Oct 29, 2008

ျမသီလာအလြမ္းေျပ(၉)

လိႈင္တကၠသိုလ္ဟာ ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းက ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ လိုက္ေရာင္းခဲ့တဲ့ ေနရာ။ အေဆာင္ကင္တီးက ပန္း၀တ္ရည္စာအုပ္ဆိုင္မွာ ေက်ာက္ခ်ထိုင္ျပီး ေက်ာင္း၀င္းနဲ႔ အေဆာင္ ကင္တီးၾကား ေနပူပူေအာက္က ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ ကြင္းျပင္က်ယ္ကိုေတာင္ ခ်စ္စရာလို႔ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္း။ အဲဒီေက်ာင္းကို ဆရာမအျဖစ္ ေရာက္သြားေတာ့ေရာ...။ က်မအတြက္ေတာ့ ဘာမွ မေျပာင္းလဲပါဘူး။ ဒါျဖင့္ ဘာေတြက ေျပာင္းသြားရသလဲ..။
+++++
ဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးေတြက ဆရာမေပါက္စေတြ ငယ္လြန္းလို႔ ဆံထံုးထံုးရမယ္တဲ့။ ဒါမွ ေက်ာင္းသားေတြ ဟန္႔မယ္တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ က်မမွာ ဆံထံုးတခါထံုးရင္ လက္ေျမွာက္ရတာ ေညာင္းေတာင္ ေညာင္းပါရဲ႕။ ဆံညွပ္ကလစ္ကလည္း တဒါဇင္ေလာက္ ကုန္တယ္။ က်မဆံပင္က အထူၾကီး.. ျပီးေတာ့ ခါးလယ္ ေတာ္ေတာ္ ေက်ာ္တာမို႔ ဆံပင္ကို ဆံထံုးလို သိမ္းလို႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့... အေမေရာ အဖြားပါ စိတ္ညစ္ျပီး ဆံပင္သာ ျဖတ္ေတာ့ဆိုလို႔ ဆံပင္ေတြ ျဖတ္လိုက္ရတာ.. ျဖတ္မယ့္ျဖတ္ေတာ့ ပခံုးေလာက္ပဲ က်န္ေရာ။ အဲဒါကေတာ့ ဆရာမဘ၀မွာ က်မ ပထမဆံုးေပးဆပ္လိုက္ရတဲ့အျဖစ္။ ဆံပင္တိုသြားေတာ့ ျဖတ္ကနဲေခါက္ျပီး ပိုက္ကေလးနဲ႔ ဆြဲအုပ္လိုက္ေတာ့ ဆံထံုးျဖစ္ေရာ..။ ေအးေတာ့ ေအးသြားတာအမွန္။ (တကယ္တမ္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြ ဟန္႔တာက ဆံပင္ပံုစံနဲ႔ မဆိုင္မွန္းသိေတာ့ ေနာက္က်ခဲ့ျပီ။) :(
ေနာက္တဆင့္.. က်မ အင္မတန္ခ်စ္တဲ့ ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ကို မလြယ္ရေတာ့ဘူး။ ပခံုးသိုင္းအိတ္ ေျပာင္းလြယ္ရေတာ့တယ္။ အမေလး... တကယ့္ အဖြားၾကီးအို ေပါက္စ ေလးလိုေပါ့..။ ေနာက္ထုတ္တဲ့ စည္းကမ္းက အရင္လို ကင္တီးမွာ ၾကာၾကာမထိုင္ရ.. တဲ့။ ဌာနမွဴးက က်မကို ေစာင္းေျပာေနသလိုပဲ.. ဟီး.။ (တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီဌာနမွဴးက က်မ နည္းျပဆရာမ စျဖစ္တဲ့ ကာလဦး လိႈင္တကၠသိုလ္မွာ ၁၉၈၆ ကေန ၁၉၉၅ထိ ၁၀ႏွစ္နီးပါး အတူ လုပ္ခဲ့ရျပီး က်မ ဆရာမဘ၀ထဲက ထြက္ေတာ့မယ့္ ၂၀၀၅ က်ေတာ့လည္း ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ သူက ပါေမာကၡ.. က်မက ကထိကဘ၀နဲ႔ တြဲလုပ္ခဲ့ရတာ.. ထူးျခားတဲ့ တို္က္ဆိုင္မႈပါပဲ)။
