Jul 30, 2007

ရင္ကြဲနာ(၂)


က်မေရာ စိမ္းပါ ခုတေလာ အလုိလိုေနရင္း ေျခကုန္လက္ပန္းက်သလို ေမာဟိုက္ ပင္ပန္း ေနတတ္ၾကသည္။ စာသင္ခ်ိန္ ႏွစ္ခ်ိန္ ဆက္လိုက္လွ်င္ သိသိသာသာပင္ ေမာကာ ႏႈတ္ခမ္းေတြပင္ ေျခာက္လာသည္။ ထိုအထဲ က်မကေတာ့ ပိုဆိုးသည္။ အာေခါင္ေတြ ေျခာက္ကာ မူးေနာက္ေနာက္ျဖစ္ျခင္းကို ေန႔စဥ္ အခ်ိန္မ်ားစြာ ခံစားေနရသည္။ သို႔ေပမဲ့ တကၠသိုလ္ေတြ စာေမးပြဲနီးခ်ိန္မို႔ က်မ နားဖို႔ အခြင့္အေရး မရ ခဲ့။

ေနာက္ဆုံး၊ ပိန္လွီလွေသာ ခႏၶာကိုယ္ေလးကိုပင္ မသယ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ အားအင္ကုန္ျခင္းကို ခံစား လာရ ေတာ့သည့္ အခါတြင္မူ က်မ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုေႂကြးမိ ေတာ့သည္။ ငါ ဘာျဖစ္ၿပီလဲ ဟူေသာ ေမးခြန္းက က်မကို ေျခာက္လွန္႔လွသည္။ ေတြးမိသည့္ ေရာဂါမ်ားလည္း အစုံပင္။ တုိက္ဖိြဳက္ႏွင့္ ငွက္ဖ်ားက စလို႔ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ အထိ ေရာက္သည္။ အခါမ်ားစြာ ငိုေႂကြး ေမာဟိုက္ၿပီးမွပင္ က်မ ႏွင့္ စိမ္း တို႔ ႏွစ္ဦး သေဘာတူ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ျဖင့္ က်မ ဆရာ၀န္ျျပဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရေတာ့သည္။ သို႔ေပမဲ့ ထိေရာက္ေသာ ေဆးကုသမႈက ေဆးခန္းေတြမွာသာ ရွိသည္္ မ္ို႔ ေဆးခန္းတစ္ခုမွာ အေထြေထြေရာဂါကု သမားေတာ္ႀကီးႏွင့္ ျပရသည္။

ေနာက္ေတာ့၊ ဆီးစစ္၊ ေသြးစစ္၊ ဓါတ္မွန္ရိုက္။ က်မလက္ထဲက ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး (တကယ္ေတာ့ ေျခာက္ရာသာ)။ ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့ တီဘီ ဆပ္စပက္(TB Suspect) တဲ့။ အဲဒီထိေတာ့ က်မက တုန္လႈပ္ရ ေကာင္းမွန္း မသိေသး။ စိမ္းကေတာ့ သိသိသာသာပင္ မ်က္ႏွာပ်က္ရွာသည္။ ဆရာ၀န္ႀကီးက ေဆး၀ါးၫႊန္ၿပီး ေဆးဖိုး၀ါးခ ရွင္းျပေတာ့မွ စိမ္း မ်က္ႏွာပ်က္ရျခင္းကို က်မ ရိပ္မိေတာ့သည္။

တစ္ပတ္စာ ေဆးဖိုး ႏွင့္ ေဆးကုသခ ေျခာက္ရာ့ ေျခာက္ဆယ္က်ပ္။ က်မ လခကမွ ေထာင့္သုံးရာ မျပည့္။ က်မ သည္ ဒူးေတြပင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ တုန္လာသည္ ထင္၏။ နီၫိဳေရာင္ ေဆးေတာင့္မ်ား၊ အျဖဴေရာင္ ေဆးလုံးမ်ား၊ အ၀ါေရာင္ ေဆးျပားႀကီးမ်ား။ ေဆးေပးသူက အားေဆးႏွင့္တြဲေသာက္ပါ… တဲ့… ။ ဘာ အားေဆးေသာက္ရမလဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီမွာ Vitron အားေဆး ထည့္ေပးထားတယ္၊ တစ္ပတ္စာတဲ့။ ေျပစာကို ၾကည့္ေတာ့ အဲဒီ Vitron ဆို တဲ့ ေဆးက တစ္ကဒ္ကို ၁၇၀ က်ပ္တဲ့။ တစ္လုံးကို ဆယ့္ခုနစ္က်ပ္ ေပါ့။

အိမ္အျပန္ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ က်မ မ်က္ရည္ က်ိတ္ က် ျဖစ္ခဲ့သည္။ စိမ္းက က်မ လက္ ေတြကို တင္းတင္း ဆုပ္ ေတာ့ သူ႔လက္ေတြက ေအးစက္လို႔။ ဆရာ၀န္ႀကီး၏ အမွာစကားက က်မနားထဲမွာ ငလ်င္သံလုိပဲ။ မၿပီးႏိုင္ မဆုံးႏိုင္ေအာင္ ဘ၀ဂ္ထိ ညံေနသလိုပါပဲ။

"အဲဒီ ေဆးေတြက သိပ္မူးတယ္ သမီး၊ အနားယူရမယ္။ အားရွိတဲ့ ဥေတြ၊ ႏြားႏုိ႔ေတြ ေသာက္ရမယ္…" တဲ့ ။

