ေျမနဲ႔အတူ(ဇာတ္သိမ္း)

ေနာက္ပိုင္းရက္မွာေတာ့ ဘ၀ထဲ အက်ဥ္းက်ရသူက က်မတေယာက္တည္းမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေမာင္ပါ ပါလာခဲ့ၿပီ။ ေမာင္က က်မနံေဘးမွာ စက္႐ုပ္တ႐ုပ္လို။ က်မကိုလည္း သိပ္မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ဘဲ ေန၏။ က်မက အထီးက်န္ျခင္းႏွင့္အတူ သင္းကြဲျခင္းကိုပါ ခံစားလာရသည့္အခါမွာေတာ့ ဒီအေျခအေနထဲ ဒီအတိုင္း ဆက္သြားလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဟု ထင္လာသည္။ ေန႔ရက္တို႔က တေန႔ထက္တေန႔ ေခ်ာက္ခ်ား တိတ္ဆိတ္ လာဆဲ.........။ တေန႔မွာေတာ့ ေန႔လယ္ခင္း ေမာင္ထမင္းျပန္မစားသည့္အေၾကာင္းအရာက က်မကို ေဒါသျဖစ္ ေစခဲ့ေလသည္။

ေန႔ခင္းေနပူပူထဲ က်မလယ္ထဲလိုက္လာမည္ကိုေတာ့ ေမာင္က စိတ္ပူေလသည္။ အိမ္ႏွင့္ တမိုင္ ခရီးေလာက္ ေ၀းေသာ လယ္ကြင္းဆီေရာက္ဖို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာရသည့္အတြက္ သည္တႀကိမ္မွာေတာ့ က်မက စိတ္ေဇာႏွင့္ မေမာမိေပ။ လယ္ထဲေရာက္ေတာ့ ေမာင္ႏွင့္အလုပ္သမားေတြ လယ္ထြန္စက္နားမွာ အလုပ္႐ႈပ္ ေနၾက၏။ တဲမွာေတာ့ ပြက္ပြက္ဆူေနေသာ ထမင္းအိုး။ နံေဘးမွာ ငါးပိေထာင္းလက္စ င႐ုတ္ဆုံတလုံး။ သခြားသီးေတြ၊ င႐ုတ္သီးစိမ္းေတာင့္ေတြႏွင့္။ ခဏၾကာမွ ေမာင့္အလုပ္သမားတေယာက္က ထမင္းအိုး လာၾကည့္ရင္း က်မကို ေတြ႕သြားသည္။ သူက လွမ္းေခၚမွ ေမာင္က က်မဆီေရာက္လာသည္။ က်မကေတာ့ ေမာင့္ကို တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။

ဖ်င္အက်ႌလက္ရွည္ႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီႏွင့္ ခေမာက္ႏွင့္ ေမာင္က ေခၽြးတို႔ ႐ႊဲနစ္လို႔။ အဲဒါ က်မ ေယာက္်ားေပါ့ေလ၊ အဲလိုဘ၀ထဲမွာ သူက ႐ိုးျမက် ေနသြားေတာ့မွာလား၊ က်မရဲ့အခ်စ္က သူ႕ကို မျဖားေယာင္း ႏိုင္ဘူးတဲ့လား။ ေမာင္က က်မကို ႏူးႏူးည့ံည့ံ ၿပဳံးျပ၏။ ဟိုးအရင္က မင္းသားတပါးလုိ ခ်စ္စရာေကာင္းခဲ့သူ၊ ခုေတာ့ သူ႕ရဲ့ေ႐ြးခ်ယ္မႈေၾကာင့္ ဘာတန္ဖိုးမွ မရွိေတာ့သလို။

`ေမာင္ထမင္းျပန္မစားလို႔´

ေမာင္က က်မေဘးမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထုိင္ခ် လိုက္သည္။

`ဟုတ္တယ္... ထြန္စက္ပ်က္လုိ႔´

`ခု ျပန္စားမလား ေမာင္..... အိမ္မွာ အဆင္သင့္ပဲ´

ေမာင္က က်မကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး.....

`ခုပဲ စားလိုက္တယ္၊ ဗိုက္လည္း ဆာလာၿပီ၊ စက္ကလည္း မရေသးေတာ့ ဒီမွာပဲ စားလုိက္တယ္၊ ေမာင္ ဒီမွာ စားလိုက္တာနဲ႔ ထမင္းေတာင္ ထပ္ ခ်က္ရတာ´

ေသခ်ာတာကေတာ့..... အဲသည္အခ်ိန္မွာ က်မေမာင့္ကို စကားတစုံတရာ မေျပာခ်င္ေတာ့ျခင္းပင္။

`ေမက ဘာလို႔လိုက္လာရသလဲကြာ၊ ေနပူႀကီးထဲမွာ´

က်မ ဘာကိုမွ မတုံ႔ျပန္ခ်င္ေတာ့၊ ဒါဟာ ေမာင့္ရဲ့ၾကင္နာျခင္းဟုလည္း က်မ မေတြးခ်င္ေတာ့ၿပီ။

`ကဲ.... ကိုယ္ျပန္မယ္´

`လွည္းနဲ႔ ျပန္ပါလားေမ.... ေမာင္ တေယာက္ေယာက္ကို ပို႔ခုိင္းမယ္ေလ´

က်မ ေမာင့္ကို ေခါင္းညိတ္ေခါင္းခါပင္ မတု႔ံျပန္ခ်င္ေတာ့ဘဲ လွည့္ထြက္လာမိသည္။ က်မစိတ္ထဲ ေမာင့္ကို ဆုံး႐ႈံးလုိက္ရသလိုပင္။ ေမာင့္ဘ၀မွာ က်မဟာ ဘာအတြက္မွ မလုိအပ္ေတာ့။ ကန္သင္း႐ိုးေတြကို အျဖတ္မွာ ေမာင္ က်န္ခဲ့ရာဆီ လွည့္ၾကည့္စဥ္ ေမာင္က က်မေမွ်ာ္လင့္သလို က်မဆီ ၾကည့္မေနဘဲ စပါးပင္တပင္ကို ငုံ႔ၾကည့္စစ္ေဆးေနသည္ကို ေတြ႕လုိက္သည့္အခါမွာေတာ့ က်မ၏မ်က္ရည္တို႔က က်လာ ခဲ့ေတာ့သည္။ ေမာင္က က်မကိုပင္ ေနာက္ဆံ မတင္းတတ္ေတာ့ၿပီ။

တကယ္ေတာ့ က်မ ေမာင့္ဘ၀ထဲမွာ မေပ်ာ္ေတာ့တာ`အခ်စ္´ ေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္ ေမာင္ရယ္။ ေမာင့္ဆီမွာ က်မအေပၚ အရိပ္ၾကည့္အခ်စ္မွ မရွိေတာ့ဘဲ။ ဒါျဖင့္ က်မတို႔ ဘာအတြက္ ဆက္ အသက္ရွင္ ေနၾကတာလဲဟင္။ က်မက ေမာင့္အတြက္...... ဒါမွမဟုတ္ ေမာင္က က်မအတြက္..... ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ အတြက္မွ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ အဲဒီႏွစ္ေယာက္ဟာ.....။

အဲဒီညမွာပဲ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ေျခာက္အိပ္မက္ စသည္။

..............

အဲသည္ညေနမွာေတာ့ ေမာင္က ေန႔လယ္ခင္းက အရွိန္ေၾကာင့္ျဖစ္လိမ့္မည္။ အိမ္ျပန္ေစာခဲ့၏။ ၿပီးေတာ့ က်မနံေဘးကိုလာကာ စကားမရွိ စကားရွာ ေျပာေနခဲ့သည္။

`ေမာင္ အလုပ္နည္းနည္းပါးတဲ့အခါ ေမာင္တို႔ဟန္းနီးမြန္းတုန္းကလို စက္စဲဘက္မွာ ရက္ၾကာၾကာ သြားနားရေအာင္ေနာ္..... ေမ´

ဒါဟာ တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ေရာဂါအတြက္ ထိေရာက္တဲ့ကုသနည္းလို႔ ေမာင္က ထင္ေနသလား။

ေမာင္က က်မပခုံးစြန္းမွာ ေမးတင္လုိက္၏။ က်မ ရင္ေတာင္ ခုန္ခ်င္လာသလုိ။ ဒါေပမဲ့ အရင္ကလို ေပ်ာ္ရမွာတဲ့လား။ က်မစိတ္တို႔ ပုံမွန္ ၿငိမ္သက္သြားျပန္ သည္။

`ကိုယ္တို႔ ေဆြးေႏြးရမွာ အဲေလာက္ ေပါ့ပါးတဲ့ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ဘူး ေမာင္´

က်မပခုံးဆီမွာ ေမာင့္ေမးဖ်ားကြာသြားသည္။ ေမာင္က ၾကမ္းျပင္ဆီ ေငးစိုက္ရင္း အတန္ၾကာ ၿငိမ္သက္ ေနေသးသည္။

`မဟာရံတံတိုင္းထဲက `အယ္လီနာ´ကို ေမာင္သိပ္သေဘာက်ခဲ့တာ... ေမ့ကိုလည္း `အယ္လီနာ့´လုိ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္´

ဒါဟာ ဟိုးရည္းစားဘ၀ကတည္းက ေမာင္ မၾကာခဏ ေျပာေနက်စကား။

`ဟုတ္တာေပါ့ေမာင္.... ဒါေပမဲ့ သူတို႔ဆီက လယ္သမား၊ ယာသမားေတြရဲ့ ဘ၀ဟာ ၿမိဳ႕ျပလူေတြနဲ႔ အဆင့္အတန္းမကြာဘူး။ မ်က္ေျခမျပတ္ဘူးေလ´

`ဒါပဲေပါ့ေမ.... ေမာင္တို႔ရည္းစားဘ၀မွာ ေမာင္ အေၾကာက္အကန္ ေျပာခဲ့တဲ့ တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲက ကြာဟမႈဆိုတာ´

ေမာင္ႏွင့္က်မတို႔၏ စကား၀ိုင္းက ႐ုတ္ခ်ည္းပဲ ပုံစံေျပာင္းကာ တင္းမာလာသည္။

`အဲဒီကြာဟမႈကို ဆက္စပ္ေပးဖို႔ ဘယ္သူက ႀကိဳးစားခဲ့သလဲ၊ ၿပီးေတာ့ ဘယ္သူက ပိုမွန္သလဲ ေမာင္´

ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အၾကာႀကီး တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။

`ေမက ပိုမွန္တယ္ဆိုရင္ ေမာင့္ရဲ့အမွားအတြက္ ေမာင္ေတာင္းပန္ပါတယ္´ ေမာင့္အသံက ေျခာက္ခ်ားစရာ ေကာင္းလွသည္။ ၿပီးေတာ့ အေျဖတခုကလည္း တြဲပါေနသလိုပင္။

`ဒါျဖင့္ ေတာင္းပန္တာထက္ပိုလုိ႔ ေမာင့္ဘက္က....´

က်မ စကားမဆက္ႏုိင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ဆို႔နစ္ဆဲ.... ေမာင္က က်မ ဦးေခါင္းကို သူ႕ရင္မွာ အပ္ေစလ်က္ ဖက္ေပြ႕လုိက္သည္။ ၿပီးမွ...

`ေမ့အတြက္က ၿမိဳ႕ျပက တကယ္လုိအပ္ပါတယ္။ ေမာင့္အတြက္က်ေတာ့ ၿမိဳ႕ျပကို မလုိအပ္သလို ေမာင့္ကိုလည္း အဲသည္ၿမိဳ႕ျပက မလိုအပ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေမ၊ ေမာင့္လယ္ေျမ အတြက္က်ေတာ့ ေမာင္မရွိလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ဟုတ္တယ္၊ ဒါဟာ ေမာင့္ေျမပဲ၊ ေမာင္ပိုင္တယ္လုိ႔ ခံစားရတဲ့ေျမပဲ။ ေမာင့္ကို အားမာန္ေတြ၊ ယုံၾကည္မႈေတြ ေပးတဲ့ေျမပဲ။ ၿမိဳ႕ျပက မေပးႏိုင္တဲ့ လူ႔တန္ဖိုးကို ေမာင္ ဒီေျမမွာ ခံစားရတယ္။ လာမယ့္ အနာဂတ္တခ်ိန္မွာ ေမေမွ်ာ္လင့္တဲ့ တိုးတက္တဲ့ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈမ်ဳိး ရေအာင္ ေမာင္ ဒီေျမေပၚမွာပဲ ႀကိဳးစားမယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမလည္း ေမာင့္လုိပဲ ယုံၾကည္ရမယ္လုိ႔ မခ်ဳပ္ေႏွာင္ပါဘူး။ ေမာင္ေျပာျပခဲ့ဖူးသလုိပါပဲ။ ေမာင့္ဆီမွာ မေပ်ာ္ေတာ့တဲ့အခါ ေမာင့္ကို အခ်ိန္မေ႐ြး ထားသြားခဲ့ပါလုိ႔။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ေျပာတာ ေတြကိုေတာ့ စဥ္းစားပါ ေမရယ္။ လူတေယာက္ဟာ သူ႕ဘ၀ကို သူယုံၾကည္ ရဲတဲ့ေနရာမွာသာ ေနခ်င္တယ္္ဆိုတာ..... အထူးသျဖင့္ ေယာက္်ားတေယာက္ အေနနဲ႔ေပါ့။ ဒီေျမကို ေမာင္ေမြးကတည္းက သိလာရတာ၊ ဒီေျမဟာ ေမာင့္အေပၚ မေျပာင္းလဲခဲ့ဘူး၊ ေမာင့္ဘ၀မွာ ေမာင္စိတ္ထက္ေတာင္ ဒီေျမအေၾကာင္းကို ပိုသိခဲ့ရတာ.... ကၽြမ္း၀င္ခဲ့ရတာ.... ပိုင္ႏိုင္ခဲ့ရတာ.... ဒါဟာ ေယာက္်ားတေယာက္ရဲ့ ရေတာင့္ရခဲ ကိုယ္ပိုင္နယ္ေျမ ပါ။ ဒါကို ေမာင္ဖက္တြယ္တဲ့ အတြက္ ေမာင့္ကို ေမႀကိဳက္သလုိ အျပစ္ေပးပါ´

ေမာင့္စကားသံက တိမ္၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ေမာင့္ရင္ခြင္က မ်က္ႏွာကို ခြာယူၿပီး ေမာင့္ကို က်မေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ေမာင့္ပါးမွာ မ်က္ရည္ေတြ။ သို႔ေပမဲ့ က်မ မတုန္လႈပ္ခ်င္ေတာ့။ ေမာင္ေပးေသာဘ၀က က်မကို ခါးသက္ေအးစက္တတ္ေစခဲ့ၿပီ။ က်မ မ်က္လုံးထဲမွာ လယ္ေျမေတြကို တစြဲတလမ္း ေငးေမာေနတတ္ သည့္ က်မ မၾကာခဏ ျမင္ေတြ႕ေနက် ေမာင့္ပုံရိပ္ေတြကိုပဲ ျမင္ေယာင္ကာ ရင္ထဲမွာ တစတစ ေအးခဲလာသည္ ထင္၏။

`တကယ္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႔မင္းဟာ အင္မတန္ လြဲေခ်ာ္ေနတာပါပဲ။ တကယ္လို႔ မနက္ လယ္ထဲ မဆင္းခင္ ကိုယ့္ပါးကိုနမ္းလို႔ ေန႔လယ္ခင္း ကိုယ္နဲ႔အတူ ထမင္းလက္ဆုံ ျပန္စားလို႔.... ညေန အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ကိုယ့္သနပ္ခါးနံ႔ကို နမ္းေမႊးလို႔ ေနခဲ့ရင္ေတာင္ ကိုယ္ ဒီေလာက္ ေခ်ာက္ခ်ားခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူးေမာင္။ တကယ္ေတာ့ `အခ်စ္´မွာကိုက မင္းနဲ႔ကိုယ္က လြဲေနခဲ့တာ။ ခုေတာ့လည္း ေမာင္က ကိုယ္တုိင္ရဲ့ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကိုပဲ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာပဲ´

အံ့ၾသစရာေကာင္းသည္က ထိုညမွာ က်မ မ်က္ရည္မက်ခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္္သည္။

ဒီအျဖစ္အပ်က္မွာ အျပစ္ရွိသူက က်မဆိုရင္၊ က်မရဲ့အျပစ္က ေမာင္ ေပးတဲ့ဘ၀ထဲမွာ တသက္လုံး ေပ်ာ္ဖို႔ မႀကိဳးစာခဲ့တဲ့ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တဲ့ အျပစ္ပဲ။ ....ဆိုရင္.... ေမာင္က်ေတာ့......။

က်မကိုယ္တိုင္က ေမာင့္ဘ၀ထဲ ဆင္းေနေပးခဲ့ဖူးလ်က္နဲ႔ ေမာင္က်ေတာ့ က်မဘ၀ထဲကို လိုက္ၾကည့္ ဖို႔ေတာင္ မစဥ္းစားခဲ့တာ။ က်မထက္ပိုလို႔ ေမာင့္ေျမ ကို ခင္တြယ္သာယာတာေတြက အျပစ္ပဲ။

ဘယ္သူက ပိုမွားသလဲကြယ္... ဒါမွမဟုတ္... ဘယ္သူက ပိုမွန္သလဲ။

တခုပဲ က်မ မယုံႏိုင္တာ။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ေရွာင္ေျပးဖ်က္ဆီးလို႔ေတာင္ မရခဲ့တဲ့ အခ်စ္ေတြ.....။ ခုခ်ိန္မွာ ဘယ္ေရာက္သြားၾကသလဲ ဆိုတာကိုေပါ့။

ေမာင္က `မင္းကို အေမ့အိမ္အေရာက္ ေမာင္ပို႔ေပးပါရေစ´တဲ့။

လိုေသးလုိ႔လားကြယ္...။ အရာအားလုံးဟာ မႈန္၀ါး ေသဆုံးခဲ့ၿပီပဲ။ ေမာင့္ကိုေတာင္ ခြဲထား ခ်န္ရစ္ခဲ့ရမွေတာ့..... က်မဘ၀မွာ.. အျပန္ခရီးကို ေမာင္လုိက္ပို႔ျခင္း မပို႔ျခင္းကလည္း အေရးမပါေတာ့ပါဘူးကြယ္....

ေနခဲ့ပါ ေမာင္ရယ္.........။

.....................

ကမ္းဦးထိပ္မွာ သူက ခုိင္ခိုင္မာမာရပ္လုိ႔ က်န္ခဲ့ၿပီ။ ခပ္၀ါး၀ါးသာ ျမင္ေနရေသာ္လည္း ေတာက္ပ ေနေသာ သူ႕မ်က္လုံးေတြထဲက နာက်င္ေၾကကြဲမႈကိုေတာ့ က်မ ခံစားရပါသည္။

ေမာင္ ဘာေတြ ေတြးေနမလဲဟင္။ `ေမ့ကိုလြမ္းေနေတာ့မွာ´လို႔မ်ား ေျပာလိုက္ပါလားကြယ္......