၁၉၈၆ ဒီဇင္ဘာ(၅ရက္ေန႔ထင္တာပဲ)မွာ ႏွစ္သစ္စာသင္တန္းေတြ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ က်မတို႔ေတြ ဆရာမအသစ္ ခ်ပ္ခၽြတ္ေတြအျဖစ္ စာသင္ခန္းေတြထဲ ၀င္ရျပီေပါ့။ ေက်ာင္းမဖြင့္ခင္ ႏို၀င္ဘာဒီဇင္ဘာ ႏွစ္လလံုး သင္ၾကားေရးအတြက္ မြမ္းမံသင္တန္းေတြ တက္ထားေပမဲ့ က်မတို႔ေတြ အတန္း၀င္ဖို႔ ေၾကာက္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ေက်ာင္းဖြင့္စမွာ စသင္ရမွာက သဒၵါပိုင္း..။ က်မ အပ်င္းဆံုး အပိုင္းေပါ့။ ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းးသားေတြကို ဆြဲေဆာင္ရခက္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ..။ ၀ါက်ဟူသည္အဘယ္နည္း..တို႔၊ ေနာက္ဆက္တို႔... ပစၥည္း..တို႔.. ။ အိုးး စိတ္ညစ္ပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ ရွိတာက က်မ တာ၀န္ယူရမယ့္ အတန္းေတြက ရူပေဗဒ တန္းခြဲ(၁) နဲ႔ သတၱေဗဒ တန္းခြဲ(၁)။ (တခ်ိဳ႔တပည့္ေတြကို ခုထိမွတ္မိေသးတယ္)။ အဲဒီ အေစာပိုင္း စာသင္ရက္ေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ကို မေသမသပ္နဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ရက္ေတြပါပဲ..။ ခုခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ အဲဒီရက္ေတြအတြက္ မၾကာခဏ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ (ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္တိုတို စာသင္သက္ တလေက်ာ္ ေလာက္မွာပဲ က်မက စာသင္ခန္း ေတြနဲ႔ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္သြား ခဲ့ပါတယ္)။
(ျမန္မာစာဌာနရဲ႕ေနာက္နားမွာ ရွိျပီး တခ်ိန္က အင္မတန္စည္ကားခဲ့တဲ့ ကန္သာယာစားေသာက္ဆိုင္- ျမန္မာက်ဴးပစ္ကရတဲ့ ပံုပါ)
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္က ေက်ာင္းသူတပိုင္းမို႔ မိန္းထဲက ကိုယ္တက္ရမယ့္ အတန္းေတြနဲ႔ လိႈင္က ကိုယ္ျပန္သင္ေပးရမယ့္အတန္းေတြၾကား ေျပးလႊားေမာပမ္းခဲ့ရတာ။ အဲဒီၾကားထဲ ရည္းစားျဖစ္သူကလည္း ဖိုင္နယ္ေက်ာင္းသားမို႔ သူ႔ကိုလည္း အခ်ိန္ခြဲေပးရ ေသးတာေလ။ ငယ္စဥ္ဘ၀မွာေတာ့ အဲဒါကလည္း တာ၀န္တခုလို ျဖစ္တာကိုး.. ေနာ္။ ပိုဆိုးတာက ကိုယ္က ဆရာမျဖစ္သြားေတာ့ သူနဲ႔ နည္းနည္း ကြာဟသလို ျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔ နည္းနည္း ပိုဂရုစိုက္ရတာလည္း ပါျပန္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ စိတ္ပင္ပန္းရတာကေတာ့ တကယ့္ အမွတ္တရပါပဲ။