+++++

အဲဒီ တစ္ပတ္အတြင္းမွာ ေနမေကာင္းေသာ က်မထက္ပင္ ႏြမ္းနယ္၍ ပိန္က်သြားသူက စိမ္းပဲ ျဖစ္သည္။ က်မက အိမ္ကို ေျပာျပရရင္ ေကာင္းမလားဟု တိုင္ပင္ကတည္းက စိမ္း ႏြမ္းနယ္ ေဖ်ာ့ေတာ့ သြားခဲ့တာ။

“ေနပါဦး အငုံရယ္၊ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္တည္း ႀကိဳးစားၾကည့္ၾကရေအာင္၊ နင့္လခကို ေဆးကု၊ ငါ့လခကို စားၾကမယ္၊ ဘယ္လိုလဲ”
“မျဖစ္ႏိုင္လိုက္တာ စိ္မ္းရယ္။ အေဆာင္လခ ေပးဖို႔ေတာင္ ငါ့မွာ မရွိေတာ့တဲ့ဟာ”
“နင္ကလဲ အငုံရာ၊ ေနာက္ဆို ေဆးဖိုးသက္သက္ပဲ ကုန္ရမွာပါ၊ ခုဟာက စမ္းသပ္ခေတြ ကုန္္လို႔ပါ”
“စိမ္းရယ္.. ေဆးက ေျခာက္လေတာင္ ဆက္ေသာက္ရမွာေလ”

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဆးရုံမွ ေဆးခြင့္ တစ္လ ယူၿပီး က်မ အိမ္မွာ ေဆးေသာက္ရင္း ျပန္နားဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ က်သည္။ က်မကေတာ့ အနာသိကာမွ၊ ေဆးရွိကာမွ ပို၍ ေျခကုန္ လက္ပန္းက် အားျပတ္ကာ အိပ္ယာေပၚ ပုံက် ေတာ့သည္။ စိမ္းကေတာ့ က်မရဲ့ ေဆးခြင့္ အတြက္ ဆရာ၀န္ႀကီးဆီ အသိေပးစာရဖို႔ ကိစၥေတြႏွင့္ ေျပးလႊားလို႔။

“ငါ့ပုံစံက ဘယ္ေလာက္ပဲ စုတ္ျပတ္ စုတ္ျပတ္၊ ငါ့ရဲ့ ပညာဂုဏ္အရ ငါဟာ တကၠသိုလ္က ဆရာမ တစ္ေယာက္ ေတာ့ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္ အငုံရယ္..၊ ၿပီးေတာ့ တကယ္ ေနမေကာင္း လို႔ ေဆးခြင့္တင္တယ္ဆိုတာ ငါ ေသခ်ာ ေျပာျပပါတယ္.. သူ လုပ္ပုံက လူနာ ေသရမယ့္ ကိန္း၊ ပညာရဲရင့္ ပြဲလယ္တင့္တို႔၊ ပညာဂုဏ္ေရာင္ ထြန္းလင္း ေျပာင္ တို႔ဆိုတာေတြက ဟာသပဲ၊ သိလား… အငုံ”

တေန႔ေတာ့၊ ေဆးခြင့္ကိစၥ အဆင္မေျပျခင္းအတြက္ စိမ္း ေဒါသထြက္ ေနခဲ့သည္။ က်မလည္း ခံျပင္းမိသည္။ အထူးသျဖင့္၊ အလုပ္ အေပၚ အၿမဲ ေစတနာထား တာ၀န္ ေက်ပြန္သူမ်ားမို႔လည္း ခုလို အဆင္မေျပ ျဖစ္ရျခင္း အေပၚ ပို၍ စိတ္ထိခိုက္ရသည္။ ၾကည့္ပါဦး… လူနာ ကိုယ္တိုင္ လာရမတဲ့။

တကယ္ေတာ့၊ ေဆးရုံက က်မတို႔ေနထိုင္ရာ အေဆာင္ႏွင့္ ကားႏွစ္မွတ္တိုင္စာသာ ေ၀းတာမို႔ က်မ ခ်က္ခ်င္းပဲ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ အ၀တ္လဲကာ စိမ္းလက္ကို အားျပဳတြဲလို႔ ထြက္ လိုက္ လာခဲ့သည္။
“ခြင့္ တစ္ပတ္ပဲရမယ္”
ေျပာထြက္ေသာ အဲသည္ တာ၀န္က် ဆရာ၀န္မၾကီး၏ မ်က္ႏွာႀကီးကိုၾကည့္ရင္း က်မ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲလာသည္။ အဲဒီ တစ္ပတ္ကေလးနဲ႔ က်မရဲ့ အားအင္ေတြကို ဘယ္လို စုေဆာင္းရမွာလဲ။ ၿပီးေတာ့၊ ရန္ကုန္မွာ က်မ တစ္ေယာက္တည္း စားေသာက္စရိတ္ေကာ၊ ေဆးကုသစရိတ္ေရာ ဘယ္လိုမွ မရႏုိင္။ သူ႔ေရွ႕က လွည့္အထြက္ မွာ က်မ မ်က္ရည္ က်ခဲ့ရသည္။

+++++

သို႔ေပမဲ၊့ အၿမဲတမ္း လူ႔ေလာကအေပၚ ေစတနာထားခဲ့မႈ အက်ိဳးေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ေနာက္ရက္ေတြကို လည္း ဌာနခြဲမွဴးထံ လုပ္သက္ခြင့္တင္၍ နားၿပီး၊ သိပ္မၾကာခင္မွာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ ခံစားခြင့္ရလာသည္။

