဟာ သာမန္ မိန္းမတစ္္ေယာက္ ထက္ေတာ့ နိမ့္မွာပဲ။ အင္မတန္ လွတယ္၊ ထက္တယ္၊ ျပည့္စုံတယ္ဆိုတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္မာနႀကီးမယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယုံၾကည္မႈရွိမယ္ဆုိတာ အင္မတန္ေတာ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ကိုေအာင္ရဲ သိဖို႔ေကာင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ မင္းလည္း သိဖို႔ ေကာင္းတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္လုိ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဟာ ‘မာန’ ကိုေတာ့ ရင္ဆုိင္ရမယ္ ဆိုတာကိုေပါ့၊ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာ၊ ဒါပါပဲ”
က်မ လွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ထူးဆန္းစြာပဲ ဒီစကား၀ိုင္းမွာ ဘယ္သူႏုိင္တယ္၊ ဘယ္သူရႈံးတယ္ကို ဆုံးျဖတ္ တတ္တဲ့ က်မရဲ့ဗီဇကို က်မ ေမ့ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔က အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်မ ငိုတယ္ ကိုေအာင္ရဲ။ သည္းသည္းထန္ထန္ ငိုတယ္၊ နားထဲမွာ “ျဖဴလဲ့လည္း ကိုကို႔ကို ခ်စ္သြားတယ္”ဆုိတဲ့ ျဖဴလဲ့ေက်ာ္ရဲ့ အသံက ပဲ့တင္ထပ္ေနတယ္။ ငိုလို႔အားရေတာ့မွ က်မ ဘယ္သူမွ မၾကားေအာင္ တိုးဖြဖြကေလး ေျပာလုိက္တယ္။
“ကိုယ္ရႈံးပါတယ္ ျဖဴလဲ့ရယ္”....လို႔။
(ဟုတ္တယ္ေလ၊ က်မ ရရမယ့္ အခ်စ္ကို သူပိုင္ဆိုင္ရျပီဆိုကတည္းက က်မ ရႈံးခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ သူက မွားပါတယ္လုိ႔ ၀န္မခံခဲ့ဘူးေလ)
+++++
ေနာက္ေန႔မွာေတာ့ ရွင္ က်မဆီ လာခဲ့တယ္။ (တစ္အိမ္တည္း အတူေနေပမဲ့ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ျဖစ္ၾကဘူး မဟုတ္လား)က်မကို တည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး
“ခင္ဗ်ား ျဖဴလဲ့ကို ဘာေတြေျပာသလဲ”
“ဟင့္အင္း၊ က်မေျပာတဲ့အထဲမွာ မိုက္မိုက္ရိုင္းရုိင္း မပါဘူး၊ ၿပီးေတာ့ သူက အမ်ားဆုံး ေျပာတာ၊ စကား၀ိုင္းကလည္း ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ၿပီးသြားတာပါ”
ရွင္က က်မကို စိုက္ၾကည့္ၿမဲ ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ “အင္း… ခင္ဗ်ား လိမ္ေတာ့ မလိမ္တတ္ပါဘူးေလ”လို႔ ေရရြတ္တယ္။ ရွင္မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ ရွင္ထြက္သြားတယ္။ ေနာက္မွ က်မသိရတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ ျဖဴလဲ့က ရွင့္ကို က်မကို နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ… ၿပီးေတာ့ သူ႔ကို ေမ့ပစ္လိုက္ပါေတာ့လို႔ ေျပာလုိက္တယ္ တဲ့။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း ရွင္အိမ္ျပန္မလာေတာ့ဘဲ ေနျပန္တယ္။ က်မရင္ထဲမွာ အဲဒီ ကာလေတြတုန္းက စိတ္လႈပ္ရွား ေနခဲ့တယ္။ ရွင္ျပန္လာခဲ့ရင္ က်မ ကြာရွင္းခြင့္ေပးလုိက္ရ ေကာင္းမလား။ ဒါမွမဟုတ္ က်မဘက္ကို ပါေအာင္ ျပန္ေခၚယူရေကာင္းမလား ဆိုတာမ်ဳိးေတြ ေတြးေနတယ္။ အေတြ႔ဇာတ္ကားထဲက သီသီကို သတိရေနတတ္ တယ္။ က်မ စိတ္ေတြ ၿငိမ္၀ပ္ေနသလုိလည္း ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ရွင္ က်မကို သေဘာက်ခဲ့တာပဲေလ လို႔လည္း ကိုယ့္ဘာသာ အားေပးသလုိ ေတြးေနမိျပန္တယ္။ အိမ္ေထာင္ဦးဘ၀တုန္းက ရွင္နဲ႔ က်မ ဆက္ဆံေရး ေႏြးေထြးခဲ့ဖူးတာကို သတိရတယ္။ ရုတ္တရက္ က်မ တစ္ခု သြားေတြးမိတယ္။ ေႏြေထြးခဲ့ေပမဲ့ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ေပ်ာင္းေပ်ာင္းမွ ရွိခဲ့ရဲ့လားလို႔။ ျဖဴလဲ့ကို သတိရတယ္။ သူကလည္း က်မကို ပညာေပးသြားခဲ့တာပဲ။
“ထမင္းလက္ဆုံစားရုံ၊ ၀ါသနာပါရာ ေဆြးေႏြးၾကရုံနဲ႔ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ ျပည့္စုံသြားတာမွ မဟုတ္ဘဲ မမ၊ ကိုကိုက ယုယတာ ႀကိဳက္တယ္၊ ေယာက္်ားတုိင္း၊ ၿပီးေတာ့ လူတိုင္းပါပဲ မမရယ္”တဲ့။
ျဖဴလဲ့က လာ လာ ေျပာေနသလုိပဲ။ ဟုတ္မွာေပါ့၊ ကဗ်ာအယူအဆေတြ ႏွစ္ေယာက္ေျပာၾကရင္း တစ္ႀကိမ္မွာ ႏွစ္ေယာက္ အယူအဆ တူသြားဖူးတုန္းက က်မ ရွင့္ကိုလႊတ္ကနဲ နမ္းမိသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရွက္တက္တက္နဲ႔ “ဒါလင္က သိပ္ေတာ္တာပဲကြယ္၊ အဲဒါေတြကို ထရီဇာသေဘာက်ခဲ့တာ သိလား”လို႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့တာေလ၊ ရွင္မွတ္မိလား။ မွတ္မိမွာပါ။ အဲဒီတုန္းက ရွင္ေတာင္ က်မကို စူးစူးစိုက္စုိက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ “ကိုယ္ထရီဇာ့ကို ခ်စ္ပါတယ္ကြာ” လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့တာေလ။ ရွင့္အသံေတြ တုန္ယင္လုိ႔။ က်မေတာင္ ရင္ထဲ ေႏြးေထြးသြားခဲ့ ေသးတယ္။
ေသခ်ာတာကေတာ့ ကိုေအာင္ရဲရယ္၊ သိကၡာေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘ၀ကို မစြန္႔ရဲလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရွင္နဲ႔ က်မရဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးဘ၀ကိုေတာ့ မၿပိဳပ်က္ေစခ်င္တာ အမွန္ပါပဲ။ က်မ ရွင့္ကို ေမွ်ာ္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ေမွ်ာ္ေနခဲ့တဲ့ ေန႔ကလည္း ေရာက္္လာခဲ့တာပါပဲ။
+++++
က်မ စာဖတ္ေနတုန္း ကားရပ္သံၾကားလုိက္တယ္။ ရွင့္ကားရပ္သံမွန္း က်မ မွတ္မိလိုက္တယ္။ က်မ ျပင္ဆင္ ေနမိတယ္။ “ထရီဇာတို႔ ေအးေအးေဆးေဆး ေဆြးေႏြးၾကရေအာင္လား ကိုေအာင္” လုိ႔ စကားစရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးတယ္။ အဲသည္တုန္း ရွင္အခန္းထဲ ၀င္လာတယ္။ ရွင့္မ်က္ႏွာက တင္းမာမေနဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေဒါသရိပ္လည္း မေတြ႔ရဘူး။ က်မစိတ္ နည္းနည္းေပါ့သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာပဲ ရွင္ စကားစ တယ္။
