ဟိုလိုလို ဒီလိုလို.. ေလလြင့္

ဘေလာ့မွာ အသစ္တင္ပါဦးလို႔ ေျပာၾကတဲ့ သူေတြကို ေန႔ေန႔ညည အားနာ..။
Scan လုပ္ျပီး ျပန္တင္ရမယ့္ ၀တၳဳတိုေတြလည္း မရွိေတာ့။ ခက္ပါရဲ႕..။
ျပန္ၾကည့္ေတာ့ စိတ္ႏွစ္ကိုယ္ႏွစ္နဲ႔ စာလံုး၀ မေရးျဖစ္ခဲ့တာ.. တႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ကာနီး…။
စိတ္ထဲ ဗလာနယ္ျဖစ္ေနခဲ့တာေတာ့လည္း မဟုတ္…။
ေရးခ်င္တာေလးေတြ ေတြ႔တာမွ အၾကိမ္ၾကိမ္…။
ဒါေပမဲ့ စုစည္းေဆာက္တည္ မရတာပါ…။
ျပီးခဲ့တဲ့ တႏွစ္မွာ ပန္းခ်ီဆရာမ Louise Bourgeois ရဲ႕ ျပပြဲၾကည့္ရတုန္းကလည္း Feminism နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေတြးမိတာေလးေတြ.. ေရးစရာေတြအစီအရီ….
ေနာက္ေတာ့ Fall ရာသီမွာ ေရာင္စံု သစ္ပင္ေတြထဲ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ.. ဗန္ဂိုးကို လြမ္းလြမ္းနဲ႔ ပန္းခ်ီေတြပဲ ေရးခ်င္လာျပန္ေရာ..။
ေနာက္ေတာ့ ခရီးေတြ သြားျဖစ္..
သိပ္လွတဲ့ San Francisco…
ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ Los Angeles …
ေအးစက္စက္ႏိုင္တဲ့ ေတာျမိဳ႕ေလး Fort Wayne…
ႏွင္းေတြ ဖံုးေနတဲ့ Chicago ျမိဳ႕ၾကီး …
တကယ္ဆို ေရးစရာေတြအမ်ားၾကီးေပါ့…။
ဒါေပမဲ့ မေရးႏိုင္ခဲ့..။ တကယ့္ကို ရင္ထဲမွာ ဗလာ.. ဗလာ.. ဗလာ…။
ဒါျဖင့္ က်မက ဘာျဖစ္ေနတာလဲ..။
အင္း.. အဲဒါကိုပဲ သိခ်င္ေနခဲ့တာ…။