က်မ၏ ခ်စ္ေသာ ေက်းလက္ေလးရွိရာကို ျပန္ေျပးရေတာ့ျဖင့္ စိတ္ ခ်မ္းသာ လိုက္တာ။ ရုိုးျပတ္ရနံ႔၊ ေျမနံ႔၊ ေတာတန္းနံ႔၊ ေလေျပနံ႔ႏွင့္ ပူျပင္းေသာေနကပင္ က်မ ကိုယ္ထဲက တီဘီပိုးေတြကို အေငြ႔ပ်ံ ေပ်ာက္ကြယ္ ေစလိမ့္မည္ဟု ထင္ေလေတာ့သည္။ အစ္ကိုႀကီး ၿမိဳ႕တစ္ေခါက္ တက္လွ်င္ က်မအတြက္ ကုန္လာခဲ့ေသာ ေဆးဖိုးေတြကိုလည္း မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေန၍လည္း ရျပန္သည္။ ၿပီးေတာ့ က်မက တစ္သက္လုံး ေပ်ာ္ေန ခဲ့ေသာ ရန္ကုန္ကုိပင္ ခုခ်ိန္မွာ စိတ္နာခ်င္ခ်င္ျဖစ္ကာ က်ီထဲက ၀မ္းစာစပါးေတြ ေလ်ာ့တာ က်မရဲ့ ေဆးဖိုးေၾကာင့္မ်ားလား ဆိုတာမ်ိဳးကိုလည္း တမင္ မေတြးဘဲ ေနေနမိသည္။


ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္… က်မသာ ျပတ္သားႏုိင္လွ်င္… ရန္ကုန္ဆီက မြန္းက်ပ္ ေလွာင္ပိတ္ေသာ သားရဲတြင္းကို ျပန္ပင္ မသြား ခ်င္ေတာ့ၿပီ။

+++++

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ ခံစားခြင့္တို႔ ကုန္ဆုံး၍ အလုပ္ခြင္ ျပန္၀င္ရသည့္ အခ်ိ္န္မွာမွပဲ က်မက ရန္ကုန္ကို စိတ္ျပန္ေရာက္ေတာ့သည္။ က်မ ပင္ပန္းတႀကီး သင္ယူခဲ့ရေသာ ပညာမ်ားႏွင့္ က်မ ငယ္စဥ္ကတည္းက အိပ္မက္ မက္ခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္က ဆရာမဘ၀ကို တကယ္တမ္းက်ေတာ့ က်မ မစြန္႔ႏိုင္ပါ။

က်မ မဟာ၀ိဇၨာဘြဲ႔အတြက္ က်မ္း ျပဳရဦးမည္။ မဟာ၀ိဇၨာဘြဲ႔ ယူရဦးမည္။ ထိုအခါမွာေတာ့ အိမ္မွာ တစ္လေက်ာ္ နားလိုက္ရေသာေၾကာင့္လားေတာ့ မသိ။ က်မ အားအင္ေတြ ျပည့္ၿဖိဳးလာျပန္သည္။ အဲဒီေတာ့မွပဲ ဆင္းရဲေဖာ္၊ လက္တြဲတိုင္ပင္ေဖာ္ စိမ္းကို ျပန္သတိရ ေတာ့သည္။

စိမ္းက က်မကို ၿပဳံးၾကည့္ရင္း “နင္၀လာတယ္”ဟု ေျပာ၏။ က်မကေတာ့ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ပိန္သြားေသာ စိမ္း ကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲမွာ ထိခိုက္လာခဲ့သည္။ စိမ္းတို႔ မိသားစု စီးပြားေရး သိပ္က်ပ္ေနၿပီ ထင္ပါရဲ့။ ၀န္ထမ္းမိသားစုခ်ည္းပင္ ျဖစ္ေသာ္ လည္း က်မတို႔ ၿမိဳ႔ကေလးက ေက်းလက္ ဆန္သည္မို႔ ဆန္ႏွင့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ မရွားလွပါ။ စိမ္းတို႔ၿမိဳ႔ကေတာ့ ၿမိဳ႔ျပဆန္သည္မို႔ အစစ အရာရာ ရွားပါးလွသည္။ သို႔ေသာ္၊ သည္တစ္ႀကိမ္ အိမ္အျပန္မွာလည္း စိမ္း၏ မိသားစုကေတာ့ အရင္ကလိုပဲဲ ေျမပဲဆန္ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ေတြ၊ ဂ်ဴး ျမစ္ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ေတြ၊ ငါးေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္ေတြ လုပ္ေပးလိုက္သားပါေပ။

အိမ္မွ ျပန္ေရာက္စကေတာ့ က်မတို႔ ေပ်ာ္ရၿမဲ ျဖစ္သည္။ စိမ္းအိမ္က လုပ္ေပးလိုက္သမွ် ဟင္းေတြက က်မအႀကိဳက္ ျဖစ္ၿပီး က်မအိမ္က စီမံေပးလိုက္ေသာ ဆတ္သားေျခာက္ေၾကာ္၊ အမဲေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္၊ ငါးပိေၾကာ္ စပ္စပ္၊ ပုဇြန္ေျခာက္ေၾကာ္ ႏွင့္ ပဲအမ်ိဳးမ်ဳိး အေၾကာ္အေလွာ္ေတြကိုလည္း စိမ္းက ႀကိဳက္ေလ့ ရွိသည္။

သို႔ေသာ္… က်မတို႔ရဲ႕ ပုံမွန္ေန႔ေတြ ျပန္လည္ လည္ပတ္ခ်ိန္မွာေတာ့ က်မတုိ႔၏ သားရဲတြင္းက ျပန္လည္ သရုပ္ေပၚလာၿမဲသာ ျဖစ္ပါသည္။