“ျဖဴလဲ့နဲ႔ ကိုယ္ ဘယ္လိုမွ ေရွ႕ဆက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ျဖဴလဲ့ ကိုယ့္ကို ျငင္းတယ္၊ ခင္ဗ်ား သေဘာက်တယ္ မဟုတ္လား”
က်မ ခါးခါးသီးသီး ေခါင္းကုိ သြက္သြက္ခါေနမိတယ္။
“မဟုတ္ဘူး ကိုေအာင္၊ မဟုတ္ဘူး ထရီဇာေျပာမယ္”
ေလသံကို ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေအာင္ ဂရုစိုက္ၿပီး က်မ စကားစလိုက္တယ္။
“ေတာ္ပါ ထရီဇာ၊ က်ေနာ္စိတ္မ၀င္စားပါဘူး”
အင္မတန္ရိသဲ့သဲ့ ႏုိင္တဲ့အသံပါပဲ။ က်မ စိတ္တိုသလုိျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မ ထိန္းတယ္။ နာက်င္တဲ့ရင္က ခုန္ေနတယ္၊ မာနက ျပန္ၿပီး ေခါင္းေထာင္လာတယ္။
“ျဖဴလဲ့ကို ျပန္ေခၚပါ၊ က်မ ရွင့္ကုိ ကြာေပးမယ္”
ရင္ထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာႀကီးကို လႈိက္ခုန္ေနတယ္။ ရွင္က ေအာ္ရယ္တယ္။ ဟားတုိက္ၿပီးေတာ့ ရယ္တယ္။ ၿပီးေတာ့…
“ျဖဴလဲ့က ကေလးေပါက္စန မဟုတ္သလို ခင္ဗ်ားလိုပဲ မာနရွိတယ္ မထရီဇာရဲ့ သိလား၊ အမွတ္သညာလည္း ႀကီးတယ္”
ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာျပန္တယ္။
“ဒါက က်ဳပ္တို႔အပိုင္းပါ၊ ခုလိုအပ္တာက ခင္ဗ်ား ကြာရွင္းလက္မွတ္ထိုးေပးမယ့္ေန႔ကို က်ဳပ္ ေစာင့္ေနတယ္ ဆိုတာပဲ”
ကိုေအာင္ရဲရယ္၊ က်မ ဘယ္ဘက္ရင္အုံရဲ့ ဟုိးအထက္ နက္နက္တစ္ေနရာမွာ စူးကနဲ ေအာင့္သြားတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ေတာင္ ယိုင္လဲေတာ့မလုိ ျဖစ္သြားတယ္၊ ရွင့္မ်က္ႏွာ ေအးစက္စက္က က်မကို ေျခာက္လွန္႔လာ တယ္။
“ေစာင့္စရာမလိုပါဘူး၊ ခု ကြာဆုိလည္း ရပါတယ္”
လို႔ က်မ ျပန္ေျပာေတာ့ ရွင့္မ်က္လုံးေတြ တစ္မ်ဳိး အေရာင္ေတာက္လာတယ္။ က်မ နားမလည္ႏုိင္တဲ့ အေရာင္ေတြပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ က်မကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး…
“ျဖဴလဲ့နဲ႔ က်ဳပ္ျပတ္စဲၾကရင္ က်ဳပ္ခင္ဗ်ားဘက္ ျပန္ေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႔ ခင္ဗ်ား ယူဆရင္ မွားတာပဲ မထရီဇာ၊ ခင္ဗ်ားဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္ က်ဳပ္ကိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတြက္ကိန္းခ်လို႔ မရဘူးဆိုတာ ခင္ဗ်ား ခုေလာက္ဆို သိေလာက္ေရာေပါ့၊ ခင္ဗ်ားကုိ ဦးစားေပးလက္စနဲ႔ ဆက္ၿပီး တစ္ခု ဦးစားေပးမယ္၊ ခင္ဗ်ား စဥ္းစားပါဦး၊ ၿပီးလို႔ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္ၿပီဆုိတာနဲ႔ က်ဳပ္ကို ေခၚလိုက္ပါ၊ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္နဲ႔ အတူ က်ဳပ္လာခဲ့ မယ္”
