ရတုမ်ားစြာတိုင္တဲ့အခါ....

ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက က်မ ဘာလုပ္ခ်င္ခဲ့သလဲလို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မက သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ ၾကံဳရာ စိတ္ကူးတည့္ရာကို လုပ္ခြင့္ရခ်င္ခဲ့တာပဲဆိုတာကို သတိထားမိတယ္…။

ငယ္ငယ္က ၈တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္မွာ.. ကဗ်ာအတိုအစေတြ ဗလာစာအုပ္သပ္သပ္ထားျပီး ေရးတတ္ေနျပီ။ ေနာက္ေတာ့ ၁၀တန္းေလာက္မွာ ၀တၳဳေတြအဖတ္မ်ားျပီး ရည္းစားဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရမွာ စိတ္ကစားတတ္လာေတာ့ ရည္ရြယ္တဲ့သူ ရွိရွိ မရွိရွိ.. ရည္းစားစာေကာင္းေကာင္းေတြ ေရးေနတတ္ျပီ။ သူငယ္ခ်င္းေယာက်္ားေလးေတြအတြက္ ရည္းစားစာေတြ ကူ ကူ ေရးေပးရတာလည္း မွတ္မိတယ္..။ ေနာက္ေတာ့ အသက္ ၁၇ႏွစ္ေလာက္.. တကၠသိုလ္တက္စမွာ… အသည္းလည္း ကြဲတတ္ျပီ။
ေသခ်ာတာကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာအေပၚ ေသေသခ်ာခ်ာ ေပ်ာ္၀င္ခံစားတတ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ..။ အဲဒါေၾကာင့္ ၾကိဳက္တဲ့ ၀တၳဳေတြကေတာင္ အခ်စ္အေပၚ အေျခခံမွ ၾကိဳက္တာ..။
အသက္ ၂၃ႏွစ္အရြယ္… အခ်စ္ဆိုတာကို အျပင္းထန္ဆံုး ခံစားေလ့တဲ့ အရြယ္မွာ အခ်စ္ဘ၀ဆိုတာ အိမ္ေထာင္ေရးပဲလို႔ မွတ္ထင္ခုန္ခ်ခဲ့။ ဒါဟာ အခ်စ္တဲ့လားလို႔ မူးမူးေထြေထြ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆို..။ အသည္းကြဲေပမဲ့.. ဒဏ္ရာရေပမဲ့.. ေနာင္တ မရတတ္ခဲ့…။

ေနာက္ေတာ့….
ငယ္ငယ္က ခ်ာတိတ္အရြယ္ ေက်ာင္းေနတုန္း..
လူတကာလိုမဟုတ္ဘူး အရမ္းကိုဆိုး..
လူလိမ္မာေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ခဲ့.. ခုေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္လဲ…ဆိုတဲ့ ၀င္းမင္းေထြးနဲ႔ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ရဲ႕ ဂ်စ္ပစီမိုးတိမ္က ကိုယ္နဲ႔ လာအံကိုက္ခဲ့..။
ဂငယ္ေကြ႔ေတြအျပည့္နဲ႔ လမ္းေပၚမွာ.. ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးျပီေလ…
ငါေနထိုင္လာခဲ့တဲ့ ႏွစ္က ၃၀.. မယံုႏိုင္ဘူး ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရသလို ဘ၀က ဆန္းၾကယ္တယ္….။
တကယ္ပဲ ကိုယ့္ဘ၀ဇာတ္အနာက ဒရာမာ ရုပ္ရွင္တကားလို…။
အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက အဲဒီနာက်င္စရာ ဘ၀ကို စိတ္မနာဘဲ.. အဲဒီျဖတ္သန္းမႈကိုပဲ အႏုပညာတခုလို သေဘာက်..။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရူးသြပ္ႏိုင္ခဲ့ေပတာ…။

ဒီလိုနဲ႔.. ခုေတာ့ လူ႔သက္တမ္းရဲ႕ ၃ပံု ၂ပံု က်ိဳးျပီ…။
၄၅ ႏွစ္ေျမာက္ဆိုတာ…. နီလာရတု..တဲ့။
အင္း.. တန္ဖိုးအားျဖင့္ ရွိတန္သေလာက္ရွိတဲ့ ေက်ာက္မ်က္အျပာ..
သူ႔အျပာက ေမွာ္ဆန္တယ္.. ေအးတယ္.. ရင့္မာတယ္… ျပီးေတာ့ ခိုင္က်ည္တယ္…။
ဒါျဖင့္.. ကိုယ္ကေရာ.. ၄၅ မွာ ခိုင္မာ တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းျပီလား…။
ေရာင့္ရဲ ေက်နပ္ႏိုင္မႈေတြ အရင္ကထက္ ပိုမ်ားလာတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္…
ဘ၀ထဲ ပို ပို ေနေပ်ာ္လာတယ္…
လက္ရွိျဖစ္တည္မႈကို ခ်စ္တတ္လာတယ္…
အသက္ရွင္ေနထိုင္မႈအတြက္ ေမတၱာတရားသာ အေရးပါဆံုးလိုအပ္ခ်က္ရယ္လို႔ အျမင္ျပတ္သားလာတယ္…
ေလာကကို ေက်းဇူးတင္တတ္လာတယ္..
သဘာ၀တရားကို ပို ျမတ္ႏိုးတတ္လာတယ္..
သတၱ၀ါေတြအေပၚ ပို ၾကင္နာတတ္လာတယ္..
တန္ျပီ။

++++++

ခ်စ္ရတာေတြထဲမွာ ျမိဳ႕မျငိမ္း ပါသလို.. The Beatles လည္း ပါတာေပါ့.. John Lennon လည္း ထိပ္ဆံုးနားမွာ ပါတာေပါ့..။ Imagine ကို သိပ္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တာေပါ့…။ ေျပာႏိုင္ပါတယ္.. က်မကိုလည္း အိပ္မက္သမား..လို႔။ ဒါေပမဲ့ က်မလည္း ယံုတာပဲ.. ဒါဟာ လူတိုင္း ႏွစ္ျခိဳက္ႏိုင္မယ့္ လမ္းတလမ္းဆိုတာ…။

Imagine there's no Heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

+++++++

ဒီလိုနဲ႔ု နီလာရတု ကို ေက်ာ္ျဖတ္လာရျပီဆိုတဲ့အခါမွာေတာ့ မၾကာခဏ နားေထာင္ရတဲ့ သီခ်င္းက When I’m 64 ျဖစ္သြားျပီ…။ Paul McCartney က ၆၄… ဆိုတဲ့ အသက္ အပိုင္းအျခားကိုမွ ဘာလို႔ ေရြးခဲ့လဲ.. က်မ မသိပါ…။ ဒါေပမဲ့…

When I get older losing my hair,
Many years from now,
Will you still be sending me a valentine
Birthday greetings bottle of wine?

If I'd been out till quarter to three
Would you lock the door,
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four?

oo oo oo oo oo oo oo oooo
You'll be older too, (ah ah ah ah ah)
And if you say the word,
I could stay with you.

I could be handy mending a fuse
when your lights have gone.
You can knit a sweater by the fireside
Sunday mornings go for a ride.

Doing the garden, digging the weeds,
Who could ask for more?
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four?

Every summer we can rent a cottage
In the Isle of Wight, if it's not too dear
We shall scrimp and save
Grandchildren on your knee
Vera, Chuck, and Dave

Send me a postcard, drop me a line,
Stating point of view.
Indicate precisely what you mean to say
yours sincerely, Wasting Away.

Give me your answer, fill in a form
Mine for evermore
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four?

တကယ္ပဲ အသက္ ၆၄မွာ က်မ ဆံပင္ျဖဴေတြ ကၽြတ္ေနေရာ့မယ္…
ေျခလက္ေတြလည္း အားေလ်ာ့လို႔…
မ်က္လံုးေတြက ေ၀သီလို႔..
ခုလို ညေနခင္း ခင္ပြန္းသည္နဲ႔ ၀ိုင္ အတူတူေသာက္ရင္ေတာင္မွပဲ ခပ္ပါးပါးတခြက္ဆို က်မ မူးျပီး ေစာေစာ အိပ္ခ်င္လာေတာ့မယ္။ ခုလို စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ ေျပာႏိုင္ပါဦးမလား..။
အဲဒီအခါ ခ်စ္တဲ့သူက ဟိုးတုန္းကထက္ မေလ်ာ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ ခ်စ္ဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ ေမတၱာတရားကိုသာ အားကိုးရေပေတာ့မယ္..။

++++++

အသက္ ၆၄ႏွစ္မွာေတာ့ ျခံ၀န္းက်ယ္ၾကီးထဲ တႏိုင္တပိုင္ စားပင္ သီးပင္ကေလးေတြ စိုက္လို႔ ေနခ်င္တယ္..။ မနက္ခင္းေတြမွာ ျခံထဲ သစ္ပင္ေအာက္မွာ .. ေနေရာင္ခံရင္း အဖိုးၾကီး အဖြားၾကီး ႏွစ္ေယာက္ လဘက္ရည္ေသာက္မယ္.. ငွက္ကေလးေတြ ၾကည့္မယ္… ပန္းပင္ေတြ ၾကည့္မယ္..။ ျပီးရင္ အဖိုးၾကီးက သူ႔တိုလီမိုလီအလုပ္ေတြနဲ႔ ရႈပ္…။ အဖြားၾကီးက်မကေတာ့ စာဖတ္.. စာေရး.. ။ က်မကေတာ့ သီခ်င္းေတြလည္း နားေထာင္ခ်င္ေနဦးမွာ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ Linda Ronstadt သီခ်င္းေတြလည္း ရွိေနေစခ်င္ေသးတယ္…။ Love is a Rose တို႔ Blue bayou တို႔ေပါ့..။ သားသမီးေတြ ေျမးေတြ မရွိတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ အဖြားၾကီးက Mamma Mia အေခြကို ဖြင့္ျပီး Meryl Streep နဲ႔ အျပိဳင္ ABBA သီခ်င္းေတြ လိုက္ဆိုဦးမွာ…။ ဗုဒၶတရားကို အခ်ိန္တကူးတကယူ မပြားမ်ား တတ္ေပမဲ့ သတၱ၀ါေတြကို ေမတၱာထားျပီး သတိကို အျမဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္.. ဒါဟာ ဘာ၀နာပဲ မဟုတ္လားေနာ္…။


ခင္ပြန္းကလည္း စိုက္ခင္းလယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးထဲမွာ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြပါ တစုတေ၀းတည္း မိသားတစု အိမ္တလံုးစီနဲ႔ မိသားစုရြာ တည္ေနခ်င္တာတဲ့…။ ဟုတ္တယ္.. ဒါမွ မနက္လင္းတဲ့အခါ အလုပ္သြား ေက်ာင္းသြားမယ့္ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြအတြက္ မနက္စာ ေကာင္းေကာင္း က်မ ျပင္ဆင္ေကၽြးႏိုင္မွာ…။ သူတို႔ အသီးသီး ထြက္သြားၾကတဲ့အခါ အဖြားၾကီးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ တေနကုန္မွာ.. စာေတြ ဖတ္.. စာေတြ ေရး.. ပန္းခ်ီေတြေတာင္ ဆြဲႏိုင္ေသးးး

ေႏြအားလပ္ရက္ေတြဆိုရင္ေတာ့ အခုအခ်ိန္ေတြလိုပဲ မိသားစုၾကီး တစုတေ၀း အပန္းေျဖခရီး ထြက္မွာေပါ့…။ ေတာင္ေပၚရြာေလးေတြမွာ အိမ္တလံုး လံုးခ်င္းငွား.. ဒါမွမဟုတ္.. ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ.. ။ ဒါမွမဟုတ္.. ေက်းလက္ေတြဘက္…။ အခ်င္းခ်င္းမတည့္တဲ့ သားသမီးေတြ ပါရင္လည္း အဖိုးၾကီးအဖြားၾကီးႏွစ္ေယာက္ ကူရွင္းေပါ့..။ ျပီးေတာ့မွ ကြယ္ရာမွာ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြရဲ႕ အတင္းကို ေျပာရင္း စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ျပံဳးရယ္ၾကမယ္..။ ခ်စ္တတ္မယ္ဆိုရင္ အရာရာဟာ ျပံဳးစရာ လို႔ ယံုပါတယ္..။ အဲဒီအခါ ၆၄ႏွစ္ဆိုတာ.. ခု ၄၆ႏွစ္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္မွ မကြာ…။ စိတ္ထားတတ္ဖို႔သာ လိုပါမယ္…။

++++

၆၄ႏွစ္မွာ.. လူ႔ေလာကထဲ က်မ ေနခြင့္ရေနေသးတယ္ဆိုရင္ က်မ ေရာဂါေ၀ဒနာ တခုခု ခံစားေနရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္.. ဒါမွမဟုတ္ က်န္းမာပကတိနဲ႔ ခုလိုပဲ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား သြားသြားလာလာ.. အလွေတြျပင္လို႔ ေခတ္မီမီ အဖြားၾကီးအျဖစ္နဲ႔လည္း ရွိေနႏိုင္ေသးတယ္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္... ဘ၀ကို စံုမက္တတ္တဲ့ က်မကေတာ့ ေနေပ်ာ္မွာ...။

အဂၤလိပ္ေတြကေတာ့ ၇၀ သက္တမ္းဟာ ေရႊျဖဴရတု..တဲ့။
ျမန္မာအယူအဆမွာေတာ့ ပထမစိန္ရတု .. တဲ့။
၆၀..၆၄ႏွစ္ဆိုတာေတြအတြက္ တန္ဖိုးသတ္မွတ္ထားတာ မရွိေပမဲ့ .. တန္ဖိုးရွိတဲ့ ရတု တခုခုေတာ့ ျဖစ္ရမွာေပါ့…။
ရတနာရတု တခုခုေပါ့ေလ...။

အဲဒီအခါ.. က်မကေတာ့ ၾကည္ေအးေျပာတဲ့..
“က်မခ်စ္ျမဲ သံသာ၀ဲမွ ခြဲထြက္ခ်င္ဘူး တပ္မက္ဦးမည္..” ဆိုတာကို သက္၀င္သူပီပီ
က်မခ်စ္တဲ့ သံသရာေႏွာင္ၾကိဳးေတြထဲ အရစ္ပတ္ခံရင္း..
ေရာက္လာဦးမယ့္ ေရႊရတုေတြ.. စိန္ရတုေတြနဲ႔ အမည္ေပးမထားတဲ့ ရတုမ်ားစြာကို
ခုလိုပဲ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ရင္း စိတ္ကူးယဥ္ သာယာရင္း စိတ္လိုလက္ရ ၾကိဳဦးမွာ..။

+++++

အရြယ္ဆိုတာကိုက ေရွးေဟာင္းဂႏၶ၀င္ပစၥည္းမ်ားလို... တန္ဖိုးထား မက္ေမာတတ္တဲ့သူေပၚ မူတည္ျပီးေတာ့၊ သက္တမ္းရင့္ေလ… တန္ဖိုးတက္ေလ… မက္ေမာစရာေကာင္းေလလို႔.. က်မကေတာ့ ယံုတာပဲ။

၂၀၁၁ ဧျပီ ၂၆။
(လမင္းတရာက ထုတ္ေ၀မယ့္ '၆၀' စာအုပ္အတြက္ အမွတ္တရေရးတဲ့ စာပါ...)