သေဘၤာဥၾသမႈတ္ေတာ့ က်မရင္ခုန္သံေတြက ပိုလို႔ ျပင္းထန္လာသည္။ ခုေန အရင္ကလို ေမာင္ တခ်က္ေလာက္ ႏူးႏူးည့ံည့ံ ၿပံဳးျပလုိက္ရင္ေတာင္ က်မ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ေလွ်ာ့မိမယ္ထင္ပါရဲ့ ေမာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ လက္ကေလး တခ်က္ ျပကြယ္။ က်မ ေမာင့္ဆီ ျပန္ေျပးလာခဲ့မယ္ေလ။

အေတြးေတြထဲ ေပါက္ကြာ ဘေလာင္ဆူဆဲ..... သေဘၤာက ေဗာတံတားမွ ခြာသည္။ ေမာင္က လက္ႏွစ္ဖက္ကို တင္းတင္းပိုက္ဆဲ..... တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕... ေ၀း....။ က်မ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးရာ ကိုင္းခင္းေတြ ေသာင္ျပင္ေတြ ကလည္း မႈန္၀ါး.....။

အဲဒီေနရာေလးမွာ... ေမာင့္စက္ဘီးေနာက္ ကယ္ရီယာခုံေပၚကေန ေမာင့္ ေက်ာျပင္ကို ခိုးနမ္းခဲ့တာ၊ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခဲ့ဖူးသလဲ....။

အဲဒီေနရာေလးမွာ... က်မက ေမာင့္ခါးကိုဖက္လုိ႔.... ေမာင္က က်မပခုံးကို ဖက္လို႔ ညေမွာင္ေမွာင္ မီးမရွိတဲ့ရြာလမ္းမမွာ တေယာက္ကိုတေယာက္ လုံၿခဳံေစခဲ့ဖူးတာ။

အဲဒီေနရာေလးမွာ..... ေမာင္နဲ႔ က်မ စက္မႈလက္မႈလယ္ယာေခတ္နဲ႔ ေခတ္မီတဲ့လယ္သမားတို႔ရဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးဆိုတာကို အိပ္မက္ မက္ခဲ့ဖူးၾကတာ။

အဲဒီေနရာေလးမွာ.....
အဲဒီေနရာေလးမွာ.....

ၾကည့္ပါဦး....။ တခါမွ ရန္မျဖစ္ခဲ့၊ စိတ္ေတာင္ မေကာက္ခဲ့ဖူးခဲ့ၾကတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္က လမ္းခြဲၾကရ သတဲ့။

က်မ ႏႈတ္ခမ္းကိုက္မိစဥ္မွာ တင္းထားခဲ့သမွ် မ်က္ရည္တို႔က ပါးေပၚလိမ့္ ဆင္းလာၾက၏။

တျဖည္းျဖည္း ေ၀းက်န္ခဲ့ေသာ ေမာင့္ထံမွာ က်မ၏အခ်စ္တို႔လည္း ကုန္ဆုံး က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီထင္၏။

သေဘၤာ အေ၀းႀကီး ေရာက္သည္အထိ ....။

အစက္အေျပာက္မွ်သာ ေတြ႕ရေတာ့ေသာ ေမာင့္ခႏၶာကိုယ္က အဲဒီ ကမ္းဦးထိပ္မွာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ရပ္ဆဲ...... အဲဒီေျမနဲ႔ သူ ခြဲမရေတာ့သလုိ...........။

ေနခဲ့ေတာ့ အခ်စ္ေရ....

ရွင့္ရဲ့ ေျမႀကီးေတြနဲ႔ အတူ.........။

+++++

(ျပီးပါျပီ)

ေျမနဲ႔အတူ(အပိုင္း-၃)

.................

ေမာင့္အေမကေတာ့ သူမ၏ လွပေသာ မ်က္ခုံးတို႔ကုိ အတြန္႔ခ်ဳိး၍......

`ေသခ်ာစဥ္းစားပါ သမီးရယ္..... ဘ၀ပုံစံခ်င္း၊ ပတ္၀န္းက်င္ခ်င္း ကြာလြန္းလို႔ တခ်ိန္မွာ စိတ္ညစ္ၾကရမွာ စိုးတယ္...´ဟု ေျပာသည္။ က်မကေတာ့ အေတြးေတြထဲမွာ.....။ ဆိတ္ၿငိမ္ေသာ ေမာင့္ရြာကေလးမွာ က်မ ၀တၳဳေတြ အမ်ားႀကီးေရးဖို႔၊ ေမာင္အားလပ္တဲ့အခါ ရန္ကုန္မွာ တလွည့္သြားေနၾက မွာေပါ့။

ပတ္၀န္းက်င္က်ယ္က်ယ္မွာမွ ကိုယ့္အတြက္ စာေရးစရာေတြ မ်ားမ်ားရမွာ ေမာင္ရဲ့ ... လို႔ ေမာင့္ကို ေျပာျပရမွာေပါ့။ ကုန္ၾကမ္းေတြကို ေပြ႕ပိုက္ၿပီး ရြာကေလးရဲ့ ရင္ခြင္ကို ျပန္လာ စာေရးမွာေပါ့။

ေမာင္က `မင္းမေပ်ာ္ေတာ့တဲ့အခါ ေမာင့္ကို အခ်ိန္မေရြးထားခဲ့ပါ´တဲ့။ ေမာင္ ထိုသို႔အေျပာမွာ က်မ ေမာင့္နဖူးဆံစပ္မွ ႏုလြေသာ ဆံစေလးေတြကို လွမ္းနမ္းရင္း `ေမာင့္ကို ကုိယ္ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္သလဲ´ဟုပင္ ေမာင့္ကို ျပန္ေမးလိုက္ေသးသည္။ `ေမာင့္ဘ၀ကိုလည္း ျပန္ခ်စ္ႏုိင္ပါေစ´ဟု ေမာင္ ျပန္ေျပာသည္အထိ က်မ ေမာင့္ထံမွာ ယုံၾကည္ဆဲ.... ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယုံၾကည္ဆဲ။

`ေမာင့္ဘ၀ထဲမွာ ကိုယ္ေပ်ာ္ပါတယ္´ဟု က်မ ျပန္ေျပာေတာ့ ေမာင္က `စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တယ္ဆိုတာ တသက္လုံး စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆုံးပဲကြယ္´တဲ့။ က်မကေတာ့ က်မကို စိတ္ကူးယဥ္ ဆန္တယ္ ေျပာေသာ ေမာင့္ကို စိတ္တိုကာ `အခ်စ္ဆိုတာကိုက Romanticism ပဲ ေမာင္ရဲ့၊ စိတ္ကူးယဥ္ မွာေပါ့၊ စိတ္ကူးယဥ္ မဆန္ခ်င္ရင္ေတာ့ နဂိုထဲက အခ်စ္ဆိုတာနဲ႔ မပတ္သက္ေအာင္ ေနၾကဖို႔ပဲ´ဟု ရန္ေတြ႔သံျဖင့္ ေျပာမိခဲ့ေသးသည္။

သိုေပမဲ့ တကယ္တန္းမွာေတာ့ က်မရင္ဆိုင္ရသည့္ လက္ေတြ႕ဘ၀က က်မ ကိုးကြယ္ယုံၾကည္ရာ Romanticism ႏွင့္ အလွမ္းကြာေနခဲ့ေလသည္။

.................

က်မႏွင့္ ေမာင္၏ေ၀းကြာရမႈကို ေမာင္ကေတာ့ ဟိုးအရင္ကတည္းက သူ ယူဆခဲ့သည့္ အလႊာမတူမႈ၊ လူေနမႈစရိုက္ကြာဟမႈတို႔ေၾကာင့္ဟု ဆုံးျဖတ္သည္။ က်မကေတာ့ ေမာင္ေပးေသာ အခ်စ္ႏွင့္ က်မရလုိေသာ အခ်စ္ ဒါမွမဟုတ္ က်မ ေပးေသာ အခ်စ္ႏွင့္ ေမာင္ရလာေသာ အခ်စ္တို႔ ပုံသ႑ာန္ခ်င္း ကြဲျပားမႈေၾကာင့္သာ ေမာင္ႏွင့္ က်မတို႔ ကြဲကြာရသည္ဟု ယူဆသည္။ ဘယ္သူက မွန္ သလဲ။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးလည္း မွန္ႏိုင္ပါသည္။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ေတာ့ က်မကေတာ့ က်မ ပိုမွန္သည္ဟုသာ ယုံၾကည္သည္။ ဘာလို႔ဆို ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ ဘ၀မွာ အခ်စ္ကသာ အေျခခံအက်ဆုံးမဟုတ္လားေလ။

..................

ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ ကားတ၀ီ၀ီႏွင့္ လူဆူညံ ေစ်းစည္ကားေတြထဲ သြားလာက်င္လည္ေနက် က်မက ေမာင္တို႔ရြာကေလးထံမွာ စိတ္ညစ္မွာပဲဟု ေမာင္က ထင္ခ့ဲသည္။ က်မကေတာ့ အဲသည္ ၿမိဳ႕ႀကီးရွိရာဆီကို မၾကာခဏ သြားႏိုင္တာပဲ။ မလြမ္းေလာက္ပါဘူးဟုပင္ ေမာင့္ကို ႏွစ္သိမ့္ခဲ့ေသးသည္။ `ေမာင္ရယ္... ကိုယ္ က အႏုပညာသမားပဲ၊ စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႔ သဘာ၀နဲ႔ နီးနီးေနရတာကို သေဘာက်မွာပါ´ဟုလည္း ေျပာခဲ့သည္။ တကယ္တမ္း အဲဒီ့ သဘာ၀ေလးထဲမွာ က်မ ေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့သားပင္။ တကယ္ဆို က်မ မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့တာက ေမာင္ထင္သလို ေက်းလက္ဘ၀မွာမဟုတ္ဘဲ ေမာင္ႏွင့္ က်မ၏ လက္ေတြ႕ဘ၀ အနာဂတ္ထဲမွာ ဆိုတာကိုလည္း နားလည္ေစခ်င္ပါသည္။

မနက္မိုးလင္းလွ်င္ က်မက ေမာင္စားဖို႔ နံနက္စာကို ဂရုတစိုက္ ျပင္ဆင္ေပးမည္။ မုန္႔တီျဖစ္ျဖစ္၊ ထမင္းေၾကာ္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပဲျပဳတ္နံျပား ျဖစ္ျဖစ္၊ ေပါင္မုန္႔ေၾကာ္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေမာင္ႀကိဳက္ေသာ အစားအစာမ်ားသာ ျဖစ္ေစရမည္ေပါ့။ က်မ၏ ဂရုစိုက္ေသာ ခ်စ္ျခင္းကို ေမာင္ အသိအမွတ္ျပဳရမည္။ အဲသည္ မဂၤလာနံနက္က က်မႏွင့္ေမာင့္ကို ဖမ္းစားရမည္။ ၿပီးလွ်င္ေတာ့ ေမာင္က လယ္ထဲသြားေပါ့။ က်မက ေန႔လယ္စာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ရင္း က်န္ခဲ့။ ေန႔လယ္ကိုေတာ့ ေမာင္က ထမင္းျပန္လာစားေပါ့။ တခါတရံ က်မက လယ္ထဲ လိုက္ခဲ့မွာေပါ့။ အားလပ္တဲ့ ေန႔လယ္ခ်ိန္ေတြမွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္.... တေရးအိပ္... စာေရးျဖင့္ က်မ၏ ကိုယ္ပိုင္ အခ်ိန္ကိုလည္း ရႏိုင္မည္။ ညေန ေမာင္ျပန္လာလွ်င္ ထမင္းစားၿပီး ရြာရိုးတေလွ်ာက္ ဒါမွမဟုတ္ ျမစ္ကမ္းပါးဆီ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမည္။ ထိုေန႔ တေန႔တာက က်မေတြးၾကည့္မိခဲ့ဖူးေသာ ေမာင္ႏွင့္ က်မ၏ အိမ္ေထာင္ဘ၀ ျဖစ္သည္။

တကယ့္လက္ေတြ႕မွာက်ေတာ့ျဖင့္ ေမာင္က မိုးပင္မလင္းခင္ လယ္ထဲ ဆင္းခ်င္ေနၿပီ။ နံနက္စာ ဆိုတာကိုလည္း ေမာင္က မမက္။ အလုပ္လုပ္ရင္း သိပ္ ဆာလာမွ ငပိေထာင္းႏွင့္ တို႔စရာႏွင့္ ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ ျဖစ္သလို စားရတာ ပိုၿမိန္ သတဲ့။ ထုိသို႔ ေမာင့္အေျပာမွာ က်မ၏ လင္သားအေပၚ ဂရုတစိုက္ ေကၽြးေမြးခ်င္ သမွ် ဆႏၵေတြပင္ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ျဖစ္ရသည္ဟု က်မ စြပ္စြဲခ်င္လွသည္။ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း မွန္မွန္ ထမင္းစား မျပန္တာလည္း က်မ၏ႏွလုံးကုိ ထိခိုက္လွသည္။

`လယ္အလုပ္ဆိ္ုတာ အခ်ိန္သတ္မွတ္လို႔မွ မရဘဲ ေမရယ္၊ လယ္ထဲ ေရာက္တာနဲ႔ လည္ခံေနတာ ပ်င္းခ်ိန္ေတာင္ မရဘူး´

ဟိုးကတည္းက ေမာင္ ေျပာျပခဲ့ဖူးတာ ခုသတိရေတာ့ ေနာင္တပင္ ရခ်င္သည္။

လယ္ထဲကို က်မလုိက္သြားလွ်င္လည္း ေမာင္တို႔လယ္တဲကေလးမွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ရင္း ပ်င္းေနရုံမွအပ ဘာမွ မထူးျခားေပ။ ေမာင္က လယ္အလုပ္ကုိ က်မႏွင့္ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ေစရပါ။ တခါတခါေတာ့ လယ္တဲကေလးမွာ ပ်င္း ပ်င္းႏွင့္ လဲေလ်ာင္းရင္း က်မပ်င္းေနသည္ကို သိသားပင္။ ထိုအခါ ပုဇြန္လုံးေတြ ႏႈိက္လာၿပီး သူကိုယ္တိုင္ မီးေမႊးကာ ကင္ေကၽြးျခင္းျဖင့္ ဟိုတုန္းက ခ်စ္သူဘ၀ကုိ ျပန္လည္တသေစျပန္သည္။ တခါတေလက်ေတာ့ ေမာင့္လက္ထဲမွာ မေသမရွင္ျဖင့္ တြန္႔လိမ္လ်က္ပါလာေသာ လင္းေႁမြေတြ ေတြ႕႔သည္။ ေႁမြကို ဂုတ္ဆက္ေနရာမွ သန္မာစြာဖ်စ္ရင္း ေမာင္လမ္းေလွ်ာက္လာလွ်င္ေတာ့ က်မက အဲဒီ သဘာ၀ အရုိင္းဆန္ေသာ လူတေယာက္ကုိ ခ်စ္ရတာ ရင္ခုန္စရာပဲဟုေတာ့ ခံစားရေသးသည္။

`ေမပ်င္းရင္ ဒီေႁမြကို ဟင္းခ်က္ေပးေလကြာ... ေနာ္´ဟု ေျပာရင္း ေမာင္ ကၽြမ္းက်င္စြာ ေႁမြကို ဖ်က္ေပးလွ်င္ေတာ့လည္း က်မမွာ အသည္းတယားယားၾကားကပင္ ေမာင့္ကို တအံ့တၾသ သေဘာက် ရသားပင္။ အဲဒီ လူငယ္ေလးဟာ ခုလို အၾကမ္းပတမ္းႏိုင္လိမ့္မည္ဟု အရင္က က်မ နည္းနည္းမွ မထင္ခဲ့ေပ။ ေမာင္က က်မကုိ အၿမဲ အ့ံၾသဆန္းက်ယ္မႈကို ေပးေလသည္။ က်မကလည္း အံ့ၾသဆန္းက်ယ္မႈေတြထဲ ရင္ခုန္ ခ်င္သူေပ။

သို႔ေသာ္ ထိုရင္ခုန္မႈေတြထဲမွာ က်မ ၾကာၾကာ နစ္ေမ်ာမေနႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေမာင္က က်မထက္ ပို၍ သူ၏လယ္ေျမေတြႏွင့္ အကၽြမ္းတ၀င္ ေနလြန္းလာသည္အခါမွာေတာ့ က်မႏွင့္ ေမာင္၏ တိုက္ပြဲေတြက စလာခဲ့ေတာ့သည္။ က်မက လယ္ေျမအတြက္ အဲေလာက္ အခ်ိန္မ်ားမ်ား ေမာင့္ကို ေပးထားရလိမ့္မည္ဟု နည္းနည္းမွ ထင္မထားဖူးခဲ့ေခ်။ ခုေတာ့.......

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေမာင့္အသားအရည္တို႔က ညိဳေမာငး္ကာ ေမာင့္မ်က္ႏွာရိပ္ေတြက ေအးစက္လာၿပီး ေမာင့္မ်က္ႏွာမွာ အေရးအေၾကာင္းေတြ မ်ားျပားလာသည္ဟု ထင္ ထင္လာဆဲ တကယ္လည္း ေမာင္က လယ္ေျမေၾကာင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနခဲ့ၿပီ။

ေမာင္က ေနရာတကာ ကိုယ္တုိင္လုပ္ရမွ စိတ္တိုင္းက်ေလသည္။ အေဖ့ကိုပင္ စိတ္မခ်ဘဲ အစစအရာရာ ကိုယ္တုိင္ပါ၏။ က်မမွာေတာ့ မ်ဳိးက်ဲ (ပ်ဳိးက်ဲ)၊ ေကာက္စုိက္ခ်ိန္ေက်ာ္လြန္လို႔ ေကာက္ပင္ေတြ ေခါင္းေထာင္လွ်င္ျဖင့္ ေမာင္ နားေလမလား၊ အပင္ေတြ ဒူးဆစ္ေလာက္ေရာက္လွ်င္မ်ား ေမာင္ နားေလမလား ႏွင့္ တေစာင့္ေစာင့္။

ေမာင္ကေတာ့ျဖင့္ ေန႔ေန႔ ညည လယ္အတြက္သာ စိတ္၀င္စားေနခဲ့ေလသည္။ လယ္ေျမ `တာ´ တြက္တာက အစ၊ စပါးပင္ေတြ ျပင္တာ တမန္းႏႈိးတာအဆုံး သူပါသည္။ ညညတုိင္ ေမာင္ အိပ္ေပ်ာ္ ေနသည့္အခါ ေမာင့္ ပါးရုိးေတြက်ေနတာ မ်က္တြင္းေတြ ေခ်ာင္ေနတာ ေမာင္ ကိုယ္ရည္ေတြ စစ္စစ္ သြားတာေတြကို ၾကည့္ကာ က်မ ၀မ္းနည္းဆဲဲ၊ ေမာင္ကေတာ့ျဖင့္ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္စြာ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္လို႔။ အနားမွာ က်မ ရွိေနတာကိုလည္း ေမာင္ မသိေတာ့ၿပီ။ ခုဆို ညညဦးေတြ ေမာင့္အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကို ေမွ်ာ္ရင္း က်မေၾကကြဲ ေနရတာကို ေမာင္မသိတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီလဲ။ အလုပ္ပင္ပန္းလြန္းလို႔ ေမာင္ ထန္းရည္နံ႔တသင္းသင္းနဲ႔ အိမ္ျပန္လာတဲ့ေမာင့္ကို အျပစ္မတင္ရက္ဘဲ က်ိတ္ငိုရတာလည္း ေမာင္ မသိေတာ့ ၿပီ။ အလုပ္ထဲ စိတ္ပါ၀င္စားလ်က္ ဇနီးမယားအေပၚ ေသြးဆိုးတာမ်ဳိးလည္း မရွိေသာ ေယာက္်ားအေပၚ က်မက ဘယ္လုိ အျပစ္မ်ဳိး တင္ရမလဲ။

`နားပါဦးလားေမာင္ရယ္၊ ေနပူမိုးရြာထဲ ခုေလာက္ အသက္ငယ္ငယ္ထဲက အဲေလာက္ ေပခံရင္ ႀကီးလာေတာ့ ထိမွာ..... ေတာ္ရုံ မလိုအပ္တာဆို အပင္ပန္း မခံပါနဲ႔ကြယ္..... အလုပ္သမားေတြ ခုိင္းေပါ့´

ေမာင္က က်မဆံပင္ကို ဖြဖြပြတ္သပ္ကာ....