+++++

စိမ္းက တေန႔တျခား ျဖဴေလ်ာ္ ပိန္က်လာသည့္အခ်ိန္မွာ က်မကေတာ့ တီဘီေဆးေတြ ျဖတ္လိုက္ရၿပီး က်န္းမာေရး ေကာင္းလာခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေပမဲ့ တကယ္ စိတ္က် ရတာကေတာ့ က်မပဲ ျဖစ္ခဲ့သည္။ က်မတို႔ေလာကထဲမွာ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြက တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ ပိုလို႔ ေတာ္လာ တတ္လာ၊ ထက္ျမက္လာတာႏွင့္အတူ ပိုလို႔ ခ်မ္းသာ ျပည့္စုံလာကာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြအေပၚလည္း ပိုလို႔ မခန္႔ေလးစား ႏိုင္လာ ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ၫိႈးေလ်ာ္ ႏြမ္းပါးေသာ ဆရာဆရာမေတြကို အေပၚမွ စီးၾကည့္ေသာ မ်က္လုံးမ်ားပါပဲ။ အဲဒီ ဒဏ္ကို က်မက မခံႏိုင္ခဲ့ပါ။

က်မ၏ အ၀တ္အစားတို႔ကို ၾကည့္ကာ သူတို႔ မ်က္လုံးေတြက ေလွာင္ေျပာင္သည္ဟု က်မ သိသည္။ ျပဌာန္းစာအုပ္ဖိုး ေငြသုံးဆယ္ေပးဖို႔ကို က်မေရွ႔မွာ ႏွစ္ရာတန္အုပ္မွ ျဖဳတ္ေပး၍ ေပးတာကိုလည္း က်မကို သေရာ္သည္ဟု ထင္သည္။ ၿပီးေတာ့ က်မကို လႈိက္လွဲ ႏွစ္လို မရွိေသာ၊ တန္ဖိုးထားျခင္း မရွိေသာ မ်က္လုံးေတြကိုလည္း က်မ နာက်ည္းသည္။

စိမ္းကေတာ့ အၿပဳံးမပ်က္ ေနႏုိင္ဆဲ။ က်မ ေဒါသႏွင့္ ေျပာျပသမွ်ကုိ ေခါင္းကို ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ခါယမ္းရင္း တည္ၿငိမ္စြာ နားေထာင္ႏိုင္ဆဲ။ ဒါေပမဲ့ စိမ္း၏ မ်က္လုံးေတြကေတာ့ အားယုတ္ သထက္ ယုတ္လာခဲ့ၿပီ။ ၿပီးေတာ့ စိမ္းက ခုတေလာ အ၀တ္ေလွ်ာ္တာေလာက္ႏွင့္ပင္ ေမာေနတတ္သည္။ စိမ္း ႏႈတ္ခမ္းတို႔ကေတာ့ တင္းတင္း ေစ့ သထက္ ေစ့ လာခဲ့သည္။ မာနရိပ္ကို စိမ္းမ်က္ႏွာမွာ ပို ေတြ႔လာရသည္။

“စိမ္းေရ ငါေတာ့ အိမ္ကို ေငြမမွာလုိ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ထင္တယ္”ဟု က်မ ေျပာသည့္ေန႔မွာေတာ့ စိမ္း၏ ႏူးညံ့ေသာ မ်က္လုံးေတြကို ျပန္လည္ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။

“အင႔ုံ အိမ္က ပို႔ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မွာေပါ့ကြယ္၊ ဒါေပမဲ့ ငုံ႔အိမ္က ေငြပို႔ရင္ေတာ့ စိမ္းနဲ႔ ထမင္း တစ္အိုးတည္း စားလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေနာ္၊ စိမ္းက ေငြမမွာဘဲ ထုံးစံအတိုင္း ေလာက္ေအာင္ ေခၽြတာ စားမွာ ”

စိမ္း၏ မ်က္လုံးတို႔က အေ၀းႀကီးကို ေငးေနၾကျပန္သည္။ သည္တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ က်မက ဆင္းရဲဒဏ္ကို တစ္ေယာက္တည္း ေတေပ ငုံ႔ခံေနေသာ စိမ္းကို နည္းနည္း စိတ္တိုခ်င္ လာခဲ့သည္။

“စိမ္း… သူတို႔က နယ္မွာေနတာ၊ ၿပီးေတာ့ ေဆြ နဲ႔ မ်ဳိး နဲ႔ မိသားစုလိုက္၊ တို႔က တစ္ေယာက္တည္း၊ သူစိမ္းေတြနဲ႔”
စိမ္းက က်မရဲ့ စိတ္တိုသံအၾကားမွာ အ့ံၾသဟန္ျဖင့္ လွည့္ၾကည့္၏။

“ဘယ့္ႏွယ္ အငုံရယ္၊ မိသားစုလိုက္ ငတ္တာ သက္သာတယ္လို႔မ်ား ေျပာခ်င္တာလား ဟင္။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္တုန္းကမ်ား ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ့ အေထာက္အပံ့ကို ေမွ်ာ္လင့္လုိ႔ ရခဲ့ဖူးလို႔လဲ။ ရက္စက္ပါေပ့ကြယ္… စိမ္းက ေတာ့ .. ကိုယ္ပဲ အငတ္ခံမယ္၊ ၿပီးေတာ့၊ အဲဒါကို မိသားစု မသိေစရဘူး”