တေန႔တာ အၾကိဳက္မ်ားး

သူယုတ္မာ မျဖစ္ေအာင္ ေရးရတဲ့ Post (ပန္ဒိုရာကို တည့္တည့္ေျပာသည္)

++++++

ႏိႈးစက္တီးလံုးျမည္သံကို စိတ္တိုျပီး မနက္ ၃နာရီ အိပ္ယာက ထရတိုင္း.. အိပ္ခ်င္လိုက္တာလို႔ ညည္းရင္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲ မ်က္ေစ့ေသခ်ာမပြင့္ဘဲ ၀င္သြားရတာကို မုန္းသမွ်…
ရံုးေရာက္လို႔ ေကာ္ဖီပူပူတခြက္ေသာက္ရင္း.. ေနာက္ ၃နာရီအၾကာမွာ အသံလႊင့္ဖို႔ အသင့္ျပင္ရင္း… အလုပ္ေတြ ရႈပ္လြန္းတဲ့ၾကားက … Face Book ၀င္၀င္ check ျပီး တခိခိ က်ိတ္ရယ္ရတာကိုေတာ့ သိပ္ၾကိဳက္…
အလုပ္ရႈပ္ျပီလားေဟ့ဆို.. “ခ်ာမ.. ေမာနင္း” လို႔ လွမ္း chat တဲ့ အရီးပန္ နဲ႔ ခ်က္တီး လုလုပ္ရတာကိုလည္း ၾကိဳက္..
၀ါရွင္တန္ဒီစီရဲ႕ မနက္ ၇နာရီ.. ျမန္မာျပည္ရဲ႕ မနက္ ၅နာရီခြဲမွာ စ အသံလႊင့္ဖို႔ စတူဒီယိုကို အေျပးအလႊားဆင္း.. Mic ေရွ႔မွာ ထိုင္.. မဂၤလာပါေသာတရွင္မ်ားရွင္.. က်မ ေမျငိမ္းပါ.. လို႔ ေျပာျပီး အစီစဥ္မႉး လုပ္ရတာကိုလည္း ၾကိဳက္ၾကိဳက္..
မနက္ခင္းတခ်ိန္ အသံလႊင့္ျပီး အလုပ္ေဖာ္ေတြနဲ႔ မနက္စာ စုစားရတာကိုလည္း ၾကိဳက္..။
ရံုးျပန္ခ်ိန္.. သိပ္ခမ္းနားျပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းဆန္တဲ့ ၀ါရွင္တန္ဒီစီရဲ႕ ျမင္ကြင္းကို အလုပ္ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ေမာင္းတဲ့ ကားေပၚကေန မရိုးႏိုင္စတမ္း ေငးျပီး လိုက္ရတာကိုလည္း ၾကိဳက္တာပဲ..
အိမ္ေရာက္ရင္ေတာ့ တေရးအိပ္ခ်ိန္… သီခ်င္းတိုးတိုးေလးဖြင့္.. ေဇာ္၀င္းထြဋ္ျဖစ္ျဖစ္.. ေဂ်ေမာင္ေမာင္ျဖစ္ျဖစ္.. ။ ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္…။ အိုးး ဇိမ္ပဲ…။
၃နာရီခြဲရင္ေတာ့ တေရးအိပ္ရာကေန မျဖစ္မေနထျပီး အလုပ္အျပန္မွာ ကေလးအငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္း၀င္ၾကိဳျပီး ျပန္လာၾကမယ့္ အေဖၾကီးနဲ႔ သမီး သားနဲ႔ကို ၾကိဳရတာေပါ့..။ အဲဒီအခ်ိန္ဆုိ.. အိမ္ထဲေတာင္ မေရာက္ေသးခင္ကတည္းက စကားလုေျပာလာတဲ့ သားနဲ႔ သမီးနဲ႔ အေဖ့နဲ႔ကို ဆီးၾကိဳရတာ.. အင္း ၾကိဳက္ပါတယ္..။ ေမာၾကိဳက္ေလးေပါ့ :P
အဲဒီ ခဏတျဖဳတ္ကေတာ့ မိသားတစု ေပါ့ေပါ့ပါးပါး.. တေန႔တာ ၾကံဳခဲ့သမွ်.. ေျပာၾက… တအိမ္လံုး ဆူညံ…။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အေဖၾကီးက လဘက္ထသုပ္ျပီး.. ထမင္းၾကမ္းနဲ႔ အဆာေျပ ၀ိုင္းစားၾကတာ.. ။ အဲဒါကိုေတာ့ သေဘာအက်ဆံုး…။
ျပီးရင္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမခမ်ာ မီးဖိုေခ်ာင္ ၀င္ရျပီေပါ့..
သားနဲ႔ သမီးက တေယာက္က TV ၾကည့္ တေယာက္က ကြန္ပ်ဴတာကိုင္…။
ခ်က္ရင္းျပဳတ္ရင္း.. ေျပာရင္းဆိုရင္း.. ရွင္းရင္းလင္းရင္း.. ေဟာ.. ၅နာရီထိုးျပီ။
ေမေမ Gym သြားမယ္.. လို႔ အ၀တ္အစားလဲတာနဲ႔ သမီးနဲ႔သားက ေငါက္ကနဲ ထလိုက္တာပဲ..။
ေဖေဖၾကီး အိမ္ရွင္း.. ေရခ်ိဳးထား..။ ျပန္လာရင္ ညေနစာစားၾကမယ္ေပါ့…။
ေမေမက Gym မွာ.. သူတို႔က ကစားကြင္းမွာ.. (ေမေမက မွန္မွန္မသြားျဖစ္တာေတာ့ ရွိသေပါ့ :D)
Gym မွာ ၁နာရီ ၾကာ… သေဘာက်စရာေတာ့ တကယ္ေကာင္းတာပါ..
ျပန္လာ.. ေရခ်ိဳး ညစာစားးးး TV ၾကည့္ရင္း သားနဲ႔ သမီးကို အိမ္စာကူလုပ္..။
ဒီလိုနဲ႔.. ည ၉နာရီေက်ာ္ျပီေလ…။ ည ၁၀နာရီေတာ့ အိပ္ယာကို မျဖစ္မေန၀င္ၾကရ….
မအိပ္ခင္ေတာ့ Face Book ေလး ၾကည့္ပါရေစဦး..
Blog ေလးေတြ ဖတ္ပါရေစဦး…. မဂၢဇင္း၀တၳဳတို တပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ဖတ္ပါရေစဦး…
အေဖၾကီးက ေအာ္ေနျပီ.. အေမၾကီၤးေနာ္.. မနက္ ၃နာရီ ထရမယ့္ဟာ.. အိပ္ေတာ့…တဲ့။
အင္းပါဆို..သိပါတယ္.. လို႔ ညတိုင္းနီးပါး ျပန္ေျပာျပီး အခ်ိန္ဆြဲေနရတာကိုလည္း သေဘာက်ပါ့..။
တကယ္၀င္အိပ္ေတာ့ ည ၁၁နာရီ…..
ဘုရားေရ.. အိပ္ခ်ိန္ ၄နာရီပဲ ရေတာ့မွာပါလား.. မျဖစ္ဘူး.. အိပ္မွ အိပ္မွ…။
အဲသလိုညတိုင္း ေပရတာလည္း ၾကိဳက္တာပဲ.. ဘယ္လိုလုပ္မလဲ…။
ၾကည့္ပါဦး က်မခမ်ာ.. အခ်ိန္ဆင္းရဲလိုက္တာ.. သနားစရာေနာ္…။
(အဲလို သူမ်ားသနားေအာင္ ေျပာရတာကိုလည္း ၾကိဳက္တာပဲ..)…

+++++

ရံုးပိတ္ရက္ တေန႔တာ အၾကိဳက္မ်ားေတာ့ မေရးေတာ့ဘူးေနာ္…
သူမ်ားေတြ မနာလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔.. ဟဲဟဲ…။

၆ဧျပီ၂၀၁၁။

အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါ…

မသက္ေ၀က အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာရေအာင္ ထပ္ေရးဖို႔ Tag ေတာ့ ခက္တာက က်မရဲ႕ အခ်စ္အေၾကာင္း ေတြက က်မ ေရးလြန္းလို႔ ကုန္သေလာက္ျဖစ္ေနျပီ။ ျပီးေတာ့ က်မစာဖတ္သူမွန္သမွ် က်မအေၾကာင္း အကုန္လံုး သိသလိုေတာင္ျဖစ္ေနတာမို႔..။
အခ်စ္ဆိုတာ.. ေျပာင္းလဲတတ္သလား… ေဟာင္းသြားတတ္သလား.. အသစ္ျဖစ္ေပၚတတ္သလား… ဆိုတာေတြ ကိုယ့္အသက္အရြယ္အလိုက္ ေတြးမိတာေတြကိုပဲ ေရးခ်င္လာပါတယ္။

အင္းး မေနာ္ (မေနာ္ဟရီ)..ကေတာ့ ေျပာတာပဲ..
“တစ္ခုပဲ…တစ္ခုပဲ…
ဒီေန ့ထိ လူေတြ အယူလြဲေနတဲ့ “အခ်စ္ အေၾကာင္း စစ္စစ္” ကို
ဘယ္လိုိ လူကမွ ေသခ်ာမသိ ေလေတာ့
လက္တမ္းပံုၿပင္ ေတြ တေလတလြင့္ ေရပန္းစားက်န္ခဲ့တာ… မဆန္းပါဘူး”။… တဲ့ေလ။

++++++

အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါ…

(၁)

ေျမွးပင့္ကူမွ်င္ ေျပးသင့္ျပီ သူထင္လို႔
မခင္မၾကင္တတ္သူက
အမွ်င္ တမင္ျဖတ္ရင္ေတာ့
ဇြတ္လည္း မတြယ္သာဘု
ကြယ္ရာမွာ မ်က္ရည္၀ဲေတာ့မယ္….
(ၾကည္ေအး-ခြင့္လႊတ္ပါဖုန္း))

++++++

စံပယ္ပြင့္ဖတ္ေလးေတြကို အရြက္စိမ္းစိမ္းေလးေတြပါအပါ.. မညႈိးမႏြမ္းေအာင္ စီမံထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေလးက ခုေတာ့ အတိတ္တခုရဲ႕ သက္ေသလို ျဖဴ႔ကို ေျခာက္လွန္႔ေနပါျပီ..။ ပန္းခ်ီကားေလးရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ေမာင့္ရဲ႕ ပန္းခ်ီဆန္တဲ့ လက္ေရးေတြနဲ႔ ေမာင့္ စံပယ္ျဖဴ..သို႔ ဆိုတဲ့ စာတန္းေလး ေတြ႔မွာ..။ မ, က သိပ္ျဖဴစင္တယ္.. အသားေလးလည္း ျဖဴတယ္.. ႏုလည္း ႏုနယ္တယ္.. ဒါေၾကာင့္ ေမာင္က စံပယ္ျဖဴလို႔ပဲ ေခၚခ်င္တာ.. လို႔ ေမာင္ေျပာခဲ့ဖူးသမွ်ကို သတိတရနဲ႔ အဲဒီစာတန္းေလးကို အခ်ိန္တိုင္း ျပံဳးျပီး ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ၾကည့္မိေနက်…။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျဖဴ မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး ေမာင္ေရ..။ နားသယ္စပ္က ဆံစနားမွာ ေလတိုးသလိုပဲ..။ အရင္ကဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ ျဖဴ႔ ဆံစပ္ကို နမ္းေနက် ေမာင့္ရဲ႕ အသက္ရႈေငြ႔.. ဒါမွ မဟုတ္.. မ.. လို႔ တိုးတိုးေလးေခၚတဲ့ အသံျဖစ္မွာ…။