အဲဒီရက္ေတြထဲမွာ ကဗ်ာေတြလည္း မေရးျဖစ္..။ သင္ၾကားေရးအတြက္ ျပင္ဆင္ရတာရယ္.. ကိုယ္သင္ယူရတဲ့ စာေတြကို ျပင္ဆင္ရတာရယ္..။ ခုျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ေသေသခ်ာခ်ာမွ စာသင္ေပး ႏိုင္ခဲ့ရဲ႕လားဆိုတာကိုပဲ မေသခ်ာေတာ့။ (အင္း အဲဒီ ၁၉၈၆-၈၇ စာသင္ႏွစ္က တပည့္ေတြ ဖတ္မိရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္တန္ေကာင္းပါရဲ႕)။ ေသခ်ာတာတခု ကေတာ့ က်မ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ သင္ေပးျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆိုတာပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ က်မက သိပ္ စာသင္ေကာင္းခ်င္တာ။ ျပီးေတာ့ သူမ်ားနားမလည္မွာ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေသခ်ာ သင္ေပးခ်င္စိတ္လည္း ရွိလို႔ပါ။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ၁၉၈၆-၈၇ စာသင္ႏွစ္ဟာ ၁၀တန္းစနစ္ေဟာင္းေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးႏွစ္အျဖစ္ အေအာင္မ်ားခဲ့ ၾကတာမို႔ ေက်ာင္းသားထဲမွာ အသက္၂၀ ေတာ္ေတာ္ေက်ာ္ေနတာေတြ ပါလာပါတယ္။ အဲဒီအခါ က်မတို႔ ဆရာမေပါက္စေတြက ငယ္ငယ္ .. (ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ္.. ဆရာမေလးေတြက ငယ္ဂုဏ္ေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႕.. ၾကည့္ေကာင္းတာ မ်ားတယ္.. တကယ္ေျပာတာပါ :))။ ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာလည္း ဆရာမေတြထက္ အသက္ပိုၾကီးတာေတြေတာင္ ရွိလာပါတယ္။ လိႈင္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ေကာ္ရစ္ဒါ တေလွ်ာက္မွာ .. "သဒၶါက ပိုသည္... ဆရာမကိုပဲ အသည္းစြဲေအာင္ ခ်စ္မိျပီ" ဆိုတာေတြ၊ "အို... ဆရာမရယ္ အိမ္ကိုျပန္မလႊတ္ နဲ႔ အရင္ေနရာက နည္းနည္းနာလာတယ္.." ဆိုတာေတြ..ခဏခဏ ၾကားေနခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။
က်မအတြက္ ကဗ်ာပိုးကို ပိုတိုးေစတာကေတာ့ ကဗ်ာဆရာ(စာေရးဆရာ) (ေရႊျမိဳင္) မင္းသိုက္မြန္ က တဌာနတည္းမွာ ရွိေနလို႔ပါပဲ။ သူကေတာ့ နည္းနည္းပိုျပီး ေမာ္ဒန္ကို လိုက္စားေနခ်ိန္ေပါ့။ ၾကည္ေအး ေရးတာက  Existentialism လို႔ သူက ေျပာေတာ့ က်မက "မဟုတ္ပါဘူး... Realism ပါ" လို႔ ျငင္းခဲ့ၾကရာက က်မက "ၾကည္ေအးရဲ႕ လက္ေတြ႔သရုပ္မွန္ စာေပ" ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဌာနတြင္း စာတမ္းဖတ္ပြဲမွာ စာတမ္းတစ္ေစာင္ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ သူနဲ႔က်မလည္း တကယ့္ေျပာမနာဆိုမနာ ေမာင္ႏွမအရင္းလို..၊ သူ႔ဇနီး မတူးမာနဲ႔ က်မနဲ႔လည္း ညီအမအရင္းလို.. ခုေတာ့ အကို႔ခမ်ာလည္း ဆံုးရွာပါျပီ။ သူဟာ တကယ္ေတာ္တဲ့ ျမန္မာစာဆရာတေယာက္၊ ျပီးေတာ့ ကဗ်ာသမား..၊ ျပီးေတာ့ ေအးေအးႏုႏုေလး ေနခ်င္တဲ့သူ။ မူးရင္ေတာ့ စိတ္က်တတ္တဲ့သူ။ ဒါေပမဲ့ ဘ၀ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရုန္းကန္ပင္ပန္းရ..