စကားအဆုံးမွာေတာ့ စိမ္းက အံႀကိတ္၏။ ၿပီးေတာ့၊ က်မကိုလည္း ေက်ာေပးပစ္လိုက္၏။

က်မကေတာ့ စိတ္တို မေျပခ်င္ေသးဘဲ ရွိသည္။

“ဒီမွာ စိမ္းရဲ့၊ ငါလည္း နင့္ေလာက္ေတာ့ သတၱိေကာင္းပါတယ္။ ခုဟာက မဟာ၀ိဇၨာက်မ္း ျပဳဖို႔၊ Thesis လုပ္ဖို႔အတြက္ ေျပာတာ။ ဘယ္မွာလဲ Thesis လုပ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ။ အဲဒီအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ဓါတ္ပုံေတြ ရိုက္ဖို႔၊ အကူအညီေတာင္းရမယ့္ လူေတြကို ကန္ေတာ့ဖို႔၊ လိုအပ္တဲ့ ခရီးစရိတ္ေတြ၊ Thesis ငါးအုပ္ ရိုက္ဖို႔ေတြ၊ အဲဒီအတြက္ လိုတဲ့ေငြ တစ္ေသာင္းေလာက္ကုိ ငါ အိမ္က မေတာင္းရင္ ဘယ္က ရမွာလဲ စိမ္း”

သည္ေတာ့မွ စိမ္းရဲ့ မ်က္ႏွာက ေသြးဆုပ္သလို ျဖဴေလ်ာ္သြားေတာ့သည္။ က်မကို ေငးၾကည့္ေနေသာ္လည္း မျမင္ရသလို မ်က္လုံးတို႔က ေသေနခဲ့သည္။ ခဏၾကာမွ သ႔ူနားက နားကပ္ကေလးကို ကိုင္ၿပီး “ငါ့အဖြားေပးတဲ့ အေမြနားကပ္က အဲေလာက္ေတာ့ ရမွာပဲ။ ခုေပၚေနတဲ့ Fancy နားကပ္ေလးေတြ ပန္မွာေပါ့ ငုံရဲ့၊ အဖြားကလည္း ငါ့ပညာေရးအတြက္ သူ႔နားကပ္ကေလး ရင္းလိုက္ရတာကို ဟိုဘက္ဘ၀ကေန သိမွာပါ ဟာေနာ္”ဟု ခပ္ဆဆ ေျပာ၏။ က်မက တမင္ပဲ အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ပစ္လိုက္ၿပီး “နင္ကေလ… ေတာ္ေတာ္ တရားတယ္၊ ငါ့မွာက အဲ့လို ေရာင္းစရာ မရွိဘူးဟဲ့၊ ”ဟု ေျပာေတာ့ စိမ္းကပါ လိုက္ရယ္ကာ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လုံး မ်က္ရည္ေတြ က်လာခဲ့ ၾကသည္။

ၿပီးေတာ့၊ ထိုမ်က္ရည္ေတြက ရယ္လြန္းလို႔ က်ရတာပဲဟု ႏွစ္ေယာက္စလုံးက တက္ညီလက္ညီ ယုံၾကည္ပစ္ခဲ့ ၾကသည္။


+++++

အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ က်မ ႏွင့္ စိမ္းတို႔သည္ စိတ္ကူးယဥ္ႏွင့္ လက္ေတြ႔ မည္မွ် ကြာျခားသည္ကို ပို၍ ပို၍ သိလာၾကရေတာ့သည္။ စိမ္း နားကပ္ ေရာင္း၍ ရေသာ ေငြက ေျခာက္ေထာင္ေက်ာ္ပဲ ရရာ ထိုေငြကေလးက ဆင့္ပါးစပ္ ႏွမ္းပက္သလိုသာ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး က်မကိုယ္တုိင္ကေတာ့ အိမ္ကို ေငြအလုံးအရင္းႏွင့္ မမွာရဲ၍ အလီလီ မွာရတာကိုလည္း အားနာကာ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အေမာပင္လယ္ထဲ လက္ပစ္ကူးဆဲ။

တစ္ရက္မွာေတာ့ စိမ္း ေခ်ာင္းဆိုးရာမွ ထြက္လာေသာ ေသြးစကုိ က်မ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ က်မက မ်က္ႏွာပ်က္ကာ တုန္တုန္ယင္ယင္ ျဖစ္လာခ်ိန္မွာ စိမ္းက ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ၿပဳံးႏုိင္ဆဲ။ ၾကည့္စမ္း၊ ခုမွ က်မ ရိပ္မိလာသည္။ ခုလုိ ေသြးစေတြ စိမ္း ဘယ္ေလာက္ မ်ားမ်ား ေတြ႔ၿပီးေနခဲ့ၿပီလဲ။

“စိမ္း.. ဆရာ၀န္ ျပရမယ္” က်မ အသံက ငိုသံ ေပါက္ေနသည္။
စိမ္း မ်က္ႏွာ တင္း လိုက္သည္။
“ဆရာ၀န္ျပတယ္ဆိုတာ ေရာဂါ မသိလို႔၊ ေဆးကုဖို႔ အငုံရဲ့။ ငါ့ေရာဂါ ငါ သိတယ္။ တီဘီ ပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ ၿပီးေတာ၊့ ငါက ေဆးကုမွာမွ မဟုတ္ဘဲ။ တစ္လကို ငါ့ေရာဂါအတြက္ ေငြႏွစ္ေထာင္နဲ႔ အနည္းဆုံး ေျခာက္လ သုံးဖုိ႔ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ငါ မတတ္ႏုိင္ဘူး အငုံ”