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ဧည့္ခန္းက ျဖဴတေယာက္လံုး ရွိလ်က္နဲ႔ တစျပင္လိုပဲ ေျခာက္ခ်ားစရာ ေကာင္းလိုက္တာ ေမာင္..။ အခါေပါင္းမ်ားစြာ.. ေမာင္ ျဖဴ႔ကို ထားခဲ့ျပီး ခရီးရွည္ေတြ ခရီးတိုေတြ ထြက္ေနက်ေပမဲ့ ဒီတခါမွာလိုေတာ့ ျဖဴ ဘယ္တုန္းကမွ မေျခာက္ခ်ားခဲ့ဖူးပါဘူး ေမာင္ရယ္..။ ျပီးေတာ့ ေမာင္ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲလို႔ ေမးမရတဲ့ ခရီးေတြ ေမာင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ သြားခဲ့ေပမဲ့ .. ဒီတခါလို ေမာင့္ကို တဘ၀စာ ဆံုးရႈံးရေတာ့မွာလားလို႔လည္း မေတြးမိခဲ့ဖူးပါဘူးကြယ္..။ ေမာင္..ဒါေတြကို သိရဲ႕ မဟုတ္လားဟင္…။ ေမာင္… ျဖဴ႕အခ်စ္ကို မငဲ့ခဲ့ဘူးေနာ္…။

ဇနီးမယားတေယာက္အတြက္ေတာ့ ခင္ပြန္းသည္ကမွ မငဲ့ညွာမေထာက္ထားရင္ အရာအားလံုးဟာ အဆံုးရႈံးခ်ည္းပါေလ…။

+++++

ျပတင္းေပါက္က ခန္းစီးစကို မဖယ္ရဲတာေတာင္ ၾကာျပီေမာင္…။ အျပင္မွာ ေမာင္ခ်စ္တဲ့ ႏွင္းေတြ အတိဖုံးေနတာလည္း မျမင္ခ်င္ဘူး..။ ေမာင္က စာခ်စ္ကဗ်ာခ်စ္.. ကိုယ္တိုင္လည္း ကဗ်ာေတြ ေရးေလေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ခ်စ္တတ္ေလေတာ့ ျဖဴေတာင္ ကဗ်ာဆန္ စာဆန္ ျဖစ္လာရတာမဟုတ္လား..။ ေမာင္ေၾကာင့္ပဲ အထီးက်န္ႏိုင္လွတဲ့ သူစိမ္းတိုင္းျပည္ ေအးေအးခဲခဲၾကီးမွာ ေပ်ာ္၀င္ခဲ့ရတာ.. ေမာင့္ေၾကာင့္ပဲ ႏွင္းေတြကို ခ်စ္ၾကည့္မိခဲ့တာ..။ ေမာင့္ေၾကာင့္ပဲ… သီခ်င္းေတြ ကဗ်ာေတြ.. ပန္းခ်ီေတြကို ခ်စ္တတ္ခဲ့ရတာ…။ ျဖဴျဖဴဆိုတဲ့ ခပ္ရိုးရိုး ခပ္ေအးေအး မိန္းမတေယာက္ကို ကဗ်ာေတြ စာေတြနဲ႔ ေမြ႔ေလ်ာ္ေအာင္ ေမာင္ပဲ တတ္ႏိုင္ခဲ့တာပါေလ…။ ခုေတာ့ ေမာင္ထားခဲ့တဲ့ ဘ၀ထဲမွာ အဲဒီ ေမာင္ထားခဲ့တဲ့ စာပင္လယ္ထဲမွာမို႔ပဲ ျဖဴ လြမ္းစရာရွိလည္း ပိုလြမ္းတတ္.. ေၾကကြဲစရာရွိလည္း ေၾကကြဲတတ္လာခဲ့ရတာ မဟုတ္လား ေမာင္။ ခုေတာ့ ျဖဴက ႏွင္းေတြကိုေတာင္ မၾကည့္ရဲေတာ့ပါဘူးေမာင္ရယ္..။

++++++++

ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းတည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ေနတတ္တဲ့ အသက္ အစိတ္အရြယ္ ေက်ာင္းဆရာမေလး တေယာက္ကို အသက္၂၀အရြယ္ ေကာင္ေလးတေယာက္က ကဗ်ာေတြ ေရးေရးေပး.. စံပယ္ခိုင္ေတြ လာလာေပး.. အိမ္ေရွ႕နား မမ သီခ်င္းေတြ လာ လာ ဆို.. ဆရာမကိုပဲ အသည္းစြဲေအာင္ ခ်စ္မိျပီေတြ လာ လာ ဆို..။ ေနာက္ေတာ့ မ, ကို က်ေနာ္ မခြဲႏိုင္ေတာ့ဘူး..တဲ့။ ခုလိုက္ခဲ့ေတာ့ မ, ရာ… လက္ကို လႊတ္မေပးေတာ့ဘူး… တဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ အရွက္သည္းတဲ့ ျဖဴက ေမာင့္ဆီမွာ အျပီးတိုင္ ရႈံးနိမ့္ခဲ့ရတာ.. လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ အစိတ္ ကတည္းကေန ဒီကေန႔ထိေအာင္ပါပဲ။ ျဖဴ႔အတြက္ေတာ့ မေန႔တေန႔ကလို လန္းဆတ္ဆဲပါ ေမာင္။ အဲဒီကတည္းကပဲ ေမာင္ယံုၾကည္ရာလမ္းကို ေလွ်ာက္ဖို႔ ျဖဴပံ့ပိုးခဲ့ရ.. ေမာင္ ထြက္ရသမွ် ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ ခရီးရွည္ေတြကိုလည္း ပါရမီကူျဖည့္လို႔..။ မ, နဲဲ႔ တူတဲ့ သမီးေလး ေမြးကြာ…. ေမာင္ နဲ႔တူတဲ့ သားေလးတေယာက္ ေမြးဦးတဲ့။ ေမာင္နဲ႔ျဖဴက ကံေကာင္းတယ္.. ေမာင္လိုသမွ်.. ျဖဴ ျဖည့္ေပးႏိုင္ခဲ့တာ…။ ျဖဴ ပင္ပန္းခဲ့ေပမဲ့ မညည္းခဲ့ပါဘူး ေမာင္…။ ေမာင္က ဒီလို ျဖဴပင္ပန္းခဲ့သမွ်အတြက္ ေက်းဇူးစကားေျပာတုန္းက ျဖဴျပန္ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ…။ ျဖဴက ေက်းဇူးတင္တာ မလိုခ်င္ပါဘူး..။ ျဖဴ႕ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတာပဲ လိုခ်င္ပါတယ္… ဆိုတာ…။

++++++

အသက္ ၅၀အရြယ္ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ဟာ မနုပ်ိဳႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ေမာင္ ခံစားရေလသလား..။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ရယ္.. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာလည္း လင္နဲ႔မယားရဲ႕ ေသြးသား ခ်စ္ျခင္းကို ျပည့္စံုေအာင္ ျဖည့္ဆီး ဖန္တီးေပးႏိုင္တယ္ မဟုတ္ဘူးလား ဟင္..။
ဒါေပမဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွ မရွိေတာ့ရင္ေတာ့…..။
ေမာင့္အျပံဳးေတြ မလိႈက္လဲွေတာ့တာ..
ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းေတြ မေႏြးေထြးေတာ့တာ..
ေမာင့္မ်က္လံုးေတြ အသက္မ၀င္ေတာ့တာ..
ေမာင့္မိန္းမက အသိဆံုးေပါ့ကြယ္…။ ဒါေပမဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါေသးတယ္ေမာင္..။
ခုလို သားနဲ႔ သမီး အရြယ္ေရာက္လို႔ အနားမွာ မရွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္…
အထီးက်န္လွတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ၾကီးထဲမွာ ျဖဴတို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း တေယာက္ကို တေယာက္ အေဖာ္ျပဳလို႔…
ေမာင္က ကဗ်ာေတြ စာေတြေရး.. ျဖဴက ေမာင္ေရးသမွ် ဖတ္.. ေမာင္ ဖတ္ခိုင္းသမွ် စာေတြ ဖတ္…။
ေမာင့္အနားမွာ ဟိုးအရင္ကလိုပဲ ေရပူေရခ်မ္းကမ္းလို႔..။
ဒါေပမဲ့ ေမာင္က ဒီလို ဘ၀မွာ မေပ်ာ္ပိုက္တတ္ေတာ့ျပီ။ ေမာင့္မ်က္လံုး ေ၀ေ၀သီသီေတြက… ျဖဴ႔ကို မျမင္ေတာ့ျပီ။
ျပီးေတာ့ ျဖဴနဲ႔ သားသမီးေတြ ေရွ႕ေရးပူစရာမရွိေတာ့ဘူး.. ျပည့္စံုျပီ လို႔လည္း ေမာင္ေျပာတတ္ခဲ့ျပီ…။
ျဖဴ ဒါေတြ မမက္ေမာတတ္တာလည္း ေမာင္ သိလ်က္နဲ႔ေလ..။ အဲဒီကတည္းက ေမာင့္ေျခလွမ္းေတြ ယိမ္းယိုင္ခ်င္တာကို ျဖဴရိပ္မိခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ေမာင့္ျဖဴက ရိပ္မိတာကိုေတာင္မွ ေျပာမထြက္ခဲ့သူပါ..။ အဲဒီအခါ ေမာင္ဖတ္ခိုင္းလို႔ပဲ ဖတ္ရာက ၾကိဳက္လာရတဲ့ ၾကည္ေအးရဲ႕ ကဗ်ာတပုဒ္ကိုပဲ ေမာင့္ကို ရြတ္ျပခ်င္လာပါေသးတယ္..။

လႊင့္ပစ္လိုက္စမ္း
တိမ္တိုက္အျပာ သည္နီလာေတြ
၀ါရည္ႏို႔ခဲ သည္ပုလဲေတြ
ခဲသားရင့္ရင့္ သည္စိန္ပြင့္ေတြ…။
လႊင့္ပစ္လိုက္ေလ..
ေျမျပင္ဟိုဘက္ လိႈင္းပြက္ပြက္ႏွင့္
ေရနက္ထဲႏွစ္ ၾကဲခ်ပစ္လိုက္
မ်က္ရည္စိုႏွင့္ ငိုေတာ့ေမရယ္..
တြယ္တာစရာေမတၱာကင္းမွ
သည္ဘ၀မွာ
ဘာကို မက္ေမာေပ်ာ္မလဲ…။။။

++++++

ႏွင္းထုေတြ ေတာင္လိုပံုေနတဲ့ ၾကားက ေမာင္မရွိတဲ့ အိမ္ေလးထဲမွာ ျဖဴ.. ဘယ္ေလာက္ ထိခိုက္ေအးခဲ ေနမလဲ.. ေမာင္ မသိေတာ့ျပီ..။ အေဖကို အေမ့ထက္ ပိုခ်စ္တဲ့ ပိုေလးစားတဲ့ သမီးနဲ႔သား ကိုလည္း ေမာင္ေမ့ျပီ..။ လင္ေယာက်္ားးဆိုတာ ျဖဴ႕အတြက္ကေတာ့ မွီခို အားကိုးဖို႔ ဆိုတာထက္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးဖို႔ပါ ေမာင္ရယ္.. လို႔ ျဖဴေျပာေတာ့ ေမာင္က ရီေ၀ေ၀ ေငးတယ္..။ ဇနီးမယားဆိုတာကေရာ.. ေမာင့္အတြက္ ဘယ္လို သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔လဲလို႔ ျဖဴမေတြးရက္ေတာ့ပါ။ ေမာင္သိလားဟင္.. ဇနီးမယားဆိုတာ.. ဘယ္သူကမွ မေျပာျပလည္း.. ဘာတခုမွ မၾကားရလည္း.. ခင္ပြန္းရဲ႕ သူ႔အေပၚ အခ်စ္ အမုန္း ဥပကၡာ နဲ႔ သံေယာဇဥ္ အတိုင္းအတာေတြကို အလိုလို သိတယ္ဆိုတာ…။ ေမာင္ ယံုလား…။
ဒါေၾကာင့္.. ျဖဴ ေမာင္ ေျဖရခက္မယ့္ ေမးခြန္းေတြ မေမးပါဘူးေမာင္..။
ဒါေပမဲ့ ျဖဴသိပါတယ္ေမာင္..။ ျဖဴ႕ရဲ႕ ႏွလံုးသားက သိေနတယ္..။
ေမာင့္ကို.. ေမာင့္ရဲ႕ အခ်စ္ဆိုတာကို ျဖဴ ဆံုးရႈံးရျပီဆိုတာ…။
ေမာင္က ေမာင္ သြားရဦးမယ္ မ, ရယ္တဲ့…။
ဒီတခါကေတာ့ အရင္ကလို ေမာင့္ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ သြားရမယ့္ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ခရီးရွည္ေတြမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး..
ျဖဴ႕အတြက္သာ ႏွလံုးသားကို နာက်င္ပင္ပန္းေစမယ့္ ခက္ထန္လွတဲ့ ခရီးရွည္ပါ…။
ေမာင္က ခြဲခြာသြားတဲ့ ခရီးရွည္…
ျဖဴက ခ်န္ထားခံရတဲ့ ခရီးရွည္….။
ဒီတခါ ေမာင္ ျဖဴ႕ကို တသက္စာႏႈတ္ဆက္တယ္လို႔ ျဖဴ သိေနပါတယ္။
ဒီတၾကိမ္ ခရီးမွာေေတာ့ ျဖဴငိုပါရေစေမာင္..
ျဖဴ သိမ္းဖက္ထားမိတဲ့ ေမာင့္ခႏၶာကိုယ္က ခက္မာေတာင့္တင္းလို႔..။