+++++

“ဘ၀မွာ ေနမေပ်ာ္ဘူးဆိုရင္.. ဘာကို ေနမေပ်ာ္တာလဲဆိုတာ သိေအာင္ရွာ…”
တကယ္ေတာ့ အဲဒါ က်မအနီးအနားက စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့သူေတြကို က်မ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားးး။
ခုေတာ့ က်မကိုယ္တိုင္..။ ကဲ.. ရွာ စမ္း.. ရွာ စမ္း.. ဆိုေတာ့…………
ေတြ႔ပါျပီ… က်မကို မေပ်ာ္ေစတဲ့အရာေတြ…
အာဖဂန္စစ္… အီရတ္စစ္… အေသခံဗံုးခြဲ သတင္းေတြ… ေျမာက္ကိုရီးယားဒံုးက်ည္မ်ား.. အီရန္ႏ်ဴကလီးယား… က်မတို႔ရဲ႕ အတၱရူးစစ္ဗိုၾကီးမ်ား…
ေဟတီငလ်င္ကလည္း ဗမာျပည္နာဂစ္ကို ျပန္ျပီး နာနာက်င္က်င္ သတိရေစ…
ကိုယ္တိုင္ အေပၚကိုလည္း ေမာ့မၾကည့္ႏိုင္.. ေအာက္ေျခကိုလည္း ငံု႔မၾကည့္ရဲ.. လက္ထဲမွာလည္း ဗလာ..။
အင္းးး ဘ၀ထဲ ဆိုးလွပါေပါ့…
ဒီၾကားထဲ စိတ္အဆင္းရဲရဆံုးနဲ႔ ေတြးေတြးျပီး ရွက္ေနရတာက ဦးေအာင္ဆန္းဦး ကိစၥ..
(က်မ သူ႔ကို သိပ္စက္ဆုပ္မိေပမဲ့ .. ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ေမေမၾကီး မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ျပီး ခုထိ ရိုင္းရိုင္းပ်ပ် မသံုးႏႈန္းရက္ေသးပါ)။
သူ႔ကို စိတ္ပ်က္တာနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ျပီး နဂိုတည္းက မၾကိဳက္တဲ့ သူ႔ကေတာ္ကို ပို ခါးသီး..။ သူ႔ေဆာင္းပါးပါတဲ့ ေရႊအျမဳေတကိုေတာင္ သပိတ္ေမွာက္တဲ့အေနနဲ႔ မဖတ္ခ်င္ေတာ့။(ေလာေလာဆယ္ေတာ့ တလ ၁၅အုပ္မွာျပီးဖတ္တဲ့ မဂၢဇင္းစာရင္းထဲကေန ထုတ္လိုက္ပီ)။
ဒီၾကားထဲ ခင္ေမာင္ေအး(မႏၱေလး)ကလည္း အိမ္အေမြရလိုျပန္သတဲ့..။ ရွက္စရာ ေကာင္းလွခ်ည့္..။ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ သူ႔၀တၳဳကို ရုပ္ရွင္ရိုက္တဲ့ .. က်မ သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ "သၾကၤန္မိုး" ကိုေတာင္ မၾကည့္ခ်င္ေတာ့သလိုျဖစ္..။
က်မျဖင့္ တေယာက္တည္း အဲဒီလူၾကီးဆိုသူေတြအစား ရွက္… စိတ္ေတြတိုနဲ႔ ဗ်ာကို မ်ားလို႔။

ကိုယ့္အသက္ျပန္ၾကည့္ေတာ့ျဖင့္ လူ႔သက္တမ္းရဲ႕ ၃ပံု၂ပံုထဲ ေရာက္ေနျပီ..။ စိတ္ေတြက ပ်ံ႕လြင့္ခ်င္တတ္တုန္း…။
အလိုမက်…..
အဲဒီစကားလံုးကိုေတာ့ သတိျပဳမိသားပါ..။
ဒါျဖင့္ က်မ ဘာကို အလိုမက်သလဲ..။
ႏွင္းမုန္တိုင္းေတြၾကားထဲ အိမ္တြင္းေအာင္းေနရတာကိုေတာ့လည္း အလိုမက်မျဖစ္မိပါ။ စာအုပ္ေတြ စိမ္ေျပနေျပဖတ္..
Drama နဲ႔ Romance ရုပ္ရွင္ေတြ တကားျပီး တကားၾကည့္..။
ေက်ာင္းပိတ္ထားတဲ့ သားသမီးေတြကို စားစရာေတြ တမ်ိဳးျပီးတမ်ိဳး လုပ္ေကၽြး..။
ဘ၀ထဲ အရသာရွိရွိေနႏိုင္သားပင္..။
ျမန္မာျပည္ထဲက မဂၢဇင္းေတြ ဖတ္ရတာလည္း ဒီတေလာကို အရသာရွိေနတယ္ ထင္မိ။
ဒီလ အသြင္ေျပာင္းထြက္တဲ့ ပန္းအလကၤာမဂၢဇင္းဆို အဲဒီတအုပ္ထဲမွာကို ဖတ္စရာေတြ တပံုတပင္..။
ေမာင္သာႏိုးနဲ႔ ေမာင္စူးစမ္းရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြကို အခ်က္က်က် တုံ႔ျပန္ ေ၀ဖန္တာေတြ ဖတ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ ဗဟုသုတရ.. သံေ၀ဂရ.. ပညာရ.. အရသာရွိ။