စကားလည္းအဆုံး လွည့္လည္း အထြက္ပါပဲ၊ က်မထင္တယ္။ က်မဟာ ရုပ္၀တၳဳ အေနနဲ႔ေတာင္ ရွိေသးရဲ့လားလို႔။ အေသြးအသားေတြ တစစီ ေပါက္ကြဲကုန္သလိုပါပဲ။ ဘယ္သူ အထင္ေသးတာကိုမွ မခံခဲ့ရဖူး ေသးတဲ့ က်မ၊ ခံမယ့္ခံရေတာ့ ကိုယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ ၾကည္ျဖဴခဲ့တဲ့ ေယာက္်ားရဲ့ အထင္ေသးတာကိုမွ ခံရတယ္လို႔ က်မ နာနာက်င္က်င္ ေတြးတယ္။ ရွင္ ခဏခဏေျပာဖူးတဲ့ “မင္းက လူသာေသမယ္၊ မာနက်န္မယ့္ မိန္းမပဲ” ဆိုတာကို ဖ်တ္ကနဲ သတိအရမွာ ကားထဲေရာက္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ရွင့္ကို ေအာ္ေျပာျဖစ္ လိုက္တယ္။
“ကိုေအာင္ရဲ… စာခ်ဳပ္၀ယ္ခဲ့ပါ၊ က်မတို႔ ဒီကေန႔ပဲ ကြာရွင္းလိုက္တာေပါ့”
ရွင္တစ္ခ်က္ၿပဳံးတယ္။ သတိထားလုိက္မိရဲ့လား၊ က်မကေတာ့ သတိထားလိုက္မိတယ္။ ရွင့္အၿပဳံးက မဲ့ေနတာကိုး။
+++++
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ၿပီး က်မ ရွင့္ကို ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ဘာကိုမွ မေတြးမိေအာင္ သိုးေမြးထိုးရင္း စိတ္လႈပ္ရွားမႈကို ထိန္းေနခဲ့တယ္။ ကားရပ္သံၾကားတယ္၊ ရွင္၀င္လာတယ္၊ က်မရဲ့ ေရွ႕မွာ ထိုင္တယ္။ က်မကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္ဆိုတာ က်မ သိေနတယ္။ က်မ မ်က္လႊာလွန္ၾကည့္လိုက္တယ္၊ ရွင့္ႏႈတ္ခမ္းေတြ လႈပ္သြားတယ္။
“တကယ္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီလား ထရီဇာ”
က်မ အံၾကိတ္လို္က္တယ္။ ၿပီး ေခါင္းညိတ္လိုက္တယ္။ ရွင္က စုိက္ၾကည့္ေနျပန္တယ္။ က်မ မတ္တတ္ရပ္ တယ္။ လွည့္ထြက္တယ္။ က်မကားေပၚအေရာက္မွာ ရွင့္ကားဆီ လွမ္းၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ရွင့္မ်က္ႏွာက ျဖဴေလ်ာ္ ေနတယ္။ က်မ ၿပဳံးမိတယ္။ ခုေတာ့လည္း တုန္လႈပ္ေနျပန္ၿပီလား ကိုေအာင္ရဲရယ္လို႔ ေတြးၿပီး ကားေမာင္း ထြက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ႏွစ္ဖက္မိဘမပါ၊ သူငယ္ခ်င္းသက္ေသမပါဘဲ ရွင္နဲ႔ က်မ ႏွစ္ဦးတည္း လက္မွတ္ထိုးရမွာေပါ့။
စားပြဲေပၚကို စာခ်ဳပ္တစ္စုံ ေရာက္လာတယ္။ တရားသူႀကီးရဲ့ မ်က္လုံးေတြက မႈန္မႈိင္းေနသလုိပဲ။ က်မ ေဘာပင္ ကိုင္တယ္။ လက္ေတြတုန္ေနတာ ပတ္၀န္းက်င္ (အထူးသျဖင့္ ရွင္)သတိထားမိသြားမွာ စိုးေနမိတယ္။ ရွင္ တစ္စုံ ေကာက္ယူတယ္။ လက္မွတ္ထိုးအၿပီးမွာ က်မကို လွမ္းေပးတယ္။ ရွင့္လက္ဖ်ားေတြကလည္း တုန္ယင္ ေနသလုိပဲ၊ က်မ နည္းနည္း ေက်နပ္သြားတယ္။
+++++
ကားေသာ့ကို ျဖဳတ္ၿပီး အိမ္ထဲလွမ္းအ၀င္မွာ ရွင္ က်မလက္ေမာင္းကို လွမ္းကိုင္တယ္။ က်မ ရွင့္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။ က်မမ်က္လုံးေတြကေတာ့ မာနေၾကာင့္ ေတာက္ေျပာင္ ေနဦးမွာပါပဲ။ ရွင္ကေျပာလာတယ္။
“မင္းဟာ သိပ္ကို ေခါင္းမာတာပဲေနာ္၊ ထရီဇာရယ္ ေယာက္်ားက ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ဘာျဖစ္လို႔ မာနႀကီးခ်င္ရတာလဲ၊ ကိုယ္မင္းကို တကယ္ခ်စ္ခဲ့တာပါ”