က်မ ၾကက္သီးေတြ ျဖန္းကနဲ ထသြားသည္။ အမယ္ေလး.. သတၱိေကာင္းလိုက္တဲ့ မိန္းမ.. လို႔ ေျပာလိုက္ရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မိုက္မဲလိုက္တဲ့ မိန္းမ.. လို႔ပဲ ညည္းတြား ရမလား၊ က်မပင္ မေ၀ခဲြတတ္ေတာ့။

ေနာက္ေတာ့၊ သိပ္ျမန္တာပါပဲ။ စိမ္းက စာမသင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေမာပန္း အားကုန္ခဲ့ၿပီ။ ဟန္မလုပ္ႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ ေနမေကာင္းသည့္ ရုပ္ ေပါက္လာခဲ့ၿပီ။

“ငါ အလုပ္ထြက္စာ တင္ေတာ့မယ္ အငုံ။ ေနာက္ဘ၀မွာ ပညာတတ္မျဖစ္တာထက္ အူမ မေတာင့္တဲ့ ခု ဘ၀ဒဏ္ကို ငါမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး”

က်မမွာ စိမ္းကို တုံ႔ျပန္စရာ စကားမရွိေတာ့။ နင္ ဘာလုပ္မလဲ ဆိုတာပင္ မေမးျဖစ္ေတာ့။ စိတ္ထဲမွာ… “ဆရာ ဆရာမေတြနဲ႔ အဆုတ္ေရာဂါဆိုတာ မိတ္ေဆြအရင္းႀကီးေတြပဲ“ ဟူသည့္ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္၏ ဟာသစကားကိုပင္ သတိရ ေနေသးသည္။ သို႔ေပမဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြအတြက္ အဲဒီ အဆုတ္ေရာဂါကုိဖို႔ အကူ စရိတ္ေတြ၊ အထူး ေဆးေရာင္းေပးျခင္းေတြ၊ အခမဲ့ ေဆးကုသခြင့္ေတြ ရွိသင့္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ဆက္ ေျပာ မသြားခဲ့ေပ။

တကယ္ပဲ စိမ္းက အလုပ္ထြက္စာ တင္ခဲ့သည္။ အဲဒီ ရက္ေတြမွာ စိမ္းမ်က္ႏွာက သနားစရာ ေကာင္းသလို ေျခာက္ျခားစရာလည္း ေကာင္းေနခဲ့သည္။ တမင္ လုပ္ရယ္ထားေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ “ငါအသုတ္စုံ ေကာင္းေကာင္း လုပ္တတ္တာပဲ အငုံရယ္… အသုတ္ေရာင္းၿပီး Thesis ဆက္လုပ္မယ္။ တစ္ေန႔ကို ေအာက္ထစ္ တစ္ရာေလာက္ အျမတ္ က်န္ရင္ေတာင္ တစ္လကို သုံးေထာင္ေတာ့ ရမွာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ရုံးခ်ိန္ေလာက္ေတာင္ လုပ္စရာ လိုမွာ မဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့၊ ငါက သူမ်ားထက္ သာမွာကြ၊ ခင္ခင္စိမ္း၊ အမ္ေအ၊ သီးဆစ္၊ အသုတ္စုံလို႔ ဆိုင္းဘုတ္ တပ္ရမွာ မဟုတ္လား”ဟု ေျပာတတ္ေသာ္လည္း သူဘယ္ေလာက္ ေၾကကြဲ ေနရသလဲ ဆိုတာ က်မ ကေတာ့ သိေနခဲ့သည္။

အဲဒီ ရက္ပိုင္းမွာပဲ ထြက္စာကိစၥေတြ အေမာတေကာ လိုက္လုပ္ေနရင္း ျဗဳန္းကနဲ စိမ္း အိပ္ရာထဲ လဲသြားခဲ့သည္။ အဲဒီ မနက္မွာ “ငါ မူးလိုက္တာ အငုံရယ္။ ဘယ္လိုမွ မထ ႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ ငါ ေႂကြးက်န္ ကိစၥ ေတြအတြက္ ၀န္ထမ္းေရးရာကို သြားဖို႔ရွိတယ္”ဟု ေျပာၿပီး မ်က္စိမွိတ္ကာ ၿငိမ္သြားခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ စိမ္း အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္မွာပဲ က်မကလည္း ေက်ာင္းလာခဲ့ရသည္။ သိပ္လည္း စိတ္မပူမိ။ ခုလိုပဲ မူးရင္း ေမာရင္း.. စိမ္း က်င္လည္ခဲ့တာ ၾကာၿပီမို႔ က်မ အဖို႔ ရုိးပင္ ေနၿပီ။

အဲဒီေန႔က၊ ေက်ာင္းမွာ က်ဴတိုရီရယ္အမွတ္ေတြ ျဖည့္ဖို႔ က်န္ေနတာပင္ မလုပ္ေတာ့ဘဲ က်မ အတန္းၿပီးခ်ိန္ ေလးနာရီ ခြဲ မွာ အေဆာင္ကုိ ျပန္ခဲ့သည္။ စိမ္း ေနမေကာင္းတာ ဘယ္လို ေနပါလိမ့္။

အေဆာင္က တိတ္ဆိတ္လို႔ ေနသည္။ လူစုံ ျပန္ေရာက္ေသးဟန္ မတူ။ က်မတို႔ အခန္းရွိရာ အေဆာင္ရဲ့ အစြန္ဆုံးဘက္မွာ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ ျဖစ္ေန၏။ စိမ္း အိပ္ေနျပန္ၿပီ ထင္ပါရဲ့။ အခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္ေတာ့ က်မ ထြက္လာစဥ္က အတိုင္းပဲ အခန္းက ျပတင္း ဖြင့္ လွ်က္။ ခန္းဆီးေလးပင္ စိမ္းက လွပ္ မတင္ခဲ့။ စိမ္းက အိပ္ေနဆဲ။