။ သူက ေျပာဖူးတယ္.. "ျမန္မာစာဆရာမ်ား ဘာမွ လုပ္စားမရ.. ကဗ်ာဆရာလည္း ဘာမွ လုပ္စားမရ.. ေမျငိမ္းရာ... ငါတို႔ဘ၀ေတြ အနည္းဆံုး လူေလးစားခံရရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ေနလို႔ ေကာင္းဦးမွာေနာ္ "တဲ့။ သူဆံုးေတာ့ အသက္ ၄၅.. (ထံုးစံအတိုင္း အသည္းေရာဂါပဲေပါ့)။ အဲဒီတုန္းက ဌာနမွာ ေနာက္ထပ္ က်မေလးစားရတဲ့တေယာက္က ဆရာ ဦးတိုးတင့္(ပါဠိပါရဂူဦးေအာင္မိုးရဲ႕သား)။ အဲလိုပဲ သိပ္ေအးခ်မ္းႏူးညံ့ျပီး စာဖတ္နာသေလာက္ စာသင္ေကာင္း တဲ့ ဆရာတေယာက္။ သူတို႔က ရြယ္တူေတြ။ သူတို႔ေတြက က်မထက္ အသက္ၾကီးၾကေတာ့ ၀ါသနာတူ အကိုေတြလို။ ခုေတာ့ သူလည္း ဆံုးရွာျပီ။ (အင္းး အသည္းေရာဂါပါပဲ)။
+++++
အဲဒီတုန္းက မနက္ပိုင္းကို က်မတို႔ ေတာင္ငူေဆာင္မွာ အတန္းတက္ရပါတယ္။ ေန႔လယ္မွာေတာ့ လိႈင္ကိုလာျပီး ကိုယ့္အတန္းေတြ ၀င္ရပါတယ္။ က်မက သူမ်ားထက္ ပိုတဲ့တာ၀န္က ညေန၅နာရီေလာက္မွာ Practical ျပီးမယ့္ ရည္းစားကို မိန္းထဲမွာ ၀င္ၾကိဳရတာပါပဲ။ (သူက ေန႔လယ္ လိႈင္ကို လိုက္ပို႔ရေတာ့ ကိုယ္က ၾကိဳရတာေပါ့)။ ေနာက္တေၾကာင္းက သူ႔ကို ၾကိဳရင္း က်မတို႔ ကဗ်ာအုပ္ေတြ စုၾက ဆံုၾကတာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကဗ်ာသမားစံုတြဲေတြျဖစ္တဲ့ ကိုမိုး(မိုးေမာင္ေမာင္)နဲ႔ မပူစူးတို႔စံုတြဲ.. သက္ေမာင္ခိုင္နဲ႔ ခိုင္တို႔စံုတြဲ.. က်မတို႔စံုတြဲ.. အဲလိုကလည္း ဆံုခ်င္ၾကေသးတာေလ..။ ဘာရယ္လည္း မဟုတ္.. ေတာင္ငူကင္တီးမွာပဲ စကားေတြ စုေျပာၾက။ စံုတြဲအခ်င္းခ်င္း စိတ္ေကာက္ၾကရင္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြကပါ ၀င္ကူေခ်ာ့ေပးၾက။ တခါတေလ.. ကန္ေပါင္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္.. ေန၀င္ခ်ိန္ကို ထိုင္ၾကည့္ၾက.. အဲလို။
(အင္းလ်ား)
အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကဗ်ာအယူအဆေတြ ျငင္းရင္း ရန္ျဖစ္ရတာကလြဲလို႔ တျခားေသာကေတြ မရွိခဲ့ၾက။ ဆင္းရဲ က်ပ္တည္းတာေတာင္ အထူးအဆန္း မဟုတ္ခဲ့ၾက။ လူတန္းစားကြာဟမႈကလည္း သိပ္မရွိေသး။ က်မတို႔ အဖြဲ႔ထဲမွာ အမ်ားစုက ညႊန္ၾကားေရးမွဴးသားသမီးေတြ... ပါေမာကၡ သားသမီးေတြဆိုေပမဲ့ အားလံုးလိုလိုက ပိုက္ဆံကို တိုင္းတိုင္းတာတာနဲ႔ သံုးေနၾကရသူေတြခ်ည္းပါ။ သူေဌးသားသမီးဆိုသူေတြကေတာင္ သိပ္ ပပ လႊားလႊား မရွိခဲ့ၾကေသး။ (အဲဒါက ၈၈ ေနာက္ပိုင္းေခတ္နဲ႔ မတူတာေတြပါ..။ ၈၈ေနာက္ပိုင္းကို ေရးတဲ့အခါမွာ ေျပာပါဦးမယ္..)။