ကိုယ့္အေပၚ မပူေႏြး မေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏိုင္ေတာ့တဲ့ ခ်စ္သူကို တခုခုနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ထားရတာမ်ိဳးကို ျဖဴ မယံုၾကည္ပါဘူးေမာင္…။ ျဖဴ ေမာင့္ကို လႊတ္ေပးလိုက္ပါ့မယ္..။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ေတြကို ဆံုးရႈံးလိုက္ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေတာ့ျဖင့္ ျဖဴငိုပါရေစေမာင္.. ဒါဟာ ျဖဴ႕အတြက္ေတာ့ တသက္စာအလြမ္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္..။

++++++

သူသြားေတာ့မည္
ေပြ႔ေခ်ာ့ေထြးလည္၊ ၀မ္းနည္းရံုမွ်
မႈန္၀ါးမ်က္ႏွာ ၊ မ်က္ရည္ကာဆီး
ျပန္လာပါဦး၊ ခြဲခ်င္ဘူးကြယ္
မူးယစ္ေ၀ည၊ ေမႊးထံုသဆဲ
ခဏေတြ႔ေမာ၊ ရင္ခုန္ေရာယွက္
ေျပာခ်င္စကား၊ ေမးခြန္းမ်ားစြာ
ေမ့ထားခဲ့ျပီး ျပန္ခ်ိန္နီးမွ
ငိုညည္းတ၀က္၊ မမီလက္ကမ္း
ႏႈတ္ဆက္၀ိုး၀ါး၊ ေျပးထြက္သြားမွ
တံခါးရပ္မီွ၊ ေငးခဲ့ျပီ။
(ၾကည္ေအး-က်န္ရစ္သူအေတြး)

++++++

(၂)

ကိုယ္ပိုင္ေကာင္းကင္ ရွိေနခ်င္တယ္
ေနေရာင္ျခည္နဲ႔ လြတ္လပ္၀န္းက်င္သစ္ ရခ်င္တယ္
ရင္ဖြင့္ျခင္း ခြန္အားသစ္နဲ႔
ကိုးကြယ္မႈမ်ဥ္းေၾကာင္း ေျဖာင့္တန္းခ်င္တယ္
က်ိန္းေသတဲ့ ဘ၀ တည္ေဆာက္ဖို႔
ငါ့မွာ ဒဏ္ရာမ်ားစြာရွိတယ္။
(မိေႏွာင္း-ဒဏ္ရာ)

+++++

အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ သူ႔ႏွလံုးသားကိုက ပူေႏြးလိႈက္လွဲလြယ္လြန္းပါတယ္။ သူ ေကာင္မေလးကို ခ်စ္မိတဲ့အတြက္ သူ ဘယ္ေလာက္ ခါးသီးတဲ့ ၀န္းက်င္ကို ရင္ဆိုင္ရမယ္ဆိုတာလည္း သူ အသိပါ..။ ျပီးေတာ့ သူရင္ဆိုင္ရမယ့္ အခက္အခဲေတြ အမနာပေတြ..။ အို အဆိုးဆံုးကေတာ့ ခ်စ္ေသာ မ….ကို ရက္စက္ရမယ့္ ကိစၥ နဲ႔ သားနဲ႔ သမီးရဲ႕ ခံစားခ်က္။
ဒါေပမဲ့ သူ မိုက္မဲခဲ့ျပီ။
အေရျပားတေထာက္စာ လို႔ေတာ့ ရက္ရက္စက္စက္ မေျပာၾကပါနဲ႔..။
ျပီးေတာ့ အေသြးအသားရဲ႕ လိုအင္လို႔လည္း ပစ္ပစ္ခါခါ မေျပာၾကပါနဲ႔…။
သူ ေကာင္မေလးကို ျငိတြယ္ခဲ့တာဟာ ေသြးသားဆႏၵျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္..
ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ဆိုတာကလည္း တခန္းတက႑ေတာ့ ပါပါတယ္..။ သူက ခ်စ္တတ္သူပါ..။
သူ႔ရင္ထဲမွာ အခ်စ္တို႔က ဘယ္အခါမွ မညိႈးႏြမ္း..။ တခုပဲ.. မ..အေပၚမွာ တပ္မက္ခ်စ္ျခင္းမရွိေတာ့တာကိုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္လည္း မလြန္ဆန္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနပါ..။ အသက္ၾကီးသြားတဲ့ ဇနီးမယားမို႔လို႔လားဆိုတာလည္း
သူ မေျပာျပတတ္ပါ။ ေကာင္မေလးကက်ေတာ့ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ေသြးဆူလိႈက္လဲွသူမို႔လို႔လား..။

သူ အေျဖမရွာခ်င္ပါ..။
ဒါေပမဲ့ အေျဖမထုတ္လို႔ မရေတာ့တဲ့ အေနအထားက ေရာက္လာျပီ…။
သူ ေကာင္မေလးကို မခြဲခြာႏိုင္ေတာ့ျပီ။
ဇနီးမ, အနားမွာ ေနရင္းကေန.. ေကာင္မေလးရဲ႕ ရိႈက္ငင္တဲ့ မ်က္ရည္ေတြကိုပဲ သနား လြမ္းဆြတ္ေနမိတာ.. သူ႔ဘာသာလည္း လိပ္ျပာမလံုခ်င္..။
မ, ကိုလည္း အားနာမိတဲ့ၾကားကပဲ ေကာင္မေလးရဲ႕ တမ္းတေခၚငင္သံေတြေနာက္မွာ ေမ်ာပါ….
ကိုကို႔ကို ခ်စ္တာမွာ.. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မပါခဲ့ေပမဲ့.. ခုေတာ့ အားကိုးတာေတြ ေမွ်ာ္လင့္တာေတြ မခြဲႏိုင္တာေတြ ပါလာျပီ..တဲ့။ အဓိကကေတာ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ရာက.. ပ်ိဳရြယ္တဲ့ ေသြးသားကိုပါ စြဲျငိလာရတာကို
သူ မညာခ်င္ပါ..။
သစၥာတရားဆိုတဲ့ ပုဒ္မအရ..သူ႔မွာ မမအေပၚ အျပစ္ရွိမယ္..။ ဖခင္ေကာင္းဆိုတဲ့ စြဲခ်က္အရ သားသမီးဆီမွာ သူ အျပစ္ရွိမယ္..။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ တရားမွာေတာ့ သူက အမွန္တကယ္ နစ္မြန္းစြဲလန္းသူသာ ျဖစ္ပါတယ္..။

အခ်စ္ဆိုတာ အဖန္ဖန္အသစ္ေမြးဖြားတယ္လို႔ ယံုတဲ့ အခ်စ္ကဗ်ာေရးသူ သူဟာ..
အခ်စ္ေတြကို ဇနီးထံမွာသာ အသစ္အသစ္ေမြးဖြားေစခ်င္ခဲ့တာ တကယ္ပါ…။
ဒါေပမဲ့ သဘာ၀တရား နဲ႔ ကံတရားက သူ႔အေပၚမွာ ေသြဖီေလတယ္…။
အခ်စ္ဟာ ေကာ္ဖီတခြက္ မဟုတ္ေပမဲ့ ေကာ္ဖီအမ်ိဳးအစားသစ္ေတြကို အရသာေတြ႔သလို အခ်စ္အမ်ိဳးအစားေတြေရာ မသစ္နိုင္ဘူးလားလို႔ .. ေကာင္မေလးက သူ႔ကို အၾကည့္မွာ သူ ေတြးမိရာကေန…. ကံတရားက သူ႔ကို က်ီစယ္ေတာ့တယ္..။ ျပီးေတာ့ မၾကာပါဘူး ကံတရားက သူ႔ကို ရက္ရက္စက္စက္ ရိုက္ပုတ္ေတာ့တယ္…။ ေကာင္မေလးက ငိုတယ္..
မင္းျပံဳးရင္ ပန္းတို႔ပြင့္တယ္လို႔.. သူဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေနရာမွာ.. မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ မနမ္းပါနဲ႔ အခ်စ္ေရ႕က အစားထိုး၀င္လာတယ္..။ ေကာင္မေလးက သူ႔အတြက္ေတာ့ လန္းစြင့္ေနတဲ့ ႏွင္းဆီနီ.. စိုျမ.. လန္းဆန္း..ရဲပ…။ ရနံ႔ကလည္း ယစ္မူးစရာ…။

စံပယ္ျဖဴေလးကေတာ့ ႏွင္းဆီနဲ႔ ယွဥ္ရင္ ေဖ်ာ့ေတာ့ခဲ့ျပီ။ ခုေတာ့ သူ႔အရြယ္က ႏွင္းဆီနီနီရဲရဲကိုသာ တရိႈက္မက္မက္ နမ္းရိႈက္ခ်င္ခဲ့ျပီ။ ေမာင္္.. အခါခါ ေတာင္းပန္ပါတယ္.. မ..။ မ..ကို ေမာင္ မမုန္းဘူး.. ျပီးေတာ့ မ ခ်စ္ ေတာ့ ပါဘူး…… သနားကရုဏာဆိုတာကို မ.. လည္း မႏွစ္ျခိဳက္ဘူး.. ေမာင္ကလည္း မေပးရက္ပါဘူး..။ အျပစ္တင္ပါ မ…။ အိမ္အိုေဟာင္းကို စြန္႔ရက္သူ…လို႔။ က်ေနာ္ အတၱၾကီးပါတယ္..။ ျပီးေတာ့ မ..ကို မေျပာရက္တာတခု တိုးတိုးေလး ၀န္ခံပါဦးမယ္..။ က်ေနာ္ ေကာင္မေလးကို ခ်စ္တယ္ မမ…။
အဲဒီအခ်စ္စိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္.. ဘာကိုမွ မေထာက္ထား.. မေလးစားႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို ေကာင္မေလးကို က်ေနာ္ စြဲလန္းပါတယ္။
သူနဲ႔ က်ေနာ္.. ဘ၀တခု ဆိုတာကိုလည္း က်ေနာ္ ရင္ခုန္ပါတယ္..။
သူက က်ေနာ္နဲ႔သူ႔ရဲ႕ ေသြးကေလး လိုခ်င္တယ္တဲ့…။
ဘာဆန္းသလဲ မမ.. ဒါေပမဲ့.. ေကာင္မေလးရဲ႕ အဲဒီအေျပာမွာ ဒီအရြယ္ၾကီးနဲ႔ က်ေနာ္ရင္ေတြ ခုန္ျပီး ႏွလံုးသားေတြ ျပန္ႏူးညံ့လာတာကေတာ့ ဆန္းပါတယ္…။
ဘ၀မွာ ဘာက အေရးၾကီးလဲ မမ…
က်ေနာ္ကေတာ့ အခ်စ္ေတြနဲ႔ ေနထိုင္ခြင့္ရဖို႔သာ အေရးၾကီးတယ္လို႔ တသက္လံုးထင္ခဲ့တာ မဟုတ္လား မမ..။
ဒီေတာ့ ကိုယ္အေရးၾကီးတယ္ထင္တာကို ယူခြင့္ရဖို႔ .. က်ေနာ္ဟာ မိုက္မဲသူ ဆိုပါေတာ့..။
အဲဒီေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္ စြန္႔ရေပလိမ့္မယ္…။
မနက္ အိပ္ယာက အႏိုးမွာ ျပံဳးေနတဲ့ေကာင္မေလးက က်ေနာ့ေဘးမွာ…
ေခါင္းရင္းမွာ မနက္ခင္းငွက္ကေလးေတြက က်ီက်ီက်ာက်ာ ေအာ္လို႔.. က်ေနာ္တို႔ အိမ္ကေလးက မမနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ႏွင္းေတြၾကားက တိုက္ေလာက္ မခမ္းနား.. မျပည့္စံု..။ ဒါေပမဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ ခို၀င္တြယ္ကပ္မႈက က်ေနာ့အတြက္ ျပည့္စံုတယ္လို႔ ခံစားရတယ္ မမ..။ ခုဆို က်ေနာ္ နဲ႔ ေကာင္မေလးတို႔ကို ခ်ည္ေႏွာင္တဲ့ ၾကိဳးကေလးတေခ်ာင္းကလည္း တအူ၀ဲ၀ဲ ငိုေနျပီ..။ ဒီဘ၀ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ေလးမွာ က်ေနာ္ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ဦးမွာလည္း က်ေနာ္ သိပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ဒီဘ၀ေလးကို က်ေနာ္ ခ်စ္တယ္…။ ဒီ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ပါ မမ…။
တကယ္လို႔မ်ား.. တခ်ိန္မွာ က်ေနာ္.. ၀ဋ္လည္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္.. ကံဆိုးလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္.. ဒီအခ်စ္က အဆိပ္သင့္ခဲ့ရင္ေတာင္မွပဲ… ခုအခ်ိန္ ခံစားခဲ့ရဖူးတဲ့ သာယာမႈနဲ႔ ေခ်ႏိုင္မယ္ထင္ပါရဲ႕…။