ရုတ္တရက္ က်မ အာရုံတို႔က လြန္႔ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ က်မ ထြက္သြားစဥ္ကတည္းက စိမ္း ဒီပုံစံအတိုင္းပဲ အိပ္ေနသတဲ့လား….။ ရုတ္တရက္ က်မ လက္တို႔ ေအးစက္ကာ ရင္ေတြ တဒိုင္းဒိုင္း ခုန္္လာသည္။ မယုံရဲစြာ စိမ္းကို ၾကည့္ရင္း “စိမ္းေရ” ဟု ေခၚမိခ်ိန္ မွာ ေတာ့ က်မ အသံက တုန္ယင္ လြန္းေနၿပီ။
စိမ္းေရ….
စိမ္းေရ…..
က်မ ေသခ်ာသြားခဲ့ၿပီ။ စိမ္းေရ… လို႔ အာေခါင္ျခစ္ ေအာ္လိုက္မိခ်ိန္မွာေတာ့ က်မ ကိုယ္တိုင္ ၾကမ္းခင္းေပၚ လဲၿပိဳကာ အားလုံးကို ေမ့သြားခဲ့ၿပီ။

က်မ သတိလည္လာခ်ိန္မွာေတာ့ စိမ္းကို ေဆးရုံကားက လာသယ္သြားၿပီတဲ့။ က်မ နံေဘးမွာလည္း အေဆာင္ ေဖာ္ေတြ ၀ိုင္းလို႔ ။ အငိုမ်က္လုံး တစ္စုံ ႏွစ္စုံကိုလည္း ေတြ႔သည္။ က်မကေတာ့ ငိုမရဘဲ ေၾကာင္အ ေနခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ ငိုရမွာလားလည္း မသိ။

“စိမ္း တကယ္ပဲ… မရွိေတာ့ဘူး မဟုတ္လား ဟင္”
က်မ အသံက တိုးတိုးေလး ထြက္လာေပမဲ့ ေသခ်ာမႈေတြႏွင့္ ၿမဲၿမံေနခဲ့သည္။

ေဘးခန္းမွ သီတာဆိုေသာ ညီမကေလးထံမွ ငိုရႈိက္သံ တစ္ခ်က္၊ အင့္ကနဲ ထြက္လာ သည္။ အေဆာင္ပိုင္ရွင္ အန္တီေအးက က်မ လက္ဖ၀ါးေတြကုိ ကိုင္ဆုပ္ လိုက္သည္။ အန္တီေအး လက္ေတြက ေအးစက္လို႔။ ၿပီးေတာ့ သူ႔မ်က္လုံးေတြလည္း ေအးစက္လို႔။ က်မကေတာ့ မ်က္ႏွာက်က္ကိုပဲ ေငးေနမိေတာ့သည္။ စိမ္းရယ္… နင္ငါ့ကို ထားခဲ့တာ ေတာ့ ရက္စက္လြန္း၊ ျမန္ဆန္လြန္းပါတယ္။

ဒါေပမဲ့… စိမ္းအတြက္ေတာ့ အငုံ ေက်နပ္ပါတယ္ကြယ္။ ဒါေပမဲ့… လြမ္းေတာ့ လြမ္းတယ္ စိမ္းရယ္… အငုံ႔မွာ ဖက္ ငိုစရာ၊ တိုင္ပင္ ရင္ဖြင့္စရာ၊ ေျဖသိမ့္စရာ အေဖာ္ မရွိေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ စိမ္းထြက္သြားခဲ့တာ မယုံုႏိုင္စရာ ေကာင္းလြန္းလွတယ္.. ညင္သာ လြန္းလွတယ္ကြယ္။

+++++

ဆရာ၀န္ရဲ့ မွတ္ခ်က္က ႏွလုံးေရာဂါ တဲ့။ အသက္ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္သာ ရွိေသးတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ႏွလုံးေရာဂါေၾကာင့္ အိပ္ယာထဲမွာ အိပ္ေနရင္း အသက္ ထြက္ သြားခဲ့ရသတဲ့။ အငုံကေတာ့ တိုးတိုးကေလး ေရရြတ္ေနမိတယ္။ ဟုတ္ရဲ့လား.. ဆရာရယ္… ႏွလုံးေရာဂါလား…၊ စိတ္ေရာဂါလား… ေသခ်ာရဲ့လား ရွင္။ ဒါေပမဲ့ အတူတူ ပါပဲေနာ္ ဆရာ။ စိတ္ဆိုတာဟာလည္း ႏွလုံးသည္းပြတ္က ျဖစ္တာပဲမဟုတ္လား။



ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူေတြ ဘာေတြေျပာေျပာ… စိမ္းကေတာ့ ၿငိမ္းေအးရာ ေရာက္သြားၿပီ။ အင္မတန္ လွ်ိဴ႔၀ွက္ သိပ္သည္းၿပီး တိတ္တိတ္ကေလး ခံစားတတ္တဲ့ စိမ္းက တိတ္တိတ္ကေလးပဲ ထြက္သြားခဲ့ၿပီ။ အၿမဲ ညည္းၫူလို႔ ငိုေႂကြးရတဲ့ အငုံ႔မွာသာ ဘ၀ေရာ …နာမ္ ေရာ… အားလုံး ပုံ လဲလို႔ စိမ္းရဲ႕ ေနာက္ကို တရြတ္တိုက္ လိုက္ ေနရ ဦးေတာ့မွာပါ။

ခုေတာ့… က်မက ဟုိး ေရွးေရွး ပုံျပင္ေတြထဲကလို စိတ္ေသာက ေရာက္လို႔ ရင္ကြဲနာ က်ၿပီး ေသဆုံးသြား ရတယ္ ဆိုတဲ့ ဇာတ္လိုက္ေတြ ေနရာမွာ စိမ္းကိုပဲ ျမင္ေယာင္ ေနမိပါ ေတာ့သည္။ ။

ဂ်ီအီးစီ မဂၢဇင္း၊ ေမလ ၊ ၁၉၉၄



8 comments:

ေမ said...