ဒီေတာ့ ကဗ်ာကိစၥနဲ႔ ျငင္းၾကရင္ကို အသည္းအသန္ ရန္ျဖစ္ၾကေတာ့တာ။ အဲဒီ အျငင္းအခုန္က က်မအတြက္ေတာ့ ေနာက္ပိုင္း က်မရဲ႕စာသင္ခန္းေတြမွာ စာေပေ၀ဖန္ေရးဘာသာကို သင္ေပးရေတာ့ ျဖန္႔ထြက္ ေတြးစရာ အျမင္ေတြအျဖစ္ သံုးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီရက္ေတြထဲမွာ က်မ ဆရာမ ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ ပတ္၀န္းက်င္က ပိုၾကီးလာပါတယ္။ ေဆးတကၠသိုလ္က ေက်ာင္းသားေတြက လိႈင္ကိုလာျပီး ကဗ်ာေတာင္းလို႔ ကဗ်ာစာအုပ္စုထုတ္တဲ့အထဲလည္း က်မပါခဲ့ပါတယ္။ က်မကေတာ့ ေျခေထာက္မွာပဲ ေဗြပါသလား.. ဒါမွမဟုတ္.. ကဗ်ာေရးတယ္လို႔ၾကားလိုက္ရင္ကို ေသြးနီးသလိုျဖစ္ျပီးေတာ့.. ေနာက္ျပီး ေဆး(၂)က သူငယ္ခ်င္းေတြ အားကိုးနလည္း ပါပါတယ္။ ကဗ်ာသမားေတြနဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ဆိုျပီး... ေဆး(၂)ထိ သြား သြား လည္ေသးတာ။ အဲသည္တုန္းက ထိုင္ခဲ့တာ မဂၤလာဒံု ေဆး(၂)ေက်ာင္း၀င္းေရွ႕က "Blue Bird" ဆိုတဲ့ ဆိုင္ကေလး ထင္ပါ့.. ။ (မွားရင္ ျပင္ေပးၾကပါ) ။
အဲဒီ စိတ္အင္အားေတြနဲ႔ .. ေနာက္ေတာ့ inspiration ရတာေတြနဲ႔ က်မ ၀တၳဳတိုေတြေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေရးႏိုင္ခဲ့တာ။ ၁၉၈၆၊၈၇ မွာကို ၁၀ပုဒ္ ေက်ာ္သြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ လံုးခ်င္း၀တၳဳေတြ ေရးႏိုင္ခဲ့တာလည္း အဲဒီလို ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ နီးစပ္ခဲ့တဲ့ အေနအထားေၾကာင့္ လို႔ ေျပာရမွာပါ။ (အထူးသျဖင့္ "သီခ်င္းႏွင္းဆီ"ေပါ့)။
+++++
တကယ္ေတာ့ ဆရာမတေယာက္အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ က်မဟာ ေတာ္ေတာ္ မတည္ျငိမ္တဲ့ ဆရာမတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ကင္တီးထိုင္.. ကဗ်ာစာအုပ္ကိစၥေတြ လုပ္..။ ဆရာမျဖစ္တဲ့အထိ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြလည္း လိုက္ေရာင္းေနေသး။ အင္း... ဆရာမတာ၀န္ကို ေက်လို႔သာ.. ဘာမွ ျပႆနာမျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ လူၾကိဳက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ နည္းခဲ့ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ စိတ္နဲ႔ပဲ နီးစပ္လို႔လားမသိ.. စာသင္ခန္းေတြမွာေတာ့ က်မရဲ႕ ဆရာမဘ၀က ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္လို႔ ရဲရဲ ေျပာရဲပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ေက်နပ္စရာေကာင္းတာကေတာ့ အဲလို ရႈပ္ေထြးတဲ့ ကိစၥ၀ိစၥေတြၾကားကပဲ က်မက ဂုဏ္ထူးတန္းစာေမးပြဲကို ေအာင္ခဲ့ေသးတာပါပဲ။
+++++
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ "ျမသီလာ" ဆိုတာဟာ.. ေအးျမတဲ့ အရိပ္အာ၀ါသကိုေပးတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္။
ဆိုရင္... က်မအတြက္ေတာ့ လိႈင္တကၠသိုလ္ဟာလည္း က်မရဲ႕ ဒုတိယျမသီလာ..။