ဒီၾကားထဲ… ရုပ္ရွင္ေလးတကားၾကည့္မိတာ The Mirror has two faces ဆိုတာေလး.. ။ က်မၾကိဳက္တဲ့ Barbra Streisand ပါလို႔မို႔ ၾကည့္မိတာပါ။ မင္းသားက.. Jeff Bridges ။ သူတို႔က Columbia University က Professor ေတြ..။ Jeff Bridges က Math Professor, Barbra Streisand က Literature Professor တကုိယ္ရည္ေနလာၾကျပီး ဆရာဆရာမၾကီးေတြ ျဖစ္ကာမွ အရြယ္အေတာ္ရမွ ခ်စ္မိၾက... လက္ထပ္ျဖစ္ ၾကရာ ကေန အခန္႔မသင့္ျဖစ္ရပီးမွ အဆင္ေျပသြားၾကတာကို ရို္က္ထားတဲ့ ဇာတ္ေပ်ာ္ေလးပါပဲ..။ က်မေျပာခ်င္တာက အဲဒီကားထဲမွာ က်မျငိသြားတဲ့ တခ်က္ကေလး။ ပထမပိုင္းမွာ Jeff Bridges က Math ဆရာအေနနဲ႔ စာသင္တာမွာ သူက Theory ေတြေျပာ.. Blackboard ဘက္ လွည့္ျပီး သူ႔ဘာသာသူ ပုစၦာေတြတြက္.. ေက်ာင္းသားေတြ သူ႔ေနာက္မွာ ဘာျဖစ္ေနလဲ မၾကည့္.. ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက သူစာသင္တာကို မၾက္ိဳက္ၾကဘူး.. စာသင္ခ်ိန္မွာ သမ္းေ၀ ပ်င္းရိ ေနၾကတယ္ ဆိုတာကို ျပပါတယ္။ Barbra Streisand ကက်ေတာ့ တကယ္ေအာင္ျမင္တဲ့ Literature ဆရာမ။ သူ႔ Lecture ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားေတြကို တက္တက္ၾကြၾကြ စိတ္ပါ၀င္စား.. အျပန္အလွန္ ေမးၾက ေျဖၾက ေဆြးေႏြးၾက..။ အတန္းျပည့္ အတန္းလွ်ံ..။ အဲဒီမွာပဲ က်မရဲ႕ စာသင္ခ်ိန္ေတြကို သတိရသြားျပီး လြမ္းဆြတ္သြားတာ…။ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ......

ေသခ်ာျပီ.. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီဘူတာပဲ ဆိုက္ဆိုသလို.. က်မက ျမသီလာကိုပဲ လြမ္းေနတာ.. ျမကၽြန္းသာရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြထဲ မေနရေတာ့တာကိုပဲ အလိုမက်ျဖစ္ေနတာကိုးးး…။ ဒီၾကားထဲမွာပဲေပါ့၊ တင္မင္းထက္က "ကဗ်ာျမစ္တို႔ ဆံုစည္းေ၀းကြာ…" ကို ေရးေတာ့ သူနဲ႔ က်မက တကယ့္ ေမာင္ႏွမတေတြလို ကာလတခုကို တူတူျဖတ္ခဲ့ရေလေတာ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ျမင္ကြင္းေတြက အတူတူ။ ဆိုေတာ့ သူေရးသမွ်က က်မအတြက္ လြမ္းစရာခ်ည္း…။ သူက လူငယ္ဆိုေတာ့ အေသးစိတ္ပိုမွတ္မိေလေတာ့.. တခ်ိဳ႕ အခ်က္အလက္ေတြဆို သူေရးေတာ့မွ ျပန္ျပန္သတိရ…။ အဲဒီအခါ က်မ ခ်စ္ရတဲ့သူေတြ.. က်မ မုန္းရတဲ့ သူေတြ… က်မ စိတ္ပ်က္ရတဲ့ သူေတြကိုလည္း ျပန္ ျပန္ သတိရ..။ ခုခ်ိန္က်ေတာ့လည္း အားလံုး အားလံုးက လြမ္းစရာျဖစ္ေနတာပါ။ အလြမ္းေတြကိုေတာ့လည္း စာမေရးခ်င္…..။ က်မ ပန္းခ်ီျပန္ေရးခ်င္ေနတာ…။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခြဲခ်န္ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်စ္သူတေယာက္ကို ျပန္ေတြ႔ဖို႔ ၾကိဳးစားသလို… က်မ ပန္းခ်ီျပန္ေရးဖို႔ပဲ ၾကိဳးစားေနပါတယ္…။