အစ္မေရ ရင္ကြဲနာ ၀တၳဳ ျပန္တင္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ႏွင္းမိုးေ၀ said...

တီခ်ာ .. တကယ္ရင္ကြဲရပါတယ္ ... ေလာက မွာ စိမ္းလို ဆရာမ မ်ိဳးေတြ .. ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေနၿပီလဲ .. ခုေခတ္ကေတာ့ ပိုလို႔ဆိုးေနၿပီ တီခ်ာ .. ရင္ေမာ .. ရင္ေလး ရပါတယ္

တၿပည္သူ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့ said...

မ….
ရင္နင့္ေနတာပဲ မရယ္..
၀တၳဳစကတည္းက ရင္မထားရတယ္။ ေကာင္းလိုက္တဲ႔ ၀တၳဳ။

M.Y. said...

အဆင့္ျမင့္ပညာေရး ေခတ္မီဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္ေသာႏူိင္ငံေတာ္ေတြေအာ္ေနရတဲ့..၀ါဒျဖန္ ့ေနရတဲ့ အခိ်န္မွာ ဒါမိ်ဳး ျပည္သူ ့ဘ၀ ေဖာ္ထုတ္တဲ့ သရုပ္မွန္ စာေပဆိုတာ ေပထက္အကၡ ရာ အတင္မခံတာမဆန္းပါဘူး…

ဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ႏူိင္ငံေတြ မွာပညာေရး၀န္ထမ္းဆိုတာ ထိပ္ဆုံးက ရပ္တည္ေနႏိူင္တာပါ..ဒီလို realism အကိ်ဳးျပဳ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ ကို ခ်ျပခြင့္မရခဲ့တာ၊ ဒီလို သိကၡာရိွတဲ့ ပညာရွင္ေတြ ဘက္ကရပ္တည္ျပီး ေရး တဲ့သူေတြက တာ၀န္ ေက်ျပန္ေတာ့လဲ လြတ္လပ္စြာ ေရးသားခြင့္မရိွတဲ့ မတရား ဥပေဒေတြက တာ၀န္မေက်ျပန္ေတာ့ …
ဒီ၀တၳဳမွာ ရလိုက္တဲ့ message ကေတာ့ စိမ္း ရဲ ့ရင္ကြဲနာတင္မဟုတ္ပါဘူး..တိုင္းျပည္ရဲ ့ ပညာေရးစနစ္၊ လူေနမႈအဆင့္၊ စီးပြားေရးစနစ္ အားလုံး ရင္ကြဲနာ က်ေန ျပီဆိုတာပါဘဲ….

pandora said...

လာေရာက္ဖတ္ရႈၿပီး ကြန္မန္႕ေတြကိုပါ ခံစား သြားပါတယ္

Thyda said...

*တကယ္ရင့္နင့္ရတဲ့အျဖစ္ပဲေနာ္။

Nyi Htway said...
This comment has been removed by the author.
ငစေန said...

အစ္မေရ ...
ေနာက္ဆို အစ္မစာေတြ လာဖတ္ရမွာေတာင္ နည္းနည္း တြန္႕ေနၿပီ။ ခံစားရလြန္းလို႕ပါ။ ဖတ္ေနရင္းနဲ႕ အေတြးထဲမွာ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆရာ ဆရာမေတြကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိတယ္။ “ဆရာဆိုတာ ဓါးေသြးေက်ာက္ကြ၊ ဓါးေသြးေက်ာက္ေပၚမွာ ေသြးလိုက္လို႕ ဓါးေတြက ထက္သထက္ ထက္သြားေပမယ့္ ဓါးေသြးေက်ာက္ကေတာ့ ခါးခ်ည့္ၿပီး က်န္ခဲ့ရတာပဲ” ဆိုတဲ့ ဆရာ့စကား ... “က်ဴရွင္ယူတယ္ဆိုတာ ငါတို႕ကို ေစာ္ကားတာ။ ဆရာဆုိတာ တပည့္ နားမလည္မခ်င္း သင္ရမယ့္ တာ၀န္ရွိတယ္။ နားမလည္ရင္ နားမလည္ဘူးေျပာ၊ ငါ့ရင္ႏွစ္ျခမ္း ဗ်န္းဗ်န္းကြဲၿပီး ေသသြားပါေစ၊ နင္တို႕ နားမလည္မခ်င္း ငါအတန္းထဲမွာ သင္ေပးမယ္” ဆိုတဲ့ ဆရာမရဲ႕ စကားသံ ... “ပီတိကိုစားလို႕ အားမရွိဘူးကြ၊ ထမင္းနဲ႕ ဟင္းနဲ႕စားမွ အားရွိတာ၊ ငါ့သားက တက္ဆီေမာင္းေနေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ” ဆိုတဲ့ ဆရာ့ စကားသံေတြ ..... အစ္မေရ ... ဒီညေတာ့ အိပ္ျဖစ္ေတာ့မယ္မထင္ဘူး။