16 comments:

Moe Cho Thinn said...

ဟုတ္တာေပါ႔ ဆရာမ။ ေအာင္ျမင္ခဲ႔တာေပါ႔။
ဒါေၾကာင္႔မို႔ ဆရာမ စာသင္ရင္ အတန္းမွာ လူအျပည္႔နဲ႔။ ဆရာမလို ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာကို ေက်ာင္းသားေတြက ေခၚတာ အေမ တဲ႔။ :)

M.Y. said...

အေမဆရာမေရ..
ဘ၀ရဲ ့တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းျဖစ္ ခဲ့ဖူးတဲ့ လိႈင္ နယ္ေျမ အေႀကာင္းဖတ္ရတာ လြမ္းစရာအျပင္၊ သံဆူးႀကိဳးေတြခပ္ထားေတာ့ ရင္နာျပီး၊ ေဒါသျဖစ္စရာလဲေကာင္းပါတယ္။
အဲဒိ ဓာတ္ပုံထဲက လူငယ္ကန္တင္းေရွ့က လမ္းမမွာတစ္ခိ်န္က ေက်ာင္းသားေတြ လြတ္လပ္ ေပ်ာ္ရႊင္စည္းကားလို ့။ ၄၅ ကားဂိတ္က၀င္တဲ့ Cash အေရွ့မွာအမတို ့ျမန္မာစာဌာနေနာ္။ အဲဒိက ခပ္ႏြဲ ့ႏဲြဲ ့ ျမန္မာစာ ဆရာေလးအေႀကာင္းေတာ့မပါပါလား။ :D
အခုေတာ့ လိႈင္တကၠသိုလ္ကို ပညာေရးတကၠသိုလ္ ေလ့က်င့္ေရး ေက်ာင္း မူလတန္း၊ အလယ္တန္းအျဖစ္ အဆင့္ျမင့္ထားတယ္ လို ့ႀကားတာပဲ။
ေသခ်ာတာကေတာ့ လိႈင္ဟာ တကၠသို္လ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

cohtet said...

ၿပီးရင္ ခ်ိဳသင္းတို႔ မဲဇာအေၾကာင္း လာေတာ႔မယ္ :P

မူႀကိဳဆိုင္းဘုဒ္နဲ႔ အာစီတူးပုံ ကြၽန္ေတာ္႔မွာရွိသား ..
တီခ်ယ္ႀကီး စိတ္မေကာင္းမွာစိုးလို႔ မေပးတာ :(

ငထက္

Steve Evergreen said...

thanks for the post and the song I like very much. But what I know was only May Khalar's version.

ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ said...

္ခေပါင္းေဆာင္မွာေနရတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ လွိုင္တကၠသိုလ္က သိပ္ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ျပီ။ အင္း...တစ္ခ်ိန္တုန္းက သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္ဆိုတာ ဆရာမစာေတြဖတ္ရမွ ျပန္ေတြ႕ရေတာ့တယ္။

ေမျငိမ္း said...