ေသခ်ာပါတယ္… က်မ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ စာေရးႏိုင္ဦးမွာ မဟုတ္ပါ…။

ကဗ်ာမဟုတ္....

စိတ္က်… ဆိုတာ ဆိုလို႔ ေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္မဟုတ္။
ကဗ်ာေရးစရာ စကားလံုးတလံုး မဟုတ္..။
ပန္းခ်ီေရးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ Surrealism နဲ႔သာ ေရးလို႔ေကာင္းမယ့္ အျဖစ္..။
ဒါေပမဲ့
စကားလံုးေတြနဲ႔ ေရးတဲ့ ပန္းခ်ီတကားေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မွာပါ…။

ခုေနခါ…
သစ္ပင္ေတြ အရြက္မဲ့ ရိုးတံျပိဳင္းရံုနဲ႔..
ႏွင္းေတြ ထူထဲလြန္းရံုနဲ႔..
ေပးဆပ္စရာေတြ အခ်ိန္မွန္လြန္းေနရံုနဲ႔….
ေပါက္မဲမပါ ဗလာေတြ မ်ားလြန္းေနရံုနဲ႔...
အနားက ပကတိအျပံဳးေတြ မွိန္ေဖ်ာ့ေနၾကရံုေလာက္နဲ႔့…
ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့
Sylvia Plath ကို သတိရဖို႔ မသင့္…
Virginia Woolf ကို တမ္းတလို႔ မျဖစ္..။
ညည္းက ဘယ္ေလာက္မ်ား ျပီးေျမာက္ခဲ့ျပီမို႔လို႔လဲ…
တကယ္ေရာ လြတ္ေျမာက္တယ္လား…
အားနာစရာ… ေနာ္ ။

ဒီတေလာမွာ ..
ရာရာစစနဲ႔…
Kurt and Courtney ကို ျပန္ၾကည့္…
Frida Khalo ကို ျပန္ၾကည့္…
Vincent & Theo ကို ျပန္ၾကည့္…
ျပီးေတာ့
ေလွ်ာကြင္းခ်ည္မရခဲ့ဖူးတဲ့ တရက္ဆီ… ျပန္ၾကည့္..
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဓိပၸါယ္တခု ရွိခဲ့ရာ….။

ခုေတာ့ ဒီမွာေလ..
စိတ္လက္ခႏၶာေတြ… အထပ္ထပ္ တုပ္ေႏွာင္ခံထားရ…
ရုန္းမရ… ဖယ္မရ…
တကယ္တမ္းက ပိုးသားမွ်င္ေလးေတြမွ်…။

ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့...
"က်မခ်စ္ျမဲ သံသာ၀ဲမွ
ခြဲထြက္ခ်င္ဘူး တပ္မက္ဦးမည္.. "ဆိုတဲ့
ၾကည္ေအးရဲ႕ သစၥာသစ္ကိုပဲ သီခ်င္းလုပ္ဆို...။

++++++

ရုပ္ပုံ (ပုံတူ)

(Van Gogh - Sunflower)

လက္စသတ္ေတာ့
ဗင္ဂုိးရဲ႕ ေနၾကာပန္းအုိးဟာ
အာလူးစားသူမ်ားရဲ႕
စားပဲြအလယ္မွာ
ရိွေနတာပါပဲ။