`ေမာင္က က်န္းမာေရး ေကာင္းပါတယ္။ သိပ္လည္းမပင္ပန္းပါဘူး ေမရဲ့`

ဟုေတာ့ ႏူးႏူးည့ံည့ံ ျပန္ေျပာသားပင္။ သို႔ေပမဲ့ က်မရင္ထဲမွာေတာ့ ေမာင့္ကုိ က်မ သိပ္မပိုင္ရတာကိုပဲ ခံစားလာရသည္။ ေမာင္ကေတာ့ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အၿပံဳးအရယ္နည္းလာသည္ႏွင့္အမွ် စကားပါ နည္းလာ ခဲ့သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာ က်မကေတာ့ ေမာင္ႏွင့္ဆန္႔က်င္စြာ စကားမ်ားလာခဲ့သည္။

`ေမာင္တို႔ လယ္အလုပ္က ပင္ပန္းရသေလာက္ အက်ဳိးအျမတ္က်ေတာ့ သိပ္မခံစားရ သလိုပဲ´

ဟု က်မေျပာေသာေန႔မွာ ေမာင္က က်မစကားကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျငင္းဆန္ခဲ့ေလသည္။

`အလုပ္တခုဟာ ဒီေလာက္ပဲ အက်ဳိးအျမတ္ရေတာ့မွာေပါ့ ေမရဲ့... ကိုယ္တို႔ဆီမွာ ခု တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လယ္ဧကေတြ တိုးလာတာ၊ စက္ေတြ တိုးလာတာ။ စက္ေတြ တိုးလာတာ၊ အလုပ္အကိုင္ေတြ တိုးတက္လာေတြဟာ အက်ဳိးအျမတ္ေပါ့´

`ဒါေပမဲ့ ရုပ္ပိုင္းအရ ဆုတ္ယုတ္တာက်ေတာ့ေရာ´

`ဒါကလည္း ေမ ထင္လုိ႔ပါကြာ.... ေမာင္တို႔ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ လယ္လုပ္လာတာ ထူးၿပီး အသက္တိုသြားတာ မရွိပါဘူးကြာ´

`ဒါျဖင့္ ေမာင္တို႔က ထမင္းစားဖို႔၊ လယ္ဧကေတြ တိုးဖို႔အတြက္ သက္သက္ပဲ လယ္လုပ္ေန ၾကတာေပါ့..... ဟုတ္လားေမာင္´

ေမာင္က က်မစကားကို နားမလည္သလို ၾကည့္သည္။

`ကိုယ္ကေတာ့ အလုပ္တခုကို လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ပုိက္ဆံရသလို... လူေနမႈစနစ္ေတြ၊ စီးပြားေရးစနစ္ ေတြ ျမင္ဖို႔၊ အျမင္ေတြက်ယ္ဖို႔အထိ လုိတယ္ ထင္တာပဲ´

ထုိညေနမွာ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေမာင္ ေစာေစာျပန္လာခဲ့သည္မို႔ က်မ ေမာင့္ကို စကားေတြ ေျပာခြင့္ရတာ။ ေမာင္က ေဆးလိပ္တိုကို ဖိ၍ ရႈိက္ဖြာရင္း က်မစကားကို မတုံ႔ျပန္ပဲ ေန၏။ က်မကေတာ့ က်မ တမက္တေမာ နမ္းရႈိက္ခဲ့ဖူးသည့္ ေမာင့္လက္ဖမိုးေတြကိုပဲ လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ ၾကည့္ကာ ငိုခ်င္လာမိသည္။ တခ်ိန္ကေတာ့ ေမာင္ႏွင့္က်မ တကယ့္ကို ၾကည္ႏူးစြာ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကရဖူးပါသည္။

`ေမာင္က ကိုယ့္လယ္ကိုလုပ္ၿပီး ရိုးရိုးပဲ လယ္ပိုင္ရွင္ သူေဌးျဖစ္... ကေလးေတြေမြး... အဲဒီ ကေလးေတြကလည္း ေမာင့္လိုပဲ ရိုးရိုးဘြဲ႕တခုရ။ ၿပီးရင္ လယ္ထဲဆင္း၊ အဲဒီလုိပဲ မီးမရွိ၊ တယ္လီဖုန္းမရွိ ရြာကေလးမွာ ႀကီးျပင္းၾက၊ ေသၾက၊ ဒါပဲလားေမာင္..... ဘ၀ေတြဟာ ဒါေလာက္နဲ႔ ၿပီးေရာလား....´

ေမာင္က မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕၏။

`ဒါျဖင့္ လယ္သမားဘ၀ဟာ ဘာမွ မဟုတ္ဘူးေပါ့ ဟုတ္လားေမ.... ၿပီးေတာ့ ပညာတတ္ လယ္သမားတေယာက္ရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာဆိုတာကိုေရာ ဘယ္သူကမွ အသိအမွတ္မျပဳဘူးတဲ့လား.... ဟုတ္လား´

ေမာင့္အသံက မေက်နပ္သံ အျပည့္ပါေန၏။

`ကိုယ္ဆိုလိုတာက ပညာတတ္ဟာ လုပ္အားစိုက္ထုတ္စရာမလိုဘဲ ဦးေႏွာက္ပဲ သုံးရမယ္၊ ပညာတတ္တေယာက္အတြက္ ဘ၀မွာ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ ဒါကိုေျပာတာ´

`ေမာင့္အေဖေရာ အေမေရာ ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္၊ ေမာင့္ကိုလည္း ပညာ တတ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးတယ္။ ေမာင္တို႔ဟာ ပညာအရေရာ ကိုယ္က်င့္တရားအရေရာ ျမင့္မားတယ္။ ေတာ္ၿပီေပါ့ ေမ... က်န္တာ မလိုဘူး။ ဘ၀ဆိုတာကေရာ ဘယ္ေလာက္မ်ား လုိအပ္လို႔လဲ....´

`လိုတယ္ ေမာင္.. `ဘ၀´ရယ္လို႔ျဖစ္လာမွေတာ့ အေပ်ာ္ လိုတယ္၊ အခ်စ္ လုိတယ္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ လိုတယ္၊ ေအာင္ျမင္မႈ လုိတယ္´

`ခုလည္း ေမာင္ေပ်ာ္ေနတာပဲ၊ ကိုယ့္ဘ၀ထဲမွာ ေအာင္ျမင္ေနတာပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ေမာင့္ဘ၀မွာ ေမွ်ာ္လင့္စရာမွ မရွိဘဲေမ´

`ဒါပဲလား ေမာင္။ ကုိယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ဘ၀ဆုိတာ..။ ေမာင္ေပးတဲ့ အဲဒီ ဘ၀မွာ က်မ ေပ်ာ္တယ္ မေပ်ာ္ဘူးဆိုတာကေရာ အေရးမပါေတာ့ဘူးတဲ့လား....´

ေမာင့္မ်က္လုံးေတြက တဖ်တ္ဖ်တ္ ေတာက္လာသည္။

`ေမာင့္ဘ၀ထဲမွာ မင္းမေပ်ာ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေမာင္ေျပာခဲ့သားပဲ ေမ´

ေမာင့္အသံကေတာ့ျဖင့္ ေမာင့္မ်က္လုံးေတြႏွင့္ဆန္႔က်င္စြာ ေပ်ာ့ေျပာင္း တိုးညႇင္းေနခဲ့သည္။ သို႔ေပမဲ့ ထို ေလသံေအးေအးက က်မကိုေတာ့ ခါးသက္ေစေလသည္။

'ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာ မိန္းမကို အိမ္မွာ ေခ်ာင္ထိုးထားၿပီး အျပင္မွာ အခ်ိန္ကုန္တဲ့၊ ကိုယ့္ဘာသာ ေပ်ာ္သလိုေနတဲ့ သာမန္လယ္သမားတေယာက္ရဲ့ ဇနီးမယားဘ၀ မဟုတ္ဘူးေမာင္။ ၿပီးေတာ့ ပညာတတ္ေယာက္်ားတေယာက္ရဲ့ မိန္းမဘ၀ဟာ အဲသေလာက္ထိ က်ဥ္းေျမာင္း လိမ့္မယ္လို႔လည္း ထင္မထားခဲ့ဘူး´

ေမာင္က နံရံကို ေခါင္းမွီကာ မ်က္လုံးတို႔ကို စုံမွိတ္လ်က္ ၿငိမ္ေတြသြား၏။ ဟိုယခင္ကေတာ့ ေမာင္ အဲသလို ၿငိမ္သြားၿပီဆိုလွ်င္ ေမာင့္ေမးဖ်ားကို က်မ လွမ္းျပီး နမ္းေမႊးေနက်။ ခုေတာ့ျဖင့္ စိမ္းခဲ့ၿပီ။ ခဏၾကာမွ ေမာင္က က်မကို မ်က္လုံး ဖြင့္ၾကည့္လာ၏။ ေမာင့္မ်က္လုံးတို႔က နီက်င္လုိ႔။ က်မရင္ထဲ လႈိက္ခနဲ ၀မ္းနည္း သြားမိသည္။ က်မနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ေမာင္ ထိခိုက္ခံစားေသးတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဟိုး အရင္ခ်စ္သူဘ၀မွာတုန္းေတာ့ က်မႏွင့္ ေမာင္က`တို႔ႏွစ္ေယာက္က ခြဲၾကရမွာပါ´ဟုေျပာျဖစ္တိုင္း ေမာင့္ထံမွာ အဲဒီ မ်က္လုံးနီနီေတြကို ေတြ႕ေနရက်။ အဲလုိ ေမာင္ခံစားတိုင္း က်မကပါ လႈိက္လွဲ၀မ္းနည္းကာ လမ္းခြဲစကားေတြကို ရုတ္သိမ္းလို႔ ေရွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ။

ေမာင္က က်မကို ေငးၾကည့္ေနေသာ္လည္း ေမာင္မ်က္လုံးတို႔က ျမင္ဟန္မတူ။ ခဏၾကာမွ...`ဒါျဖင့္ ေမာင္ ဘာလုပ္ရမလဲ´ဟု ေမာင္က ညည္းတြားသလို ေရရြတ္သည္။ က်မကို ေမးသလိုလို.... ၿပီးေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူပဲ ေမးေနသလုိလုိ။

ဟုတ္တာေပါ့ေမာင္... အဲဒီေမးခြန္းရဲ့ အေျဖကို က်မကိုယ္တိုင္လည္း သိခ်င္ေနတာပဲေလ။

`ကိုယ္ကေတာ့ ေမာင္နဲ႔ကိုယ္နဲ႔က ေမြးလာမယ့္ သားသမီးေတြကို လူေနမႈအဆင့္ ျမင့္ျမင့္နဲ႔ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းမွာ ထားခ်င္တယ္။ ဟိုး ႏိုင္ငံတကာအထိ အျမင္က်ယ္ေစ ခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒါဟာ ဂုဏ္ပကာသနအတြက္ မဟုတ္ဘူးေမာင္၊ တေယက္ခ်င္းျမင့္မားမွ လူမ်ဳိး ျမင့္မွာ၊ တိုင္းျပည္ ျမင့္မွာ။ ေမာင္ ၾကည့္စမ္း.... ေမာင္တို႔ရြာမွာ လူေတြခ်မ္းသာၾကၿပီး အိမ္မွာ တီဗြီႀကီးေတြ၊ ဗြီဒီယိုေတြသာ ရွိတာ၊ အိမ္သာက်ေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ေဆာက္သင့္ တယ္လုိ႔ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ သိလို႔လဲ၊ သိတဲ့ေမာင္တို႔ကေကာ ဘယ္ေလာက္ စည္းရုံးႏုိင္လဲ၊ တကယ္လုိ႔ ေမာင္တို႔ရြာမွာ လူအမ်ားႀကီးသာ တိုးတက္တဲ့အျမင္ရွိရင္ ခုေလာက္ ခ်မ္းသာ ပုံမ်ဳိးနဲ႔ဆို ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕အဆင့္ ေရာက္ေလာက္ၿပီ။ အနည္းဆုံး ဆက္သြယ္ေရးေကာင္းတဲ့ ၿမိဳ႕ အဆင့္ေပါ့ေမာင္၊ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာလည္း လယ္သမားရွိပါတယ္ ေမာင္ရဲ့။ ဒါေပမဲ့ လူေနမႈအဆင့္က်ေတာ့ ကြာတယ္။ အဲဒါဟာ ဉာဏ္ပညာနဲ႔ အျမင္ပဲ အဓိကေပါ့ ေမာင္ရဲ့။ ဒါေတြ ေမာင္လည္း သိသားပဲကြယ္´

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မက ေမာင့္ကို စိတ္မညစ္ေစခ်င္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ေလသံ ေအးေအးႏွင့္သာ ေျပာျပေနမိသည္။ ေမာင္ကေတာ့ မ်က္ႏွာက်က္ဆီကိုသာ ရည္ရြယ္ရာမဲ့ ေငးေနဆဲ။

`ေမာင့္ရဲ့ လယ္ေတြ ယာေတြကို ပစ္သြားဖို႔ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ကိစၥ ဆိုတာ မင္းလည္း သိၿပီးသားပဲ၊ ေမာင့္ဘ၀မွာက ေရြးခ်ယ္စရာကို မရွိဘူး။ ေမာင္လုပ္ရမွာက ဒါပဲ။ ေမာင္ ဒါကိုပဲ ကၽြမ္းက်င္တယ္။ ဒီအလုပ္ကပဲ ေမာင့္ကို စိတ္ခ်မ္းသာ ေစတယ္။ ဒါဟာ ကုသိုလ္ရ ၀မ္း၀အလုပ္လည္း ျဖစ္တယ္။ ၿမိဳျပဟာ ေမာင့္အတြက္ မလိုအပ္ဘူး။ ဒါေတြကို မင္းကိုယ္တုိင္ လည္း သိခဲ့လ်က္နဲ႔။ ခုက်မွ စိတ္ဆင္းရဲတယ္ဆိုေတာ့ ေမာင္ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ ေျဖရွင္းမေပးတတ္ဘူး။ အဲဒီအတြက္လည္း ေမာင့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။ မင္းေမွ်ာ္လင့္သလုိ ေမာင္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာပါ.....။ ေမာင့္ကို မင္းခ်စ္တဲ့အတြက္ ေမာင့္ဘ၀ကိုလည္း ခ်စ္ႏိုင္မလားလုိ႔´

ေမာင့္အသံတို႔က ေၾကေၾကမြမြ။ က်မကေတာ့ ရင္ထဲမွာပါ ေၾကမြလုိက္လာသည္။

`ကိုယ္ေျပာခ်င္တာက ေတာ္ရုံမ်က္ႏွာလႊဲလို႔ရတာကို အလုပ္သမားေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာလႊဲၿပီး ေမာင့္ဘ၀ကို ဒါထက္ပို ေမြးျမဴဖို႔ပါကြယ္။ ခုေတာ့ ေမာင္က လယ္ရာသီ.. ၿပီးျပန္ေတာ့ `ကိုင္း´။ ကိုင္းအလုပ္ၿပီးေတာ့ `လယ္´နဲ႔ ကိုယ္ အေမ့အိမ္ျပန္ မေရာက္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲေကာ ေမာင္ သိေသးရဲ့လား´

`ေမ ရန္ကုန္ကို သြားဖို႔ ေမာင္ေျပာေနသားပဲ´

`ေမာင္နဲ႔ မခြဲခ်င္လုိ႔ေတာင္ ေမာင့္ဘ၀ထဲ ဆင္းလာခဲ့တာပဲ.. ေမာင္မို႔ ေျပာထြက္ တယ္ကြယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္က ဟိုးအရင္ကလို ညစာစားပြဲေတြ၊ ကပြဲေတြ၊ စတိုးဆိုင္ေတြ၊ အေပ်ာ္အပါးေတြကို ငတ္မြတ္လို႔ မဟုတ္ဘူးေမာင္၊ ေခတ္နဲ႔ မ်က္ေျခမျပတ္ေအာင္လုိ႔ သြားခ်င္တာ.... ေမာင္နဲ႔အတူ´

`မင္းတို႔ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ေမာင္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘူး၊ မလုိက္ရဲဘူးဆိုတာ ေမ အသိဆုံး ပဲ´

ေမာင့္အသံက ညည္းညဴသံ ဆန္လာျပန္သည္။

`ေမာင္ဟာ အဲေလာက္ ည့ံဖ်င္းတဲ့ေယာက္်ားမွ မဟုတ္ဘဲ။ ကိုယ္က ကိုယ္တို႔ရဲ့မိသားစု အဆင့္အတန္း ျမင့္ဖို႔အတြက္ ေျပာေနတာကို ေမာင္က ည့ံဖ်င္းျပၿပီး မေခ်ဖ်က္ပါနဲ႔ကြယ္'

`မင္း ေမာင့္ကို နားမလည္ဘူး´

က်မ မ်က္လုံးေတြထဲ စိုက္ၾကည့္ေတာ့ ေမာင္ကလည္း ျပန္ၾကည့္သည္။

`မွားေနၿပီေမာင္၊ မင္းကသာ ကိုယ့္ကို နားမလည္တာ၊ ကိုယ့္ေစတနာကို နားမလည္တာ၊ မင္းက ကိုယ္႔ကို မင္းရဲ့ရြာမွာ မေပ်ာ္ဘူးလို႔ ထင္ေနတာ။ တကယ္က ကိုယ္က မင္းဖန္တီးေနတဲ့ ကိုယ္တို႔ရဲ့ ဘ၀ထဲမွာကို မေပ်ာ္တာ´

`ခုဆိုေမာင့္မ်က္လုံးေတြထဲကို ကိုယ္မျမင္ရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ´

ေမာင္က နားမလည္ႏိုင္သည့္ အံ့ၾသရိပ္ျဖင့္ က်မကို ေငးေၾကာင္ေၾကာင္ ၾကည့္သည္။။ က်မရင္ထဲ ရွက္ရြံ႕လာျပန္သည္၊ မိန္းမ တေယာက္က ခ်စ္သူတေယာက္၏အခ်စ္ကို အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ထိ ေတာင့္တ ေနတာဟာ အံ့ၾသစရာလားေမာင္ရယ္..။

`ကိုယ္ ေမ့ကို ခ်စ္တာပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ေမ အတူတူ ေနေနၾကရၿပီပဲ´

ေမာင့္စကားအဆုံးမွာ က်မမ်က္ႏွာက ျဖန္းကနဲ ပူေႏြးသြားသည္။

`အတူတူေနျခင္းဟာ အခ်စ္ရဲ့ပန္းတုိင္ေပါ့ ဟုတ္လား...ေမာင္´။

က်မရဲ့ အသံက သနားစရာ သိပ္ေကာင္းေနမည္ ထင္သည္။

`ဒါျဖင့္ မနက္ခင္းအေစာႀကီး ထၿပီး ေမာင့္အတြက္ မနက္စာ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပင္ေပးတာလည္း မလုိဘူးေပါ့။ ေမာင့္ျပန္အလာကို သနပ္ခါးေမႊးေအာင္ လိမ္းၿပီးႀကိဳတာလည္း အဓိပၸါယ္မရွိဘူးေပါ့။ ေမာင္မ်က္လုံးေတြထဲ စိုက္ၾကည့္ၿပီး `ခ်စ္တယ္´ လို႔ေျပာတာလည္း အတူတူ ေနခ်င္မွေပါ့ ဟုတ္လား´

က်မအသံက ေသြး႐ူးေသြးတန္း ဆန္လာသည္။ ေမာင္လည္း က်မကို အ့ံၾသတႀကီးဟန္ျဖင့္သာ ေငးဆဲ။ က်မရင္တို႔က အရွက္ခြဲခံရသူ၏ ႏွလုံးမ်ဳိးျဖင့္ နာက်င္ေနခဲ့ၿပီ။ ေမာင္က ေခါင္းကို ငိုက္စိုက္ခ်ထား၏။

`ဟုတ္တယ္ေနာ္၊ မင္းကို ေမာင္ နားမလည္ဘူး´

ဟု ေမာင္က ခံ၀န္ခ်က္ ေပးေနသလို ေျပာသည့္အခါမွာေတာ့ က်မက.....