ခ်ိဳသင္းေရ.. တကယ္ေတာ့ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာ စာသင္ေကာင္းလို႔ဆိုတာထက္ တကယ္ပဲ ကေလးေတြနဲ႔ နီးစပ္လို႔ ျဖစ္မွာေနာ္..။ ကေလးေတြက ပိုသိမွာ..ဟုတ္တယ္မို႔လား..။ ျပီးေတာ့ အဲဒီတုန္းကတည္းက အေမေခၚခံရလို႔ ေစာေစာ အိုသြားတာေနမွာ :D (မွတ္မိေသးတယ္.. အဲဒါ ထြန္းထြန္းျမင့္နဲ႔ မိုးသြင္သြင္က စလိုက္တာ)။

ကေမာင္ရင္..ေနာက္ဆက္ျပီး လိႈင္အေၾကာင္း ေရးရမွာက ငိုခ်င္စရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ တကယ္ပဲ လိႈင္ကို မူလတန္း ေက်ာင္း လုပ္ျပီးမွ အမတေခါက္ေရာက္တယ္။ တကယ္ပဲ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတယ္..။ လိႈင္ဟာ အပစ္ပယ္ခံထား ရတဲ့ ေဟာင္းႏြမ္းတဲ့ အေဆာက္အဦးအိုၾကီး သက္သက္..ျဖစ္ေနျပီေလ။ (ဆရာႏြဲ႔ႏြဲ႕ေလးက သူငယ္ခ်င္းပဲ..ဒါေပမဲ့ မခ်စ္လို႔ မထည့္ေတာ့ဘူး :D)

ငထက္ေနာ္.. ဓာတ္ပံုေတြအကုန္ေပး.. မရဘူး။ အဲလိုသံုးမွ မွတ္တမ္းျဖစ္မွာေလ။ ဓာတ္ပံုမပါလည္း စိတ္မေကာင္းစရာေတြ ေရးရမွာပါပဲ ငထက္ရာ..။

steve evergreen .. ဟုတ္တယ္.. က်မ ေမခလာသီခ်င္းလိုခ်င္တာ.. မရလို႔။ ဒါေလးပဲ တင္ထားလိုက္ရတာ။ ဒါေတာင္ ညီမေလး တူးတူးသာေက်းဇူးနဲ႔။

ရြာသားေလးေရ.. ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေရာ အဓိပၸါယ္ရွိခဲ့တာေတြေရာေပါ့..။ တကယ္ေတာ့ ဒင္းတို႔က တကၠသိုလ္ဆိုတာကို အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ေအာင္ လုပ္ေနၾကတာေလ..။

သက္ေ၀ said...

ဆရာမ...
၁၉၉၅ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စိန္ရတု တုန္းက ထုတ္တဲ့ တခ်ိန္တုန္းက တကၠသိုလ္ သီခ်င္းေခြထဲက သီခ်င္းေတြ လိုခ်င္ရင္ ေပးပါရေစ...။

ေမ said...

အမရဲ႕ ျမသီလာ အလြမ္းေျပကို လိုက္ဖတ္ရင္း သီခ်င္းႏွင္းဆီကို ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ဖတ္ျဖစ္လိုက္တယ္။ btw, banner ေလးနဲ႔ ခုေရးလက္စ ျမသီလာအလြမ္းေျပနဲ႔ အရမ္းလိုက္တာပဲ :)

သက္ေ၀ said...

ဆရာမ...
ဘာနဲ ့ ပို ့ေပးရင္ေကာင္းမလဲဟင္...
E mail နဲ ့ တစ္ပုဒ္ခ်င္းစီ Attached လုပ္ၿပီးပို ့ေပးရင္ ရမလား...။
ဆရာမရဲ ့ E mail ေလး သိပါရေစ...။

သက္ေ၀ said...

အိုး... မ်က္ေစ့ အလြန္ရွန္းေသာ သက္ေ၀ပါ...။
ဆရာမ E mail ရပါၿပီ...။ ခု ပို ့လိုက္ပါ့မယ္ေနာ္...။

p0e said...

အင္း လြမ္းေတာ့ လြမ္းတယ္။ တကၠသိုလ္ကို ဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ကို အဟင့္။

လင္း said...