အလွ်ံညီးညီး
မီးက်ီးခဲလုိ ေတာက္ပ
ဘ၀ဟာ ပူေလာင္လွခ်ည့္
ဒါေပမဲ့
ေနၾကာလုိ ေခါင္းေထာင္ ထရ
ကံၾကမၼာရဲ႕ ငရဲမွာ
အဖန္ဖန္ တြားတက္ၾကရ။

မ်က္လုံးေတြကေတာ့
ပြင့့္ဖတ္၀ါ၀ါေတြ
ေနကုိ ေမာ့ေမွ်ာ္သလုိ
ပူေလာင္ျခင္းကုိေသာ္မွ
အာသာ တငန္းငန္းနဲ႔ေပါ့။

ရုိးတံ ပိန္ေျမွာင္းေတြက
ငတ္မြတ္ျခင္းရဲ႕အေၾကာင္း
ေကာင္းေကာင္းသိစြာ
အာလူးကုိ ဖက္တြယ္ရတ့ဲ လက္ေခ်ာင္းေတြ။

ေအာက္ေျခမွာေတာ့
လွပသေယာင္ေယာင္နဲ႔
ကုိယ့္ကုိ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ၿပီး
ရိရဲြ ပုပ္ပြေအာင္လုပ္မယ့္
ဘ၀တဏွာ ပန္းစုိက္အုိးက
ခပ္မုိက္မုိက္ၿပဳံးလုိ႔။ ။

[ မူရင္း - စာေပဂ်ာနယ္၊ ၁၉၉၅ မတ္လ ]

Van gogh - Potato Eaters

ကိုယ့္ဆီမွာ မရွိေတာ့တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာ.. ဒီဇင္ဘာ ၃၀၊ ၂၀၀၈ တုန္းက မိုးမခစာမ်က္ႏွာမွာ ျပန္ေတြ႔ရလို႔ ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ ပိုခံစားလို႔ေကာင္းေအာင္ က်မကို Inspiration ရေစခဲ့တဲ့ Van Gogh ရဲ႔ ပန္းခ်ီကားေတြကိုပါ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

အလြမ္းေျပ...

က်မရဲ႕ အင္မတန္ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က email ကေန ပို႔ေပးလိုက္တဲ့.. က်မကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ေနတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ.. တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ပံုတူဆိုတဲ့ကဗ်ာက စိစစ္ေရးက ျဖဲဆုတ္လိုက္တဲ့ မူရင္းပထမကဗ်ာပါ။ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ၁၉၉၅ ႏွစ္ဦးပိုင္း ၀န္းက်င္ေလာက္တုန္းက ေရးတာပါ။ ေနာက္ပိုင္း ပံုတူလို႔ ေနာက္တပုဒ္ ထပ္ေရးျဖစ္ေတာ့ လြတ္သြားျပီး စာေပဂ်ာနယ္မွာ ပါသြားခဲ့ပါတယ္..။

ခုလည္း စာ ဘယ္လိုမွ မေရးႏိုင္တာ .. မေရးျဖစ္တာ.. အၾကာၾကီးၾကာေနတာကို ကိုယ့္ဘာသာ ၀မ္းနည္းေနခ်ိန္.. ဒီကဗ်ာေလးကို ကိုယ့္လက္ေရးနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ထဲ လြမ္းသြားလို႔ ဒီတိုင္းပဲ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွတ္တရ အလြမ္းေျပဆိုပါေတာ့့..။

အိပ္မက္တိုင္းျပည္

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ဒီဇင္ဘာ ၃၀ရက္ေန႔တုန္းက VOA ရသစာအုပ္စင္ အစီအစဥ္မွာ အသံလႊင့္ခဲ့တာပါ။

ေနာက္ၾကည့္မွန္

၂၀၀၉ ႏို၀င္ဘာ ပထမပတ္ တုန္းက VOA မွာ အသံလႊင့္ခဲ့တာပါ။

ဟင့္အင္း