`ေမာင္ရယ္... အဲဒါ အခ်စ္ပါပဲ´

ဟု တီးတိုးေရရြတ္မိကာ.... ခုမွပဲ က်မက လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ဆို႔နစ္လာသည္။ ေမာင္က ၿငိမ္ေတြဆဲ...... က်မက ေမာင့္ကို က်မလိုခ်င္သည့္ဘ၀ဆိုတာကို ေမာင္ျမင္ေအာင္ ျပခ်င္ေနဆဲရွိသည္။

`ေမာင္....က်မတို႔ ခုထိ ဘာလို႔ကေလးမရွိေသးတာလဲ ဆိုတာေကာ... ေမာင္ သတိထားမိ ရဲ့လားဟင္´

ေမာင္က က်မကို တအံ့တၾသ လွည့္ၾကည့္သည္။ က်မ အံ တခ်က္ ႀကိတ္မိေသး၏။

`က်မ တားထားလို႔ေပါ့ေမာင္၊ ရြာကေလးတ႐ြာက သာမန္ လယ္ပိုင္ရွင္ တေယာက္ရဲ့ သားသမီးေတြျဖစ္ဖို႔ေလာက္နဲ႔ေတာ့၊ ကိုယ္ ကေလးေမြးလုိ႔ မျဖစ္ေသးဘူးေလ´

႐ုတ္တရက္ ေမာင္က ၀ုန္းကနဲ ထရပ္၏။ ၿပီးေတာ့ က်မကို စူးစူးရဲရဲၾကည့္ ကာ....

`မင္း အဲေလာက္ေတာင္ ကိုယ့္အေပၚ နာေနခဲ့တယ္လို႔ ကိုယ္မသိခဲ့ဘူး´

ဟု အတန္ငယ္မာေက်ာစြာေျပာၿပီး လွည့္ထြက္၏။ က်မရင္ထဲမွာလည္း နာလိုခံခက္ျခင္းေတြ။ က်မ ေမာင့္ေနာက္ကို ခ်က္ခ်င္းပဲ ထလိုက္သြားမိ၏။

`ေနဦးေမာင္´

ေမာင္က ေနရာမွာ တုံ႔ကနဲ ရပ္၏။ ထိုစဥ္မွာ က်မက ေမာင့္နံေဘးမွ ယုဇနပန္း႐ုံက ပန္းရနံ႔ေတြ ေမႊးပ်ံ႕မႈက က်မႏွင့္ေမာင္တို႔ကို မျဖားေယာင္းႏိုင္ေတာ့တာ သတိထားမိလုိက္ေသးသည္။

`အဲဒါ နာ ေနခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ေစတနာ ေမာင္ရဲ့၊ မိန္းမတေယာက္ရဲ့ .. မိခင္ တေယာက္ရဲ့ ေစတနာ´

ေမာင္က ေတြေနဆဲ..။ က်မကေတာ့ ႐ုတ္ခ်ည္းပင္ ၀ုန္းကနဲ လဲၿပဳိေသဆုံးကာ မ်က္ရည္ေတြ က်လာမိ သည္။ သည္ေတာ့လည္း ေမာင္က က်မ၏ပခုံးတို႔ကို ေပြ႕ဖက္ကာ ႏွစ္သိမ့္သားပင္။ ၿပီးေတာ့ သက္ျပင္းဖြဖြ လည္း ႐ႈိက္ေသး၏။

`ေမ့ပတ္၀န္းက်င္ထဲ ေမာင္လိုက္တဲ့အခါ မင္းေပ်ာ္မယ္ ဟုတ္လား ေမ´

`ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ထဲကို မဟုတ္ပါဘူး ေမာင္ရယ္။ တိုးတက္ေခတ္မီတဲ့ ဘ၀တခုထဲကိုပါ`

`ေမာင္ကေတာ့ မထင္ပါဘူးကြယ္၊ ေမာင္ ထြက္ေျပးလာရလိမ့္မယ္။ မင္းရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေမာင့္ပတ္၀န္းက်င္ ဘယ္ေလာက္ တျခားစီျဖစ္တယ္ဆိုတာ မင္း တကယ္ပဲ မသိလို႔လား´

ေမာင္က တေယာက္ထဲ ေရ႐ြတ္သလို ေျပာေနျပန္သည္။ က်မက ေမာင့္ ကို တင္းတင္းဖက္ထားၿပီး ခုပင္ ခြဲၾကရေတာ့မလို ထင္လာမိေသးသည္။

`ေယာက္်ားဆိုတာ ကိုယ္ အရွင္သခင္ျဖစ္တဲ့ေနရာမွာပဲ ေနခ်င္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာ တကိုယ္ေကာင္း ဆန္တာ၊ အတၱဆန္တာဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္မင္းကို ခ်စ္တဲ့အတြက္ တခုခုကို စြန္႔လႊတ္ရမွာေပါ့´

ထုိအခ်ိန္မွာ က်မကေတာ့ စပါးပင္ေတြကိုၾကည့္ရင္း သမီးေလးေမြးရင္ `မေနာ္ဟရီ´လို႔ နာမည္ေပး မယ္... သားေလးေမြးရင္ `ရာေက်ာ္ေသြး´လို႔ နာမည္ေပးမယ္... ဟု ေရ႐ြတ္ႀကံဳး၀ါးေနခဲ့ဖူးေသာ ေမာင့္ကိုပင္ ထိုအခ်ိန္မွာ သတိရသြားခဲ့ေသးသည္။

ထုိည... က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံး အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ၾကေပ။

................................

အိပ္မေပ်ာ္ေသာည၏ အေတြးေတြထဲမွာ က်မက က်မႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးခါစ ေမာင္ႏွင့္က်မ ရန္ကုန္မွာ ေနခဲ့ဖူးၾကေသာ ကာလတခ်ဳိ႔ကို ျပန္ သတိရေနမိသည္။ တကယ္ပဲ ထိုစဥ္က ေမာင္မေပ်ာ္ခဲ့ေခ်။ ၿမိဳ႕ျပမွာ မ်က္ေစ့ေနာက္ကာ လူေတြ က်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ေနေနရတာ၊ အေမာတေကာ လႈပ္ရွားေနၾကရတာ၊ လူတန္းစား မညီမွ်မႈေတြ ေတြ႕ေနရတာ၊ သူစိမ္းဆန္ျခင္းကို ခံစားရတာ။ ၿပီးေတာ့ လူသိမ်ားေသာက်မရဲ့ နံေဘးမွာ ေမာင္က ဘာမွမဟုတ္သလို ရွိေနခဲ့ရတာ။ ဒါေတြကို ေမာင္စိတ္ညစ္ေနခဲ့သည္။ ေမာင္က ႐ိုးသားပြင့္လင္းသူမို႔ သူ ခံစားရတာေတြအကုန္ က်မကိုေျပာျပေတာ့ က်မပင္ ေမာင့္အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့တာ။ ဒါေပမဲ့ ခုတေခါက္မွာေတာ့ ဒီလို ဘယ္ျဖစ္ေစရပါ့မလဲကြယ္။ ေမာင္က ေတာ္တဲ့ ေယာက္်ားပဲ။ အလုပ္တခုခု အဆင္ေျပဖို႔ ႀကိဳးစားၾကမွာေပါ့။ က်မတို႔က ေျခမဲ့လက္မဲ့မွ မဟုတ္ဘဲကြယ္ဟု ေမာင့္ကို အားေပးရမည္။ ေတြးရင္းႏွင့္ပင္ အားရွိလာကာ က်မက တဘက္လွည့္ၿပီး ၿငိမ္သက္ေနေသာ ေမာင့္ ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းကိုပင္ နမ္းေမႊးလိုက္မိေသး၏။ ေမာင္က က်မဘက္ကို လွည့္လာၿပီး က်မနဖူးကို ျပန္လည္ ငုံ႔နမ္းသည့္အခါမွာေတာ့ ေမာင္ႏွင့္က်မ ေရွ႕ေလွ်ာက္ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ၾကရမွာပါ... ဟု က်မက ယုံၾကည္လုိက္မိျပန္ေသးသည္။

++++++

(ဆက္ရန္ရွိပါေသး၏)

ေျမနဲ႔အတူ(အပိုင္း-၂)

(သံလြင္)

ေမာင္တို႔႐ြာကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ သံလြင္ျမစ္႐ိုးတေလွ်ာက္ကို သေဘၤာႏွင့္ စုန္ဆင္းရသည္။ က်မစိတ္ထဲမေတာ့ အဲသည္ သံလြင္ျမစ္႐ိုးတေလွ်ာက္က သာယာလွပလြန္းသည္။ ေက်ာက္ေတာင္ေတြ ပတ္လည္ရံလ်က္ မနီးမေ၀းမွာ `ဇြဲကပင္ေတာင္´က ေပၚလာလုိက္ ေပ်ာက္သြားလုိက္၊ ျမစ္ေရေပၚမွာ ျမဴထုတန္းေနတာကပင္ က်မအတြက္ေတာ့ အဆန္းတၾကယ္ ျဖစ္လို႔။ ေမာင္ကေတာ့ ကေလးတေယာက္ကုိ ၾကည့္ေသာမ်က္လုံးမ်ားႏွင့္ က်မကို တၾကည့္ၾကည့္ ရွိ၏။ ေမာင္က `ေရာက္ေတာ့မယ္´ဟုေျပာေတာ့ က်မက ပိုလို႔ ရင္ခုန္လာေသးသည္။

....................

သေဘၤာေပၚကအဆင္း ဆိပ္ခံေဗာတံတားေပၚအတက္မွာ ေမာင့္လက္ကို ဆုပ္ကိုင္အားျပဳေတာ့ ေမာင့္ရဲ့ ၾကမ္းတမ္းေသာ လက္ဖ၀ါးေတြက က်မကို တင္းတင္း ဆုပ္ဖ်စ္၏။ ေမာင္ေရာ စိတ္လႈပ္ရွားေနတာလား...၊ ေမာင့္မ်က္လုံးေတြကေတာ့ ပိုလို႔ လင္းလက္ေတာက္ပေနသလိုပါပဲ။

`မင္းေပ်ာ္ပါ့မလား´ဟု ေမာင္က တေယာက္တည္း ေရရြတ္သလို ခပ္တိုးတိုး ေျပာသည္။ က်မသည္ လူေတြႏွင့္ က်ိတ္တိုးေနရသည္၌ အခြင့္ေကာင္းယူကာ ေမာင့္လက္ျပင္ေက်ာစပ္ကို တခ်က္ခိုးနမ္းမွ ေမာင္က အၿပံဳးႏွင့္ လွည့္ၾကည့္သည္။

ေမာင္တို႔ရြာက တကယ္ေတာ့ ရြာႀကီးတရြာပင္။ အိမ္ေျခ ေထာင္ႏွင့္ခ်ီရွိၿပီး လူေနမႈအဆင့္ကလည္း မနိမ့္လွေပ။ ၿပီးေတာ့ ရြာကေလးက သန္႔ရွင္းက်ယ္၀န္းေလသည္။ က်မပင္ အနည္းငယ္ အ့ံၾသသြားမိေသး၏။ က်မအတြက္ ပို အ့ံၾသစရာ ေကာင္းတာကေတာ့ ေမာင္ပဲ ျဖစ္သည္။ ေမာင္က သူ႔ေျမေပၚအေရာက္မွာ ပိုလို႔ တက္ႂကြ ဖ်တ္လတ္သြား၏။ က်မကေတာ့ ပီဘိ ကေလးသူငယ္ေလးလုိ အားေပ်ာ့သြားကာ ေမာင့္ဘ၀ေလးကုိပဲ ေငးေမာေနမိသည္။

ေမာင္တို႔ေတာရြာကေလးမွာေတာ့ ေမာင့္အိမ္ကေလးက ေခတ္မီ ႀကီးက်ယ္ေလသည္။ ျပတင္း အျမင့္ႀကီးမ်ားႏွင့္ နံရံေဖာက္ဗီရိုမ်ားႏွင့္ ဘယ္လုိ ပရိေဘာဂမ်ဳိး၏ အေႏွာင့္အယွက္တို႔မွ ရွိမေနေသာ ဧည့္ခန္းဖြဲ႕စည္းပုံက က်မ စိတ္ကိုေတာ့ လြတ္လပ္ျခင္းကို ခံစားရေစသည္။ အိမ္ပတ္လည္၀ရံတာတေလွ်ာက္ ရွိ ႏြယ္ပင္မ်ဳိးစုံကေတာ့ ႏွစ္သက္ၾကည္ႏူးေစေလသည္။

ေမာင္က က်မကို အိမ္ေရွ႕၀ရံတာမွ ထန္းပက္လက္ကုလားထုိင္မွာ ထိုင္ေစၿပီး ကေလးတေယာက္ကို မုန္႔ေကၽြးသလို စိမ္းစားဥေတြ၊ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေတြ၊ ေျမပဲျပဳတ္ေတြကို က်မအနားမွာ ပုံတိုက္ ေအာတိုက္ လာထားေပး၏။ ေမာင့္ အိမ္က ျမစ္ျပင္ဘက္ မ်က္ႏွာျပဳထားေသာေၾကာင့္ ျမစ္ေရနံ႔ပါေသာေလကို က်မ ရႈရႈိက္ရသည္။ ျမစ္ေရန႔ံက ညႇီအဲ့အဲ့ေပမဲ့ က်မကေတာ့ ဒါ သဘာ၀ရနံ႔ပဲဟု စာဆန္ဆန္ ေတြးမိေသးသည္။ ၀ရန္တာကေန မတ္တပ္ရပ္ၾကည့္ေတာ့ ေနေရာင္ျဖင့္ ဖိတ္ဖိ္တ္လက္ေနေသာ သံလြင္ျမစ္ျပင္ရယ္၊ ပ်ံ႕ပ်ဴး သာယာေသာ ေသာင္ကမ္းရယ္၊ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ စင္ေယာ္ငွက္ေတြ အုပ္ဖြဲ႕ပ်ံေနတာရယ္ကို ျမင္ရ သည္။

လြတ္လပ္ပြင့္လင္းျခင္းႏွင့္အတူ
သဘာ၀ရဲ့ ရနံ႔ကိုရွဴ
ခ်စ္သူေရ.....
ဘ၀မွာ လုိအပ္သမွ်...
အဲသည္ျမစ္ေရက ရမယ္.......
ေသာင္ကမ္းက ရမယ္........
စင္ေယာ္ေတြဆီက ရမယ္.......
အဲဒါ.... မင္းဆီက ရသမွ်
အခ်စ္ဘ၀လည္း ျဖစ္တယ္။

က်မရင္ထဲ ည့ံသက္လာကာ အေတြးမွာ ကဗ်ာတပိုင္းကို ေရးေနမိသည္။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ထဲ ဆြတ္ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕ရွိကာ ေမာင့္ကိုရွာေတာ့ ၿခံ၀င္းထဲမွာ ေရႊနီေရာင္ ႏြားႀကီးႏွစ္ေကာင္နားမွာ အလုပ္႐ႈပ္ေနေသာ ေမာင့္ကို ေတြ႕ရသည္။ ၀ၿဖိဳးလွပေသာ ႏြားႀကီးေတြက ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာေတာ့ ခ်စ္စဖြယ္ ခမ္းနားလွသည္။

`ေမာင္ေရ ႏြားလွည္းစီးခ်င္တယ္`ဟု ပူဆာေတာ့ ေမာင္က ၿပံဳးသည္။ ခဏၾကာေတာ့ လွည္းေပၚမွာ ေကာက္ရိုးခင္း.... ႏြားလွည္းျပင္ႏွင့္ ေမာင္ တေယာက္ အလုပ္ပို႐ႈပ္သြားေတာ့သည္။ က်မကေတာ့ လွည္းေပၚ ရင္တခုန္ခုန္ႏွင့္ တက္ရတာကို ေပ်ာ္လို႔။ ႏြားတပ္ၿပီး လွည္းဦးေမာ့သြားေတာ့ ခ်ားရဟတ္စီးရသလို ရင္ထဲ သိမ့္ကနဲ ဖိုသြားတာကိုလည္း ေပ်ာ္ေနျပန္သည္။

`ေပ်ာ္လုိက္တာေမာင္´ဟု က်မက ကေလးတေယာက္လို တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနမိသည္။ ေမာင္က `တခါမွ မႀကံဳဖူးေသးလို႔ပါ၊ ၾကာေတာ့လည္း ရိုးသြားမွာ´ဟု လွည့္ေျပာေတာ့ က်မေမာင့္ကို စိတ္ေကာက္ခ်င္ သြားမိသည္။ ထိုအခါ....`အဲဒါပဲ၊ ေမာင္တေယာက္ဟာ..၊ ၾကာရင္ ႐ိုး႐ိုး မ႐ိုး႐ိုး ေလာေလာဆယ္ ကိုယ္ ေပ်ာ္တယ္ေလ...... ေမာင္၀မ္းမသာဘူးလား´ ဟု စိတ္ေကာက္သံျဖင့္ ေျပာကာ ေမာင့္ လက္ကိုျပင္ကုိ ဖြဖြ ရိုက္မိေတာ့သည္။ သည္ေတာ့လည္း ေမာင္က.... `ေအးပါကြာ ၀မ္းသာပါတယ္.. ၀မ္းသာပါတယ္´ ဟု ေနာက္ေျပာင္ရိပ္စြန္းေသာ အသံျဖင့္ ေျပာ၏။

ေမာင္က `ကိုင္း´ထဲ လိုက္ပို႔မယ္တဲ့။ က်မသိထားတဲ့ `ကိုင္း´ဆိုတာက ေျမကို တြယ္ၿပီးရွင္သန္ေသာ ႏြယ္ပင္ေတြ။ `ကၽြန္းကိုင္းမွီ ကိုင္းကၽြန္းမွီ´ ဆိုတဲ့အထဲက `ကိုင္း´။ `ကိုင္းထဲမွာဆို မင္းေပ်ာ္မွာ´ ဟု ေမာင္ေျပာေတာ့ က်မက`ကိုင္း´ ဆိုတာ စိုက္ခင္းတမ်ဳိးျဖစ္လိမ့္မည္ဟုေတာ့ ထင္သားပင္။

ရြာလမ္းတေလွ်ာက္ ႏြားလွည္းျဖင့္ ျဖတ္ေတာ့ ရြာလမ္းခႏိုးခေနာင့္ေတြေၾကာင့္ လွည္းက တအိအိ ေဆာင့္၏။ ေမာင္က `ကုိယ္လက္နာတတ္တယ္´ ဟု ေျပာေသာ္လည္း က်မကေတာ့ လွည္းေဆာင့္သည္ကုိပင္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လွည္းအေဆာင့္ႏွင့္ အလုိက္သင့္ ကိုယ္ကိုေဆာင့္ခ်ၿပီး ေမာင့္ကုိစကာ `အမေလးေတာ္´ဟု တ.တ ျပၿပီး ရယ္ေမာေနမိေသးသည္။ ရြာလမ္းေတြကို အလြန္မွာေတာ့ ရုတ္တရက္ႏိုင္လွစြာ မ်က္ေစ့တဆုံးတုိင္ က်ယ္ေျပာေနေသာ ကြင္းျပင္ႀကီးေတြက က်မကို ဘြားကနဲ ေပြ႕ဖက္လုိက္သည္။ ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီး ထဲမွာ အပင္ျမင့္ဆိုလို႔ ဇီးပင္(ဆီးပင္)အနည္းအက်ဥ္းမွလြဲ၍ ဘာမွရွိမေနဘဲ ဟိုးအေ၀း မ်က္ေစ့တဆုံးမွာက်မွ ေတာင္နံရံေတြက အနားသတ္ထားေပးသလုိ ရွိေလသည္။

`လွလိုက္တာ´ဟု က်မ အသံထြက္ေရရြတ္မိေလာက္ေအာင္ ဟင္းလင္းျပင္ႏွင့္ အနားသတ္မ်ဥ္းေတြက လိုက္ဖက္ညီလွသည္။ တကယ္တမ္းဆိုလွ်င္ျဖင့္ ေနေရာင္ပူေတာက္ေတာက္ေအာက္က ကြင္းျပင္က်ယ္ေတြ၊ ေတာင္နံရံေတြက ဘယ္ေလာက္မွ မဆန္းက်ယ္ေသာ္လည္း က်မက ကြင္းျပင္၏ က်ယ္ေျပာ လြတ္လပ္ျခင္း ရယ္။ ေတာင္တန္း၏ ေအးျမရိပ္ရွိေသာ စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕အနားသတ္ရယ္ႏွင့္ တိက်ခုိင္မာမႈ၊ လုံၿခံဳမႈတို႔ကို ခံစားရေစေသာ ေကာင္းကင္ၾကည္ၾကည္၏ အုပ္မိုးထားမႈရယ္တို႔ကို အင္မတန္ Composition မွန္ေသာ ပန္းခ်ီကားလို ခံစားမိသည္ေလ။