++++++

သံသရာကို
ဖီလာလြန္က်ဴး၊ သည္မွာျမဴးခ်င္
အရူးစၾက္ာ၊ ရင္ခြင္မွာအပ္
ပ်ားပန္းခတ္ေန
ဘယ္သူေတြလဲ၊ ငါ့ကို ဆြဲေခၚ
မိုးေပၚအေရာက္၊ ေအာက္ကို ပစ္ခ်
ဘ၀အသစ္၊ ဓာတုျဖစ္၏
မ်က္စိဖြင့္လ်က္၊ အိပ္မက္မက္ျပန္။
(မိေႏွာင္း-အိမ္သစ္)

+++++

(၃)

ဆြတ္မယ့္သူရယ္
ညႊတ္လွည့္ ဘယ္လိုျမွဴတဲ့
မၾကည္ျဖဴ ရည္တူခ်စ္ႏိုင္ဘူး
ၾကဴလွစ္သည့္ေမတၱာေဖာ္လို႔
သစၥာေတာ္ ခ်စ္ေဖာ္ညွိခ်င္ႏွင့္
ထိလာလွ်င္ ျမရွင္ဆူးေတြပ
ေထြးနီနီေသြးရည္လူးတဲ့ေအာင္
ခူးလိုက္မယ္ေလး.. တဲ့။ ၊
(ၾကည္ေအး-ႏွင္းဆီ)

+++++

ေကာင္မေလးအတြက္ကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာက စိတ္ကူးယဥ္စရာမဟုတ္လွပါ။ ဘ၀မွာ ကုိယ့္ကို ဘယ္သူက ခ်စ္မက္ျပီး အရယူမွာလဲ…။ အဲလိုလူကသာ ေကာင္မေလးအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာကို ေပးသူလို႔ပဲ ယံုပါတယ္..။ ေကာင္မေလးတို႔ဘ၀က ကိုယ့္ကို စြဲစြဲလန္းလန္း ခ်စ္ပါတယ္လို႔ ဆိုလာတဲ့.. ေျပာရရင္ အားကိုးယံုၾကည္ေလာက္စရာ.. မက္ေမာမွီိုတြယ္စရာလည္းေကာင္းတဲ့ ကိုကို႔လို လူတေယာက္ကို ရဖို႔ဆိုတာ.. အိပ္မက္ဆိုရင္ေတာင္မွပဲ ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ ကေယာက္ကယက္လို႔ ဆိုရမွာပါ…။
ေျပာရရင္ ကိုကိုက ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတာကိုေတာင္ သူတို႔လို အရြယ္လြန္ေယာက်္ားေတြရဲ႕ ပံုမွန္ေသြးေလေဖာက္ျပန္မႈပဲလို႔ ထင္ခဲ့တာ…။
ဒါေပမဲ့…..
ကိုကိုက တကယ္ပဲ ေကာင္မေလး စိတ္ကူးယဥ္ခ်င္စရာအခ်စ္ေတြကို ေပးခဲ့တာပါ..။
ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တဲ့… ဆန္းၾကယ္ပုန္းခိုတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးေတြ…။ ေကာင္မေလးအတြက္ေတာ့ တကယ္ပဲ ဆန္းၾကယ္ခဲ့ပါတယ္..။ ျပီးေတာ့ ကိုကိုက ေကာင္မေလးတို႔လို ဘ၀ေတြက ေမာ္ၾကည့္အထင္ၾကီးရတဲ့ သူလည္း ျဖစ္ေသးတာ…။ ကိုကိုက ေကာင္မေလးကို ခ်စ္တယ္… ေကာင္မေလးဟာ ကိုကို႔အတြက္ေတာ့ ပင္လယ္ထဲ ေမ်ာပါေနရတဲ့ ဘ၀မွာ ေနာက္ဆံုး ဆိုက္ကပ္ခိုနားစရာ ကၽြန္းေျမပါပဲတဲ့။ ကိုကိုက သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ တစိတ္တပိုင္းလို ေကာင္မေလးကို ခ်စ္တာတဲ့..။ ေကာင္မေလးဟာ သူ႔အတြက္ေတာ့ ႏွင္းဆီတပြင့္လိုပဲ ထင္ရွားေပၚလြင္တယ္… လွပရဲရင့္တယ္..တဲ့။ ေကာင္မေလးကေတာ့ ကိုကိုေျပာတာေတြကို သိပ္နားမလည္ေပမဲ့.. ကိုကို႔ ရဲ႕ လႈိက္လွဲတဲ့ စကားသံေတြနဲ႔ နက္ရိႈင္းတဲ့ အၾကည့္ေတြကို ခံစားရပါတယ္..။ အဲဒီအခါ.. ကုိကို႔အနားမွာ မခြဲမခြာေနခ်င္လာတယ္..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာမွပဲ ကိုကို႔မွာ ကာမပိုင္နဲ႔ မိသားစုနဲ႔ဆိုတာကို သိလိုက္ရတာပါ။

အခ်စ္ဆိုတာကေတာ့ ေနာက္ဆုတ္လို႔ မရဘူးေလ ကိုကို..။ စည္းတခုေၾကာင့္ ကိုကို႔ကို ေက်ာခိုင္းလို႔ ရရင္ ရလိမ့္မယ္..။ အခ်စ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေက်ာခိုင္းလို႔ မရပါဘူး…။ အဲဒီအခါ ကိုကို႔ကို ေက်ာခိုင္းဖို႔ပဲ စဥ္းစားရေတာ့တယ္…။ ေမ့ပစ္ပါ… ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးသက္တမ္း အပိုင္းအျခားမွာ ေကာင္မေလးနားေနပါရေစဆိုတာကို ေမ့ပစ္… ။ ကေလးမယံုဘူးလားဟင္.. တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္က အရာရာကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားမွာ…ဆိုတာေတြကို ေမ့ပစ္..။ ရင္ေသြးဆိုတာဟာ ကိုကို နဲ႔ ေကာင္မေလးတို႔အတြက္ေတာ့ ေပါင္းကူးတံတားျဖစ္မွာ.. တဲ့…။ ဒါကိုလည္း ေမ့ပစ္တာပါပဲ..။

ဒါေပမဲ့ …
ေကာင္မေလးေရွ႕ကို ကိုကို ေရာက္ေရာက္လာတဲ့အခါ….
ေကာင္မေလးၾကားေအာင္ ရင္ပြင့္စကားေတြ ကိုကို လာ လာ ေျပာတဲ့အခါ…
ေကာင္မေလး ေကာင္းေကာင္းနားမလည္တာေတာင္ သေဘာက်မိရတဲ့ ကဗ်ာေတြ ကိုကို ရြတ္ ရြတ္ျပတဲ့အခါ….
အလုပ္ပင္ပန္းလို႔ ႏြမ္းေလ်ာ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးကို ကိုကို ဟာသေတြေျပာျပီး ရႊင္လန္းေစတဲ့အခါ…
ေကာင္မေလးကို ခြဲထားခဲ့ျပီး ျပန္ရဦးမယ္လို႔ သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ေထြးေပြ႔ျပီး ေကာင္မေလးဆံစ ေတြကို မခ်ိတင္ကဲ ကိုကို နမ္းတဲ့အခါ….
ေကာင္မေလးက အူရိုင္းပါ ကိုကို….
ဒီလိုနဲ႔ပဲ.. ခုေတာ့ ကိုကို နဲ႔ ေကာင္မေလးၾကားမွာ ေပါင္းကူးတံတားထိုးမိခဲ့ျပီ..။
သမီးေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ ကိုကို.. ကိုကို႔ မ်က္လံုးမ်ိဳးေတြနဲ႔.. ကိုကို႔ ဆံပင္ ေခြေခြေလးေတြနဲ႔.. ကိုကို႔လို ဥာဏ္ေကာင္းျပီး ကိုကို႔လို အႏုပညာဆန္မယ့္ သမီးေလး….
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္… ေကာင္မေလးဘ၀မွာ ဒါဟာ ဆုလာဘ္တပါးပါပဲ ကိုကို…။

+++++

ရင္ခြင္ပ်က္မွ်
တပ္မက္သိုသိပ္၊ ျဖစ္တည္ရိပ္ရွည္
ခ်စ္ဆိပ္ျပင္းလာ တုန္ခါလည္ပတ္
လြတ္ထြက္တတ္လွ်င္
ေမာင့္ရင္ခြင္မွ မ်က္ႏွာလွကို
က်နသြန္သင္၊ အခ်စ္၀င္ပူး
ေမာင့္ၾကည္ႏူးမႈ၊ ျဖည့္မႈျပဳခ်င္။
(မိေႏွာင္း-ေႏွာင္း)

++++++

ပံုကို ဒီက ယူပါတယ္။
၂၂ မတ္ ၂၀၁၁။

အေမဆိုတာ....

ဒီရက္ပိုင္း ကရင္ျပည္နယ္ထဲက သမီးေလးတေယာက္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရပါတယ္..။ သူ႔ဆီက ဓာတ္ပံုေတြထဲကေန က်မတို႔ ရြာနားက (တကယ္ေတာ့ ရာေက်ာ့္ရြာပါ) ျမင္ကြင္းေတြျမင္ရေတာ့ ရြာကို လြမ္းလိုက္တာ။ တုပ္ေကြးရာသီထဲ ကိုယ္လည္း ေကြးခ်င္ခ်င္နဲ႔ ေခ်ာင္းေတြ မတရားဆိုးလို႔ ရံုးကေန ခြင့္ယူထားရတာမို႔ အိမ္မွာ တေယာက္တည္း ျငိမ္ျငိမ္ေလးေကြးရင္း ရြာကိုလြမ္း.. အေမနဲ႔အဘကို လြမ္းလိုက္တာ…။ အေမနဲ႔အဘ လည္း က်မတို႔ကိုလြမ္းေနမွာ ေသခ်ာတယ္။ အဘကက်ေတာ့ သူအားကိုးရတဲ့ တဦးတည္းေသာ သားကို အေေဖာ္အဖက္ အေနနဲ႔ လြမ္းေနမွာ..။ အေမကေတာ့ သူ႔နားကပ္ျပီး ပလီပလာ ေတြေျပာ..ရယ္စရာေတြေျပာတဲ့ ေခၽြးမ က်မကို ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ လြမ္းေနမွာ…။ ဒီလိုပဲ တ၀ိုင္းတည္းေနၾကတဲ့ အမ်ိဳးေတြကလည္း ေႏြေက်ာင္းပိတ္ျပီဆို ရြာမွာ လာေနျပီး မိုးလင္းတာနဲ႔ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႔ အိမ္ေရွ႔ ကြပ္ပ်စ္ေလးမွာ ထုိင္ျပီးေတာ့ မုန္႔မ်ိဳးစံု စားရင္း စကား၀ိုင္းဖြဲ႔တဲ့ အေမနဲ႔က်မအနားမွာ က်မတို႔ ေျပာသမွ် ၀ိုင္းနားေထာင္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြကို လြမ္းေနမွာ…ဆိုတာကို မ်က္ရည္ေတြနဲ႔အတူ က်မ သိေနပါတယ္။

+++++

က်မ ရြာကို ပထမဆံုးသြားလည္ေတာ့ ရန္ကုန္သူ.. အိမ္ေထာင္ကြဲ… ကေလးတေယာက္အေမ… အသက္ ၃၀ ..။ တကၠသိုလ္ဆရာမ… က်မက ဆံပင္က ပိုနီေတး.. ထမီက ခပ္တိုတို..။ ရယ္ရင္လည္း တဟားဟားနဲ႔… ဆိုေတာ့ အတူသြားၾကတဲ့ အသက္ၾကီးၾကီး ဆရာမေတြထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ ၾကည့္မရစရာ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ရြာ့မ်က္ေစ့ကိုး..။ ျပီးေတာ့ မြန္လူမ်ိဳးေတြမို႔ ခပ္ရိုးရိုး သတ္မွတ္ ထားတဲ့ ပံုစံတခုက ရွိျပီးသားေလ..။ ဆရာမဆိုတာ.. ဆံထံုးနဲ႔၊ ပါတိတ္ ၀မ္းဆက္နဲ႔ စလင္းဘက္ၾကီး ခန္႔ခန္႔ညားညားနဲ႔ေပါ့။ ခု သူတို႔ေတြ႔ေနရတာက တီရွပ္နဲ႔၊ ထမီက တိုခ်င္ခ်င္။ ပခံုးသိုင္းအိတ္ကလည္း ပံုမက် ပန္းမက်..။ ရုပ္ကလည္း စြာတာတာ မာေက်ာေက်ာ။ တပည့္ေတြကသာ ခ်စ္စိတ္နဲ႔ေပမဲ့ လူၾကီးေတြကေတာ့ ဘယ္ အျမင္ ၾကည္ ပါ့မလဲ..။ ဒီၾကားထဲ သူတို႔ရဲ႕ ေရႊမင္းသားေလးနဲ႔ စိတ္ပူေနၾကတာလည္း ရွိေနတာကိုး။ အဲဒီတုန္းက ရာေက်ာ္ကလည္း လူၾကီးဆန္ဆန္ ေနတတ္တယ္ဆိုေပမဲ့ အသက္က ၂၁ ႏွစ္ စြန္းစြန္းသာ ရွိေသးတာ..။

က်မကလည္း အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တကယ့္ က်ားနာမ။ ရန္သူလို႔ထင္သမွ်ကို အနည္းဆံုး မာန္ေတာ့ ဖီလိုက္ခ်င္ေသးတာ..။ ေလာကၾကီး တယ္မတရားဘူးးေပါ့ေလ….။ ဒီလိုနဲ႔ ရြာကလည္း က်မကို အကဲခတ္.. က်မကလည္း ရြာကို အကဲျဖတ္နဲ႔….။ အဲဒီထဲမွာေတာ့ အေမက အဆိုးဆံုးေပါ့။