က်မ ရင္တစ္ခ်က္ ခုန္သြားတယ္။ ရင္ခုန္သံကို က်မ ထိန္းခ်င္တယ္။ ထရီဇာပဲ အေလွ်ာ့မေပးရပါဘူးလို႔ ေတြးၿပီး ခံစားခ်က္ကို ေျပာင္းယူတယ္။ ရွင္ပဲ က်မကို မုန္းတယ္ဆိုတဲ့ စကားမ်ဳိးေတြေျပာခဲ့ၿပီး ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာ ဘူး… ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာျပန္တယ္လို႔ က်မ ေတြးယူတယ္။ အဲဒီအခါ ရယ္ပစ္ခ်င္လာဖို႔ သတိရတယ္။ ရယ္စရာ ေကာင္းတယ္လို႔မွ မေတြးႏုိင္ရင္လည္း ရွင့္ရဲ့အလွည့္အပတ္ထဲမွာ က်မ ကၽြံ၀င္ သြားမွာ ေၾကာက္တယ္။
ရွင္က က်မ ပခုံးကို ကိုင္ျပန္တယ္။ ၿပီး တစ္ခ်က္ ဖ်စ္တယ္။ ေနာက္ လွည့္ထြက္တယ္။ က်မကို တစ္ခ်က္ ျပန္လွည့္ၾကည့္တယ္။ က်မ ေသြးခုန္ႏႈန္းေတြ ျမန္လာတယ္။ လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ တစုံတခု လာဆို႔တယ္။ လက္ေတြထဲမွာ အားယုတ္သြားတယ္။ တံခါးနံရံကို လက္နဲ႔ အားျပဳၿပီး ၿပဳံးျပႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္္္။ က်မ ၿပဳံးျပတာကို ေတြ႔မွ ရွင္ တကယ္ ေက်ာခိုင္းသြားေတာ့တယ္။
က်မမ်က္လုံးေတြ ၀ါးလာသလုိပဲ။ လက္ထဲက ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္က ေလမတုိက္ပါဘဲ တဖ်တ္ဖ်တ္ တုန္ေနတယ္။ ခုတင္ေဘး စားပြဲေပၚကို စာခ်ဳပ္ လွမ္းတင္လုိက္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ ကုတင္ဆီ မ်က္လုံးအေရာက္မွာ ပါးျပင္ ေႏြးကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အမေလး… က်မ မ်က္ရည္က်တယ္။ မငိုရဘူး… မငိုရဘူး၊ ထရီဇာဟာ ကိုယ္မမွားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ရည္မက်ရဘူး။
မ်က္ခြံေတြကို လက္ဖ၀ါးနဲ႔ ပြတ္သုတ္ပစ္ လိုက္တယ္။ ေခါင္းကို ဆတ္ကနဲ႔ ေမာ့ပစ္တယ္။ မ်က္ေတာင္ေတြကို ခဏခဏ ခတ္ၿပီး စိတ္ကို တင္းတယ္္္။ “ရွင္တို႔ ေယာက္်ားေတြဟာ သိပ္ကိုရယ္ရတာပဲ”လို႔ တတြတ္တြတ္္္ရြတ္ရင္း မ်က္ရည္ကို ထိန္းတယ္။ ခဏၾကာ ေတာ့ ေဆာက္တည္ရာရၿပီလို႔ ယူဆတယ္။ အားပါးတရ ေအာ္ရယ္နုိင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးၿပီး ရယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ မရဘူး။ ၿပဳံးၾကည့္တယ္၊ ခါတိုင္းၿပဳံးေနက် ထရီဇာရဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ယုံၾကည္ၿပဳံးေလ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယုံၾကည္မႈရွိလြန္းတဲ့ အၿပဳံးေပါ့။ ၿပဳံးၿပီး စာခ်ဳပ္ကို ထပ္ၾကည့္မိတယ္။ ‘ေအာင္ရဲ’တဲ့။ တဘက္မွာ ‘ေအးေအးဦး’ ဘယ္ဘက္ရင္အုံထဲမွာ စူးကနဲ ေအာင့္တယ္။ မ်က္လုံးအၾကည့္မွာ… ေအးေအးဦး… ဆိုတဲ့ စာလုံးေတြက မႈန္၀ါးသြား တယ္။
ေမျငိမ္း
ဇူလိုင္လ၊ ၁၉၈၉-ခုႏွစ္
မဂၢဇင္း၀တၳဳရွည္ စ-ဆံုး
ေရႊအျမဳေတ အတြဲ-၁၊ အမွတ္(၁)
(ဒီေနရာက ပံု)