ကြင္းျပင္ထဲမွာေတာ့ လူေတြ တလႈပ္လႈပ္ ရွိသည္။ ထိုလူေတြကို က်မ ေငးဆဲ..... ေမာင္က.... `သူတို႔ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ သိလား´ ဟု လွမ္းေမးသည္။ ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ သူတို႔က ေျမပဲႏႈတ္ေနတာ၊ သြက္လက္ ကၽြမ္းက်င္စြာ ႏြယ္ပင္တခ်ဳိ႕ကို ဖယ္ရွားၿပီး အျမစ္ေနရာမွ ေျမပဲေလးေတြကို ေခၽြယူၾကတာ သိပ္ျမန္တာပဲ။ အဲဒီ ေျမပဲပင္ေတြေပၚမွာေတာ့ ပဲၾကားေတြ သီးေနေသာ အပင္ေလးေတြ။

`အဲဒီ ေျမပဲနဲ႔ ပဲၾကားက အတူတူေပါက္တာလား ေမာင္´

`အတူတူစိုက္တာပါ ေမရဲ့။ ေျမကို ေျမာင္းေဖာ္ၿပီး ေျမပဲမ်ဳိးေစ့ကို အကြာအေ၀း မွန္းၿပီး စိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ပဲၾကားမ်ဳိးေစ့ကို က်ဲၿပီးေတာ့၊ ၀ဲ(ဓါတ္ေျမၾသဇာ)က်ဲ ၿပီး စိုက္တာ´

`ဒါျဖင့္ ခု ေျမပဲႏႈတ္ေတာ့ အဲဒီ ပဲၾကားကို မထိခိုက္ဘူးလား´

'သိပ္ အထိခုိက္ႀကီးေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ သူ႔အတြက္ ေပါင္းလုိက္ေပးသလိုေတာင္ ျဖစ္တာေပါ့၊ မေတြ႕ဘူးလား။ အဲဒီမွာ ႏြယ္ေတြ၊ ျမက္ေတြ ဖယ္ပစ္တာ၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ႏွစ္မ်ဳိးက မေရွးမေႏွာင္း ဆြတ္ရ တာေလ´`

က်မကေတာ့ ေမာင့္ကို အံ့ၾသေငးေမာေနမိသည္။ ၾကည့္စမ္း က်မ အင္မတန္ ရင္ခုန္ရသည့္ အဲသည္ လူငယ္ေလးက ခုေတာ့လည္း တကယ့္ လယ္သမားႀကီးလို ကၽြမ္းက်င္မႈေတြနဲ႔ ေတာက္ပလို႔။ က်မကေတာ့ျဖင့္ ေမာင္ ႏြားလွည္းေမာင္းတာကိုပင္ တအ့ံတၾသ သေဘာက် မဆုံးၿပီ။ ေမာင္ႏွင့္ေတြ႕စက ေမာင့္လို လူငယ္ ေခ်ာေခ်ာေလးက ေျခသည္းေတြ ပဲ့ေနတာ၊ လက္ဖ၀ါးေတြ ၾကမ္းေထာ္ေနတာ၊ ဆံပင္ေတြ နီက်င္က်င္ ျဖစ္ေနတာ၊ အသားေတြေနေလာင္ေနတာေတြကို အံ့ၾသမိဖူးတာကိုလည္း သတိရေနမိေသးသည္။ တကယ္ဆို က်မက လူေတြရဲ့ အသားအရည္၊ ေျခလက္စင္ၾကယ္မႈကို စိတ္၀င္တစား ရွိတတ္ေသာ မိန္းမသာ ျဖစ္သည္။ ေမာင္ႏွင့္က်ကာမွ`ေျခေတြ လက္ေတြ ၾကမ္းေတာ့ အားရွိတာေပါ့´ ဟု ေျပာင္းလဲခဲ့တာ။ `အဲဒါဟာ အခ်စ္ရဲ့ ဆန္းၾကယ္တဲ့ လွည့္စားမႈပဲ´ဟုပင္ ေမာင့္ကို ေျပာမိခဲ့ဖူးသည္။

ခုလည္း ေမာင္က သူ႔လက္ေမာင္းႂကြက္သားေတြကို ေပၚေပၚလြင္လြင္ ျမင္ေနရေစေသာ တီရွပ္ လက္ျပတ္ႏွင့္ ပုဆိုးကို တိုတို၀တ္လို႔၊ ေျခေထာက္မွာ ဖိနပ္မပါဘဲ ႏြားလွည္းေမာင္းေနတာ။ က်မသည္ လူငယ္တေယာက္၏ သန္စြမ္း မႈႏွင့္ သဘာ၀ဆန္မႈထဲမွာ ရင္ခုန္ရျပန္သည္။ အခါမ်ားစြာမွာ က်မေတြ႕ေနရတာ က ၿမိဳ႕ျပထဲက ေခတ္မီေသာ လူငယ္ေလးတေယာက္ကိုသာျဖစ္သည္။ ေမာင္မ်ား တီရွပ္လက္ျပတ္ႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္ဘီကို တြဲ၀တ္လိုက္လွ်င္ ဘာတခုမွ ထပ္မံ ျဖည့္စြက္ဖို႔ မလိုေလာက္ေအာင္ ေမာင္က ခမ္းနား ေပၚလြင္သြားေလသည္။ ေမာင့္ ဆံပင္ႏြယ္ႏြယ္ေတြႏွင့္ အထူးတလည္ ေတာက္ပေသာ မ်က္လုံးနက္နက္တို႔ ကေတာ့ ေမာင့္ရဲ့ပင္ကိုတန္ဖိုးကို ပိုထင္ရွားေစသည့္ အမွတ္အသားေတြပဲ ျဖစ္မည္။ အဲသည္ လူငယ္ကေလးက ခုေတာ့လည္း တကယ့္ကို အ႐ိုင္းဆန္ဆန္ ဒါမွမဟုတ္ ေျမသား ဆန္ဆန္။ က်မစိတ္ထဲမွာေတာ့ ေမာင့္ကို သူ႔ေျမႏွင့္ တသားတညး္က်ကာ ေျမဆီေျမႏွစ္လုိ၊ ေျမၾသဇာလို ဒါမွမဟုတ္ သူကိုယ္တုိင္သည္ပင္ ေျမကို ဖက္တြယ္ေသာ ကိုင္းပင္တပင္လို ျမင္လာမိသည္။

ထုိအခါ..... `ေမာင့္ကို အေဖက ရာေက်ာ္စပါး စစိုက္တဲ့ေန႔မွာ ေမြးလုိ႔ `ရာေက်ာ္´လို႔ နာမည္ေပးတာ။ အဲဒီ နာမည္နဲ႔ ဘယ္လုိ ပတ္သက္လဲေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ေမာင္တို႔ရြယ္တူေတြထဲမွာေတာ့ ေမာင္က လယ္ေတြ၊ ကိုင္းေတြ လုပ္ရတာကို ထူးထူးျခားျခားကို ေပ်ာ္တယ္။ စပါးစိုက္ေနရတဲ့ ဘ၀ကို ေက်နပ္တယ္။ ရြာမွာ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြက လယ္အလုပ္ကို သိပ္စိတ္မ၀င္စားၾကဘူး´ဟု ေျပာျပခဲ့ဖူးတာကို သတိရသည္။ တကယ္လည္း ေမာင္က စပါးပင္ေတြကို သူကိုယ္တုိင္ စိုက္ ရတာ၊ သူ႔မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ စပါးပင္ေတြ တက္လာတာ သူကိုယ္တုိင္ ေျမၾသဇာ ေကၽြး၊ ပိုးေတြရန္က ကာကြယ္ရင္း စပါးပင္ေတြ ျဖစ္ထြန္းလာတာကို ခံစားရတာ သိပ္ေပ်ာ္သူ။

လယ္ကိစၥမ်ား အေရးေပၚလွ်င္ က်မကိုပင္ မွန္မွန္ လာမေတြ႕ဘဲ ေနႏိုင္ခဲ့တာ။ သတိရလွ်င္ေတာ့ က်မက အဲသည့္လယ္ေျမေေတြကုိ မနာလိုျဖစ္ကာ ငိုခ်င္ခဲ့ဖူးေသးသည္။ တခါကမ်ားဆိုလွ်င္ က်မကို စက္မႈလယ္ယာပစၥည္း အေရာင္းဆိုင္ထဲ ေခၚသြားကာ `ဒါက ရိပ္သိမ္းေခၽြေလွ႔စက္။ ဒါက လယ္ထြန္စက္၊ ဒါက ေထာ္လာဂ်ီ၊ ဒါက ေပါင္းလုိက္ သမန္းႏႈိးစက္´ဆိုၿပီး တခုခ်င္းျပကာ ဘယ္ေနရာမွာ သုံးတယ္ဆိုတာကိုလည္း ေသခ်ာ ေျပာျပေနေသးသည္။ ၿပီးေတာ့ `လယ္သမားကို ရည္းစားထားရင္ ဒါေတြေတာ့ သိထားရမယ္ကြ၊ ေနာ္´ဟုလည္း က်မကို စည္းရုံးေသးသည္။ က်မမွာ သူ႔ကိုခ်စ္သည္ႏွင့္ပင္ အဲဒီပစၥည္းေတြကို စိတ္၀င္စား ခဲ့ရေသး၏။ ၿပီးေတာ့ စာေမးပြဲစစ္သလို အင္တာဗ်ဴးလုပ္သလိုလည္း `ျပန္ေျပာစမ္းေမ၊ ေပါင္းလိုက္ သမန္းႏႈိး စက္ က ဘာလုပ္ရတာလဲ´ဟု ေမးတတ္ ျပန္သည္။

အေတြးထဲ နစ္ေမ်ာဆဲ ေမာင္က `ဟိုမွာၾကည့္စမ္းေမ´ဟု ဆိုေတာ့ သူ ၫႊန္ျပရာကုိ လွမ္းၾကည့္မွ က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္မိေတာ့သည္။ ေစာေစာက မျမင္မိခဲ့ေသာ ျမင္ကြင္း။ ကြင္းျပင္က်ယ္၏ အလယ္ေလာက္မွာ ရွိေနေသာ ေတာင္နံရံ..... ႀကံဳႀကိဳက္တိုင္း က်မ အၿမဲ သေဘာတက် ေငးေမာေနက် ကရင္ အမ်ဳိးသား အဘိုးႀကီးႏွင့္ အဘြားႀကီး မတ္တပ္ရပ္ေနဟန္ အထင္အရွား ပုံေပၚေနသည့္ ေတာင္ကမာၻးရံကုိ ေတြ႕ရသည္။ ၾကည့္စမ္း... ဒါျဖင့္ က်မ ခု ျမင္ေနရတာက ဇြဲကပင္ေတာင္ေပါ့။ ဇြဲကပင္ေတာင္ က`မာယာေတာင္´ဟု အမည္ေပးရသည့္အတိုင္း ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာင္းသည္႔ ေတာင္ေပပဲ။

`ၾကည့္စမ္း ကိုင္းထဲက လွမ္းၾကည့္ရင္ ဒီေနရာကို လွမ္းျမင္ရတယ္လို႔ ေမာင္က တခါမွလည္း ေျပာမျပဖူးဘူး´

ဟု က်မက စူပြပြလုပ္ၿပီး ေျပာမိေတာ့သည္။

`ႀကိဳေျပာထားရင္ ခုေလာက္ခံစားလို႔ ေကာင္းပါ့မလားကြာ´

ဟု ေမာင္ေျပာေတာ့လည္း မွန္ေနတာမို႔ က်မ စိတ္ေျပလုိက္ရသည္။

`ကိုယ္သာ ေမာင့္ေနရာမွာဆုိရင္ေတာ့ ဒီကေန ားအံဘက္ကို မွန္းၾကည့္ ၿပီး ရည္းစားကို လြမ္းမွာပဲ။ ေမာင္ကေတာ့ လြမ္းမွာမဟုတ္ပါဘူး။ လယ္ထဲမွာဆို ကိုယ့္ကုိ ေမ့ေနတာ´

ဟု က်မက ႀကံဳႀကိဳက္တုန္း စြပ္စြဲသလို အပိုင္ေျပာလိုက္သည္။ သည္ေတာ့လည္း ေမာင္က အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ေမာကာ......

`ဟ ဘယ့္ႏွယ္ရန္ေထာင္ေနရတာလဲ ေကာင္မေလးရ အဲဒီလယ္က တျခား ေကာင္မေလး ေတြမွ မဟုတ္တာကြာ´

ဟု ျပန္ေျပာ၏။

`ဟာ မရပါဘူး၊ ေမာင့္ဘ၀မွာ ကိုယ္ပဲ အခ်ိန္ျပည့္ အေရးပါ ရမွ´

ေမာင္က က်မေခါင္းကို ခပ္ဖြဖြ ပုတ္ရင္း ၿပံဳးေနခဲ့သည္။

ေနာက္ေတာ့လည္း ေငးေမာေပ်ာ္ရႊင္ကာ စိတ္တိုဖို႔ ေမ့ရျပန္သည္။ ေျမပဲခင္းေတြကို လြန္ေတာ့ စိမ္းလန္းေသာ အပင္ျမင့္ျမင့္ေတြကို တသီတတန္း ေတြ႕သည္။ အနားနီးေတာ့မွ အပင္ေတြမွာ ေျပာင္းဖူးေတြ တြဲရြဲခိုေနတာ ျမင္သည္။ တုတ္ခုိင္သန္မာေသာ ေျပာင္းဖူးႀကီးေတြ အပင္မွာ ဖူးေနတာကို က်မ ပထမဦးဆုံး ေတြ႕ဖူးျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။

`ေျပာင္းစိုက္မယ့္ေျမက ႏုံးနည္းနည္း ပါရတယ္။ ေျမပဲက်ေတာ့ သဲနည္းနည္း ပါရတယ္။ ခု ဒီဘက္ပိုင္းက ျမစ္နဲ႔ ပိုနီးၿပီး ႏုံးတင္ေျမလည္း ျဖစ္လို႔ `ေျပာင္း´စိုက္တာ.....´

ေမာင္ကေတာ့ က်မကို စာသင္ေနသလို စိတ္ပါလက္ပါ ရွင္းျပေလသည္။ က်မကလည္း ေမာင့္ရည္းစား ေပပဲ၊ ကိုယ္အားသန္ရာကိုသာ ၀င္စားေလသည္။

`ဒီေနရာကိုေရာက္ေတာ့ ဗန္ဂိုးကို သတိရလုိက္တာကြယ္´

တကယ္ပဲ က်မရင္ထဲ ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕ျဖစ္လာကာ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးကို လြမ္းသြားခဲ့တာ။ အဲသည္တုန္းမွာပဲ

`ေျပာင္းပင္တိုင္းကေတာ့ လူတရပ္စာ မျမင့္ဘူး ေမရဲ့။ ေအာင္တဲ့အခင္းက်မွ သန္တာ၊ သိပ္မေကာင္းရင္ ခါးေလာက္ပဲ ရွိတာ၊ အဲဒါဆို အဖူးကလည္း ေသးတယ္´

ဟု ေမာင္က ေျပာေတာ့တာ။ ၾကည္ပါဦး က်မႏွင့္ ေမာင္ကြာျခားပုံမ်ား က်မ၏ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္မႈႏွင့္ သူ၏လက္ေတြ႕က်မႈ။ ခုလည္း ေျပာရင္းဆိုရင္း လွည္းေပၚမွ လႊားခနဲ ခုန္ဆင္းကာ ေျပာင္းဖူးေတြ ခ်ဳိးေနျပန္ သည္။ က်စ္လ်စ္ သန္မာလွေသာ လူငယ္ေလးကို က်မ ေငးမိေနဆဲ လူငယ္ေလးက သြက္လက္စြာ လွည္းေပၚ ျပန္ခုန္တက္ၿပီး ခရီးဆက္ျပန္သည္။ ေျပာင္းခင္းေတြ လြန္ေတာ့ ကြင္းျပင္က်ယ္ထဲ ေရာက္သြားျပန္သည္။

`ေနသိပ္ပူေနၿပီလားေမ´ဟု ေမာင္လွမ္းေမးလိုက္ဆဲမွာပင္ ကြင္းျပင္က်ယ္တို႔အလယ္မွာ ရွိေနေသာ ေတာအုပ္ကေလးတခုကို က်မ လွမ္းျမင္လိုက္တာ။

`ဟယ္ေမာင္ေရ.... အဲဒါ ဘာပင္ေတြလဲဟင္၊ အမရပူရက မယ္ဇယ္ပင္တန္းနဲ႔ တူလိုက္တာ´

အုံ႔ဆိုင္းမႈိင္းေ၀လ်က္ရွိေသာ အရြယ္တူအပင္ေတြ ေထာင္ႏွင့္ခ်ီလိမ့္မည္။ ေမာင္က `သရက္ၿခံ´ဟု ျပန္ေျဖစဥ္မွာပင္ စိမ္းျမေသာ သရက္န႔ံက ေလႏွင့္ အတူ က်မထံ လြင့္လာသည္။

ေမာင္က လွည္းကို ထိုေတာအုပ္ေလးဆီ ဦးတည္၏။ သရက္ရြက္က်ဳိးက်ဲတို႔ကို ထိုးေဖာက္ကာ ေနေရာင္က ေျမေပၚမ်ာ ၿပိဳးၿပိဳးေျပာက္ေျပာက္ က်ေန၏။ ဒါကိုက အလွတပါးပဲ။ ေျမေပၚမွာ သရက္သီးကင္းေတြ ေဖြးေနေအာင္ ေႂကြက်ေနတာျမင္ေတာ့ က်မက ရန္ကုန္မွာ ေစ်းႀကီးေပး၀ယ္စားရတာကို သတိတရျဖင့္ ႏွေျမာေနမိေသးသည္။ သရက္ပင္တို႔၏အေျခမွာ ေျမျပင္ကလည္း ညီညာျပန႔္ပ်ဴး၏။

`ဒီမွာပဲ နားစို႔ေမာင္ရယ္´

`ဒီေနရာမွာက ေရမရွိဘူး ေမရဲ့၊ ေရွ႕မွာ နားဖို႔တဲ ရွိတယ္။ အရိပ္လည္း ေကာင္းတယ္၊ အဲဒီ သြားမယ္ေနာ္´

ေမာင္ေရြးခ်ယ္ေသာေနရာက ေသာင္ျပင္ႏွင့္နီးနီး သရက္ပင္ႀကီးတပင္ေအာက္က ဖက္မိုးတဲေလး ျဖစ္သည္။ အနားမွာေတာ့ ကိုင္းခရမ္းခ်ဥ္ေတြ၊ င႐ုတ္ ေတြ၊ ဖရဲေတြ၊ သခြားေတြ သီးေနေသာ အခ်င္းရွိသည္။

တဲကေလး၏ ၀ါးၾကမ္းခင္းမွာထိုင္ရင္း သရက္ပြင့္နံ႔ကို ႐ႈ႐ႈိက္ကာ သဲအိုးထဲမွ ေရေအးေအးကို ေသာက္ရင္း က်မ နားေနတုန္း ေမာင္ကေတာ့ ႏြားေတြကိုျဖဳတ္ကာ သရက္ေတာအုပ္ထဲမွာ လွန္ထား ေလသည္။ ၿပီးေတာ့ တဲကေလးႏွင့္ မလွမ္းမကမ္း ေျမျပန္႔ျပန္႔မွာ ရွိေနေသာ မီးေသြးဖိုေလးႏွင့္ မီးေမႊးေနသည္။