အေမကလည္း တဦးတည္းေသာသမီး..။ အေမ့အသားအရည္ကိုေျပာရရင္ မုန္လာဥလို ေဖြးဥ ေနတာ.. သံလြင္ျမစ္ကမ္းေဘးက ရြာသူတေယာက္လို႔ ေျပာရင္ ဘုရားစူးပဲ..။ သူ႔ ကိုယ္သူလည္း ဂရုစိုက္ေတာ့ ကိုယ္လံုးကိုလည္း အ၀မခံ..။ ခုထိ ဆရာမၾကီးက လွတုန္းပဲ ေျပာရင္း ျပံဳးသြားတာ..။ ဟုတ္တယ္.. အေမက လွတယ္..။ ေက်ာင္းသြားရင္ ႏႈတ္ခမ္းနီနဲ႔ ပန္းနဲ႔ ..။ ေမႊးၾကိဳင္လို႔ အလွကလည္း မက္ေသး။ က်မမ်ား တရက္ေလာက္ ပစၥလကၡတ္ေနရင္.. သမီး လာ.. ဒီမွာ သနပ္ခါးေလး လာပြတ္ထားစမ္း.. လို႔ သူေသြးထားတဲ့ မန္က်ည္းေခါက္ေတြ လိမ္းခိုင္းေတာ့တာ.. ေနမေလာင္ေအာင္တဲ့။ အေမက သူတို႔ ေခတ္မွာေတာ့ သူၾကီးဆက္.. လယ္ပိုင္ရွင္ဆက္ဆိုပါေတာ့။ စာေတာ္ေတာ့ ေခတ္မီတဲ့ အေမ့မိဘေတြက ေက်ာင္းျပီးေအာင္ ထားလို႔ အေမက ဘီေအ ဘီအီးဒီကို အဂၤလိပ္စာ ဘာသာတြဲနဲ႔ ျပီးျပီး ရြာက အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ အထက္တန္းျပ အဂၤလိပ္စာဆရာမ လုပ္တာ.. လုပ္သက္ ၃၅ႏွစ္ျပည့္ ပင္စင္ယူတဲ့အထိပဲ။ တခုေတာ့ ေျပာစရာရွိတာေပါ့..။ အဲလိုဆိုေတာ့လည္း အေမက မာန ေခါင္ခိုက္ေပတာေပါ့။

အေမ့ညီမေတြ ဂုဏ္လုပ္ျပီး ေျပာေျပာျပတာကေတာ့ အေမ BED တက္ေနတုန္း ေက်ာင္းနား ရုပ္ရွင္ လာရိုက္တာ သြားၾကည့္ေတာ့ ဒါရိုက္တာ ဗိုလ္ဗကိုက ေတြ႔ျပီး ရုပ္ရွင္မင္းသမီး လုပ္မလား လို႔ ေမးတယ္ ဆိုပဲ။ အေမက မိဘေတြ သေဘာတူမွာ မဟုတ္ဘူး လို႔ ေျပာခဲ့တာ။ တခါက်ေတာ့ ဗိုလ္ဗကိုက ဘားအံမွာ ရုပ္ရွင္လာရိုက္ရင္း ၾကံဳတာနဲ႔ ရြာအထိ ဆင္း လာျပီးေတာ့ အေမ့မိဘ ေတြကို ရုပ္ရွင္ရိုက္ခြင့္ ေတာင္းေပး တာတဲ့။ ဗိုလ္ဗကိုတို႔လည္း ျပန္သြားေရာ အဖြားက အေမ့ကို လွိမ့္ရိုက္တာ..။ နင္ဆတ္ေဆာ့တာေပါ့.. ရႈပ္ရႈပ္ယွက္ယွက္ေတြ လုပ္တယ္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးေတြက သူ႔အေၾကာင္း သူ႔ေရွ႔ေျပာေနေပမဲ့ အေမကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္း မဟုတ္သလိုဘဲ နားေထာင္ေနတာပဲ..။

ဟား အေမသာ မင္းသမီးျဖစ္ရင္ ခ်ိဳျပံဳးေလာက္ေတာ့ အသာေလးေပါ့လို႔ က်မက ေျပာေတာ့၊ ေတာ္စမ္း.. အပိုေတြ.. အဲေလာက္ေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးေဟ့လို႔ က်မကို မ်က္ေစာင္းထိုးျပီး ျပန္ေျပာတယ္။ အေမ့မ်က္ႏွာမွာ ထူးျခားတာက ႏႈတ္ခမ္း..။ အေမ့ႏႈတ္ခမ္းက အစြန္းေတြ အေပၚဘက္ကို ေကာ့ေနေတာ့ ျပံဳးေနသလိုပဲ။ မာနၾကီးလို႔ မ်က္လံုးေတြက မာေပမဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြက ျပံဳးေနတာ..။ ဒီေတာ့ အေမ စိတ္ပါလက္ပါ ရယ္ရင္ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတာ…။ အေမက စိတ္မာလြန္းေတာ့ အေမ မ်က္ရည္ က်တာ က်မ တခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး။ ေနာက္တခု အေမ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္းေျပာတာ တခါမွ မေတြ႔ဖူးသလို သူမ်ားက သူ႔ေရွ႕မွာ လာေျပာရင္လည္း ေပးမေျပာပါဘူး..။ အဲလို စည္းကမ္းရွိတဲ့ အေမပါ..။

++++++

က်မ ရြာသြားလည္ျပီဆိုရင္ အဲဒီတုန္းက က်မတို႔မွာ သားၾကီးနဲ႔ သမီးေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အေမက က်မတို႔ ေရာက္တာနဲ႔ ေဟး ငါတို႔ရြာ သူပုန္၀င္စီးျပီ လို႔ ေအာ္တတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ အဘကို စက္ဘီး ျပင္ခိုင္းျပီး ေစ်းသြား၀ယ္ေတာ့တာပဲ။ တခါတေလ က်ဲက်ဲ ကို ေခၚသြားတာေပါ့..။ ျပန္လာရင္ေတာ့ မီးဖိုထဲ၀င္ တန္းခ်က္ေတာ့တာ…။ အေမက ဟင္းခ်က္လည္း သိပ္ ေကာင္း တယ္။ ဧည့္ခန္းလို ေျပာင္လက္ေနတဲ့ မီးဖိုမွာ အေမက သူမ်ား၀င္ရင္ စိတ္တိုင္းက်တာမဟုတ္။ (က်မကလည္း ငပ်င္းဆိုေတာ့ အေတာ္ပဲ)။ အေမ့နား စကားေတြသာ ေျပာေနလိုက္.. ျပီးေရာ။

အဲဒီအခ်ိန္ဆို အဘ နဲ႔ ရာေက်ာ္က အိမ္က စက္ပစၥည္းတိုလီမိုလီေတြ ျပင္ဆင္တာ ျပန္တပ္တာေတြလုပ္.. ဆီစက္ကိစၥ ျဖစ္ျဖစ္.. လယ္ကိစၥ.. ကိုင္းကိစၥျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္ရႈပ္ေနတာ ပါပဲ။ အေမတို႔အိမ္က သံလြင္ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာမို႔ ေအးတယ္။ မြန္အိမ္ေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ႏွစ္ထပ္အိမ္ျမင့္ ျပင္က်ယ္ၾကီး..။ သစ္သားသက္သက္အိမ္မို႔ ပိုေနလို႔ေကာင္းတာေပါ့။ ၀ရံတာမွာ အေမ့လက္ရာ ပန္းစိုက္အိုးေပါင္းစံုနဲ႔။ အေမ မလွခ်င္က သူမ်ားလို ေရတြင္းမွာ ေရမခိ်ဳးတာမို႔ အိမ္အေပၚထပ္ ေရခ်ိဳးခန္းမွာ သူ စိတ္ၾကိဳက္ ေရခ်ိဳးဖို႔ အဘခမ်ာ ေရတင္ရတာကပဲ အလုပ္တခု။ အဲဒီတုန္းက အေမနဲ႔အဘ အိမ္ေထာင္သက္ ႏွစ္အစိတ္မွာ တခါမွ ရန္မျဖစ္ဖူးဘူးတဲ့။ ဘယ္ျဖစ္မလဲ.. အဘက ေအးျပီး အေမ့ကို အလိုလိုက္တာကိုး။ (ရာေက်ာ့္ခမ်ာ အေဖနဲ႔ တူရွာတာ..)

အေမေျပာျပတာတခု သတိရေသးတယ္။ အေမနဲ႔အဘ ရည္းစားဘ၀။ အေမက ရန္ကုန္မွာ ဘီအီးဒီတက္ေနတုန္း.. အဘက ေရဆင္းမွာ စိုက္ပ်ိဳးေရး တက္ေနတုန္း..။ အဘက အေမ့ကို လြမ္းလို႔ ေရဆင္းတကၠသိုလ္ကေန ဆင္းလာတာ.. အေမက အဘကို စိတ္ေကာက္ေနတာ တခုရွိလို႔ ဆင္းမေတြ႔ဘူးတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ အဘခမ်ာ ျပန္သြားျပီး အေမ့ကို စာေရးတယ္တဲ့.. မင္းကို မေတြ႔ခဲ့ရေပမဲ့ အေဆာင္ေပၚမွာ မင္း ထမီေလး လွန္းထားတာကို ျမင္ခဲ့ရလို႔ အေမာေျပပါတယ္.. တဲ့။ ျပီးေတာ့ က်မကို ရယ္ျပီး ေျပာေသးတယ္.. ရာေက်ာ္ နဲ႔ သူ႔အေဖ ဘယ္သူပိုခ်စ္တတ္သလဲေဟ့..တဲ့။ အနားက အမ်ိဳးေတြက ၀ိုင္းရယ္ေရာ..။

+++++

အေမက သိပ္ဗိုလ္က်တာ..။ တဦးတည္းေသာသမီး.. ပညာေတာ္.. ရုပ္ကေလးလွ.. ျပီးေတာ့ ၀မ္းကြဲေတြထဲ အၾကီးဆံုးလို လည္းျဖစ္ေတာ့ အမ်ိဳးေတြထဲက အငယ္မွန္သမွ် အေမ ေသဆိုေသ ရွင္ဆိုရွင္..။ (ဒါမဲ့ အဘလည္း သူ႔ထက္ၾကီးေပမဲ့ တူတူ ပါပဲ.. ဟီးး ၾကားရင္ ဆိတ္ခံထိမွာ)။ အဘကေတာ့ နဂိုတည္းက ေအးလည္းေအး ႏူးလည္းႏူးညံ့.. ေနာက္ျပီး စာဖတ္ရင္း ကြမ္း၀ါးရင္း တခုခု လုပ္ရင္း ျငိမ္ေနတတ္ေတာ့ အေမပဲ ဗိုလ္ေပါ့..။ အေမ့ကို မေၾကာက္ဘဲ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တာဆိုလို႔ သူ႔သား ရာေက်ာ္ပဲ ရွိမွာ..။ ဒါေပမဲ့ ရာေက်ာ္ကလည္း သိပ္လိမ္မာတာပါ။ အသက္ ၁၃ႏွစ္သားထဲက အေဖနဲ႔ ဒိုးတူေပါင္ဖက္ အလုပ္လုပ္ကူတာ..။ ေျမနဲ႔အတူထဲက ဇာတ္လိုက္ပဲဟာ.. 

အေမ့ခမ်ာ.. သူ႔ရဲ႕ တေယာက္တည္းသားေလးက က်မကိုယူေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရင္ကြဲရွာမလဲ..။ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြကို က်မ နဂိုကတည္းက ေတြးမိ ပါတယ္။ က်မ ေတြးမိတာေတြ ေတြးခဲ့တာေတြအမ်ားၾကီးေပါ့…။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္ တကယ္မ်ား ဆိုးသြမ္းတဲ့ ကံၾကမၼာက က်မကို အဲလို ရက္စက္ မိုက္မဲေအာင္ တြန္းပို႔ခဲ့ပါတယ္။ က်မကိုယ္၌ကလည္း ခပ္ညံ့ည့ံ ရွိခဲ့ပါလိမ့္မယ္…။ က်မနဲ႔ရာေက်ာ္ လက္ထပ္ျပီး ၂ႏွစ္မွာ သမီးကိုေမြးပါတယ္။ အဘနဲ႔တကြ အမ်ိဳးေတြက အေမ့ကို ေၾကာက္ေပမဲ့ က်မနဲ႔ ရာေက်ာ့္ကို ခ်စ္တာမို႔ က်မတို႔ ရြာကိုသြားလည္ပါတယ္။ အေမက ခပ္တည္တည္ပဲ.. က်မတို႔ကို မေခၚပါဘူး။ က်မတို႔ကလည္း ဘယ္ေလာက္ဆိုးလဲဆို အေမ့တို႔အိမ္၀ိုင္းထဲက အမ်ိဳးအိမ္မွာပဲ အိပ္တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သမီး ၆လ.. ရြာကိုအသြားမွာ က်မ ဖ်ားတဲ့အခါမွာေတာ့ အေမက က်မကို သူ႔အိမ္ေရႊ႔ခိုင္းျပီး သူကိုယ္တိုင္ ျပဳစုပါေတာ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက အေမ့မ်က္လံုးေတြက စိုလက္လို႔။ အဲဒီကတည္းက က်မဟာ အေမ့သမီးျဖစ္သြားသလား မေသခ်ာေပမဲ့ အေမ ကေတာ့ က်မရဲ႕ အေမ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။