ဆရာမေရ ဖတ္ရတာလြမ္းစရာေကာင္းလိုက္တာ။ ဓါတ္ပံုေလးၾကည့္ျပီး လူငယ္ကင္တန္းေလးကိုလည္း လြမ္းသြားတယ္။ၾကဴၾကဴမာလားေသခ်ာေတာင္မမွတ္မိေတာ့ဘူး လူငယ္က စားပြဲထိုးေကာင္မေလးေလ။ T4 ကိုလဲလြမ္းတယ္။ ေက်ာင္းထဲက အခ်ိန္ေတြ အားလံုးကို လြမ္းတယ္။

mm thinker said...

အစ္မေရ
(၁) က်ေနာ္က ဒဂံုတကၠသိုလ္ကို ၉၇ မွာ ေရာက္တာ ဆိုတာ အစ္မ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့။
(၂) ေက်ာင္းမွာ ဆရာမေလးေတြက ငယ္တယ္။ မၾကာခင္တုန္းကလို ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြ ထပ္မထြက္ခင္တုန္းက စီနီယာမမေတြနဲ႔ ခြဲမရဘူး။ သူငယ္ခ်င္းက ရည္းစားစကားလိုက္ေျပာတာ ဆရာ/ဆရာမ နားေနခန္းထဲ ဝင္သြားမွ ေျပးေပါက္မွားခဲ့တာ မွတ္မိတယ္ဒ
(၃) “ၾကည္ေအးရဲ႕ လက္ေတြ႔သရုပ္မွန္ စာေပ” ရွိရင္ တင္ေပးပါ။
(၄) ဆရာမင္းသိုက္မြန္ကို က်ေနာ္ေတာ့ မမီဘူး။ က်ေနာ့္ထက္ ေနာက္က်တဲ့ ခဂၢ (ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ကဗ်ာဆရာ) တို႔ေတာ့ မီတယ္။ အလြန္ေအးတဲ့ဆရာတဲ့။ စာသင္ခန္း အျပင္မွာ တပည့္ေတြနဲ႔ လည္ပင္းဖက္ေပါင္းေပမယ့္ သူဆံုးခါနီးမွ မင္းသိုက္မြန္မွန္း သိၾကသတဲ့။ ဆရာက မူးေနရင္ အေတာ္ ငိုင္သတဲ့။

ေလးစားစြာျဖင့္
သင္ကာ

ေမျငိမ္း said...

လင္းေရ..ဒါေတာင္ လြမ္းသမွ် အကုန္မေရးျဖစ္ေသး.. ေၾကြလြန္းလို႔...။

သင္ကာေရ...comment ေလးေတြကိုက အခ်က္အလက္ေလးေတြပဲ..ေက်းဇူး။
ၾကည္ေအးစာတမ္းက ရွိေတာ့ဘူး။ ၁၉၈၉ကတည္း ကေလ။ မင္းသိုက္မြန္အေၾကာင္းၾကားရင္ ခုထိ စိတ္ထိခိုက္တုန္းးး လူေတာ္ေတြကို အလဟႆ ဆံုးရံႈးရတာပဲ။

တန္ခူး said...

မ ေရ… မ အလုပ္စ၀င္တဲ့ႏွစ္က ကြ်န္မတို ့ တကၠသိုလ္စေရာက္တဲ့ႏွစ္ေပါ့…
လွိ ုင္မွာသာတက္ရရင္ မ တပည့္ျဖစ္ခြင့္ရမွာ…
ျမန္မာစာဆရာမေလးေတြက သိပ္ခ်စ္ဖို ့ေကာင္းတာ…
ဆံထံုးေလးေတြနဲ ့ ျမန္မာအကီီၤ်ေလးေတြနဲ ့သိပ္က်က္သေရရွိတာ…
မ ေရ… ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာအမ်ားစု အသည္းေရာဂါနဲ ့ ဆံုးသြားတတ္ၾကတယ္ေနာ္…
လူေတာ္ေတြ အရက္ေသာက္ရင္ သိပ္နွေမ်ာတာပဲ မ ရယ္…

PAUK said...

မေမျငိမ္းေရ..
အခုမွပဲလာဖတ္ျဖစ္ေတာ့တယ္..
၁၀ ကို ဆက္ဖတ္လိုက္ပါဦးမယ္..