`ေမာင္ေရ.. ဘာလုပ္မလို႔လဲ.... လာကြယ္ ... ကိုယ့္နားမွာ လာထိုင္နားပါဦးကြယ္၊ ဘာမွ မလုပ္နဲ႔´

ေမာင္က လက္ကာျပၿပီး ဆက္ အလုပ္႐ႈပ္ေန၏။ ခဏအၾကာေတာ့ မီးဖိုမွ မီးေတာက္ေလးေတြ လြင့္တက္လာသည္။

`ၾကည့္စမ္း..... ကိုယ့္ေမာင္က သိပ္ေတာ္တာပဲ၊ မီးေမႊးတာမ်ား ခဏေလးရယ္.... ကိုယ္ဆို လုံး၀ မေမႊးတတ္ဘူး´

`ေအာင္မာကြာ...... မတတ္ရင္ တတ္ေအာင္ သင္ရမွာေပါ့´ ဟု ၿပံဳးစစျဖင့္ ႀကိမ္းရင္း ေမာင္က သူခ်ဳိးလာေသာ ေျပာင္းဖူးေတြကို အခြံမခြာဘဲ မီးဖိုထဲ ထည့္ေနျပန္သည္။ ၿပီးေတာ့ မီးဖိုက ေလ၀င္ေပါက္ ေတြကို ပိတ္ၿပီး မီးၫြန္႔မတက္ေအာင္ လုပ္ျပန္သည္။ က်မအတြက္ေတာ့ ေမာင္က ထုိေန႔မွာ စိတ္၀င္စားစရာ ေတြျဖင့္သာ က်မကို ဖမ္းစားေနသလိုပါပဲ။ ၿပီးမွ ေမာင္က က်မဆီ ေလွ်ာက္လာသည္။

`အဲလို အခြံပါထည့္ မီးဖုတ္ၿပီး စားဖူးလား´

`ဟင့္အင္း.... ျမင္တာေတာင္ ခုမွ ျမင္ဖူးတာ´
ဟု က်မေျဖေတာ့ ေမာင္က သေဘာတက် ၿပံဳး၏။

`အဲလို မီးဖုတ္ရင္ သူ႔အရည္ဓါတ္နဲ႔ သူႏူးၿပီး သိပ္ခ်ဳိတာ´

တဲ့။ တကယ္လည္း စားဖူးသမွ် အႏူးည့ံဆုံးႏွင့္ အေမႊးပ်ံ႕ဆုံး ေျပာင္းဖူးကို က်မစားခဲ့ရေလသည္။

ေနာက္ေတာ့ သခြားေမႊးခင္းေတြကို ျဖတ္ၿပီး ေသာင္ျပင္ဆီ ေနပူပူထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတာကလည္း ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေနျပန္သည္။ ေမာင္က ဖရဲသီးတလုံးကို ေျမမွာ ေပါက္ခြဲေပးၿပီး ဒီအတိုင္း ဖဲ့ ဖဲ့ ယူစားရတာက ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည့္အျပင္ ဖရဲသီးကလည္း ရန္ကုန္သူက်မအတြက္ေတာ့ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ခ်ဳိေလသည္။

ေသာင္အစပ္မွာ ေလွကေလးတစင္း ရွိ၏။ ၿပီးေတာ့ ထိုေနရာေလးမွာ သံလြင္ျမစ္က က်ဥ္းသည္။ `ေမာင္ ကိုကို ႏွင့္ ျမနႏၵာ´ထဲက လင္းႏွင့္ ျမနႏၵာ အင္းလ်ားကန္ထဲ ေလွေလွာ္ၾကတာကိုပင္ သတိတရ လြမ္းဆြတ္သြားမိေသး၏။ တဖက္မွာ ပ်ံ႔ပ်ဴး လြင္ျပင္။ က်မ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ ေမာင္က `အဲဒါ ဖရဲခင္း´ဟု ေျပာျပသည္။ က်မကေတာ့ ထိုေန႔ကေလးမွာ သဘာ၀၏ ဖမ္းစားမႈထဲ အ႐ူးအမူး ျဖစ္လို႔။ ေမာင့္ မ်က္လုံးၿပံဳးၿပံဳးေတြကလည္း က်မ၏ ႐ူးသြပ္မႈကို အားေပးအားေျမႇာက္လုပ္ေသး၏။ ေနာက္ေတာ့ အျပန္လမ္းမွာ က်မက အဲဒါပဲ တကယ့္ဘ၀ဟု ထင္ေနခဲ့ေတာ့သည္။

.................

(ဆက္ရန္ ရွိပါေသးသည္)

ေျမနဲ႔အတူ(အပိုင္း-၁)

ခရီးမွာ ရွိေနတုန္း... စာေရးဖို႔ အဆင္မေျပလွတုန္း... က်မရဲ႕ ဘေလာ့ေလးဆီကို လာေနက်ဧည့္သည္မ်ား အလဟႆ လွည့္မျပန္ရေအာင္.. (ေတာင္းဆိုထားတဲ့သူေတြလည္း ေက်နပ္ေအာင္).. ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ၀တၳဳလတ္တပုဒ္ကို အပိုင္းလိုက္ ျပန္တင္သြားခ်င္ ပါတယ္။ အဲဒီ၀တၳဳေလးက ဂ်ဴး၊ မိုခ်ာ့၊ ခက္မာတို႔နဲ႔ တြဲျပီး ၁၉၉၈ခုႏွစ္တုန္းက ထြက္ခဲ့တဲ့ "အေရာင္မ်ားနဲ႔ ကစားျခင္း"စာအုပ္ထဲကပါ၊

ေျမနဲ႔အတူ

ဘယ္ေလာက္ပင္ ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းပါေစ၊ က်မကေတာ့ ေမာင္ႏွင့္ ပတ္သက္ရ ေသာ ဘ၀ေလးကို ဘုရားသခင္ေပးသနားသည့္ လက္ေဆာင္ထုပ္ကေလးဟုပင္ မွတ္ထင္ စြဲလမ္းေလသည္။

++++++

ကမ္းဦးထိပ္မွာသူက ခိုင္ခိုင္မာမာရပ္လုိ႔ က်န္ခဲ့ၿပီ။ ခပ္၀ါး၀ါးသာ ျမင္ေနရေသာ္လည္း ေတာက္ပေသာ သူ႔မ်က္လုံးေတြထဲက နာက်င္ေၾကကြဲမႈကိုေတာ့ က်မခံစားရသည္။ ေမာင္ ဘာေတြေတြးေနလဲဟင္။ `ေမ့ကိုလြမ္းေနေတာ့မွာ´လို႔ ေျပာလုိက္ပါလားကြယ္။ သေဘၤာဥၾသမႈတ္ေတာ့ က်မရင္ခုန္သံေတြက ပိုလို႔ ျပင္းထန္လာသည္။ ခုေန... အရင္ကလို ေမာင္တခ်က္ေလာက္ ႏူးႏူးည့ံည့ံ ၿပံဳးျပလုိက္ရင္ေတာင္ က်မ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ေလွ်ာ့လိုက္မိမွာ.... ေမာင္ရဲ့။ ဒါမွမဟုတ္ လက္ကေလး တခ်က္ေလာက္ ျပကြယ္။ က်မ ေမာင့္ဆီ ျပန္ေျပးလာခဲ့မယ္ေလ။

အေတြးထဲ ေပါက္ကြဲဘေလာင္ဆူဆဲ.....။ သေဘၤာက ေဗာတံတားမွ ခြာသည္။ ေမာင္က လက္ႏွစ္ဖက္ကို တင္းတင္းပိုက္ဆဲ။ တေရြ႕ေရြ႕ေ၀း.....။ က်မ ႏႈတ္ခမ္းတခ်က္ကိုက္မိစဥ္မွာ တင္းထားသမွ် မ်က္ရည္တို႔ ပါးေပၚ လိမ့္ဆင္းလာၾက၏။ တျဖည္းျဖည္း ေ၀းက်န္ခဲ့ေသာ ေမာင့္ထံမွာ က်မရဲ့ ေန႔ရက္တို႔လည္း က်န္ခဲ့ၿပီထင္၏။

သေဘၤာအေ၀းႀကီးေရာက္သည္အထိ အစက္အေျပာက္မွ်သာေတြ႔ရေသာ ေမာင့္ခႏၶာကိုယ္က အဲသည္ေနရာမွာ ရပ္ဆဲ။

ေနခဲ့ေတာ့ အခ်စ္ရယ္...
ရွင့္ရဲ့ ေျမႀကီးေတြနဲ႔အတူ......။

........................................

က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ ခြဲခြာရမႈႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ ေမာင့္ကိုခ်ည္းပဲ အျပစ္တင္ဖို႔ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ျဖစ္ခ်င္းျဖစ္ တကယ္ အျပစ္ပိုရွိမွာက က်မပင္ ျဖစ္ႏုိင္ပါေသးသည္။

က်မတို၏ ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ ေမာင္က ဟိုးအေစာပိုင္းကာလေတြကတည္းက `တို႔ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ဟာ ဘယ္လုိမွ ေပါင္းစပ္မရႏိုင္ဘူး´ ဟု မၾကာခဏ ေျပာခဲ့ၿပီးသားပဲ။ က်မကိုယ္တိုင္ပင္ ထိုစဥ္က ေမာင္ကို ျပန္လည္ ျငင္းဆန္ဖို႔ အခ်က္အလက္မခိုင္လုံခဲ့ေပ။ `ဘုရားေပးသေလာက္ေပါ့ ေမာင္ရယ္´ ဟူေသာ စကားမွ်ေလာက္ကိုသာ တုံ႔ျပန္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ က်မေရာေမာင္ပါ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေ၀းကြာဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါလ်က္ႏွင့္ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္က တျဖည္း ျဖည္း တိုးကပ္နီးစပ္သြားခဲ့တာ။ `အဲဒါဟာ အခ်စ္ပဲ´ဟု တက္ညီလက္ညီ လက္ခံလိုက္ၾကရသည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ အံ့ၾသစရာေကာင္းလွစြာပင္ ေမာင္ႏွင့္က်မက တေယာက္ကိုတေယာက္ ခ်စ္တယ္ဟု မဖြင့္ဟလုိက္ၾကရပါဘဲႏွင့္ ခ်စ္သူေတြဘ၀ကို ေရာက္ေနခဲ့ၾကၿပီ ျဖစ္သည္။

ဒါကို ဘယ္လုိျငင္းဆန္မလဲ.....။
ယင္းသည္ပင္ ဘုရားသခင္ေပးေသာ လက္ေဆာင္ထုပ္ကေလး ျဖစ္လိမ့္မည္။
တကယ္ေတာ့ `ခ်စ္ျခင္းတရား´ ဆိုတာကိုက ပဥၥလက္ဆန္သည္ ထင္၏။

ၾကည့္ေလ.....တကယ့္ကိုေခတ္ဆန္ေပ့ဆိုသည့္ ရန္ကုန္သူက်မက ျမန္မာျပည္ေျမပုံကားခ်ပ္ေပၚမွာပင္ မပါသည့္ ရြာေလးတရြာမွ ေမာင္ႏွင့္ ေသေသခ်ာခ်ာကို လာေတြ႔ၾကရတာ။

ေမာင့္ကိုေတြ႕ေတာ့ ဒါဟာ က်မခ်စ္ရမည့္သူဟု နည္းနည္းမွ မထင္ခဲ့ေခ်။ `ရာေက်ာ္´ဆိုေသာ လူငယ္ကေလး က ထူးျခားတယ္ဆုိတာေလာက္ပဲ က်မက မွတ္မွတ္သားသားရွိခဲ့၏။

သို႔ေပမဲ့ အဲဒီ က်မႏွင့္မွ ေမာင္က မေရွာင္သာေအာင္ ႀကံဳႀကိဳက္ခဲ့ေပသည္။

...............

က်မဘ၀ထဲကို ေမာင္ေရာက္လာပုံက ညင္သာသိမ္ေမြ႕လြန္းလွရာ က်မ ကိုယ္တုိင္ပင္ အလြန္ေနာက္က်ၿပီးမွ ေမာင္ေရာက္ေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္ကို သိရွိခဲ့ရေလသည္။

သို႔ေပမဲ့......ေမာင္က အရင္ က်မထံ ၀င္ေရာက္ခဲ့သည္လား........က်မကပဲ အရင္ ႀကိဳဆိုေခၚယူခဲ့လား ဆိုတာကိုေတာ့ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး မသိလုိက္ၾကေခ်။ ႏွစ္ေယာက္လုံး သတိျပဳမိလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေမာင္ႏွင့္က်မက အလြန္နီးကပ္စြာ ရွိေနခဲ့ၾကၿပီျဖစ္သည္။

.....................

က်မဘက္ကေတာ့ ေမာင့္မွာရွိသည့္ ထူးျခားေသာ အရည္အခ်င္းေတြမွ စကာ ေမာင့္ကိုခ်စ္ခင္သြား ရသည္ဟု ထင္သည္။ ေမာင္ကေတာ့ က်မက သူ႔ကို နားလည္ကာ သူႏွင့္အထူးတလည္ ညိႇႏႈိင္းစရာမလုိဘဲ စိတ္တူကိုယ္တူရွိလို႔ က်မ ကို ခ်စ္သြားခဲ့တာဟုဆိုသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္....` အခ်စ္က အခ်စ္ပါပဲေမာင္ရယ္´ ဟု က်မကေျပာေတာ့ ေမာင္က

`ေမ စိတ္မညစ္နဲ႔ေနာ္၊ ေမာင္က အခ်စ္ဆိုတာ ကို မသိဘူး။ အဲဒါဟာ ေမေျပာသလို အခ်စ္ပဲဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့´

ဟု ခပ္ရုိးရိုးပဲ တုံ႔ျပန္ခဲ့တာ။ ေမာင့္အေျပာကို က်မက ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ၿပံဳးၿပီး တုံ႔ျပန္လွ်င္ေတာ့ ေမာင္က ကေလးငယ္ေလးလို မ်က္ႏွာထားရခက္စြာ ၿပံဳးရင္း က်မ၏ နားသယ္ဆံစကို နမ္းေမႊးတတ္ေလသည္။

ၿပီးေတာ့ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ မၾကာခဏ တက္ညီလက္ညီ ေျပာျဖစ္ၾကတာကေတာ့..... `သိပ္ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာပဲ´ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ခုေလာက္ နီးစပ္သြားၾကပါလိမ့္.... ဟူေသာ စကားမ်ဳိးကိုပဲ ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္ေရာ က်မပါ... က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဘ၀က ဘယ္လိုမွ ေပါင္းဆုံနီးစပ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္သည္ကို နားလည္ထားခဲ့သည္ပဲ။

ဒါေပမဲ့ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ျဖင့္ သည္းသည္းမည္းမည္း နီးကပ္သြားခဲ့ၿပီ။ တေယာက္ကိုတေယာက္ `ခ်စ္တယ္´ဟု ဖြင့္မေျပာခဲ့ဖူးပါဘဲႏွင့္ က်မ ႏွင့္ေမာင္က ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကၿပီ။

............................

ေမာင္ႏွင့္က်မ သူငယ္ခ်င္းဘ၀မွာ ေမာင့္ကိုက်မ တအံ့တၾသ စိတ္၀င္စားခဲ့ဖူးသည္။ ေမာင္သည္ က်မ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ဖူးသည့္ ေက်းလက္က သာမန္လူငယ္တေယာက္ မဟုတ္ေပ။ ေမာင္က သူ႔အရြယ္ထက္ ပို၍ ရင့္က်က္သည္။ က်မက စိတ္လႈပ္ရွားလြယ္သူ၊ ေသြးဆူတတ္သူမို႔ ေမာင့္ရဲ့ ေသြးေအးမႈႏွင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ စဥ္းစား တတ္မႈကို အံ့ၾသခဲ့ရသည္။

က်မက ေယာက္်ားေတြႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ ... ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကြပ္ကဲႏိုင္သူ၊ ပတ္၀န္းက်င္ေလ့လာသူ၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ျပတ္သားသူ၊ ေနာင္တမရတတ္သူ၊ စာဖတ္၀ါသနာပါသူ၊ အႏုပညာကို ခ်စ္တတ္သူ၊ ၾကင္နာတတ္သူ၊ ရဲရင့္မာေက်ာသည္ႏွင့္အမွ် ႏူးည့ံယဥ္ေက်းသူ၊ ႐ိုိးသားျဖဴစင္သူ၊ ဟန္မေဆာင္တတ္သူ၊ မညာတတ္သူ၊ စိတ္ဆိုး စိတ္ညစ္မရွိသူ၊ ဉာဏ္ေကာင္းသူ၊ လူေနမႈအဆင့္အတန္းျမင့္သူ.... စေသာ အရည္အခ်င္းေတြႏွင့္ ျပည့္စုံသင့္သည္ဟု သတ္မွတ္ထားသည္။ စင္စစ္ က်မကမွ အလြန္ ေလာဘႀကီးသူသာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေပမဲ့ အံၾသစရာေကာင္းလွစြာပင္ ေမာင္သည္ က်မ၏ မ်ားျပားလွေသာ စံ အားလုံးႏွင့္ ႁခြင္းခ်က္မရွိ ကိုက္ညီေနခ့ဲ သည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ က်မက ေမာင့္ထံမွာ ၿငိတြယ္သြားေတာ့တာ....။ ပိုဆိုးတာကေတာ့ စူးစိုက္ၾကည့္တတ္ေသာ ေမာင့္မ်က္လုံးေတြထဲမွာ က်မ လႈပ္ရုန္းမရေတာ့တာပဲ ျဖစ္သည္။

ေမာင့္မ်က္လုံးေတြထဲ စိုက္ၾကည့္ၿပီး အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ `ခ်စ္တယ္´ဟု အသံတိတ္ ေရရြတ္ေနခဲ့မိၿပီး ရက္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွ ေမာင့္ထံမွ `အခ်စ္´ကို က်မ တကယ္ ခံစားခဲ့ရတာ။

....................

ေမာင့္ကို ခ်စ္မိၿပီဟု က်မကိုယ္က်မ စသိလိုက္ရခ်ိန္မွာ က်မ ဘာလုပ္ရမလဲဟု စဥ္းစားၿပီး ေမာင့္အပါးမွ ထြက္ေျပးဖို႔ကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ျဖစ္လုိက္သည္။ တကယ္ပဲ က်မက ေမာင္ႏွင့္ ေပါင္းစည္းရန္ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ထင္သည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ က်မက က်မ၏အ၀န္းအ၀ိုင္းဆီ ျပန္ေျပးၿပီး ေမာင့္ကို ေမ့ေပ်ာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားရသည္။

သို႔ေပမဲ့ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ေမာင္ရွိေနတဲ့ေနရာဆီ က်မက ျပန္မလာလုိ႔မွ မရဘဲ။ ျပန္လာေတာ့လည္း ေမာင္ႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လုိက္သည္ႏွင့္ပင္ ေမာင္ ႏွင့္ ေ၀းေအာင္ေနမည္ ဟူေသာ က်မရဲ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္တို႔က ႐ုုတ္တရက္ ၿပိဳလဲရျပန္သည္။

ေမာင့္ဘက္ကေရာ.....။ ေနာက္မွ ေမာင္ျပန္ေျပာျပတာ.... ေမာင္လည္း ေရွာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားကာ က်မကိုထားခဲ့ၿပီး ရြာကို မၾကာခဏ ျပန္ေျပး.....။ သို႔ေပမဲ့ က်မေရွ႕ကိုပဲ ျပန္ေရာက္ရသတဲ့ေလ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလုံး တေယာက္ထံတေယာက္ လက္နက္ခ်ကာ မိုးေတြ သည္းသည္းရြာတဲ့တေန႔.... က်မမွာ ထီးမပါတဲ့ေန႔၊ ေမာင့္ထီးတေခ်ာင္းကို ႏွစ္ေယာက္လုံေအာင္ေဆာင္းၿပီး က်မအိမ္အျပန္ကို ေမာင္လုိက္ပို႔သည့္ ညေနကေလးမွာ ခ်မ္းလည္းမခ်မ္းပါဘဲႏွင့္ က်မႏွင့္ေမာင္တို႔ တုန္ယင္လႈိက္လွဲလ်က္ က်မရဲ့ နားထင္ဆံစပ္ကို ေမာင္က ဖ်တ္ကနဲ နမ္းေမႊးလုိက္တာ။ က်မ မွင္သက္ ၿငိမ္တိတ္ကာ အလိုလို မ်က္ရည္ေတြ လည္လာၿပီး ေမာင္လက္ေမာင္းမွာ ပါးအပ္ရင္း ေမာပန္းႏြမ္းနယ္သလုိ ရင္ခုန္သြားခဲ့တာ။

ၾကည့္စမ္းပါဦး....။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘယ္အခ်ိန္မွာကတည္းက ခ်စ္ေနခဲ့ၾကတာလဲ။ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကတာလဲ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒီေနာက္မွာ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ထြက္ေျပးလို႔ မရၾကေတာ့တာပဲျဖစ္သည္။

.................