အေမက က်မ သားၾကီးေမာင္ထူးျမတ္ကိုလည္း ခ်စ္ရရွာပါတယ္။ ရာေက်ာ္က သား မပ်င္းေအာင္ လယ္ထဲေခၚသြားရင္ အေမ စိတ္ပူမဆံုး.. ေမွ်ာ္မဆံုး..။ တခုခုျဖစ္ရင္ ဒုကၡ သမီးရယ္.. ရြာက ကေလးေတြလိုမဟုတ္ဘူး..။ ဘာမွန္းမသိ ဒီရာေက်ာ္တို႔ သားအဖနဲ႔ေတာ့ ခက္တယ္လို႔ အဘကိုပါ လွမ္းအျပစ္တင္ေသးတာ။ ေမာင္ထူးျမတ္ကို ျမစ္ထဲလည္း ေပးမဆင္းခ်င္.. သစ္ပင္လည္း ေပးမတက္ခ်င္။ တခုခုျဖစ္မွာစိုးလို႔ တဲ့။

အဲဒီေနာက္ပိုင္းလည္းက်ေရာ.. ရာေက်ာ္နဲ႔အဘလည္း ပို တသားတည္း က်ရေတာ့တာေပါ့။ ဘာလို႔ဆို အေမက က်မဘက္ ကေလ..။ ရာေက်ာ္ ညဘက္ လဘက္ရည္ဆိုင္ကျပန္တာ ေနာက္က်ရင္ က်မ ဆူစရာမလိုေတာ့ဘူး.. အေမပဲ..။ က်မကို ေျပာလိုက္ေသးတယ္.. သမီးကလည္း လႊတ္ လႊတ္ မထားနဲ႔..တဲ့။ အဲလို အေမ…။ ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္ထဲက က်မ အိမ္ခန္းေလးဆီ လာျပီဆိုရင္လည္း ေရာက္တာနဲ႔ ခဏမဆိုင္းဘဲ အိမ္သိမ္း အိမ္ရွင္း ဟင္းခ်က္လုပ္ေတာ့တာ..။ ျပန္ရင္ေတာင္ ခ်က္ျပဳတ္ျပီး ၾကာၾကာခံေအာင္တမ်ိဳး.. ေရခဲေသတၱာထဲထားစားဖို႔ စီစဥ္ခဲ့တာတသြယ္.. လုပ္ေပးခဲ့တာ…။ သမီး အေမ့ကို လြမ္းတယ္.. အေမ..။

+++++

ရြာရဲ႕ ညေတြကိုေတာ့ အလြမ္းဆံုးေပါ့။ မိသားစုေတြ အိမ္၀ရံတာမွာ ညနက္တဲ့အထိ ထိုင္.. ဂ်င္းလဘက္သုပ္ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔.. စကားေတြ ေျပာရတာ မကုန္ႏိုင္ မခမ္းႏိုင္..။ အဘက ေရဒီယိုနားေထာင္ထားသမွ် ကမၻာ့သတင္းေတြ ေဖာက္သည္ခ်…။ အေမကေတာ့ သူၾကည့္ထားတဲ့ ကိုရီးယားကား အေၾကာင္းေပါ့။ တခါတေလ က်မ ရြာေရာက္ေနတုန္း ေက်ာင္းကိစၥနဲ႔ အေမ ဘားအံကို ၂ညအိပ္ေလာက္ တက္သြားရင္ေတာင္ က်မ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ ျဖစ္ရပါတယ္။

က်မ အေမ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္လို႔ မရည္ရြယ္ဘဲ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ခဲ့မိဖူးတယ္.. ။ ေနာက္ပိုင္း အေမ့သားရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးအတြက္ အေမ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွပဲ.. က်မ ေသခ်ာ ျပန္မေပးဆပ္ရေသးပါဘဲနဲ႔.. အေမနဲ႔အဘရဲ႕ တေယာက္တည္းေသာ သားေလးကို အေမတို႔မ်က္ကြယ္ရာ အေ၀းၾကီးကို ခြဲေခၚခဲ့ျပန္ျပီ။ ခုဆို အေမေတာင္ အသက္ ၆၇ႏွစ္ ျပည့္ေတာ့မယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အေမနဲ႔က်မက ေမြးလ အတူတူ။

+++++

တကယ္ေတာ့ ဒီတေလာ က်မ ဘာလို႔ အေမ့ကို ပိုလြမ္းေနလဲဆိုတာ က်မသိပါတယ္။ အေမ့ကို ေျပာျပရင္ အေမ ဘယ္လို ျပန္ေျပာမလဲ သိခ်င္လိုက္တာ…။ သားၾကီး အသက္ ၂၀ ျပည့္ေတာ့မယ္ေလ အေမ…။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ႏွစ္က အေမ့ခံစားခ်က္ ဘယ္လိုရွိခဲ့မယ္ဆိုတာကို ခုခ်ိန္မွာမွ က်မ ပိုသိလာရတာကိုးးးး။ လြမ္းတယ္.. အေမ။

၁၆ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၁။

မုန္တိုင္းရဲ႕ ေက်ာရိုး ႏွင့္ ၀တၳဳတိုမ်ား

၀တၳဳတိုတခ်ိဳ႕ ျပန္ဖတ္ခ်င္တယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ေျပာလာတာနဲ႔ က်မကို တေယာက္လုပ္ေပးထားတဲ့ ဒီ Ebook ေလးကို တင္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးရပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးကို ဘယ္သူလုပ္ေပးတယ္ဆိုတာ က်မ မသိပါ။ က်မဆီကို အီေမလ္နဲ႔ ပို႔ေပးတာပါ။ က်မျဖင့္ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ။ ဒါေပမဲ့ သူ အဲလို လုပ္ေပးမယ္ဆိုတာ မသိေတာ့ က်မ စာေတြကို ျပန္မစစ္လိုက္ရလို႔မို႔ Blog မွာ တင္တုန္းက စာရိုက္မွားထားတာေလး တခ်ိဳ႕ေတာ့ မစင္ဘဲ ပါသြားပါတယ္။ နည္းနည္း ရုပ္မလွတဲ့ အမွားေလးတခ်ိဳ႕လည္း ရွိပါတယ္။ ဥပမာ.. ထြက္ေျပးတဲ့အခါ ၀တၳဳမွာ

ထြက္ေျပးတဲ့အခါ
နာက်င္ျခင္းေျမြေတြက
ခႏၶာကိုလိမ္ပတ္ ညွစ္သတ္ေတာ့
ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့အသက္က
မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆံျပဴးနဲ႔ ရုန္းထ
သူ႔ဘ၀ကို ပိုရုပ္ၾကြလာေစျပန္တယ္..

ဆိုတဲ့အပိုဒ္မွာ မ်က္လံုးျပဴး မ်က္လံုးျပဴးနဲ႔လို႔ ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးပါ။ ဒီေတာ့ တခ်ိဳ႕ စာလံုးအက် အမွားေတြကို ဖာသာပဲ ျဖည့္ဖတ္ၾကပါေတာ့ေနာ္..။

ရြက္က်ပင္ေပါက္

အိပ္မက္ကေန ႏိုးလာေတာ့ ေမာေနတုန္း…။
အိပ္မက္လို႔ သိမွ ေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႔ စိတ္ေအးတယ္။
ဒါေပမဲ့ အိပ္မက္ကို ျပန္ေတြးေတာ့ မ်က္ရည္ေတြက အလိုလို စီးက်လာတယ္..။
ေသရာပါမယ့္ အိပ္မက္ေတြ ထင္ပါရဲ႕…။
အိပ္မက္ထဲမွာ ေက်ာင္းကားေစာင့္ေနတာ…။ ကိုယ္ ကားနားေရာက္ကာနီးမွ ကားက ထြက္သြားေရာ။ လက္ထဲက ဆြဲျခင္းတဘက္နဲ႔ ေျပးလိုက္ေပမဲ့ အရင္ အိပ္မက္ေတြထဲကလိုပါပဲ..။ မီလုမီခင္နဲ႔ မမီ…။ ေက်ာင္းမွာ စာေမးပြဲခန္းေစာင့္ရမွာ.. ဒုကၡပါပဲေပါ့..။ နာရီက အသြားျမန္.. ကားက မရ..။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ လန္႔ႏိုးျပန္တာပါပဲ..။

အဲဒီ ဆရာမဘ၀ကို က်မ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား…။
ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့စဥ္ကာလလို႔ ေျပာရေအာင္ကလည္း ဆင္းရဲပင္ပန္းလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြပါ..။
ဒါေပမဲ့ .. က်မ ဘယ္လို ဟန္လုပ္ ဟန္လုပ္.. ဘယ္လိုပဲ ေမ့ေဖ်ာက္ ေမ့ေဖ်ာက္..
က်မရင္ထဲ ဟိုးနက္နက္တေနရာမွာေတာ့ အဲဒီဘ၀ကို စြဲစိတ္က စို႔ရိုက္သြင္းထားသလို နစ္၀င္ေနခဲ့တာ ျဖစ္မွာ…။

++++++

(တစ္)

မွတ္မွတ္ရရ ျပန္ေတြးေတာ့ ဟိုးးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက က်မၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲ ေမးတဲ့အခါ ေက်ာင္းဆရာမလို႔ လြယ္လြယ္ေျဖခဲ့တာပဲ။ တကယ္ ဆရာမ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ ျပင္းပ်တယ္လို႔ေတာ့ သတိမထားမိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေမက ေက်ာင္းဆရာမ။ က်မက သူမ်ားလို ဆရာ၀န္မျဖစ္ခ်င္.. အင္ဂ်င္နီယာ မျဖစ္ခ်င္..။ ဒီေတာ့ လုပ္စရာ ဆရာမပဲ ရွိတယ္လို႔ ထင္တာေလ…။

ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သိသိသာသာ လုပ္ျဖစ္တာေတာ့ ပန္းခ်ီဆြဲတာပဲ..။ နည္းနည္း ထူးခၽြန္တာက စာစီစာကံုး ေရးတာ…။ ေနာက္ တကယ္တမ္း တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့လည္း တကၠသိုလ္မွာ ဆရာမ ျဖစ္ခ်င္တာက နည္းနည္း.. တကၠသိုလ္နယ္ေျမထဲ အၾကာၾကီး ေနခ်င္တာက မ်ားမ်ားနဲ႔..။ ဆရာမျဖစ္ခြင့္ရေတာ့ ဘ၀မွာ ဘာမွမလိုေတာ့ဘူး ျပီးျပည့္စံုျပီလို႔ကို ေတြးမိျပီး ေပ်ာ္ေတာ့တာ။ ေျပာရရင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ ရခဲ့တယ္လို႔လည္း ထင္ပါတယ္။ ခုထိေတာ့ ဘ၀မွာ အေက်နပ္ဆံုးအခ်ိန္ေတြပါပဲ…။

+++++

ကိုယ့္စာမူေလး မဂၢဇင္းထဲ စပါေတာ့ ေပ်ာ္သလားဆိုတာ ခု ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ေက်နပ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ကိုယ့္စာမူပါတဲ့ စာမ်က္ႏွာကိုပဲ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္လို႔..။ ေပဖူးလႊာမွာ ကဗ်ာ စပါေတာ့ ခြေဖာင္လို႔ ေခၚတဲ့ မဂၢဇင္းအလယ္မွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ပါရတာမို႔ စိတ္ခ်မ္းသာခဲ့တာ..။ တခါ ၀တၳဳတိုက်ေတာ့လည္း သရုပ္ေဖာ္ပံုက ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ၀င္းေမာ္ဟန္ လက္ရာ..။ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာဆိုေတာ့ ပိုသေဘာက်တာေပါ့..။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ စာေပနယ္ပယ္ေလးကို စြဲစြဲ လန္းလန္းနဲ႔…..စာေပအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ေလထန္ကုန္း၊ ေဒၚရိတ္ၾကီး၊ ဘားလမ္း ကိုထြန္းရီဆိုင္၊ ၁၉လမ္း၊ Mr.Guitar ေတြမွာ တ၀ဲလည္လည္ သြားလာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ အခ်ိန္ကာလထဲ ေပ်ာ္ခဲ့တာပဲ။ ခုခ်ိန္ထိလည္း.. လြမ္းဆြတ္ဆဲ...။

+++++++

ဆရာမဘ၀ နဲ႔ စာေရးဆရာမ ဘ၀ ဘယ္ဟာကို ပိုၾကိဳက္လဲေမးရင္ေတာ့ အတူတူပဲလို႔ ေျဖရမွာထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ဘ၀ကို ပိုတန္ဖိုးထားလဲဆိုရင္ေတာ့ မွန္တာေျပာရရင္ စာေရးဆရာမဘ၀ကိုေပါ့..။ တကၠသိုလ္ဆရာမျဖစ္ခြင့္ကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရႏိုင္ၾကေပမဲ့ စာေရးဆရာမဘ၀ကေတာ့ ရႏိုင္ခဲတယ္လို႔ ထင္တာကိုးးး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာစာဆရာမ ဘ၀မွာ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့တာအတြက္ ဂုဏ္လုပ္မိတာကိုလည္း ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္သာ အစိမ္းခြဲ ခြဲထားခဲ့ရတဲ့ အဲဒီဘ၀ကို စိတ္က် အိပ္မက္ေတြထဲ စြဲစြဲျမဲျမဲ မက္ေနခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား…။

+++++

တကၠသိုလ္ဆရာမဘ၀မွာ လိႈင္တကၠသိုလ္မွာ ၉ႏွစ္… ဘားအံေကာလိပ္မွာ.. ၃ႏွစ္.. ရန္ကုန္စီးပြားေရးတကၠသိုလ္မွာ ၁ႏွစ္.. ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္မွာ ၅ႏွစ္.. ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ ၂ႏွစ္…။ တာ၀န္က်ရာ ေရာက္ေလရာမွာ က်မ ေပ်ာ္ခဲ့တာပဲ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္…။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြထဲမွာ စိတ္တူကိုယ္တူေတြ အျမဲေတြ႔ရျပီး ခ်စ္ခဲ့ခင္ခဲ့ရတာလည္း ေနရာတိုင္းမွာ…။ ေနရာသစ္တခုေရာက္ရင္ အဆင္ေျပပါ့မလားလို႔ က်မ ေတြးေလ့မရွိဘူး…။ အဆင္ေျပမွာပဲလို႔သာ ေတြးတတ္တဲ့အထိ က်မရဲ႕ ေပ်ာ္တတ္တဲ့ သဘာ၀ကို ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ခ်တယ္။ အဲဒီအခါ ဘ၀ထဲ ဒုကၡေရာက္ေပမဲ့ ၀န္းက်င္မွာ သာယာေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔ ေျဖေဖ်ာက္ခဲ့ တာပါပဲ…။
ဒီလိုနဲ႔… … …

+++++

(ႏွစ္)

တကၠသိုလ္စတက္ေတာ့ ၁၉၈၀..။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ၾကည့္ျမင္တိုင္နယ္ေျမ….။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူဆိုတဲ့ ဘ၀ကို ရင္ခုန္လို႔…။ ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေဆာင္းသီတာနဲ႔ ေနာက္တေယာက္က အယ္မာ…။ ဆံပင္တိုတို.. အသားညိဳညိဳ ပိန္ကပ္ကပ္နဲ႔… က်မက ေတာ္ေတာ္ အက်ည္းတန္တာ…။ ဒါေပမဲ့လည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ပူပူေႏြးေႏြး ဆိုေတာ့ လည္း လွခ်င္ ပခ်င္တာေပါ့။ မွတ္မိေသးတယ္..။ အဲဒီတုန္းက က်မက အေဖ ညႊန္ၾကားေရးမႉးေပမဲ့ ဆင္းရဲေတာ့ အေမနဲ႔ က်မ တခ်ိဳ႕ထမီေတြဆို သိပ္မခြဲဘဲ တူတူ ၀တ္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ အေမက ၀၀ၾကီးမို႔ ၄ေတာင္ကြင္း၀တ္ရေတာ့ က်မက ပိန္ပိန္ေလးနဲ႔ ၄ေတာင္ကြင္းကို ရေအာင္ ၀တ္ရတာမို႔ ခါးေနရာၾကီးမွာ ဖုလို႔..။ ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ေတာင္ အျဖဴအမည္းပဲ ၀ယ္ႏိုင္ခဲ့ေသးတာ မွတ္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မထက္ ခ်မ္းသာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက က်မကုိ ခ်စ္ၾကတာမို႔ အဲဒီတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀ဦးမွာလည္း ေပ်ာ္ခဲ့တာပါပဲ..။

+++++

ဆရာမျဖစ္စ….
ေက်ာင္းသြားေတာ့မယ္ဆိုရင္ ျပႆနာက ဆံထံုးထံုးဖို႔…။ ခါးလယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ဆံပင္ေတြက အံုထူေတာ့ သိပ္ထံုးရခက္တာ။ ကလစ္ေတြ.. ဆံညွပ္ေတြလည္း မႏိုင္ခ်င္။ ဒီၾကားထဲ ပန္းကလည္း ပန္ခ်င္ေသးတာ။ ဆံထံုးတခါထံုးရင္ ေခၽြးေတြပ်ံ.. လက္ေတြ ေညာင္းေရာ..။ ဆံထံုးနဲ႔ ပန္းနဲ႔ ဗမာ၀တ္စံုနဲ႔.. ၾကိမ္ဆြဲျခင္းနဲ႔…။ အဲဒီလို ေက်ာင္းသြားရတာကို က်မ သိပ္ၾကိဳက္ခဲ့တာ..။ ေက်ာင္းသား ၂၀၀ ေက်ာ္ေရွ႕က စင္ျမင့္ေလးေပၚမွာ စာသင္ေပးရမယ့္… အသက္ ၂၂ႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးတဲ့ ဆရာမေပါက္စေလး က်မဟာ အတန္း၀င္ရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ အျမဲ တက္ၾကြေနခဲ့တာ။ က်မ ဆရာမဘ၀ ပထမဆံုးေန႔မွာ ၀င္ရတဲ့အတန္းက လိႈင္တကၠသိုလ္ ၁၉၈၆-၈၇ ပညာသင္ႏွစ္ရဲ႕ ပထမႏွစ္ ရူပေဗဒ တန္းခြဲ (၁)..။ အဲဒီအတန္းမွာ က်မေသခ်ာမွတ္မိေနတဲ့ ထင္ထင္ရွားရွား ေက်ာင္းသူေတြက အဆိုေတာ္ အိအိ.. ေနာက္ပိုင္း ေလယာဥ္မယ္ျဖစ္သြားတဲ့ ၀င့္သရဖီ.. လက္ေရးသိပ္လွျပီး သတ္ပံုမွန္လို႔ သတိထားမိရတဲ့ တိုးတင္ညိဳ..။ (က်န္တဲ့ကေလးေတြ သိပ္မမွတ္မိေတာ့တာ ခြင့္လႊတ္ပါ)။ က်မအလုပ္ထြက္ကာနီး ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ၀င္ခဲ့တဲ့အတန္းကေတာ့ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ ၂၀၀၅-၂၀၀၆ ပညာသင္ႏွစ္ ျမန္မာစာ မဟာ၀ိဇၨာ ပထမႏွစ္အတန္းရဲ႕ စာေပသေဘာတရား စာေပအတတ္ပညာအတန္း နဲ႔ အဂၤလိပ္စာအဓိက ဂုဏ္ထူးတန္းရဲ႕ ၀တၳဳသေဘာတရား ဘာသာ အတန္း။

+++++

ထိုင္းကိုေရာက္ေတာ့… ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာက ေတာထဲေတာင္ထဲက စာသင္ေက်ာင္းေလး တေက်ာင္းမွာ စာသင္ဖို႔။ ဒါေပမဲ့ အသံလႊင့္ေဆာင္းပါးေတြ ေရးရ… ထိုင္းမွာ ရွိေနၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြအတြက္ ျမန္မာစာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ကူရ…။ ဘေလာ့ေလးေရးလိုက္.. ခရီးေတြထြက္လိုက္..။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္ ကိုယ္ကူခ်င္တာေတြကို ေနာက္ေၾကာင္းေအးေအး ကူႏိုင္ခဲ့။ အဲဒီဘ၀မွာလည္း ေပ်ာ္ခဲ့တာ.. ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ရာလို………။

ဒီလိုနဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း က်မ သေဘာက်တဲ့အလုပ္ခြင္ထဲ လုပ္ခြင့္ရတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ က်မ သိပ္ကို ေက်နပ္ ေပ်ာ္ပိုက္တာ .. မဂၤလာပါ ေသာတရွင္မ်ားရွင္………ဆိုတာေလးကိုေတာင္ တကယ္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ခံစားေျပာေနက်။

+++++++

ေျပာခ်င္တာက က်မဟာ မ်ားမ်ား ေမွ်ာ္လင့္မထားတတ္သူ..။ ဒါေပမဲ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ကိုယ္ေမြ႔ေလ်ာ္တာေတြကိုသာ ခံစားခြင့္ရခဲ့သူဆိုတာပါ။

+++++
(သံုး)

ဘ၀ထဲမွာ ကိုယ္နဲ႔ လားလားမွမဆိုင္တဲ့ အေနအထားမ်ိဳးမွာ ရွင္သန္ ဖြံ႔ျဖိဳးႏိုင္မွသာ တကယ့္ ရဲရင့္မႈလို႔ က်မ ယံုပါတယ္။ အဲဒီယံုၾကည္မႈနဲ႔ပဲ ဘ၀ကို တေလွ်ာက္လံုး ျဖတ္သန္းခဲ့တာပါ။

+++++
ခုဆို….
ဟိုတယ္ၾကီးတခုရဲ႕ သပ္ယပ္လွပတဲ့ အေရာင္းဆိုင္ခန္းတခန္းမွာ အေရာင္း၀န္ထမ္း လုပ္ဖို႔ က်မ အသင့္ျပင္ေနပါျပီ။ အသက္ ၄၆ႏွစ္နားနီး အမ်ိဳးသမီးတေယာက္အေနနဲ႔ လာ၀ယ္ ၾကမယ့္သူေတြကို စိတ္လက္သာယာရွိေအာင္ ဘယ္လို ေဆာင္ရြက္ရပါ့..။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ေလး ၀တ္စား..။ မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျပံဳးထား။ ေစ်းေရာင္းတဲ့အခါ.. ကိုယ့္ဆီက ပစၥည္း ၀ယ္သူဆီ မ်ားမ်ားပါသြားေအာင္ လုပ္ပါ.. စကားမ်ားမ်ားေျပာပါ.. တဲ့။ ခက္ကျပီ.. ကိုယ္ကလည္း စာအေၾကာင္းေပအေၾကာင္းကလြဲရင္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ေျပာတတ္တာမဟုတ္…။ ဒီအလုပ္မွာ ညံ့ရင္ ဒုကၡ။ တခါတခါမွာ ညံ့တာေတြကပဲ အလုပ္ျဖစ္ေနတာ အပံု.. ဆိုတာကို ေမ့ပစ္။ က်မ……… ေတာ္မွ ျဖစ္မယ္…။ က်မ လုပ္ႏိုင္မွ ျဖစ္မယ္…။ ဒါမွ လွပတဲ့ အလုပ္တခု ျဖစ္မွာ…။ က်မ အလုပ္လုပ္ေနတာဟာ.. အဲဒီ အလုပ္ လွလွပပ ျပီးေျမာက္ ေအာင္ျမင္ဖို႔သာ ျဖစ္တယ္..။ ဒါမွပဲ အဲဒီကရတဲ့ လုပ္အားခနဲ႔ စားရတဲ့ ထမင္းက က်မအတြက္ အရသာ ျပည့္မွာပါ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္.. ေတြးရရင္ေတာ့ က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးေနက် Julius Caesar ရဲ႕ Veni, Vidi, Vici"
ငါ လာတယ္..
ငါ ျမင္တယ္..
ငါ ေအာင္ပြဲခံတယ္… ဆိုတာကိုပဲ ျပန္ျပန္ သတိရ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ က်မ ေနာက္ထပ္ စိန္ေခၚပြဲတခုကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ရတာပဲ မဟုတ္ပါလား…။

++++++

က်မ ေပ်ာ္မွာပါ….
ေရာက္ေလရာမွာ စိမ္းရြက္ေတြတေ၀ေ၀နဲ႔ လန္းဆန္းရွင္သန္ႏိုင္တဲ့ ရြက္က်ပင္ေပါက္ေတြကို က်မ ခ်စ္တယ္ေလ။

မစိမ္းလန္းႏိုင္တဲ့ ရာသီခြင္

အမွန္တရားဘက္ကပါ.. တဲ့
ျပီးေတာ့ျဖင့္
အမွားတရာကို က်က်နန သိမ္းထုပ္လို႔။
ဒီတေလာ.. ရယ္စရာေတြ မ်ား မ်ား မ်ား
ကိုယ္ပိုင္ ရယ္စရာရွိသူေတြကလည္း
ဟိုမွာ ဒီမွာ ရယ္စရာေတြခ်ည္းဆိုပဲ..
ကိုယ့္ရယ္ရသကြာ.. ။
တေလာကလံုး ရယ္စရာေတြနဲ႔ ဖံုးလို႔။

ဖာတလံုးေခါင္းက်ားကေတာ့
အို.. အသင္ေလာက… တဲ့။
ေလာကၾကီးက မတရားပါဘူးရွင္.. လို႔
ျပည္႔တန္ဆာ မခ်ိဳက “မြန္းတည့္ခ်ိန္တြင္ ေန၀င္သည္”.. မွာ ေျပာတယ္
ဆိုက္ကားဆရာ ကိုေက်ာ္ကေတာ့ ေလာကၾကီးက သူ႔ဘာသူေနတာ အျပစ္မရွိဘူး..
အျပစ္ရွိတဲ့လူေတြကသာ ေလာကၾကီးကို လႊဲလႊဲခ်ေနတာ..တဲ့။

အပင္ေတြ မစိမ္းလန္း
ပန္းေတြ မပြင့္
စမ္းေရလည္း မစီးႏိုင္ေတာ့တဲ့
ခုလို ေအးခဲခဲ ေဆာင္းရာသီဆို
အလိုလို ငိုခ်င္တာပဲ.. စိတ္က်။

အေရးထဲမွာ..
၀န္းက်င္တခိုဆိုတာကလည္း
ျပိဳမလို မိႈင္းရီ…
အို...အသင္ေလာကဆိုတာၾကီးကလည္း
ၾကယ္ျမင္ လျမင္..။

မမ ျပံဳးတာ အားရ ပါးရ.. တဲ့။
တကယ္က
အမုန္းေတြကို လွတ ပတ ျခယ္သထားတာ..။
ဒီလိုကာလၾကီးထဲ..
ဘယ္လိုမ်ား လန္းႏိုင္မလဲကြယ္..။

၂၂ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၁။