ေမာင္ကေတာ့ က်မႏွင့္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၾကၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပင္....

`ေသခ်ာတာတခုက မင္း ေမာင့္ဘ၀ထဲကို မလိုက္ႏိုင္ဘူးဆိုတာပဲ´

ဟု ေျပာခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ကေတာ့ က်မက.....

`ဒါဆိုလည္း တို႔ဘ၀ထဲကို ေမာင္လုိက္ခဲ့ေပါ့´

ဟုပင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျပန္ေျပာခဲ့ သည္။ ေမာင္္က က်မကုိ ျပန္လည္စူးစိုက္ၾကည့္ရင္း.....

`မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေမ၊ ကိုယ္ မင္းဘ၀ထဲကို မလိုက္ရဲဘူး´

ဟု ခ်က္ခ်င္းပဲ ျပတ္ျပတ္သားသား ျငင္းဆန္ခဲ့တာ။ သည္ေတာ့လည္း ေမာင့္အျငင္းကို က်မ ျပန္လည္ တုံ႔ျပန္ ျငင္းဆိုရန္ မတတ္ႏိုင္ဘဲ ရွိ၏။ ထိုအခါ....

`ေမာင္ရယ္ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လုိမွမျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ ယူဆၿပီး ဘယ္ေလာက္ ေရွာင္ခဲ့ၾက လဲ၊ မၿငိတြယ္မိေအာင္ ဘယ္ေလာက္ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကလဲ၊ အဲဒီၾကားထဲကမွ ခုလို ျဖစ္ခဲ့ရၿပီပဲ၊ တခုခုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ဦးမွာပါကြယ္´

ဟုသာ မခိုင္မမာ ျပန္ေျပာျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ေခၽြးသိပ္စကားမွ်သာပဲ။ က်မ ထိုသို႔အေျပာမွာ ေမာင္က သက္ျပင္းတခ်က္႐ႈိက္ရင္း ေခါင္းခါ၏။

`ဒါေပမဲ့ တို႔ေမာင့္ကုိ ခ်စ္တယ္´

ဟု က်မက ေမာင့္နားကပ္ၿပီး တိုးတိုးေျပာေတာ့ျဖင့္ ေမာင္က က်မပခုံးေတြကို က်စ္က်စ္ဆုပ္ကာ နဖူးဆံစကို ဖြဖြနမ္းရွာသည္။

ေနာက္ေတာ့ အလြန္မတန္ စိတ္ကူးယဥ္ေသာ က်မက....

`ေမာင့္ဘ၀ဆီကို လုိက္ၾကည့္မယ္ေလ.....၊ ႀကိဳတင္ျပင္သင့္တာ ျပင္ထားရေအာင္ေပါ့´

ဟု ခပ္ေနာ့ေနာ့ ပူဆာျဖစ္ေတာ့သည္။ ေမာင္က ၿပံဳးလို႔......။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေမာင္ကိုယ္တုိင္ပင္ လိုလားတက္ႂကြစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္စြာ က်မကို ဖိတ္ေခၚ ႀကိဳဆို ခဲ့တာ။

တကယ္က စိတ္ကူးယဥ္ဘ၀တခုထဲကို က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေနာက္တဆင့္ ထပ္ဆင္း ၾကည့္လိုက္တာလည္းျဖစ္သည္။

..................

(ဆက္ရန္...)

ဆရာၾကီးမင္းသု၀ဏ္သို႔ ဂါရ၀အလြမ္း

လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ႏွစ္.. မိုးဖြဲဖြဲရြာေနတတ္တဲ့ ၾသဂုတ္လရဲ႕ မိုးေရစက္ေတြထဲမွာ လူမစည္ကားအပ္ဘူးဆိုတဲ့ သခႋ်ဳင္းေျမမွာ ႏွစ္ရက္ဆက္တိုက္ လူစည္ကားခဲ့တယ္။ အဲဒါက လူ႔ေလာကထဲက ရက္ဆက္ျပီး ထြက္သြားခဲ့ၾကတဲ့ ထူးအိမ္သင္နဲ႔ ဆရာၾကီး မင္းသု၀ဏ္တို႔ကိ္ု လိုက္ပို႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကသူေတြေၾကာင့္ စည္ကားသြားခဲ့တာပါ..။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ႏွစ္ေယာက္စလံုး က ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ သမိုင္း၀င္ျဖစ္တဲ့ ၾသဂုတ္လ အေရးေတာ္ပံုၾကီးရဲ႕ သူရဲေကာင္းစာရင္း၀င္ ေတြ..။

ထူးအိမ္သင္က ေသသည့္အထိ စစ္အစိုးရ သစၥာခံ လံုး၀ မလုပ္ခဲ့.. ေပၚလစီသီခ်င္းေတာင္ မဆိုခဲ့သူ...။ ဒီလိုပဲ ဆရာၾကီးကလည္း ကြယ္လြန္သည္အထိ စစ္အစိုးရကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႔က်င္ခဲ့သူ။ အဲဒီအခါ.. ၾသဂုတ္လရဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းထဲ အဲဒီ သူရဲေကာင္းႏွစ္ဦးရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ ၁၄ရက္နဲ႔ ၁၅ရက္ကလည္း အမွတ္အသားတခု ျဖစ္ေတာ့တယ္။

သူတို႔ဟာ ႏိုင္ငံအေပၚ.. လူမ်ိဳးအေပၚ.. ယဥ္ေက်းမႈအေပၚ.. စာေပအေပၚ.. သူတို႔က်င္လည္ရာနယ္ပယ္အေပၚ.. သစၥာရွိ.. တာ၀န္ေက်သူေတြ.. သူတို႔ က်င္လည္ခဲ့ရာ ေလာကအေပၚ အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင္ေတြသာ ေပးအပ္ခဲ့သူေတြ။

သူတို႔ႏွစ္ဦး လဲေလ်ာင္းရာ ေျမေနရာခ်င္းကလည္း ကပ္လ်က္..။ ေခတ္ခ်င္း အသက္အရြယ္ခ်င္း ကြာေပမဲ့ ဘာသာစကားတူ.. ႏွလံုးသားတူသူခ်င္း ေျပာစရာစကားေတြ... သူတို႔အၾကားမွာ စီးဆင္းေနလိမ့္မယ္..။
ေခတ္အဆက္ဆက္ စီးဆင္းလာတဲ့ စာေပယဥ္ေက်းမႈစီးေၾကာင္းေတြ... ဂီတစီးေၾကာင္းေတြ... ႏိုင္ငံေရး လကၡဏာေတြအေၾကာင္း ေျပာေနၾကေလမလား..။

ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒီ၀န္းက်င္တ၀ိုက္မွာ ..

ပုိင္ဆုိင္မႈအတြက္ စစ္မက္မ်ား... ရင္ဆုိင္တိုက္ခုိက္ခဲ့ၾကရ...

ဂႏၶ၀င္ေျမာက္တဲ့ အခ်စ္နဲ႔ .... ကာကြယ္သူ တုိ႔ရဲ႕ဓားေတြ...

သူရဲေကာင္းတုိ႔ ေမြးဖြား.... ဒါဟာ ငါတုိ႔ သမုိင္းရဲ႕ေတာက္ပခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္မ်ား...

ဧရာ၀တီ............
ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕ သတို႔သမီးး ငါတို႔ရဲ႕ မိခင္..... ဧရာ၀တီ.....
ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕ သတို႔သမီးး ငါတို႔ရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ ....... ဧရာ၀တီ......

ဆိုတဲ့ ေၾကြးေက်ာ္သံေတြ... တိတ္တဆိတ္ ညံေနေပလိမ့္မယ္။ အဲလိုပဲ ...

ခရီးမတ္တတ္ လမ္းခုလပ္တြင္
ကိုယ္လြတ္ေရွာင္ခြာခဲ့ရပါ၍
အားနာခဲ့ေၾကာင္းေျပာပါေလ...

ဆိုတဲ့ "သူ႔မွာတမ္း"ကဗ်ာတစလည္း လြင့္ပ်ံ႕ေနေပလိမ့္မယ္..။

ဒါေတြဟာ.. ခုခ်ိန္ထိ 'ဘၾကီးေအာင္'ညာတာကို ခံေနရဆဲျဖစ္တဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြကို ေရႊရုပ္ကေလး ျပန္ရဖို႔အေရး... ျပီးေတာ့ 'ဧရာ၀တီ'ကို ဆံုးရံႈး မသြားရဖို႔အေရးေတြအတြက္ အျမဲ ၾကိဳးစားေနေစဖို႔ သတိေပးေနတဲ့ ေတးသံေတြလည္း ျဖစ္တယ္..။

ဆရာၾကီးေရ..

သူ႔ေခါင္းမွာလည္း သေျပညိဳ
ကိုယ့္ေခါင္းမွာလည္း သေျပညိဳ
သေျပညိဳ ေရႊဘိုပန္းရယ္..
လန္းလ်က္ပါကို..

ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလး ပိုင္ပိုင္ဆိုဖို႔...... ....... .........

ကိုငွက္သို႔.......လြမ္းျခင္း

(here)

ျပီးခဲ့တဲ့ ၄ႏွစ္ ...
ေလထန္ကုန္းကို သိသိသာသာ လႈပ္ခတ္သြားေစတဲ့ မုန္တိုင္းငယ္တခု။
အဲဒါဟာ ဂီတတန္ဖိုးသိသူေတြၾကားထဲထိ ရိုက္ခတ္သြားတဲ့ မုန္တိုင္းတခုလည္းျဖစ္တယ္။
ထူးအိမ္သင္ ဆံုးျပီ... တဲ့။
ငွက္ၾကီး ... သြားျပီ... တဲ့။
ကိုသွ်ပ္ေတာ့ တကယ္ သြားျပီ..တဲ့။
ဘဲဥ ဆံုးျပီ.. တဲ့။

ေက်ာ္ျမင့္လြင္ (ထူးအိမ္သင္)
(၁၊၇၊ ၁၉၆၂ - ၁၄၊၈၊၂၀၀၄)

သူဟာ ...
ဆင္းရဲတြင္း ဘယ္ေလာက္နက္လည္း.. က်ေနာ္ဟာ အေမ့ရဲ႕သား... မိုက္မိုက္မဲမဲ ရိုးသားေနဆဲ.. ဆိုတဲ့ စကားကို ေသတဲ့အထိ တည္ခဲ့သူ။
သူဟာ...
ကမၻာေျမ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ.. ပန္းပြင့္ေတြ ဆုေတာင္းေန..
ကမၻာေျမ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ.. ေက်းငွက္ေတြ ေတာင္းဆိုေန ... လို႔ ယံုၾကည္စြာနဲ႔
ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို လိုလားခဲ့သူ...။
သူဟာ...

“ ျမိဳ႕ျပရဲ႕လမ္းမ်ားေပၚ ေလွ်ာက္သြားရင္းနဲ႕ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ ႏွလံုးသား က လြမ္းဆြတ္လို႕ တမ္းတမိခဲ့ အေမ့ရ႕ဲအိမ္ကို ေအးျမတဲ့ အေမ့ရဲ႕ ေမတၲာရိပ္နဲ႔ ေ၀းခဲ့သူမို႕ ....”

လို႔ အေမကို ဆြတ္ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕ လြမ္းတတ္တဲ့ သားး။
သူ႔ရဲ႕

"ရထားဥၾသသံေလးမ်ားၾကားရင္ အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးတားမရဘူး..."

ဆိုတဲ့ ငိုညည္းသံဟာ အေမ့အိမ္နဲ႔ ေ၀းေနရတဲ့ က်မတို႔ အားလံုးကို အခ်ိန္တိုင္းမွာ ၾကက္သီးထ မ်က္ရည္၀ဲ ငိုေၾကြးေစခဲ့တာ။

သူ.... မရွိေတာ့မွ

"ဥာဏ္ပညာရယ္..ခ်စ္ျခင္းတရား.. လွပတဲ့ေန႔ရက္ေတြ ရွိဦးမလား....
ဒီဥာဏ္ပညာရယ္..ခ်စ္ျခင္းတရား.. ဒီဘ၀မွာ ဆိုး၀ါးတဲ့ အဓမၼကို ႏိုင္ဦးမလား...
ယံုၾကည္တမ္းတတဲ့ ႏွလံုးသားမ်ား အားလံုးရဲ႕ ကမၻာသစ္ရယ္..
ယံုၾကည္တမ္းတတဲ့ ႏွလံုးသားမ်ား အားလံုးရဲ႕ အိပ္မက္ရယ္..
အိုးး... သြားမယ္.. အိုး....သြားမယ္.. အိုးး.... ရွာမယ္...."

လို႔ သူေတာင့္တခဲ့တာကို က်မတို႔ ၾကားၾကရေအာင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေလးျဖဴနဲ႔ Iron Cross ေတြ ဆိုျပလို႔ သိရျပန္တယ္။

တကယ္ပဲ..
က်မတို႔ ကမၻာ.. က်မတို႔ တိုင္းျပည္မွာ လိုေနတာ..
ဥာဏ္ပညာနဲ႔အတူ... ခ်စ္ျခင္းတရားပါ ပူးတြဲရွိဖို႔။ ဒါက အရွင္းဆံုး..ျပီးေတာ့ အေသခ်ာဆံုး လိုအပ္ခ်က္။

ခု အနီးဆံုး က်မတို႔ တိုင္းျပည္မွာ ဥာဏ္ပညာရွိရင္ေတာင္မွ ခ်စ္ျခင္းတရားမရွိၾကတဲ့ အစိုးရေၾကာင့္ ျပည္သူလူထု စိတ္ဆင္းရဲေနၾကရ..ဒုကၡေရာက္ေနၾကရ..။

အဲလိုပဲ က်မတို႔နဲ႔ အလွမ္းမေ၀းလွတဲ့ ေနရာေတြမွာေရာ.. ဥာဏ္ပညာေနာက္ကို ခ်စ္ျခင္းတရားက မလိုက္ပါလို႔မို႔ စစ္မက္ေတြျဖစ္ၾက..။
စာေရးဆရာမ "ဂ်ဴး" ေရးသလို အမုန္းေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ စစ္ပြဲေတြ...။

ကိုငွက္ေရ...
ခုထိ ေသခ်ာတာက... က်မတို႔အားလံုး လိုခ်င္တာဟာ..
ကိုငွက္ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ...

"ဥာဏ္ပညာရယ္..ခ်စ္ျခင္းတရား.. ေတာက္ပတဲ့ေန႔ရက္ေတြ ၾကံဳဦးမလား....
ဒီဥာဏ္ပညာရယ္..ခ်စ္ျခင္းတရား.. အိုး ဆိုးလြန္းတဲ့ အဓမၼကို ႏိုင္ဦးမလား...
ယံုၾကည္တမ္းတတဲ့ ႏွလံုးသားမ်ား အားလံုးရဲ႕ ကမၻာသစ္ရယ္..
ယံုၾကည္တမ္းတတဲ့ ႏွလံုးသားမ်ား အားလံုးရဲ႕ အိပ္မက္ရယ္.......
ယံုၾကည္တမ္းတတဲ့ ႏွလံုးသားမ်ား အားလံုးရဲ႕ ကမၻာသစ္ရယ္..
ယံုၾကည္တမ္းတတဲ့ ႏွလံုးသားမ်ား အားလံုးရဲ႕ အိပ္မက္ရယ္.......

ဘာပဲေျပာေျပာ..
ကိုငွက္ကေတာ့ တနည္းတဖံုနဲ႔ ေအးရာေရာက္သြားခဲ့ျပီ..။
က်မတို႔ကေတာ့....
ဥာဏ္ပညာရယ္..ခ်စ္ျခင္းတရား.. လွပတဲ့ေန႔ရက္ေတြ ၾကံဳဦးမလား....လို႔
ရွာဆဲ.. ရွာဆဲ.. ရွာဆဲ.........

ကိုငွက္သို႔
ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္
ေမျငိမ္း

၈ေလးလံုးအမွတ္တရ ရင္ဖြင့္တဲ့စာ

ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး မေရး မေရးနဲ႔ ေနလိုက္တာ၊ ခုေတာ့ တကယ္ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေရးခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာတာနဲ႔ ေရးလိုက္ရပါျပီ။ (သည္းခံဖတ္ၾကပါကုန္......)။ ေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာရတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာျပပါဦးမယ္။

မေန႔က က်မသူငယ္ခ်င္း ခင္မင္းေဇာ္ရဲ႕ ၈ေလးလံုး post ကို ဖတ္ရပါတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မက Radio Free Asia အပတ္စဥ္ပညာေရးက႑ အတြက္ စာေရးေနတာက စစ္အစိုးရက ဆယ္တန္းျမန္မာစာသင္ရိုးထဲကေန ျဖဳတ္ပစ္လိုက္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ "ျပည္သူ႔ညီလာခံ" ေကာက္ႏုတ္ခ်က္အေၾကာင္းပါ။ က်မစိတ္ထဲ ျပည္သူ႔ညီလာခံေကာက္ႏုတ္ခ်က္ကို ျပန္ဖတ္ရင္း ေက်ာင္းသား ေတြ သင္ခြင့္မရေတာ့တဲ့အတြက္ကို ႏွေမ်ာေနမိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ခင္မင္းေဇာ္ရဲ႕ post ကို ဖတ္ရေတာ့ အင္းး.. ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္.. သိတတ္ ျမင္တတ္လိုက္ေလျခင္း..၊ ေျပာတတ္ ဆိုတတ္လိုက္ေလျခင္း..၊ တိုင္းျပည္အတြက္ ေစတနာရွိလိုက္ေလျခင္းလို႔ အၾကည္ညိဳပြားေနမိျပန္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ တခုခု ေျပာခ်င္ ေရးခ်င္ စိတ္ ေပၚလာတာပါပဲ။

ေလာေလာဆယ္ "ျပည္သူ႔ညီလာခံ"အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ စကားေျပက ဖဆပလအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႔ ျပည္သူ႔ညီလာခံမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေျပာခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းကို ေကာက္ႏုတ္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီထဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေျပာခဲ့တာေတြထဲက တခ်ိဳ႔ကို ေျပာျပခ်င္တာပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ကမၻာသူကမၻာသားတို႔ ေရွးရိုးစဥ္လာ ဥာဏ္မ်က္ေစ့က်ယ္စြာျဖင့္ ျပဳလုပ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကေသာ နည္းနာနိႆယအတိုင္းျဖစ္ရကား ေလ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္ ေျဖာင့္ျဖဴးေသာ စုေ၀းျခင္းေပတည္း၊ ေရွးပေ၀သဏီကစ၍ ကမၻာသူကမၻာသားတို႔သည္ ျပႆနာတခုကို ၾကံဳေတြ႔ရလွ်င္ ဤကဲ့သို႔ပင္ စုေ၀းေဆြးေႏြးေျဖရွင္းခဲ့ၾကေပသည္...

တဲ့။ ၾကည့္ပါဦး။ အဲဒီတုန္းကတည္းက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးအေျဖရွာေရးကို စဥ္းစားခဲ့တာ။ ေနာက္ျပီးေတာ့

ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏လူမ်ိဳးအတြက္ သတၱိဗ်တၱိႏွင့္ အံ့ဖြယ္ဘနန္း သက္စြန္႔ၾကိဳးပမ္း အမႈထမ္းခဲ့ၾကသည့္ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ သြားေလသူ မ်ိဳးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္အေပါင္းတို႔ႏွင့္တကြ ထိုပုဂၢိဳလ္တို႔ ေပးအပ္ခဲ့သည့္ အေမြအႏွစ္တည္းဟူေသာ အာဇာနည္စိတ္ စသည္တို႔ကို ယခုအခ်ိန္ အခါ၌ သတိရၾကေပလိမ့္ မည္။ သို႔ သတိရၾကသည့္အားေလ်ာ္စြာ ထိုထိုေသာ အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္ အေပါင္းတို႔အား ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ခဏတာမွ် အရိုအေသျပဳျပီးလွ်င္ ထိုထိုေသာ အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္တို႔၏ အဆင့္အတန္းကို မီေအာင္ အားထုတ္လံုးပမ္းမည္။ ထိုထိုေသာ အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္တို႔၏ လုပ္ငန္းကို ဆံုးခန္းတိုင္ ဆက္လက္၍ ေဆာင္ရြက္မည္ဟု သစၥာျပဳၾကပါစို႔ ...

တဲ့။

အင္းးး က်မတို႔မွာလည္း ေ၀းေ၀းမၾကည့္နဲ႔၊ ၈၈ကိုပဲ ၾကည့္ရင္ေတာင္ က်မတို႔ အရိုအေသျပဳရမယ့္ သစၥာျပဳရမယ့္ အာဇာနည္ေတြ အမ်ားၾကီး။ က်မတို႔ ဘယ္ေလာက္ တာ၀န္ေက်ႏိုင္ျပီလဲ..။ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္စကားေတြက အဲလို ကြက္တိက်တာ)

ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းက အဲဒီမိန္႔ခြန္းမွာပဲ

လြတ္လပ္ေရးရဖို႔အတြက္ဆိုရင္ မ်က္ေစ့တမွိတ္ လွ်ပ္တျပက္ အတြင္းမွာေတာ့ မရႏိုင္၊ အဆင့္ဆင့္အေျခအေနကို ၾကည့္ရႈျပီး လံုးပန္းႏိုင္မွ တိုးတက္ေအာင္ျမင္မႈရွိႏိုင္မယ္...

လို႔လည္း ေျပာခဲ့ပါေသးတယ္။

အင္းး ၾကာတတ္တာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာသလိုေရာ တခ်ိန္လံုး လံုးပန္းေနၾကရဲ႕လား။
ျပီးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေျပာထားေသးတယ္။

သတၱိဗ်တၱိရွိသူမ်ားကိုသာ အားမကိုးမူ၍ လူတိုင္း လူတိုင္းပင္ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ သတၱိဗ်တၱိ ရွိေသာ သူရဲေကာင္းမ်ားျဖစ္ေအာင္ စြန္႔စားရေပလိမ့္မည္၊ သို႔မွသာလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္တို႔အားလံုး လြတ္လပ္ေရး အစစ္ ကို ခံစားခြင့္ရေပလိမ့္မည္...

တဲ့။ အင္းးး အန္တီစု၊ NLD ၊ ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားမွသည္ မ်ိဳးဆက္သစ္ ဗကသ နဲ႔ Generation Wave ေတြအထိ သူရဲေကာင္းေတြ ျပိဳးျပိဳးေျပာက္ေျပာက္ ထြက္ခဲ့။ ဒါေပမဲ့ လူတိုင္းလူတိုင္းဆိုတဲ့ အေျခအေနထိေတာ့ မဟုတ္ေသး။ က်မကိုယ္တိုင္က အေ၀းၾကီးမွာ..။

ေနာက္ေျပာထားတာက

အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရးဆိုသည္မွာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသာ ညီညြတ္ျခင္းကို မဆိုလို။ လူမ်ိဳး ဘာသာ ေယာက်္ားမိန္းမ၊ ဂိုဏ္းဂဏမေရြး၊ တႏိုင္ငံလံုး ျပည္သူျပည္သား လူထုတခုလံုး အေျပာသာမဟုတ္၊ အလုပ္ႏွင့္တကြ အမ်ိဳးသားတို႔၏ အလိုဆႏၵမ်ားကို ျပည့္၀ႏိုင္ရန္ အမ်ိဳးသားတို႔၏ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ညီညြတ္ၾကသည္ကို ဆိုလိုသည္...

တဲ့။ အင္းးး ခုခ်ိန္ထိေတာ့ ဗမာေတြက သံုးေယာက္ရွိရင္ ႏွစ္ဖြဲ႔ကြဲျပီလို႔ အေျပာခံေနရတုန္း..။

ေနာက္တခု အဲဒီ မိန္႔ခြန္းရဲ႕အခ်ဳပ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက

ရဲေဘာ္တို႔... ေျခလွမ္းမွန္မွန္ႏွင့္ သြားႏိုင္ရန္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကေလာ့၊ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ လြတ္လပ္ေရးကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔ မၾကာျမင့္မီ ရရွိမည္ဟု တထစ္ခ် ယံုၾကည္ၾကေလာ့။ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ....

လို႔ ေျပာျပီးမိန္႔ခြန္းကို နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္။ မိန္႔ခြန္းရဲ႔ အဆံုးသတ္မွာ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ လို႔ ဆိုထားတာဟာ ဗုဒၶရဲ႔ တရားအဆံုးအမတို႔ကို လိုက္နာသလို လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ၾကိဳးပမ္းမႈကိုလည္း "မေမ့မေလ်ာ့ျခင္းနဲ႔ ေကာင္းစြာျပည့္စံုၾက ေစကုန္ေလာ့"လို႔ အခိုင္အမာ သတိေပးတိုက္တြန္းလိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

က်မတို႔မွာ အဲသလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာတဲ့ အခိုင္အမာ ယံုၾကည္ျခင္းမ်ိဳးေတြ ရွိျပီလား။ က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္သံုးသပ္ေနမိပါတယ္။ က်မက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႏိုင္ငံေရးအျမင္မရွိသူ..။ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္မႈ နဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္စြမ္းေတြ မရွိသူလို႔ သတ္မွတ္တဲ့အတြက္ ကိုယ္ႏိုင္တဲ့ ပညာေရးပိုင္းနဲ႔ လူငယ္ေတြကို ကူညီ ပံ့ပိုး ေပးဖို႔ေလာက္သာ ကိုယ့္တာ၀န္လို႔ ထင္သူပါ။ က်မက ေခါင္းေဆာင္မလုပ္တတ္သူမို႔ တႏိုင္တပိုင္ တာ၀န္ယူတယ္လို႔သာ စိတ္ထဲမွာ မွတ္ထား ခဲ့ပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ပစၥလကၡတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုကို စိတ္ကုန္ျပီး ကိုယ့္တာ၀န္တခုကို စြန္႔ပစ္ခဲ့တာ။ ဒါဟာ.. က်မ ဇြဲမရွိခဲ့တာမ်ားလား..။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ ေျပာခဲ့သား။ လြတ္လပ္ေရးရဖို႔အတြက္ဆိုရင္ မ်က္ေစ့တမွိတ္ လွ်ပ္တျပက္အတြင္း မွာေတာ့ မရႏိုင္၊ အဆင့္ဆင့္အေျခအေနကို ၾကည့္ရႈျပီး လံုးပန္းႏိုင္မွ တိုးတက္ ေအာင္ျမင္မႈ ရွိႏိုင္မယ္ ဆိုတာ..။

ခုေတာ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္ အားမရ။ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြေရွ႔မွာ.. ရွက္လည္း ရွက္မိေနသလိုလို။

ဒါနဲ႔ပဲ က်မသူငယ္ခ်င္း ခင္မင္းေဇာ္သံုးသပ္ထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို ကိုယ့္အေတြ႔အၾကံဳေတြနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္သြားမိပါတယ္။ ခင္မင္းေဇာ္က ေျပာထားပါတယ္...

ဘက္တဘက္တည္း ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ ေတာင္မွ…
ငါ နဲ႕သူနဲ႕ သူတို႕နဲ႕ ငါတို႕နဲ႕ စစ္အုပ္စုကို ျပဳတ္က်ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြ ထပ္တူညီေနၾကၿပီ။
ဒီအခါမွာ ငါတို႕ ေရြးခ်ယ္တဲ့လမ္းနဲ႕ သူတုိ႕ေရြးခ်ယ္တဲ့လမ္း မတူတဲ့အတြက္ ငါတို႕မွန္ေနတယ္ သူတို႕မွားေနတယ္။ ငါတို႕ ကိုေထာက္ခံသူမ်ားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါတုိ႕နဲ႕လာေပါင္း ငါတို႕ လမ္းစဥ္လိုက္ နင္တုိ႕ကို ငါတို႕ တာ၀န္ယူတယ္ ဒီလို ညီညြတ္ေစခဲ့သလား….။

(က်မ ဒီဘက္ကို ထြက္လာေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ့္ကို အႏွစ္၂၀ေလာက္ တာ၀န္ေက်လာတဲ့ ဆရာမၾကီးေပါ့.. လူေတြက ၾကိဳဆိုၾကမွာပဲေပါ့..(ေျမာက္ေနတာ ေျမာက္ေနတာ)။ ဒီဘက္က ပညာေရးအတြက္ လိုသမွ် ကူမယ္ေပါ့... (ဟဲဟဲ..)။ ခုထိေတာ့ ကိုယ္ေပးတဲ့အၾကံ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ထုပ္သိမ္း..၊ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ RFA ကေန ေျပာေနရေပလို႔။ က်မရင္းႏွီးခဲ့သမွ် အေတြ႔အၾကံဳေတြက ဒီဘက္မွာ သံုးမရဆိုပဲ.. )

ငါတို႕နဲ႕မတူတဲ့ သူတုိ႕ဆီ ေထာက္ခံကူညီေနသူေတြကို ငါတို႕ဆီလာေအာင္ စည္းရံုးရမယ္။ ငါတုိ႕ မွန္တယ္ ဆုိတာ သက္ေသျပဖုိ႕ ငါတုိ႕ ႀကိဳးစားရမယ္။ ငါတုိ႕ ခုလိုျဖစ္ေနေအာင္ ေနွာင့္ယွက္ေနတဲ့ သူတို႕ကို အရင္ရွင္းၿပီး ငါတုိ႕လမ္းဆက္မွ ခရီးေပါက္မယ္ ဒီလိုစည္းရံုးေရး ဆင္းေနမိသလား…။

ဒီေနရာမွာေတာ့ ျပႆနာ တခုရွိပါတယ္။ ရန္ ငါ စည္းျပတ္ရမွာလား မျပတ္ရဘူးလား.. ဆိုတဲ့ ျပႆနာပါ။ ရန္သူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့သူ လံုး၀ေရွာင္.. ဆိုတာမ်ိဳးကိုပဲ က်မတို႔ လုပ္ျဖစ္ေနေသးတယ္ ထင္ပါရဲ႕။

ငါတို႕ေတြးတာေတြ အကုန္မွန္ေနတယ္… သူတို႕လုပ္ေနတာေတြ ဟိုဟာလဲ မွား ဒီဟာလဲမွား.. ငါတုိ႕ေျပာသလို လုပ္သင့္တယ္…။ ဒီလိုလုပ္မွကို မွန္မယ္….. ငါတုိ႕ကမွ.... ငါတုိ႕ကမွ…… ငါတုိ႕ကမွ…… ဒီလိုနည္းနဲ႕ ညီညြတ္ေအာင္ စညး္ရံုးမိေန သလား..။

အင္း..ဒီေနရာမွာလည္း အမွန္ဆိုတာဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႕လက္ခံႏိုင္မႈနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေန ေရခ်ိန္အေပၚ မူတည္ဆံုးျဖတ္ရမွာမို႔လို႔ နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ တိုက္ပြဲ၀င္သင့္တယ္ဆိုတာကိုေတာင္ တညီတညြတ္တည္း လက္ခံႏိုင္ျပီလားဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ၾကရပါဦးမယ္။ (ဥပမာ- ဗိုလ္ခ်ဳပ္က လက္နက္ကိုင္တိုက္ဖို႔ ေရြးခ်ယ္ၾကိဳးစားခ်ိန္မွာ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းက ႏွလံုးရည္နဲ႔ တိုက္ေနတာမ်ိဳး.. မဟတၱမဂႏၵီက ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနခ်ိန္မွာ ဆူဘတ္ခ်ႏၵရာဘို႔စ္ရဲ႕ တပ္ေတြက အသင့္ျပင္ဆင္ထားျပီး ရွိေနတာမ်ိဳး.. က်မတို႔ ဟန္ခ်က္ညီ ညီညြတ္ၾကျပီလား..။)

ငါတုိ႕က တကယ္လုပ္ေနတာေလ။ သူတုိ႕တကယ္လာလုပ္ၾကည့္ပါလား… ခဏနဲ႕ ေအာ္သြား မယ္… လက္ေတြ႕မရွိပဲ အာက်ယ္ေနၾကတယ္….။ ဒီလိုနည္းနဲ႕ ညီညြတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားမိေနသလား…။

အဲဒါေတာ့ က်မ အၾကံဳရဆံုးေပါ့။ က်မဒီဘက္ကို ေရာက္ေတာ့ Democratic Voice of Burma က အစီအစဥ္ေလးတခုေပးလို႔ "ေခတ္ေရးေခတ္ရာ"ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အထဲမွာတုန္းက မေျပာရတဲ့.. အထဲမွာကတည္းက ေျပာဖို႔ အားခဲထားခဲ့တဲ့.. စစ္အစိုးရနဲ႔ သူ႔လက္ကိုင္တုတ္အႏြယ္ေတာ္ေတြရဲ႕ ျပည္သူအေပၚႏွိပ္စက္ အႏိုင္က်င့္မႈေတြ..၊ လူထုရဲ႕အေျခအေနေတြကို ခံစားခ်က္ေတြအျပည့္နဲ႔ ေျပာေတာ့တာေပါ့။ စာေရးဆရာကလည္း ျဖစ္.. ေက်ာင္းဆရာမကလည္းျဖစ္.. ႏိုင္ငံေရးလည္း နားမလည္ ဆိုေတာ့ တခါတေလ ဆရာသံေတြ.. ကရုဏာေဒါသသံေတြ ပါသြားတာလည္း ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ ငါ တာ၀န္ေက်ႏိုင္ျပီလို႔ ေက်နပ္ေနခဲ့တာ..။ (ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းက်ေတာ့.."ဒီမိန္းမက တယ္စြာေနပါလား.. သူ႔မွာ ဘာႏိုင္ငံေရးအစဥ္အလာရွိလို႔ ဒါေတြေျပာေနတာလဲ.. ဒီဘက္ေရာက္မွ အသံလာက်ယ္ေနတယ္.. ငါတို႔က လုပ္လာတာ ၁၈ႏွစ္ရွိျပီ.." ဆိုတာေတြပဲ ျပန္ၾကားရေတာ့ ကိုယ့္ဘက္မွာ လူတေယာက္ ေသေသခ်ာခ်ာ တိုးလာတာပဲလို႔ ဘာလို႔ မေတြးၾကပါလိမ့္လို႔ စဥ္းစားရင္း မ်က္ရည္ေတာင္ က်မိခဲ့ဖူးေသး ..)

ေ၀ဖန္တာ လက္မခံဘူးလား... လြတ္လပ္စြာ ေ၀ဖန္ႏုိင္ခြင့္ရွိတယ္…… ဆိုၿပီး အျပစ္ေတြခ်ည္း ရွာႀကံေျပာလို႕ ညီညြတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားမိေနသလား…။

အဲဒါကေတာ့ ကြက္တိေပါ့။ တေယာက္ကို တေယာက္ နားလည္ေပးဖို႔ လိုအပ္လွတဲ့ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္ထဲမွာ အခ်င္းခ်င္း ပါ၀ါျပိဳင္ၾက.. လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြျပိဳင္ၾက.. မခန္႔ေလးစားေတြ ျဖစ္ၾက.. သေရာ္ၾက.. ကိုယ္လုပ္တာမွပဲ အေကာင္းလို႔ ထင္ၾက..။ နည္းနည္းေလးမွ မႏွိမ့္ခ်ႏိုင္ၾက..။ မညွိႏႈိင္းႏိုင္ၾက။

ေျပာရရင္ က်မမွာကလည္း သိပ္ဆိုးတဲ့ အက်င့္ တခုရွိပါတယ္.. အဲဒါက ႏိုင္ငံအတြက္ လုပ္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ လူေတြက လိမ္ညာတာ.. လူထုနဲ႔ပတ္သက္ျပီး တခုခု အလြဲသံုးစားလုပ္တာမ်ိဳးကို ဘယ္လိုမွ သီးမခံႏိုင္တာပါ..။ ဘယ္လိုမွ လက္ပိုက္ၾကည့္ မေနႏို္င္တာပါ..။ အဲဒီေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြ ေရွ႔မွာလည္းေျပာ.. ကြယ္ရာလည္း ေျပာတဲ့ အက်င့္ ရွိပါတယ္။ (တကယ္ေတာ့ သူတို႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေဆြးေႏြးတာမ်ိဳးသာ လုပ္သင့္တာပါ..)။ အဲဒီအတြက္ ရလာတဲ့အေျဖကေတာ့ က်မကို ပစ္သတ္မယ္တို႔... ကားနဲ႔တိုက္သတ္ခံရမယ္တို႔... ကၽြန္းပင္ၾကီးေအာက္ ဆယ္ခါျပန္ ေရာက္သြားမယ္တို႔.. က်မက ရန္သူ႔လူလို႔ သတင္းလႊင့္ အျခိမ္းေျခာက္ ခံရတာပါပဲ။ က်မခမ်ာ ေက်ာင္းဆရာမ လုပ္လာျပီး ခုက်ကာမွ ေစတနာအေစာ္ကား ခံရေလျခင္း ဆိုျပီး စိတ္က်ခဲ့ရတဲ့ အထိပါပဲ။ (အင္းး လြတ္လပ္စြာ ေ၀ဖန္ခြင့္ဆိုတာ... ဒီမိုကေရစီရဲ႕ သဘာ၀တခု မဟုတ္ဘူးလား... :P)။ အဲလို စုန္းျပဴးေတြေၾကာင့္ပဲ ခက္တာ။ ျပီးေတာ့ အဲဒါက က်မ တေယာက္တည္း ၾကံဳေနရတာ လည္း မဟုတ္ျပန္.. ခက္တာပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ ညီညြတ္ေရးဆိုတာ.. ကိုယ့္အနားေလးမွာေတာင္ ေ၀းေနေသး..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ ညီညြတ္ေရးက အေရးၾကီးဆံုးတဲ့..။

ဒီေနရာမွာ ညီညြတ္ေရးအတြက္ကေတာ့ ခင္မင္းေဇာ္ေျပာသလို ကိုယ္စီ တလြဲမာနေတြ ေလွ်ာ့ၾကဖို႔ဆိုတာကို က်မ လံုးလံုး သေဘာတူပါတယ္။ ဒါဟာ ခုထိ မညီညြတ္ႏိုင္ မေပါင္းစည္းႏိုင္ၾကေသးတာရဲ႕ အေျခခံအေၾကာင္း လည္းျဖစ္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ "မိမိကိုယ္ထက္ တုိင္းျပည္ကို ခ်စ္သူေတြ ေပါမ်ားႏုိင္ပါေစ…." ဆိုတဲ့ ခင္မင္းေဇာ္ရဲ႕ စကားကိုပဲ ကိုယ္တိုင္ ဆင္ျခင္ေနမိပါတယ္။ အင္းးး က်မကိုယ္တိုင္ ..........

၃ ၾသဂုတ္။

(မွတ္ခ်က္ - ေကသြယ္သတိေပးလို႔ နာမည္ေျပာင္းရျပန္ပါတယ္)